ရွှေမျိုးများရဲ့ အပယ်ခံ
ရွှေမျိုးများရဲ့ အပယ်ခံ
(
မိုးကစွေနေသည်။ ရန်ကုန်မြို့၏ ညနေခင်းသည် မီးခိုးရောင် တိမ်တိုက်များအောက်တွင် မှိုင်းညို့နေပြီး "စိန်ခြယ်ရိပ်မြုံ" ဟု အမည်ပေးထားသည့် ခြံကြီးအတွင်း၌မူ လေထုက ပို၍ပင် လေးလံနေသယောင်ရှိ၏။ သန္ဓာသည် ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်ဘက်သို့ ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုက ခေတ်မီလှပသော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာမူ ဖျော့တော့နေသည့် ပန်းချီကားတစ်ချပ်နှယ် အသက်မဲ့နေခဲ့သည်။
"သန္ဓာ... နင် ဒီမှာ ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ။ ဧည့်သည်တွေ ရောက်တော့မယ်ဆိုတာ မသိဘူးလား"
ယောက္ခမဖြစ်သူ ဒေါ်နန်းခင်ခင်၏ အသံက ကျောက်ပြားပေါ်သို့ သံချောင်းနှင့် ခြစ်လိုက်သကဲ့သို့ စူးရှစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သန္ဓာသည် ကိုယ်ကိုအသာလှည့်ကာ ခေါင်းငုံ့လိုက်မိသည်။ ဒေါ်နန်းခင်ခင်သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်ရှိ ရတနာများကို တစ်ချက်ချင်း စစ်ဆေးသကဲ့သို့ ကြည့်နေသည်။
"ကျွန်မ... ပြင်ဆင်ပြီးပါပြီ အမေ"
"အမေ... ဟုတ်လား" ဒေါ်နန်းခင်ခင်က နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်သည်။ "ဒီစကားကို အပြင်လူတွေရှေ့မှာ လာမခေါ်နဲ့နော်။ ငါ့သားက သနားလို့ နင့်လို တောသူမလေးကို ကောက်တင်ထားတာမှန်ပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကိုတော့ အောက်ကျမခံနိုင်ဘူး။ နင့်မိဘတွေဆီက ဘာအမွေမှ ပါမလာတဲ့အပြင်၊ အခုထိလည်း သားသမီးက မထွန်းကားသေးဘူး။ နင်က ဒီအိမ်အတွက်တော့ အပိုပစ္စည်းပဲ"
သန္ဓာ၏ ရင်ထဲတွင် အက်ကြောင်းတစ်ခု ထပ်မံထင်ကျန်ရစ်သည်။ အိမ်ထောင်ကျခဲ့သည့် သုံးနှစ်တာကာလပတ်လုံး ဤကဲ့သို့သော စကားလုံးများကို သူမ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ဝါးမျိုခဲ့ရသည်။ သူမသည် ရွှေအိမ်တော်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ ရွှေရောင်ခြယ်ထားသည့် အကျဉ်းထောင်ထဲသို့ ရောက်ရှိနေခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။
(
ညစာစားပွဲ ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် သန္ဓာ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် စိတ်၏ ပင်ပန်းမှုက ပို၍ပင် ကြီးမားလှသည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ မင်းခန့်သည်
"မင်းခန့်... ဒီနေ့ ဧည့်သည်တွေရှေ့မှာ သန္ဓာ့ကို အမေက ပြောတာကို မင်းခန့် ကြားသားပဲ။ ဘာလို့ တစ်ခွန်းမှ ဝင်မပြောပေးရတာလဲ"
သန္ဓာ၏ အသံက တိုးညှင်းသော်လည်း နာကျင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ မင်းခန့်က သူ့ကုတင်ပေါ်သို့ လှဲချလိုက်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
"သန္ဓာ... မင်းကလည်း ကလေးကျနေတာပဲ။ အမေက သူ့ထုံးစံအတိုင်း သူပြောတာပဲ။ မင်းက အလျှော့ပေးလိုက်ရင် ပြီးနေတဲ့ကိစ္စကို ဘာလို့ ပြဿနာရှာချင်နေတာလဲ။ ငါ အလုပ်မှာ ပင်ပန်းလာတာနော်၊ မင်းရဲ့ ငြီးတွားသံတွေကို နားမထောင်ချင်ဘူး"
မင်းခန့်၏ အေးစက်သော စကားလုံးများက သန္ဓာ၏ နှလုံးသားကို ဆူးနှင့်ထိုးသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။ တစ်ချိန်က သူမကို မြတ်မြတ်နိုးနိုး ချစ်ခဲ့ပါသည်ဆိုသော ယောက်ျားသည် ယခုအခါတွင် မိသားစု၏ ဩဇာအောက်တွင် ပျော်ဝင်ရင်း သူမကို ပစ္စည်းတစ်ခုကဲ့သို့သာ သဘောထားတော့သည်။ သန္ဓာသည် မှောင်မည်းနေသော
(
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် အိမ်တော်၌ ဝရုန်းသုန်းကား ဖြစ်နေသည်။ ဒေါ်နန်းခင်ခင်၏ စိန်လက်စွပ်တစ်ကွင်း ပျောက်ဆုံးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အိမ်စေများအားလုံးကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ဒေါ်နန်းခင်ခင်၏ အကြည့်များက သန္ဓာ့ထံသို့ ရောက်လာသည်။
"သန္ဓာ... နင် မနေ့က ငါ့
သန္ဓာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ရှင်... ကျွန်မ အမေ့
"မမြင်ဘူးဟုတ်လား။ နင့်လို မိဘမဲ့ တောသူမက ဒီလိုပစ္စည်းမျိုး မြင်ရင် လောဘတက်မှာပဲ။ နင် ခိုးထားတာဆိုရင် အခုချက်ချင်း ထုတ်ပေးစမ်း"
မင်းခန့်၏ ညီမ မေသူကလည်း ဘေးမှ ဝင်၍ အားဖြည့်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ် အစ်မ။ အစ်မတို့ မိသားစုက ဆင်းရဲတယ်ဆိုတော့ ဒီလို လက်စွပ်တစ်ကွင်းရရင် တစ်သက်လုံး ထိုင်စားလို့ရတာပဲလေ။ ထုတ်ပေးလိုက်တာ ကောင်းမယ်နော်"
သန္ဓာ၏ မျက်နှာတွင် သွေးစက်ပင် မရှိတော့ပေ။ သူမကို လူခိုးဟု စွပ်စွဲနေကြသည်။ မင်းခန့်သည် ဘာမှဝင်မပြောဘဲ ဘေးတွင် ရပ်ကြည့်နေသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သန္ဓာသည် သူမ၏ ခင်ပွန်းကို ကြည့်ကာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။
"ကျွန်မ မခိုးပါဘူး။ ရှင်တို့ ကျွန်မကို ဘယ်လောက်ပဲ မုန်းမုန်း၊ ဒီလို သိက္ခာမဲ့တဲ့ အလုပ်မျိုးကိုတော့ ကျွန်မ မလုပ်ဘူး"
(
သန္ဓာ့၏ ငြင်းဆိုမှုက ဒေါ်နန်းခင်ခင်ကို ပို၍ ဒေါသထွက်စေသည်။ သူမသည် သန္ဓာ၏
"ဒါ... ဒါ ကျွန်မ မသိဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်က လာထည့်ထားတာ"
"တော်စမ်း။ သက်သေနဲ့တကွ မိနေတာတောင် ငြင်းနေသေးတယ်။ ငါတို့ ရွှေမျိုးတွေကြားမှာ နင်လို သူခိုးမကို မထားနိုင်ဘူး။ မင်းခန့်... မင်း ဘာလုပ်မလဲ ကြည့်စမ်း"
မင်းခန့်သည် သန္ဓာ့ကို ရွံရှာဖွယ် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ "မင်းကို ငါ တကယ်ပဲ စိတ်ပျက်သွားပြီ သန္ဓာ။ မင်း ဒီအိမ်က အခုချက်ချင်း ထွက်သွားတော့။ ငါတို့ကြားမှာ ဘာမှ မပတ်သက်တော့ဘူး" ဟု ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။
သန္ဓာသည် မိုးခြိမ်းသံကြီးကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ထုံထိုင်းသွားသည်။ သူမသည် ဘာအပြစ်မှ မလုပ်ခဲ့သော်လည်း အားလုံးက သူမကို လက်ညှိုးထိုးနေကြသည်။ သူမသည် အဝတ်တစ်ထည် ကိုယ်တစ်ခုဖြင့် ခြံထဲသို့ မောင်းထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
(
မိုးက တဖွဲဖွဲရွာနေသည်။ သန္ဓာသည် လမ်းမပေါ်တွင် ဦးတည်ရာမဲ့ လျှောက်လှမ်းနေမိသည်။ သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်မှ စီးကျလာသည်မှာ မိုးရေလား၊ မျက်ရည်လား မသဲကွဲတော့ပေ။ သူမတွင် သွားစရာ နေရာမရှိ။ သူမ၏ မိဘများကလည်း ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်သည်။ ရွာကို ပြန်ရန်အတွက်လည်း သူမတွင် ခွန်အားမရှိတော့။
သူမသည် မှတ်တိုင်တစ်ခုတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ရင်း ရင်ထဲမှ နာကျင်မှုကို အံကြိတ်ကာ ခံစားနေရသည်။ "ငါ ဘာကြောင့် ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ။ ငါ့ရဲ့ ဘဝက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အောက်ကျနောက်ကျ ဖြစ်ရတာလဲ" ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးခွန်းထုတ်နေမိသည်။ သို့သော် ထိုမေးခွန်း၏ အဖြေမှာ ရှင်းလင်းလှသည်။ သူမသည် သူမနှင့် မတန်သော လူတန်းစားတစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားခဲ့မိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
(
သန္ဓာသည် လမ်းဘေးကဖေးဆိုင်လေးတစ်ခုတွင် အလုပ်ဝင်ခဲ့သည်။ သူမသည် အရင်ကလို ရွှေဝတ်၊ ငွေဝတ် သန္ဓာမဟုတ်တော့ဘဲ ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားနှင့် ကြိုးစားရုန်းကန်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်လာသည်။ ဆိုင်ပိုင်ရှင် ဒေါ်ကြီးမြက သန္ဓာ့ကို သနားဂရုဏာသက်ကာ သူမ၏ အိမ်တွင် နေခွင့်ပေးခဲ့သည်။
"သမီး... အတိတ်ကို မေ့လိုက်စမ်းပါ။ နင့်မှာ ပညာရှိတယ်၊ နင့်မှာ အစွမ်းအစရှိတယ်။ ဘယ်သူက ဘာပြောပြော ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုရှိဖို့ လိုတယ်"
ဒေါ်ကြီးမြ၏ စကားများက သန္ဓာ့အတွက် ခွန်အားဖြစ်စေခဲ့သည်။ သူမသည် ဆိုင်တွင် အလုပ်လုပ်ရင်း သူမ တတ်မြောက်ထားသော အချက်အပြုတ်ပညာနှင့် မုန့်လုပ်နည်းများကို အသုံးချကာ ဆိုင်ကို တိုးတက်အောင် ကြိုးစားခဲ့သည်။
(
တစ်နှစ်ခန့် ကြာသောအခါ သန္ဓာ၏ လက်ရာကြောင့် ကဖေးဆိုင်လေးမှာ အလွန်ပင် လူသိများလာသည်။ သူမကိုယ်ပိုင် "သန္ဓာ့လက်ရာ" အမည်ဖြင့် မုန့်ဆိုင်ခွဲလေးများကိုပင် ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူမသည် အရင်ကထက် ပို၍ လှပလာပြီး ပို၍လည်း ယုံကြည်မှုရှိလာသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် နာကျင်မှုများ မရှိတော့ဘဲ ပြတ်သားမှုများသာ နေရာယူထားသည်။
(
ထိုအချိန်တွင် "စိန်ခြယ်ရိပ်မြုံ" အိမ်တော်ကြီး၌မူ အခြေအနေများက ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေသည်။ မင်းခန့်၏ ကုမ္ပဏီမှာ အရှုံးပေါ်ကာ ဒေဝါလီခံရမည့် အခြေအနေသို့ ဆိုက်ရောက်နေသည်။ မေသူမှာလည်း လောင်းကစားကြောင့် အကြွေးများ ပိနေခဲ့သည်။ ဒေါ်နန်းခင်ခင်သည် သူမ၏ ရတနာများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရောင်းချနေရသော်လည်း အိမ်ကြီးကို ထိန်းသိမ်းရန် မလွယ်ကူတော့ပေ။
တစ်နေ့တွင် မင်းခန့်သည် လမ်းပေါ်တွင် လျှောက်လာရင်း အလွန်စည်ကားနေသော မုန့်ဆိုင်လေးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဆိုင်၏ ဆိုင်းဘုတ်တွင် "သန္ဓာ့လက်ရာ" ဟု ရေးထားသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။
(
မင်းခန့်သည် ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ ဆိုင်၏ အတွင်းပိုင်းမှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း အလွန်ပင် ခမ်းနားလှပသည်။ သူသည် ဆိုင်ရှင်ခန်းထဲမှ ထွက်လာသော သန္ဓာ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အသက်ရှူပင် မှားသွားမိသည်။ သန္ဓာသည် အရင်ကထက် ပို၍ တင့်တယ်နေပြီး သူမ၏ ဘေးတွင် ဝိုင်းဝန်းနေသော ဝန်ထမ်းများက သူမကို ရိုသေလေးစားနေကြသည်။
"သန္ဓာ..."
သန္ဓာသည် မင်းခန့်ကို တွေ့လိုက်ရသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာတွင် ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မရှိပေ။ သူမသည် အေးဆေးစွာပင် မင်းခန့်၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။
"မင်းခန့်... ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"
"သန္ဓာ... ငါ တောင်းပန်ပါတယ်။ အားလုံးဟာ အမေနဲ့ မေသူတို့ရဲ့ အစီအစဉ်တွေဆိုတာ ငါ နောက်မှ သိခဲ့ရတာပါ။ လက်စွပ်ကိုလည်း သူတို့ပဲ မင်းအိတ်ထဲ ထည့်ခဲ့တာ။ ငါ မင်းကို မှားခဲ့တယ်"
(
သန္ဓာသည် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "အခုမှ သိရတာ နောက်ကျမသွားဘူးလား မင်းခန့်။ ကျွန်မ အဲဒီနေ့က မိုးရေထဲမှာ ငိုခဲ့ရတာ၊ သိက္ခာမဲ့စွာ မောင်းထုတ်ခံခဲ့ရတာတွေကို ရှင် ဘယ်လိုများ ပေးဆပ်မလဲ"
"ငါတို့ အိမ်တော်ကြီးကို ပြန်လာခဲ့ပါ သန္ဓာ။ အမေလည်း အခု နောင်တရနေပါပြီ။ ငါတို့မှာ အခက်အခဲတွေ ရှိနေလို့ မင်းရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်တယ်"
"အကူအညီ?" သန္ဓာက ပြန်မေးလိုက်သည်။ "ရှင်တို့က ကျွန်မကို ချစ်လို့ ပြန်လာခေါ်တာမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အောင်မြင်မှုကို လိုချင်လို့ ပြန်လာတာပဲ။ ရှင်တို့လို ရွှေမျိုးတွေရဲ့ စရိုက်ကို ကျွန်မ ကောင်းကောင်း သိသွားပါပြီ"
(
မင်းခန့်သည် ဒူးထောက်ကာ တောင်းပန်သော်လည်း သန္ဓာ၏ စိတ်နှလုံးသည် ကျောက်စိုင်ကဲ့သို့ ခိုင်မာနေသည်။ သူမသည် သူမ၏ ဘဝကို သူမဘာသာ တည်ဆောက်ခဲ့ပြီးပြီ။ နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ရန် သူမတွင် ဆန္ဒမရှိတော့။
"မင်းခန့်... ရှင် ပြန်ပါတော့။ ကျွန်မ ရှင်တို့ကို ခွင့်လွှတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရင်လိုတော့ ဘယ်တော့မှ ဖြစ်မလာနိုင်တော့ဘူး။ ရှင်တို့ရဲ့ ရွှေအိမ်တော်ကြီးမှာပဲ ရှင်တို့ရဲ့ မာန်မာနတွေနဲ့ နေရစ်ခဲ့ပါတော့။ ကျွန်မကတော့ ဒီ အပယ်ခံဘဝမှာပဲ ပျော်နေပါပြီ"
(
မင်းခန့်သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။ သန္ဓာသည် ပြတင်းပေါက်မှနေ၍ သူ့ကျောပြင်ကို ကြည့်နေမိသည်။ ယခင်ကဆိုလျှင် သူမသည် ငိုကြွေးနေမိမှာ ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ သူမ၏ မျက်ဝန်းတွင် အေးချမ်းမှုများသာ ရှိတော့သည်။
နေဝင်ချိန်၏ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများသည် သူမ၏ ဆိုင်လေးထဲသို့ ဖြာကျလာသည်။ သန္ဓာသည် သူမ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို အသာအယာ မလိုက်ရင်း အနာဂတ်အတွက် ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူမသည် ရွှေမျိုးများ၏ အပယ်ခံဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ သူမကိုယ်ပိုင် ကမ္ဘာတစ်ခု၏ ဘုရင်မ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
ဘဝဆိုသည်မှာ အရှုံးပေးရန်မဟုတ်ဘဲ ပြန်လည်ရုန်းထရန်အတွက်သာ ဖြစ်ကြောင်း သူမ ကောင်းကောင်း နားလည်သွားခဲ့လေပြီ။
- ပြီးပါပြီ -