အမေ့ခံ သားသမီးများ
အမေ့ခံ သားသမီးများ
မိုးသားတိမ်လိပ်တို့က ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ညှို့မှိုင်းစွာ ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ ဟောင်းနွမ်းနေပြီဖြစ်သော ပျဉ်ထောင်အိမ်ကြီး၏ အမိုးသွပ်များပေါ်သို့ မိုးစက်တို့က တဖြောက်ဖြောက် ခုန်ဆင်းနေကြသည်။ အိမ်ရှေ့ဝရန်တာရှိ သစ်သားကုလားထိုင်ဟောင်းလေးပေါ်တွင် ဒေါ်နန်းတစ်ယောက်တည်း ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေမိသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံကတော့ ခြံဝင်းဝက သံတံခါးကြီးဆီသို့သာ မမှိတ်မသုန် စိုက်ကြည့်နေဆဲ။ လေတိုးသံကြောင့် သံတံခါးကြီး ကျွိခနဲ မြည်သွားတိုင်း ဒေါ်နန်း၏ ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်အလင်းတန်းလေးတစ်ခု ဖျတ်ခနဲ လင်းလက်သွားတတ်သည်။ သို့သော် ထိုအလင်းတန်းမှာ ခဏချင်းပင် ပြန်လည်မှေးမှိန်သွားရပြန်သည်။
"အမေ... အထဲဝင်ရအောင်လေ၊ အေးနေပြီ" ဟု ပြောရင်း သမီးအငယ်ဆုံး မေသက်က အနွေးထည်လေးတစ်ထည်ကို ဒေါ်နန်း၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ခြုံပေးလိုက်သည်။
ဒေါ်နန်းက တုပ်တုပ်မျှမလှုပ်။ သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများက တုန်ရီနေသော ပါးရေတွန့်တွန့်လေးများကို အသာအယာ ပွတ်သပ်နေမိသည်။ "မေသက်... ဒီနေ့ သူတို့လာမယ်လို့ ပြောတယ်မဟုတ်လား။ မင်းကိုကြီးရော၊ မင်းမမရော... အားလုံးလာကြမယ်ဆို"
မေသက်၏ ရင်ထဲတွင် ဆူးခနဲ နာကျင်သွားရသည်။ ဤစကားကို ဒေါ်နန်း ပြောနေသည်မှာ ယနေ့ဆိုလျှင် ဆယ်ရက်မြောက်ရှိပြီဖြစ်သည်။ မြို့ကြီးပြကြီးတွင် အခြေချနေထိုင်ကြသော အစ်ကိုကြီး ဦးသန့်နှင့် အစ်မကြီး ဒေါ်ခင်တို့မှာ အလုပ်ကိစ္စများကို အကြောင်းပြကာ အိမ်သို့မပြန်လာနိုင်သည်မှာ နှစ်ချီနေပြီဖြစ်သည်။ သူတို့ဆီက ဖုန်းတစ်ချက်လာဖို့တောင် ခဲယဉ်းလှသည်။ သို့သော် ဒေါ်နန်းကတော့ သူတို့ပေးခဲ့ဖူးသော ကတိအဟောင်းများကို ရင်ဝယ်ပိုက်ကာ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ စောင့်စားနေသူ ဖြစ်သည်။
"သူတို့ အလုပ်များနေလို့နေမှာပါ အမေရယ်။ မိုးကလည်း ရွာနေတာဆိုတော့ လမ်းမှာ ကြန့်ကြာနေတာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်" မေသက်က မုသားစကားကို အနိုင်နိုင် ပြောလိုက်ရသည်။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း သိနေပါသည်၊ ထိုသူတို့ လာလိမ့်မည်မဟုတ်မှန်း။
အိမ်ကြီးအတွင်းပိုင်းကတော့ တိတ်ဆိတ်လွန်းလှသည်။ နံရံပေါ်က နာရီအိုကြီး၏ စက္ကန့်တံသံက တစ်ချက်ချင်း မြည်နေသည်မှာ နှလုံးခုန်သံထက်ပင် ပို၍ကျယ်လောင်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ ဧည့်ခန်းထဲတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော မိသားစုဓာတ်ပုံဟောင်းကြီးမှာ ဖုန်တက်နေပြီး လူစုံတုန်းက ပုံရိပ်များက ယခုတော့ မှိန်ဖျော့နေပြီ။ ထိုပုံထဲတွင် ဒေါ်နန်းက ပြုံးနေသည်။ သူမ၏ ဘေးတွင် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ဦးဘသက်နှင့် သားသမီးသုံးယောက်။ ထိုစဉ်က အိမ်ကလေးမှာ ရယ်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ဖူးသည်။ ယခုမူ ထိုရယ်သံများက လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။
"ငါ့သားကြီးက ပြောတယ်... သူအလုပ်တွေ အောင်မြင်နေပြီတဲ့။ အမေ့ကို ကားအကောင်းစားကြီးနဲ့ လာခေါ်မယ်တဲ့။ ငါ့သမီးလေးကရော... သူလည်း အခုဆိုရင် လူကုံထံကတော်ကြီး ဖြစ်နေပြီမဟုတ်လား" ဒေါ်နန်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေသည်။ သူမ၏ စိတ်အစဉ်က လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များစွာဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပုံရသည်။
မေသက်သည် အမေ့ကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းကို အသာအယာ ချလိုက်သည်။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း ဒီအိမ်ကြီးထဲတွင် အမေ့ကို ပြုစုရင်း လူပျိုကြီး ဘဝနှင့် အိုမင်းလာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူမတွင်လည်း ကိုယ်ပိုင်အိပ်မက်များ ရှိခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် အစ်ကိုနှင့် အစ်မဖြစ်သူတို့က မိမိတို့၏ ဘဝတက်လမ်းအတွက် မြို့သို့ ထွက်ခွာသွားကြသောအခါ၊ အိုမင်းမစွမ်းဖြစ်နေသော မိခင်အိုကြီးကို ပစ်မထားရက်ဘဲ မေသက်တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ရသည်။
"အမေ... ထမင်းစားရအောင်နော်။ သမီး အမေကြိုက်တဲ့ ငါးဖယ်ချဉ်ဟင်းလေး ချက်ထားတယ်"
ဒေါ်နန်းက ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခါလိုက်သည်။ "နေပါဦး မေသက်ရယ်... သူတို့လာမှ အတူတူစားကြတာပေါ့။ ငါ့သားကြီးက ငါးဖယ်ချဉ်ဆို အရမ်းကြိုက်တာ။ အမေ မှတ်မိသေးတယ်... သူငယ်ငယ်ကဆိုရင် ထမင်းနှစ်ပန်းကန်တောင် ကုန်အောင်စားတာ"
မေသက်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝေ့သီလာသည်။ အပြင်ဘက်တွင် မိုးက ပို၍ သည်းထန်လာသည်။ လျှပ်စီးတောက်တောက်များက ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် မိုးခြိမ်းသံကြီးက အိမ်အိုကြီးကို တုန်ခါသွားစေသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် ခြံဝင်းဝမှ ကားဟွန်းတီးသံကို သဲ့သဲ့လေး ကြားလိုက်ရသည်။
ဒေါ်နန်း၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ "ဟော... ကြည့်စမ်း... လာကြပြီ! အမေ ပြောသားပဲ၊ သူတို့ လာကြမှာပါဆိုတာ"
ဒေါ်နန်းသည် အင်အားအသစ်များ ရရှိသွားသကဲ့သို့ ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ဝုန်းခနဲ ထရပ်လိုက်သည်။ မေသက်လည်း အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားရသည်။ တကယ်ပဲ လာကြတာလား။ သူမသည် အမေ့ကို တွဲကာ ဝရန်တာရှေ့သို့ ထွက်ကြည့်လိုက်သည်။ အမှောင်ထုထဲတွင် ကားမီးရောင်နှစ်လုံးက ခြံထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း ဝင်ရောက်လာသည်။
သို့သော် ကားပေါ်မှ ဆင်းလာသူမှာ အစ်ကိုကြီး မဟုတ်သကဲ့သို့ အစ်မကြီးလည်း မဟုတ်ပေ။ ထိုသူမှာ ရပ်ကွက်ထဲက စာပို့သမား ကိုကျော်သာ ဖြစ်နေသည်။ သူက မိုးကာအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်ထဲတွင် စာအိတ်တစ်အိတ်ကို ကိုင်ထားသည်။
"မမေသက်... မြို့က စာတိုက်ကနေ ပါဆယ်တစ်ခု ရောက်လာလို့။ အရေးကြီးတယ် ထင်လို့ မိုးထဲလေထဲ လာပို့ပေးတာ"
မေသက်၏ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ပြုတ်ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒေါ်နန်း၏ မျက်နှာထက်မှ မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်များမှာလည်း ဆီးနှင်းများ နေပူထဲတွင် အရည်ပျော်သွားသကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဒေါ်နန်းသည် ဘာမှမပြောဘဲ ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ပြန်လည် ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူမ၏ ပုခုံးလေးများက သိသိသာသာ တုန်ရီနေသည်။
မေသက်က စာအိတ်ကို ယူလိုက်ပြီး ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ စာအိတ်ထဲတွင် ငွေစက္ကူအထပ်လိုက်နှင့် စာတိုလေးတစ်စောင် ပါရှိသည်။
‘အမေနှင့် မေသက်... ဒီလအတွက် အသုံးစရိတ် ပို့ပေးလိုက်ပါတယ်။ အလုပ်တွေ အရမ်းများနေလို့ ဒီနှစ်လည်း ပြန်မလာဖြစ်တော့ဘူး။ အမေ့ကို ဂရုစိုက်ပါ။’
စာအိတ်ထဲတွင် လက်မှတ်နှစ်ခုပါရှိသော်လည်း ထိုလက်မှတ်များမှာ လူသားတစ်ယောက်၏ နွေးထွေးမှု မပါဝင်သော ဂဏန်းသင်္ချာများသာ ဖြစ်သည်။ မေသက်သည် ထိုငွေစက္ကူများကို ကြည့်ရင်း ရွံရှာစိတ်နှင့် ဝမ်းနည်းစိတ်တို့ ဒွန်တွဲကာ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူတို့က ငွေနှင့် အရာအားလုံးကို ဖြေရှင်းနိုင်သည်ဟု ထင်နေကြသလော။ အမေ့၏ မျှော်လင့်ခြင်း မျက်ဝန်းများကို ငွေနှင့် ဝယ်ယူ၍ ရနိုင်ပါသလော။
"သူတို့... ဘာပြောလဲ မေသက်" ဒေါ်နန်းက တိုးဖျော့သော အသံဖြင့် မေးရှာသည်။
မေသက်က ငွေတွေကို အင်္ကျီအိတ်ထဲ ထိုးထည့်လိုက်ပြီး အမေ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "သူတို့... သူတို့ လာနေကြပြီတဲ့ အမေ။ လမ်းမှာ ကားပျက်လို့ ခဏနားနေရတယ်တဲ့။ မနက်ဖြန်ကျရင်တော့ သေချာပေါက် ရောက်မှာပါတဲ့"
မေသက်သည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ မျက်နှာကို မကြည့်ရဲဘဲ မုသားကို ထပ်မံ ကျူးလွန်လိုက်ပြန်သည်။ ဒေါ်နန်းက ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ညိတ်သည်။ "အေးပါ... အေးပါ... လာကြမှာပါ။ ငါ့သားသမီးတွေက ငါ့ကို မေ့မှာမဟုတ်ပါဘူး"
မိုးက ပိုသည်းလာသည်။ အိမ်အိုကြီး၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရေယိုသံ တစက်စက်က မြည်နေသည်။ ထိုအသံသည် အမေ့ခံ သားသမီးများကို စောင့်စားနေရသော မိခင်အိုကြီး၏ နှလုံးသား အက်ကြောင်းထဲမှ သွေးစက်များ ကျဆင်းနေသည့်နှယ်။ ည၏ အမှောင်ထုက ပို၍ ထူထပ်လာသော်လည်း ဒေါ်နန်းကတော့ ခြံဝင်းဝကိုသာ ဆက်လက် ကြည့်ရှုနေဆဲဖြစ်သည်။
မေသက်သည် အမေ့ဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး အမေ့၏ အေးစက်နေသော လက်ကလေးများကို မိမိ၏ လက်ဖဝါးနွေးနွေးများဖြင့် အုပ်မိုးထားလိုက်သည်။ ဤအိမ်ကြီးထဲတွင် သူတို့နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ယနေ့ညကဲ့သို့ အထီးကျန်ခြင်းကို သူမ တစ်ခါမျှ မခံစားခဲ့ဖူးပေ။
"အမေ... အိပ်ရအောင်နော်"
"ခဏလေးပါ မေသက်ရယ်... နောက်ထပ် ငါးမိနစ်လောက်ပဲ ထပ်စောင့်ကြည့်ရအောင်။ သူတို့ ရောက်လာရင် တံခါးဖွင့်ပေးမယ့်သူ မရှိဘဲ ဖြစ်နေမှာစိုးလို့"
ဒေါ်နန်း၏ စကားက မေသက်၏ ရင်ကို ဓားနှင့် မွှန်းလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အမေ့ခံ သားသမီးများအတွက် ဖွင့်လှစ်ထားသော ထိုတံခါးကြီးသည် မည်သည့်အခါမှ ပိတ်သွားလိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း မေသက် သိလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုတံခါးကို ဖြတ်သန်းဝင်ရောက်လာမည့်သူများမှာ အမှန်တကယ်ရော ရှိပါဦးမည်လော။
မိုးရေစက်များအကြားတွင် အိမ်ကြီးသည် ပို၍ မှောင်မည်းကာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အဝေးမှ ခွေးဟောင်သံ သဲ့သဲ့က ည၏ ခြောက်ခြားမှုကို ပိုမို လေးလံစေသည်။ ဤသည်မှာ သူတို့၏ ဘဝဇာတ်ခုံပေါ်က ပထမဆုံး မြင်ကွင်းသာ ရှိသေးသည်။ နာကျင်မှုနှင့် စောင့်စားခြင်းတို့၏ အစပြုခြင်းသာ ဖြစ်ပေတော့သည်။