အပျိုစင်ရဲ့ ရင်ခုန်သံများနှင့်မင်္ဂလာဦးည
အပျိုစင်ရဲ့ ရင်ခုန်သံများနှင့်မင်္ဂလာဦးည
အခန်း (တစ်) - အစပျိုးခြင်း
မှန်တင်ခုံရှေ့မှာ ထိုင်နေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ ပုံရိပ်ဟာ လှပလွန်းနေပေမဲ့ မျက်ဝန်းတွေကတော့ အသက်မဲ့နေပါတယ်။ ဖြူလွှလွှ မင်္ဂလာဝတ်စုံကြီးက ကျွန်မကိုယ်ပေါ်မှာ လေးလံလွန်းတဲ့ ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးတစ်ခုလိုပဲ။ အခန်းထဲမှာ သင်းပျံ့နေတဲ့ စံပယ်ပန်းနံ့တွေက ကျွန်မကို စိတ်အေးချမ်းစေမယ့်အစား အသက်ရှူရကျပ်စေတယ်။ ဒီညဟာ ကျွန်မရဲ့ မင်္ဂလာဦးည။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝမှာ အဖိုးတန်ဆုံးလို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ညတစ်ည။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ခုန်သံတွေကတော့ ကြောက်ရွံ့ခြင်းနဲ့ နောင်တတွေကြားမှာ တဖျပ်ဖျပ် တုန်ခါနေခဲ့တယ်။ ခြံထဲက ကားဟွန်းတီးသံတွေ၊ ဧည့်သည်တွေရဲ့ ရယ်မောသံတွေဟာ တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီ။ ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ကိုကျော်ဇေယျာ အခန်းထဲဝင်လာတော့မယ့် အချိန်ကို ကျွန်မ တုန်လှုပ်စွာ စောင့်ကြိုနေမိတယ်။
အခန်း (နှစ်) - ဆက်နွယ်မှု
ကျွန်မရဲ့ စိတ်အာရုံတွေဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်လောက်က အချိန်တွေဆီကို လွင့်ပျံသွားခဲ့တယ်။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မဘေးမှာ မင်းခန့် ရှိခဲ့တယ်။ မင်းခန့်ဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ နွေဦးရဲ့ လေပြေလို အေးမြတဲ့သူပါ။ သူဟာ ချမ်းသာတဲ့သူ မဟုတ်ပေမဲ့ ကျွန်မအပေါ်ထားတဲ့ သူ့ရဲ့ အချစ်တွေကတော့ အတိုင်းအဆမရှိခဲ့ဘူး။ "သန္တာ... ကိုယ် မင်းကို တစ်ဘဝလုံး စောင့်ရှောက်ပါ့မယ်" လို့ သူကတိပေးခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်ရေးဟာ ရိုးရှင်းပေမဲ့ နက်ရှိုင်းခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ လောဘနဲ့ စိတ်မရှည်မှုတွေက အရာရာကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တာ ကျွန်မ ခုထိ မေ့လို့မရသေးဘူး။
အခန်း (သုံး) - အလှည့်အပြောင်း
အချစ်တစ်ခုတည်းနဲ့ မလုံလောက်ဘူးဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်မခေါင်းထဲကို အဆိပ်အတောက်လို ဝင်လာခဲ့တယ်။ မင်းခန့်က သူ့အလုပ်မှာ အဆင်မပြေဖြစ်နေချိန်၊ ကျွန်မတို့ အိမ်ထောင်ပြုဖို့ ငွေကြေးအခက်အခဲ ဖြစ်နေချိန်မှာ ကိုကျော်ဇေယျာက ကျွန်မဘဝထဲကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူက အောင်မြင်တဲ့ စီးပွားရေးသမားတစ်ယောက်။ သူပေးနိုင်တဲ့ ဂုဏ်ဒြပ်နဲ့ စည်းစိမ်တွေက ကျွန်မကို မျက်စိကွယ်စေခဲ့တယ်။ မင်းခန့်ကို ကျွန်မ အထင်သေးမိလာတယ်။ တစ်ရက်မှာတော့ မင်းခန့်ဟာ တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ရင်းရင်းနှီးနှီး စကားပြောနေတာကို ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတယ်။ အဲဒါဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ လမ်းခွဲဖို့ အကြောင်းပြချက်ကောင်းတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ရှင်းပြခွင့်မပေးခဲ့ဘူး။ "မင်းလို လူမျိုးက ငါ့အတွက် မထိုက်တန်ဘူး" ဆိုတဲ့ ရက်စက်တဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့ ကျွန်မ သူ့ကို စွန့်ပစ်ခဲ့တယ်။
အခန်း (လေး) - ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ
ကိုကျော်ဇေယျာနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတဲ့ အချိန်တစ်လျှောက်လုံး ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းထဲကို မင်းခန့်ဆီက ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုပေါင်းများစွာ ဝင်လာခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မကိုင်ခဲ့ဘူး။ သူပို့တဲ့ စာတွေကိုလည်း ဖတ်ပြီး မသိချင်ယောင်ဆောင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ထဲမှာ "သူဟာ ဖောက်ပြန်တဲ့သူပဲ၊ ငါ့ရွေးချယ်မှုက မှန်တယ်" လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လိမ်ညာနေခဲ့မိတယ်။ မင်္ဂလာပွဲနီးလေလေ၊ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်လာလေလေပဲ။ ကိုကျော်ဇေယျာရဲ့ အပြုအမူတွေက ယဉ်ကျေးပေမဲ့ အေးစက်လွန်းတယ်။ သူက ကျွန်မကို အရုပ်တစ်ခုလိုပဲ သဘောထားတာကို ကျွန်မ သိလာရတဲ့အခါမှာတော့ အရာရာဟာ နောက်ကျနေခဲ့ပြီ။
အခန်း (ငါး) - စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲခြင်း
မင်္ဂလာဦးညရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ အိပ်ယာဘေးက စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ စာအိတ်အဟောင်းလေး တစ်အိတ်ကို သတိထားမိလိုက်တယ်။ အဲဒါက မင်းခန့်ရဲ့ အမေက မင်္ဂလာလက်ဆောင်ဆိုပြီး ဒီနေ့မနက်က လာပေးသွားတဲ့အိတ်လေး။ ကျွန်မ တုန်ရီနေတဲ့ လက်တွေနဲ့ အဲဒီအိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ အထဲမှာ စာတစ်စောင်နဲ့အတူ သွေးရောင်မပြယ်သေးတဲ့ ဆေးရုံမှတ်တမ်းတချို့။ စာထဲမှာ မင်းခန့်ရဲ့ လက်ရေးနဲ့ ရေးထားတာက... "သန္တာ... မင်းမြင်ခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးက ရှေ့နေတစ်ယောက်ပါ။ မင်းအဖေ လောင်းကစားကြောင့် အကြွေးတင်ပြီး အဖမ်းခံရတော့မယ့် အရေးကို ငါ မင်းမသိအောင် ဖြေရှင်းပေးနေခဲ့တာပါ။ ငါ့မှာ ရှိသမျှ အကုန်ရောင်းပြီး အကြွေးတွေ ဆပ်ပေးခဲ့တယ်။ မင်းကို ငါ အနှောင့်အယှက် မပေးချင်တော့ပါဘူး။ မင်း ပျော်နေရင်ပဲ ကိုယ်ကျေနပ်ပါပြီ" တဲ့။
အခန်း (ခြောက်) - အဆုံးစွန်ထိ ပေါက်ကွဲခြင်း
ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ အထင်မှားခဲ့တာ။ ကျွန်မကို အသက်ထက်ချစ်တဲ့သူကို ကျွန်မကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်ခဲ့တာပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကိုကျော်ဇေယျာ အခန်းထဲကို ဝင်လာတယ်။ သူက အရက်နံ့တွေနဲ့။ "ဘာတွေ ကြည့်နေတာလဲ မိန်းမ... ဒီညက ငါတို့ညလေ" လို့ ပြောရင်း သူက ကျွန်မကို အတင်းအဓမ္မ ဖက်တွဲဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ကျွန်မ ရုန်းကန်မိပေမဲ့ ခွန်အားချင်းက မမျှဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ရင်ခုန်သံတွေက အချစ်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ နောင်တနဲ့ နာကျည်းမှုကြောင့် တဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ မြတ်နိုးခဲ့တဲ့ အပျိုစင်ဘဝကို မချစ်တဲ့သူဆီ ပေးအပ်လိုက်ရတဲ့ ခံစားချက်က ငရဲကျနေသလိုပဲ။ မင်းခန့်... မင်းခန့်... လို့ ကျွန်မ စိတ်ထဲကနေ အော်ဟစ်နေမိပေမဲ့ ဘယ်သူမှ မကြားနိုင်ခဲ့ဘူး။
အခန်း (ခုနစ်) - နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ
မနက်ခင်းရဲ့ အလင်းတန်းတွေ အခန်းထဲကို ဖြာကျလာချိန်မှာ ကျွန်မဟာ အသက်မဲ့နေတဲ့ ရုပ်အလောင်းတစ်ခုလို ကုတင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေမိတယ်။ ကိုကျော်ဇေယျာကတော့ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို ရေချိုးခန်းထဲမှာ သီချင်းညည်းနေတယ်။ ကျွန်မ ဖုန်းကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ မင်းခန့်ရဲ့ အမေဆီက မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ဝင်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ "မင်းခန့် ဆုံးပြီ သန္တာ... ညက ကားအက်စီးဒင့် ဖြစ်တာ။ မင်းကို နောက်ဆုံးအကြိမ် တွေ့ချင်လို့ မင်္ဂလာဆောင်ကို လာခဲ့ရင်းနဲ့ ဖြစ်တာ" တဲ့။ ကျွန်မမှာ ငိုဖို့ မျက်ရည်တောင် မကျန်တော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အမှားတစ်ခုကြောင့် ကျွန်မ ချစ်တဲ့သူကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသလို၊ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကိုလည်း အမှောင်ထဲမှာ တစ်သက်လုံး ဖြတ်သန်းရတော့မယ်။
အချစ်ဆိုတာ ယုံကြည်မှုပေါ်မှာ တည်ဆောက်ရတာပါ။ သံသယဆိုတဲ့ ဓားက ကိုယ်ချစ်တဲ့သူကိုတင် မကဘူး၊ ကိုယ့်ရဲ့ ကံကြမ္မာကိုပါ သတ်ဖြတ်ပစ်နိုင်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ နောက်ကျမှ သိလိုက်ရပါတယ်။ အခုတော့ ကျွန်မမှာ ရှိနေတာက အဓိပ္ပာယ်မဲ့တဲ့ မင်္ဂလာဦးညရဲ့ အမှတ်တရနဲ့ တစ်သက်လုံး ပေးဆပ်ရမယ့် နောင်တတွေပဲ ဖြစ်ပါတော့တယ်။
သင်ခန်းစာ - အမှန်တရားကို မေးမြန်းဖို့ ဝန်လေးခြင်းဟာ တစ်ဘဝလုံးစာ နောင်တတွေကို ဖိတ်ခေါ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။