ပျက်စီးနေသည့် ဘဝ
ပျက်စီးနေသည့် ဘဝ
မှန်ကွဲစတစ်ခုပေါ်မှာ ထင်ဟပ်နေတဲ့ ကိုယ့်မျက်နှာကိုယ် ပြန်ကြည့်ရတာဟာ ငရဲခန်းတစ်ခုကို တံခါးကြားကနေ ချောင်းကြည့်နေရသလိုမျိုးပဲ။ သန့်ဇင်သည် သူ့မျက်နှာပေါ်က ရင့်ရော်မှုတွေကို လက်ချောင်းကြမ်းကြီးတွေနဲ့ စမ်းသပ်မိသည်။
သူ့ဘဝဟာ ဒီမှန်ကွဲစလိုပါပဲ။ တစ်ချိန်ကတော့ ကြည်လင်တောက်ပတဲ့ ပုံရိပ်တွေကို ထင်ဟပ်ပေးနိုင်ခဲ့ဖူးတယ်။ အခုတော့
အပြင်မှာ မိုးက ပိုသည်းလာတယ်။ သန့်ဇင်က စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ အရက်ပုလင်းထဲက လက်ကျန်လေးကို ခွက်ထဲ ထည့်လိုက်တယ်။ လက်တွေက တုန်နေတာကြောင့် အရက်အချို့က စားပွဲပေါ် ဖိတ်စင်သွားတယ်။ "တောက်" သူ ခပ်တိုးတိုး တောက်ခေါက်မိတယ်။ ဒီတုန်ရင်နေတဲ့ လက်တွေနဲ့ သူ ဘာကိုမှ ပြန်မတည်ဆောက်နိုင်တော့ဘူးဆိုတာ သူ သိနေတယ်။ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုဟာ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ခဲဆွဲထားသလို လေးလံလွန်းလှတယ်။ အတိတ်က ပုံရိပ်တွေဟာ မိုးရေတွေနဲ့အတူ ပြန်လည် စီးဆင်းလာတယ်။ သူတို့ရဲ့ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံမှု၊ အောင်မြင်မှုရဲ့ ထိပ်ဆုံးကို ရောက်ခဲ့စဉ်က ပျော်ရွှင်မှုတွေ၊ ပြီးတော့ အရာအားလုံး ပြိုလဲပျက်စီးသွားခဲ့တဲ့ ထိုည။
ပန်းချီပြပွဲတစ်ခုရဲ့ အောင်မြင်မှုဟာ သန့်ဇင်ကို မာနတွေ တက်ကြွစေခဲ့တယ်။ အဲဒီတုန်းက သူဟာ ငွေနဲ့ ဂုဏ်ပကာသနနောက်ကို ကောက်ကောက်ပါအောင် လိုက်ခဲ့မိတယ်။ မေကတော့ သူ့ကို အမြဲတမ်း သတိပေးခဲ့ဖူးတယ်။ "ကိုသန့်၊ အနုပညာဆိုတာ နှလုံးသားနဲ့ လုပ်ရတာ၊ ငွေမျက်နှာကြည့်ပြီး လုပ်ရတာမဟုတ်ဘူး" တဲ့။ အဲဒီတုန်းက သူ မေ့ကို ရယ်ခဲ့မိတယ်။ လောကကြီးမှာ ငွေမရှိရင် ဘာမှလုပ်လို့မရဘူးလို့ သူ ထင်ခဲ့တာကိုး။ အခုတော့ သူ မှားခဲ့မှန်း သိရတဲ့အချိန်မှာ မေဟာ ဘယ်ဆီဘယ်ဝယ် ရောက်နေမှန်းတောင် မသိရတော့ဘူး။
အရက်တစ်ငုံကို မျိုချလိုက်တဲ့အခါ လည်ချောင်းထဲမှာ ပူကနဲ ဖြစ်သွားပြီး ရင်ထဲက ဝေဒနာကို ခဏတာ မေ့လျော့စေသလိုရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခဏပါပဲ။ မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်တိုင်း မြင်နေရတာက ကားအက်ဆီးဒင့်ဖြစ်ခဲ့တဲ့နေ့က မြင်ကွင်းတွေ။ သွေးအိုင်ထဲမှာ လဲနေတဲ့ လူတစ်ယောက်။ သူ့ရဲ့ မူးယစ်ရမ်းကားမှုကြောင့် အပြစ်မဲ့တဲ့ အသက်တစ်ချောင်း ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်။ အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာတော့ သန့်ဇင်ရဲ့ ဘဝဟာ ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် ဖြစ်သွားတော့တာပဲ။ ထောင်နံရံတွေကြားမှာ ကုန်ဆုံးခဲ့ရတဲ့ နှစ်တွေဟာ သူ့ရဲ့ ပန်းချီလက်ရည်တွေကိုရော၊ စိတ်ဓာတ်တွေကိုပါ တိုက်စားပစ်ခဲ့တယ်။
"ဦးသန့်... ဦးသန့်..."
အပြင်က တံခါးခေါက်သံကြောင့် သန့်ဇင် သတိပြန်ဝင်လာတယ်။ ဒီအချိန်ကြီး ဘယ်သူလာတာလဲ။ ဒီလို နေရာစုတ်ကို လာမယ့်သူဆိုလို့ အိမ်လခ လာတောင်းတဲ့ အိမ်ရှင် ဒါမှမဟုတ် အရက်ကြွေးလာတောင်းတဲ့ ဆိုင်ရှင်ပဲ ရှိနိုင်တယ်။ သူ မထချင်ထချင်နဲ့ ထပြီး တံခါးဆီကို လျှောက်သွားလိုက်တယ်။ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကြောင့် သန့်ဇင်ရဲ့ နှလုံးခုန်သံတွေ ရပ်တန့်သွားမတတ် ဖြစ်သွားရတယ်။
မိုးရေထဲမှာ ရွှဲရွှဲစိုပြီး ရပ်နေတာက အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်။ သူမရဲ့ မျက်နှာဟာ သန့်ဇင် စောစောက ငေးကြည့်နေတဲ့ ပန်းချီကားထဲက "မေ" နဲ့ တထပ်တည်း။ တစ်ခုပဲ ကွာခြားတာက သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေ ရောပြွမ်းနေတာပဲ။
"ဘယ်သူလဲ" သန့်ဇင်ရဲ့ အသံက တုန်ရီနေတယ်။
မိန်းကလေးက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းလေးတွေ တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ "သမီးက... မေ့ရဲ့ သမီးပါ။ မေမေ ဆုံးခါနီးမှာ ဒီလိပ်စာကို ပေးပြီး ရှာခိုင်းလိုက်လို့ပါ"
သန့်ဇင်ရဲ့ လက်ထဲက အရက်ခွက်ဟာ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ပြုတ်ကျပြီး ကွဲအက်သွားတယ်။ အစအနတွေဟာ သူ့ခြေထောက်နားမှာ ပြန့်ကျဲသွားသလို သူ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ဟာလည်း တစစီ ဖြစ်သွားရတယ်။ မေ ဆုံးပြီတဲ့လား။ သူ အမြဲတမ်း တောင်းပန်ချင်ခဲ့တဲ့၊ တစ်နေ့မှာ ပြန်တွေ့ရနိုးနိုးနဲ့ မျှော်လင့်ခဲ့တဲ့ မေဟာ အခုတော့ ဒီလောကမှာ မရှိတော့ဘူး။ သူ့ရှေ့မှာ ရပ်နေတဲ့ ဒီမိန်းကလေးဟာ မေ့ရဲ့ သမီး။ ဒါဆိုရင်... ဒါဟာ သူ့ရဲ့ သမီးလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလား။
"အတွင်းကို ဝင်ခဲ့ပါဦး သမီး" သန့်ဇင်က ဘာပြောရမှန်းမသိဘဲ လမ်းဖယ်ပေးလိုက်တယ်။
"မေမေက ဘာတွေ မှာသွားသေးလဲ" သန့်ဇင်က ခေါင်းငုံ့ပြီး မေးလိုက်တယ်။
"မေမေက ပြောတယ်... အဖေဟာ လူဆိုးတစ်ယောက်မဟုတ်ဘူးတဲ့။ လောကဓံရဲ့ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် လမ်းမှားသွားခဲ့တာပဲ ရှိတာပါတဲ့။ အဖေ့ကို တွေ့ရင် ဒါလေး ပေးလိုက်ပါဆိုပြီး ပေးလိုက်တယ်" မိန်းကလေးက သူမရဲ့ လွယ်အိတ်ထဲကနေ အထုပ်လေးတစ်ထုပ် ထုတ်ပေးတယ်။
သန့်ဇင်က တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ အထုပ်ကို ဖြေကြည့်လိုက်တယ်။ အထဲမှာ ရှိနေတာက သူ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက မေ့ကို လက်ဆောင်ပေးခဲ့ဖူးတဲ့ ပန်းချီဆွဲတဲ့ စုတ်တံလေးတစ်ချောင်းနဲ့ စာအိပ်တစ်အိပ်။ စာကို ဖွင့်ဖတ်လိုက်တဲ့အခါ မေ့ရဲ့ လက်ရေးလက်သားလေးတွေကို မြင်လိုက်ရတော့ မျက်ရည်တွေဟာ ထိန်းမရအောင် စီးကျလာတယ်။
"ကိုသန့်... ရှင် ဒီစာကို ဖတ်နေရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ရှင့်ကို ကျွန်မ ဘယ်တုန်းကမှ မမုန်းခဲ့ပါဘူး။ ရှင့်ရဲ့ အရည်အချင်းတွေကို နှမြောလို့၊ ရှင့်ရဲ့ ဘဝကို ပြန်တည်ဆောက်စေချင်လို့ ကျွန်မ သမီးကို လွှတ်လိုက်တာပါ။ သမီးလေးရဲ့ နာမည်က 'နှင်း' တဲ့။ သူမကို စောင့်ရှောက်ပေးပါ"
သန့်ဇင် ရင်ဘတ်ကို ဖိပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်မိတယ်။ သူ့ဘဝဟာ ပျက်စီးနေပြီလို့ သူ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ မေကတော့ သူ့အတွက် မျှော်လင့်ချက် အလင်းတန်းလေးတစ်ခုကို ချန်ထားပေးခဲ့တယ်။ နှင်းက သူ့အနားကို တိုးလာပြီး ပုခုံးလေးကို ခပ်ဖွဖွ ကိုင်လိုက်တယ်။ "အဖေ... မငိုပါနဲ့တော့။ သမီး ရှိပါတယ်"
ဒီစကားတစ်ခွန်းဟာ သန့်ဇင်အတွက်တော့ သေလူကို အသက်သွင်းလိုက်သလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ပျက်စီးနေတဲ့ ဘဝကို ပြန်ပြင်ဖို့ဆိုတာ စကားလုံးလောက်နဲ့ မလွယ်ကူဘူးဆိုတာ သူ သိတယ်။ သူ့မှာ အကြွေးတွေ ရှိတယ်၊ ရောဂါတွေ ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ကိုယ်သူ ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့နေတဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ ရှိတယ်။
နောက်ရက်တွေမှာတော့ သန့်ဇင်ဟာ အရက်ကို ဖြတ်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ဒါပေမဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ စွဲလမ်းခဲ့တဲ့ အရာကို ဖြတ်ရတာဟာ အသားကို လွှနဲ့ တိုက်နေသလို နာကျင်လှတယ်။ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရင်ပြီး ချွေးစေးတွေ ထွက်လာတဲ့အခါ နှင်းက ဘေးကနေ ပြုစုပေးတယ်။
"အဖေ အောင့်အည်းထားပါ၊ သမီး ရှိတယ်" နှင်းရဲ့ အားပေးသံက သူ့အတွက် ခွန်အားဖြစ်စေတယ်။
ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက အဲဒါတင် မဟုတ်ဘူး။ သူ့ကို အရက်ကြွေးတွေ လာတောင်းတဲ့ လူမိုက်တွေက အိမ်ကို ရောက်လာကြတယ်။ "ဟေ့ရောင် သန့်ဇင်၊ မင်း ပေးစရာရှိတဲ့ ငွေတွေ ဘယ်တော့ ပေးမှာလဲ။ မပေးနိုင်ရင် ဒီကောင်မလေးကို ငါတို့ ခေါ်သွားရလိမ့်မယ်"
သန့်ဇင်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဒေါသတွေ တောက်လောင်လာတယ်။ မိမိရဲ့ ပျက်စီးနေတဲ့ ဘဝထဲကို သမီးဖြစ်သူကို ဆွဲမသွင်းချင်ဘူး။ သူ
လူမိုက်တွေက ရယ်မောကြတယ်။ "မင်းလို လက်တုန်နေတဲ့ လူက ပန်းချီဆွဲဦးမလို့လား။ ကဲ... ထားပါတော့။ တစ်ပတ် အချိန်ပေးမယ်။ တစ်ပတ်အတွင်း ငွေမရရင်တော့ မင်း သိတယ်မလား"
သူတို့ ထွက်သွားတဲ့အခါ သန့်ဇင်ဟာ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ပုံလျက်သား လဲကျသွားတယ်။ သူ့လက်တွေကို သူ ပြန်ကြည့်တယ်။ လက်တွေက တုန်နေတုန်းပဲ။ ဒီလက်တွေနဲ့ သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လက်ရာမြောက်တဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ် ဆွဲနိုင်မှာလဲ။
နှင်းက ပန်းချီဆွဲဖို့ လိုအပ်တဲ့ ဆေးတွေနဲ့ ပိတ်ကားတွေကို ဝယ်ပေးတယ်။ သန့်ဇင်ဟာ ပိတ်ကားအဖြူထည်ကြီးကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ ဘာကို စဆွဲရမှန်း သူ မသိဘူး။ သူ့ခေါင်းထဲမှာ အမှောင်ထုတွေပဲ ရှိနေတယ်။ တစ်ရက် ကုန်သွားတယ်၊ နှစ်ရက် ကုန်သွားတယ်။ ဘာမှ ဖြစ်မလာဘူး။
"အဖေ... အဖေ မြင်နေရတဲ့ အမှောင်ထုကိုပဲ ဆွဲလိုက်ပါ" နှင်းက အကြံပေးတယ်။
သန့်ဇင်က နှင်းကို ကြည့်လိုက်တယ်။ ဟုတ်တယ်။ သူဟာ အလှအပတွေကိုပဲ ဆွဲဖို့ ကြိုးစားနေလို့ မရတာ။ သူ့ရဲ့ နာကျင်မှု၊ သူ့ရဲ့ ပျက်စီးမှု၊ သူ့ရဲ့ နောင်တတွေကို ဆွဲရမှာ။ သူ စုတ်တံကို ဆေးအမည်းထဲ နှစ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ပိတ်ကားပေါ်မှာ အားပါပါနဲ့ ခြစ်ချလိုက်တယ်။
ပထမဆုံး ခြစ်ချက်ဟာ နာကျင်မှု။ ဒုတိယ ခြစ်ချက်ဟာ နောင်တ။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိတ်ကားပေါ်မှာ ပုံရိပ်တွေ ပေါ်လာတယ်။ အဲဒါဟာ လှပတဲ့ ရှုခင်းပုံ မဟုတ်ဘူး။ အက်ကွဲနေတဲ့ မှန်တစ်ချပ်ကြားကနေ ကြည့်နေရတဲ့ ကမ္ဘာပျက်နေတဲ့ ပုံရိပ်မျိုး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အမှောင်ထုကြားထဲမှာ သေးငယ်တဲ့ အလင်းစက်လေး တစ်စက်ရှိတယ်။ အဲဒါကတော့ နှင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေလို တောက်ပနေတဲ့ ကြယ်တစ်ပွင့်။
သူ ပန်းချီဆွဲနေတဲ့အချိန်မှာ လက်တွေ မတုန်တော့ဘူး။ သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ဟာ စုတ်တံကနေတစ်ဆင့် ပိတ်ကားပေါ်ကို စီးဝင်သွားသလိုပဲ။ အစာမစား၊ အိပ်မပျော်ဘဲ သုံးရက်တိုင်တိုင် သူ ဆွဲခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ပန်းချီကား ပြီးသွားတယ်။
ပန်းချီကားကို ကြည့်ပြီး နှင်းဟာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားတယ်။ "ဒါ... ဒါဟာ အရမ်းကို အားကောင်းလွန်းတယ် အဖေ"
သန့်ဇင်ကတော့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာနဲ့ ပြုံးလိုက်တယ်။ ဒါဟာ သူ့ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံး လက်ရာ ဖြစ်နိုင်သလို၊ အကောင်းဆုံး လက်ရာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကားကို ဘယ်သူက ဝယ်မှာလဲ။ အချိန်ကလည်း စေ့တော့မယ်။
ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ သန့်ဇင်ရဲ့ သူငယ်ချင်းဟောင်း တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ဦးဘုန်းက သတင်းကြားပြီး ရောက်လာတယ်။ ဦးဘုန်းက အခုဆိုရင် အနုပညာပြခန်း ပိုင်ရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။ သူ ပန်းချီကားကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ မျက်လုံးတွေ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။
"သန့်ဇင်... မင်း လက်ရည်တွေ မကျသေးဘူးပဲ။ မဟုတ်ဘူး... မင်း အရင်ကထက် ပိုတော်လာတာ။ ဒီကားဟာ ဝေဒနာတွေကို အနုပညာအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်တာပဲ"
ဦးဘုန်းက ပန်းချီကားကို ချက်ချင်း ဝယ်ယူလိုက်ပြီး သန့်ဇင်ရဲ့ အကြွေးတွေကို ဆပ်ပေးဖို့ ကူညီခဲ့တယ်။ ဒါ့အပြင် သန့်ဇင်အတွက် သီးသန့် ပန်းချီပြပွဲတစ်ခု လုပ်ပေးဖို့လည်း ကမ်းလှမ်းခဲ့တယ်။
သန့်ဇင်ရဲ့ ဘဝဟာ တစ်ဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာတယ်။ အရက်ကို လုံးဝ ဖြတ်လိုက်နိုင်ပြီး နှင်းနဲ့အတူ တိုက်ခန်းအသစ်လေးမှာ နေထိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရင်ထဲမှာတော့ အမြဲတမ်း စိုးရိမ်စိတ်တစ်ခု ရှိနေတယ်။ အတိတ်က ပုံရိပ်တွေဟာ သူ့ကို အချိန်မရွေး ပြန်ပြီး တိုက်ခိုက်နိုင်တယ်ဆိုတာ သူ သိတယ်။
ပြပွဲနေ့ ရောက်လာတဲ့အခါ လူတွေ အများကြီး လာကြတယ်။ အားလုံးက သန့်ဇင်ရဲ့ ပြန်လာခြင်းကို အံ့သြတကြီး ကြည့်ကြတယ်။ ပန်းချီကားတွေ တစ်ချပ်ပြီး တစ်ချပ် ရောင်းထွက်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သန့်ဇင်ကတော့ ပျော်ရွှင်မနေဘူး။ သူ ရှာနေတာက လူတစ်ယောက်။ သူ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက ကားနဲ့ တိုက်မိခဲ့တဲ့ လူရဲ့ မိသားစု။
သူ စုံစမ်းကြည့်တော့ အဲဒီလူရဲ့ ဇနီးနဲ့ သားလေးဟာ အခုဆိုရင် ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်နေကြတယ်လို့ သိရတယ်။ သန့်ဇင်ဟာ သူရခဲ့တဲ့ ငွေတွေ အားလုံးကို အဲဒီမိသားစုဆီ ပို့ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
"အဖေ... အဖေ ရသမျှ အကုန်လုံး ပေးလိုက်မှာလား" နှင်းက မေးတယ်။
"အေး... ဒါဟာ အဖေ့ရဲ့ အပြစ်တွေကို ဆေးကြောဖို့အတွက် မလုံလောက်သေးပေမယ့်၊ အဖေ လုပ်နိုင်တာ ဒါပဲ ရှိတယ် သမီး"
သန့်ဇင်ရဲ့ ကျန်းမာရေးက တဖြည်းဖြည်း ဆိုးရွားလာတယ်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ အရက်သောက်ခဲ့တဲ့ ဒဏ်က အသည်းကို ထိခိုက်စေခဲ့ပြီ။ ဆရာဝန်က သူ့ကို အနားယူဖို့ ပြောပေမယ့် သူကတော့ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို အပြီးသတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတုန်းပဲ။
အဲဒီကားကတော့ မေ့ရဲ့ ပုံတူ။ ဒါပေမဲ့ အရင်ကလို ငယ်ရွယ်တဲ့ပုံ မဟုတ်ဘဲ၊ ကောင်းကင်ဘုံကနေ သူ့ကို ပြုံးကြည့်နေတဲ့ နတ်သမီးတစ်ပါးလိုပုံ။ သူ ဒီကားကို ဆွဲနေရင်း ခဏခဏ မေ့လဲတတ်လာတယ်။ နှင်းက သူ့ကို တားပေမယ့် သူကတော့ လက်မလျှော့ဘူး။
"သမီး... အဖေ့မှာ အချိန်သိပ်မရှိတော့ဘူး။ ဒီကားလေး ပြီးအောင် ဆွဲခွင့်ပြုပါ"
နှင်းက ငိုရင်းနဲ့ပဲ ဘေးကနေ ကူညီပေးရတယ်။ သန့်ဇင်ရဲ့ လက်တွေက အားနည်းနေပြီ။ စုတ်တံကိုတောင် ခိုင်အောင် မကိုင်နိုင်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကတော့ ပြင်းထန်နေတုန်းပဲ။
တစ်ညမှာတော့ သန့်ဇင်ရဲ့ အိမ်တံခါးကို လူတစ်ယောက် လာခေါက်တယ်။ အဲဒါကတော့ သူ ငွေတွေ ပို့ပေးခဲ့တဲ့ မိသားစုက သားဖြစ်သူ။ အခုဆိုရင် သူဟာ လူလားမြောက်နေပြီ။
"ကျွန်တော်... ခင်ဗျားကို ကျေးဇူးတင်စကား လာပြောတာပါ။ ခင်ဗျား ပို့ပေးတဲ့ ငွေတွေကြောင့် ကျွန်တော် ကျောင်းပြီးခဲ့ရတယ်၊ အမေ့ကိုလည်း ဆေးကုပေးနိုင်ခဲ့တယ်။ ခင်ဗျားကို ကျွန်တော်တို့ ခွင့်လွှတ်ပါတယ်"
သန့်ဇင်ဟာ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ရင်ထဲက ဝန်ထုပ်ကြီးတစ်ခု ပြုတ်ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ နောင်တဆိုတဲ့ အမှောင်ထုထဲမှာ ပိတ်လှောင်နေခဲ့တဲ့ သူ့ဘဝဟာ အခုတော့ အလင်းရောင်ကို မြင်လိုက်ရပြီ။ သူ အဲဒီလူကို ဖက်ပြီး ငိုချလိုက်တယ်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
နောက်ဆုံးမှာတော့ မေ့ရဲ့ ပန်းချီကား ပြီးသွားတယ်။ အဲဒီကားဟာ အသက်ဝင်လွန်းလှတယ်။ မေ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက တကယ်ပဲ ကြည့်နေသလို၊ နှုတ်ခမ်းလေးတွေက တကယ်ပဲ စကားပြောတော့မလို။ သန့်ဇင်ဟာ ပန်းချီကားရှေ့မှာ ထိုင်ရင်း ငေးကြည့်နေမိတယ်။
"မေ... ကိုယ် မင်းဆီကို လာတော့မယ်။ ကိုယ့်ရဲ့ တာဝန်တွေကို ကိုယ် ကျေပွန်ခဲ့ပြီ ထင်ပါတယ်"
နှင်းက အဖေ့ရဲ့ ဘေးမှာ ထိုင်ရင်း လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။ သန့်ဇင်ရဲ့ မျက်နှာဟာ အရင်ကလို ညှိုးငယ်မနေတော့ဘဲ ကြည်လင်အေးချမ်းနေတယ်။ သူ့ဘဝဟာ ပျက်စီးခဲ့ဖူးပေမယ့်၊ အဆုံးသတ်မှာတော့ သူဟာ ပြန်လည် တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ပြီ။
မိုးလင်းတဲ့အခါ နှင်းဟာ အဖေ့ကို လာနှိုးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဖေက ပြန်မထတော့ဘူး။ သန့်ဇင်ဟာ ပြုံးလျက်သားနဲ့ ထာဝရ အိပ်စက်ခြင်းကို ရွေးချယ်သွားခဲ့ပြီ။ သူ့ရဲ့ လက်ထဲမှာတော့ မေ့ရဲ့ စုတ်တံလေးကို မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။
နံရံမှာ ချိတ်ထားတဲ့ ပန်းချီကားထဲက မေဟာ သန့်ဇင်ကို ကြိုဆိုနေသလိုပါပဲ။ နေရောင်ခြည်ဟာ ပြတင်းပေါက်ကနေတစ်ဆင့်
နှင်းက အဖေ့ရဲ့ မျက်နှာကို စောင်ခြုံပေးရင်း ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်တယ်။ "အဖေ... ကောင်းကောင်း အိပ်စက်ပါတော့။ အဖေ့ရဲ့ ပျက်စီးနေတဲ့ ဘဝကို သမီးက အကောင်းဆုံး ဆက်ပြီး တည်ဆောက်သွားပါ့မယ်"
ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ လမ်းမပေါ်မှာတော့ မိုးတွေ စဲသွားပြီ။ ကောင်းကင်ယံမှာ သက်တံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတယ်။ အဲဒီသက်တံဟာ ပျက်စီးခြင်းတွေကြားကနေ ပေါက်ဖွားလာတဲ့ မျှော်လင့်ချက်ရဲ့ အရောင်အသွေးတွေပဲ ဖြစ်ပါတော့တယ်။