ကလေးငယ်တွေကို မတရားပြုတဲ့ဆရာ
ကလေးငယ်တွေကို မတရားပြုတဲ့ဆရာ
မိုးစက်မိုးပေါက်တွေက သွပ်မိုးဟောင်းပေါ်ကို အဆက်မပြတ် ရိုက်ခတ်နေတဲ့ အသံဟာ နားထဲမှာ ဆူညံလို့နေပါတယ်။ ကျွန်တော် ဒီကျေးလက်တောရွာလေးက မူလတန်းကျောင်းလေးကို စတင်ရောက်ရှိခဲ့တဲ့နေ့ကလည်း အခုလိုပဲ မိုးတွေသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေခဲ့တာပါ။ မြို့ပြရဲ့ သက်သောင့်သက်သာရှိမှုတွေကို စွန့်ခွာပြီး ပညာရေးဝန်ထမ်းအဖြစ် တာဝန်ကျရာ ဒီဝေးလံခေါင်သီတဲ့အရပ်ကို ရောက်လာခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ မျှော်လင့်ချက်တွေ အပြည့်ရှိနေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျောင်းဝန်းထဲကို ခြေချလိုက်တာနဲ့ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်အိမ်မက်တွေကို ရိုက်ချိုးလိုက်သလိုပါပဲ။
ကျောင်းရှေ့က မြေကွက်လပ်မှာ ဒူးထောက်နေရတဲ့ ကလေးငယ် သုံးလေးယောက်။ သူတို့ရဲ့ မျက်နှာလေးတွေဟာ မိုးရေတွေနဲ့အတူ မျက်ရည်တွေရောပြွမ်းပြီး ဖောင်းအစ်နေကြတယ်။ အဲဒီကလေးတွေရဲ့ ရှေ့မှာတော့ လက်ထဲမှာ ကြိမ်လုံးတစ်ချောင်းကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိနေပါတယ်။ သူကတော့ ဒီကျောင်းရဲ့ ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီး ဦးဟိန်းပေါ့။ အရပ်ရှည်ရှည်၊ ကိုယ်လုံးသွယ်သွယ်နဲ့ မျက်နှာထားက ခက်ထန်လွန်းလှပါတယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ဘာဂရုဏာတရားမှ မရှိသလို အေးစက်စက် အကြည့်တွေက ကျွန်တော့်အသည်းထဲအထိ စိမ့်တက်သွားစေခဲ့တယ်။
"မင်းတို့ ဒီလောက် ပြောရခက်နေရင် ငါ့ကျောင်းမှာ မနေနဲ့၊ ထွက်သွားကြ"
ဦးဟိန်းရဲ့ အသံက မိုးသံကို ဖောက်ထွက်ပြီး ဟိန်းထွက်လာတယ်။ ကလေးငယ်တွေဟာ ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ တစ်ရှုံ့ရှုံ့ငိုနေကြပေမဲ့ ဘယ်သူမှ ပြန်မပြောရဲကြဘူး။ ကျွန်တော် ရောက်သွားတာကို မြင်တော့ ဦးဟိန်းက ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက်ပဲ ကြည့်ပြီး "မင်းက ဆရာသစ် မင်းသန့်လား၊ ရုံးခန်းထဲကို သွားနှင့်" လို့ တိုတိုတုတ်တုတ်ပဲ ပြောပြီး ကလေးတွေကို ဆက်ပြီး ငေါက်ငမ်းနေခဲ့တယ်။
ပထမဆုံးနေ့မှာတင် ကျွန်တော့်နှလုံးသားထဲမှာ နာကျင်မှုတစ်ခု ကိန်းအောင်းသွားခဲ့တယ်။ ကလေးတွေကို ဒီလို ရက်ရက်စက်စက် ဆက်ဆံနေတဲ့ ဆရာတစ်ယောက်အောက်မှာ ကျွန်တော် ဘယ်လို အလုပ်လုပ်ရမလဲဆိုတဲ့ အတွေးက ကြီးစိုးနေခဲ့တယ်။ ကျောင်းသားလေးတွေရဲ့ မျက်ဝန်းထဲက ကြောက်ရွံ့မှုတွေကို မြင်ရတာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ငရဲတစ်ခုလိုပါပဲ။ ကျွန်တော်ဟာ ကလေးတွေကို ချစ်တတ်တဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်တာကြောင့် ဦးဟိန်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို ကြည့်ပြီး ရင်ထဲမှာ အမုန်းတရားတွေ စတင်အမြစ်တွယ်လာခဲ့ပါတော့တယ်။
ရက်တွေ ကြာလာလေလေ ဦးဟိန်းရဲ့ ရက်စက်မှုတွေကို ပိုပြီး မြင်လာရလေလေပါပဲ။ သူဟာ ကလေးတွေကို အသေးအဖွဲကိစ္စလေးကအစ ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးတတ်ပါတယ်။ တစ်ခါတလေ ကျောင်းသားလေးတွေရဲ့ လက်ဖဝါးတွေဟာ ကြိမ်လုံးရာတွေနဲ့ နီမြန်းနေတတ်သလို၊ တစ်ခါတလေလည်း နေပူထဲမှာ နာရီပေါင်းများစွာ ရပ်ခိုင်းထားတတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော် အကြိမ်ကြိမ် ဝင်တားဖူးပါတယ်။
"ဆရာကြီး... ကလေးတွေကို ဒီလောက်အထိ လုပ်ဖို့ မလိုပါဘူး။ သူတို့က ကလေးတွေပဲ ရှိသေးတာ" လို့ ကျွန်တော် ပြောမိတိုင်း ဦးဟိန်းက ကျွန်တော့်ကို အထင်အမြင်သေးတဲ့ အကြည့်နဲ့ ပြန်ကြည့်တတ်ပါတယ်။
"မင်း ဘာမှမသိရင် ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်းပါ မင်းသန့်။ ဒီကလေးတွေကို ငါဆုံးမနေတာ၊ မင်းနဲ့မဆိုင်ဘူး" တဲ့။
သူ့ရဲ့ စကားလုံးတွေက ဓားတစ်စင်းလို ကျွန်တော့်ရဲ့ စေတနာတွေကို မွှန်းနှောင်ပစ်ခဲ့တယ်။ ကျောင်းမှာရှိတဲ့ အောင်ကြီးဆိုတဲ့ ကလေးလေးတစ်ယောက်ဆိုရင် ဦးဟိန်းကို မြင်တာနဲ့ တုန်ရင်နေတတ်တာကို ကျွန်တော် သတိထားမိတယ်။ အောင်ကြီးက စာလည်းတော်သလို၊ လိမ္မာတဲ့ကလေးလေးပါ။ ဒါပေမဲ့ ဦးဟိန်းကတော့ အောင်ကြီးကိုမှ ရွေးပြီး အမြဲတမ်း နှိပ်စက်နေသလို ခံစားရတယ်။
တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်တော် မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်စရာ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ အောင်ကြီးရဲ့ ကျောပြင်မှာ ညိုမည်းစွဲနေတဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒေါသတွေဟာ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ ဦးဟိန်းရဲ့ ရုံးခန်းထဲကို ကျွန်တော် ဝုန်းကနဲ ဝင်သွားလိုက်မိတယ်။
"ခင်ဗျား ဒါ ဘာလုပ်တာလဲ။ ကလေးတစ်ယောက်ကို ဒီလောက်အထိ ဖြစ်အောင် လုပ်ရတာ လူစိတ်ရှိရဲ့လား"
ကျွန်တော့်ရဲ့ အော်ဟစ်သံကြောင့် ကျောင်းသားလေးတွေပါ လန့်သွားကြတယ်။ ဦးဟိန်းကတော့ ထိုင်ခုံမှာ အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်နေတုန်းပါပဲ။ သူက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး "မင်း ငါ့ကို ဘာမှတ်နေလဲ။ ငါ့အလုပ်ကို လာမရှုပ်နဲ့လို့ ငါပြောထားတယ်မဟုတ်လား။ မင်း မနေချင်ရင် အခုချက်ချင်း ပြန်လို့ရတယ်" လို့ တည်ငြိမ်လွန်းတဲ့ အသံနဲ့ ပြောခဲ့တယ်။
အဲဒီညက ကျွန်တော် အိပ်လို့မပျော်ခဲ့ဘူး။ ဆရာတစ်ယောက်ဆိုတာ ကမ္ဘာဦးအစကတည်းက ကြင်နာတတ်တဲ့သူတွေလို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ထားခဲ့တာ။ အခုတော့ ကျွန်တော့်ရှေ့က လူက ဆရာဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကို ဖျက်ဆီးနေသလိုပါပဲ။ အောင်ကြီးရဲ့ ငိုသံတွေက ကျွန်တော့်နားထဲမှာ စွဲနေပြီး ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော်လည်း ကလေးတွေကို မကာကွယ်ပေးနိုင်တဲ့အတွက် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေခဲ့ရပါတယ်။
အချိန်တွေက တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးလာပေမဲ့ ကျောင်းထဲက အခြေအနေကတော့ ပိုပြီး ဆိုးရွားလာခဲ့တယ်။ ဦးဟိန်းဟာ ကလေးတွေကို ကျောင်းစာထက် ပိုပြီး ပင်ပန်းတဲ့ အလုပ်တွေ ခိုင်းလာတယ်။ ကျောင်းနောက်ဖေးက မြေကွက်လပ်မှာ ကျင်းတွေတူးခိုင်းတာ၊ လေးလံတဲ့ ကျောက်ခဲတွေကို သယ်ခိုင်းတာမျိုးတွေအထိ လုပ်လာခဲ့တယ်။ ကလေးငယ်လေးတွေရဲ့ လက်ဖဝါးလေးတွေမှာ ဖုထနေတာကို မြင်ရတိုင်း ကျွန်တော့်မှာ ရင်ထဲက တဆစ်ဆစ် နာကျင်နေရပါတယ်။
ရွာသားတွေကလည်း ဦးဟိန်းကို ကြောက်ကြတာကြောင့် ဘယ်သူမှ ထွက်မပြောရဲကြဘူး။ ကျွန်တော်ကတော့ ဖုန်းလိုင်းမမိတဲ့ ဒီတောရွာလေးကနေ မြို့ပေါ်က ပညာရေးဌာနကို တိုင်စာပို့ဖို့ အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး ခက်ခဲမှုကြောင့် မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး။ ဦးဟိန်းက ကျွန်တော့်ကို အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်နေသလို ခံစားရပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို သူက ကန့်သတ်ထားခဲ့တယ်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဦးဟိန်းအပေါ် ထားတဲ့ အမုန်းတရားတွေက အမုန်းဆုံးအဆင့်ကို ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ။ သူဟာ လူသတ်သမားတစ်ယောက်ထက်တောင် ပိုပြီး ယုတ်မာတယ်လို့ ကျွန်တော် သတ်မှတ်လိုက်မိတယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်တော် အောင်ကြီးကို သီးသန့်ခေါ်ပြီး မေးခဲ့တယ်။
"သား... ဆရာကြီးက သားကို ဘာလို့ ဒီလောက် ရိုက်တာလဲ။ ဆရာ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြပါ"
အောင်ကြီးက မျက်ရည်တွေကို သုတ်ရင်း "ကျွန်တော် မသိဘူး ဆရာ။ ဆရာကြီးက ကျွန်တော်တို့ကို အရမ်းမုန်းနေတာ ထင်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်လုပ် သူက အပြစ်ရှာပြီး ရိုက်တာပဲ" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့တယ်။
အဲဒီစကားက ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး စိတ်နာစေခဲ့တယ်။ ဘာအပြစ်မှမရှိတဲ့ ကလေးတွေကိုမှ ရက်ရက်စက်စက် လုပ်နိုင်တဲ့ ဒီလူ့ကို ကျွန်တော် ဘယ်လိုနည်းနဲ့မဆို အပြစ်ပေးနိုင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မသိခဲ့တာက အဲဒီ အမုန်းတရားတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ခါးသီးလွန်းတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခု ရှိနေခဲ့တယ်ဆိုတာပါပဲ။ ကျွန်တော်ဟာ အပေါ်ယံ မြင်ကွင်းတွေကိုကြည့်ပြီး လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို စီရင်ချက်ချမိခဲ့တာပါ။
မိုးအကုန် ဆောင်းအကူး တစ်ညမှာတော့ ထူးဆန်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ညသန်းခေါင်ယံအချိန်မှာ ကျောင်းနောက်ဖေးက တဲအိုလေးထဲကနေ ဦးဟိန်းရဲ့ အော်ဟစ်သံလိုလို၊ ကလေးတွေရဲ့ ငိုသံလိုလို အသံတွေ ကြားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော် ဓာတ်မီးတစ်ချောင်းကို ဆွဲပြီး အသံလာရာကို အမြန်ပြေးသွားခဲ့တယ်။ တဲတံခါးဝကို ရောက်တော့ ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားခဲ့တယ်။
ဦးဟိန်းဟာ အောင်ကြီးကို ကုတင်ပေါ်မှာ ဖိထားပြီး အောင်ကြီးရဲ့ ခြေထောက်ကို ချွန်ထက်တဲ့ အပ်တစ်ချောင်းနဲ့ ထိုးနေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ အောင်ကြီးကတော့ နာကျင်လွန်းလို့ အော်ဟစ်နေရှာတယ်။
"မင်း... မင်း လူယုတ်မာကြီး! အခုချက်ချင်း လွှတ်လိုက်စမ်း"
ကျွန်တော် ဒေါသတကြီးနဲ့ ပြေးဝင်သွားပြီး ဦးဟိန်းကို တွန်းထုတ်လိုက်တယ်။ ဦးဟိန်းဟာ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို လဲကျသွားခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်နှာက ဖြူဖျော့နေပြီး ချွေးစေးတွေ ပြန်နေတာကို ကျွန်တော် သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော် အောင်ကြီးကို ပွေ့ချီပြီး "သား... ဘာဖြစ်သွားသေးလဲ" လို့ မေးနေတုန်း ဦးဟိန်းက အားယူပြီး ထရပ်လိုက်တယ်။
"ဖယ်စမ်း မင်းသန့်... မင်း ဘာမှမသိဘဲ ဝင်မရှုပ်နဲ့။ ဒီကလေးကို ငါ ကုပေးနေတာ"
"ကုပေးနေတာ ဟုတ်လား? အပ်နဲ့ထိုးပြီး နှိပ်စက်တာကို ကုပေးနေတာလို့ ခေါ်သလားဗျာ။ ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် ဒီနေ့ပဲ ရဲတိုင်တော့မယ်"
ကျွန်တော် အော်ဟစ်နေတုန်းမှာပဲ အောင်ကြီးရဲ့ အဖေ ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်တော့်ကို တားပြီး "ဆရာလေး... ဆရာကြီးကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ ဆရာကြီးက ကျွန်တော်တို့ သားလေးကို ကယ်နေတာပါ" လို့ တုန်ရီနေတဲ့ အသံနဲ့ ပြောခဲ့တယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဦးဟိန်းဟာ ပါးစပ်ကနေ သွေးတွေ အန်ထွက်လာပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို လဲကျသွားခဲ့ပါတော့တယ်။ ကျွန်တော် ဘာဖြစ်လို့ ဖြစ်မှန်းမသိဘဲ ကြောင်အမ်းနေတုန်း ရွာသားတွေ စုရုံးရောက်ရှိလာကြတယ်။ အဲဒီညမှာပဲ ကျွန်တော် မသိခဲ့တဲ့၊ သိခွင့်မရခဲ့တဲ့ အမှန်တရားတွေ အားလုံးဟာ ရိုက်ချိုးခံလိုက်ရတဲ့ ဆည်တစ်ခုလို ပွင့်ထွက်လာခဲ့ပါတော့တယ်။
ဦးဟိန်းဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ကတည်းက ဒီရွာက ကလေးတွေမှာ ဖြစ်ပွားနေတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အာရုံကြောရောဂါတစ်မျိုးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တာပါ။ ဒီရောဂါဟာ ရွာက သောက်သုံးရေထဲမှာ ပါတဲ့ အဆိပ်အတောက်တွေကြောင့် ဖြစ်တာဖြစ်ပြီး ကလေးတွေရဲ့ ခြေလက်တွေကို တဖြည်းဖြည်း သေသွားစေနိုင်တဲ့ ရောဂါပါ။ ဦးဟိန်းဟာ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လစာတွေ၊ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ အားလုံးကို ရောင်းချပြီး မြို့ကနေ ဆေးဝါးတွေနဲ့ ကုထုံးတွေကို လျှို့ဝှက်ဝယ်ယူခဲ့တယ်။ သူ ကလေးတွေကို ရိုက်နှက်တယ်ဆိုတာ အမှန်တော့ အာရုံကြောတွေ မသေသွားအောင် လှုံ့ဆော်ပေးတဲ့ နာကျင်မှုကုထုံးတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ သူခိုင်းတဲ့ ပင်ပန်းတဲ့ အလုပ်တွေကလည်း ကလေးတွေရဲ့ ကြွက်သားတွေကို သန်မာစေဖို့ လေ့ကျင့်ခန်းတွေ ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။
သူ ဘာလို့ လျှို့ဝှက်ထားခဲ့တာလဲဆိုတော့ ရွာသားတွေသာ သိသွားရင် ကြောက်လန့်ပြီး ရွာလုံးကျွတ် ထွက်ပြေးကြမှာ စိုးလို့ဖြစ်သလို၊ အစိုးရကို တိုင်ကြားရင်လည်း ဒီရွာလေးကို ပိတ်ပစ်လိုက်မှာ စိုးရိမ်ခဲ့လို့ပါ။ သူဟာ သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို အနစ်နာခံပြီး 'လူဆိုးဆရာကြီး' အဖြစ် အမုန်းခံကာ ကလေးတွေကို ကယ်တင်နေခဲ့တာပါ။ ပိုပြီး ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတာက ဦးဟိန်းကိုယ်တိုင်လည်း အဲဒီရောဂါကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားနေရပြီး သူဟာ နောက်ဆုံးအဆင့်ကို ရောက်နေပြီဆိုတာ ကျွန်တော် မသိခဲ့ပါဘူး။
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာတော့ ဦးဟိန်းဟာ ဆေးရုံကို ပို့ဆောင်နေစဉ် လမ်းမှာတင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ သူ့ရဲ့ အလောင်းဘေးမှာ ဒူးထောက်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေမိတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမုန်းတရားတွေ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ စီရင်ချက်တွေဟာ ဘယ်လောက်တောင် မှားယွင်းခဲ့သလဲဆိုတာ တွေးမိတိုင်း ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲမတတ် ခံစားရပါတယ်။
ဦးဟိန်းရဲ့
"ဒီနေ့ မင်းသန့်က ငါ့ကို လူယုတ်မာလို့ ခေါ်တယ်။ သူ ငါ့ကို မုန်းနေတာ ငါသိပါတယ်။ အဲဒီလို မုန်းမှလည်း သူ ကလေးတွေကို ပိုပြီး ဂရုစိုက်မှာ။ ငါကတော့ လူဆိုးအဖြစ်နဲ့ပဲ သေသွားပါရစေ။ ငါ့ကလေးတွေ လမ်းပြန်လျှောက်နိုင်ရင်၊ ငါ့ကလေးတွေ အသက်ရှင်ခွင့်ရရင် ငါ့အတွက် ကျေနပ်ပါပြီ။ အမှန်တရားဆိုတာ တချို့နေရာတွေမှာ နောက်ကျမှ သိရတာက ပိုပြီး လှပတတ်ပါတယ်..."
ကျွန်တော်ဟာ အဲဒီစာသားလေးတွေကို ဖတ်ရင်း မျက်ရည်တွေနဲ့ စာမျက်နှာတွေကို စိုရွှဲစေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် သူ့ကို တောင်းပန်ချင်ပေမဲ့ သူကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ တောင်းပန်စကားကို နားထောင်ဖို့ မရှိတော့ပါဘူး။ အောင်ကြီးနဲ့ တခြားကလေးတွေဟာ သူတို့ရဲ့ ဆရာကြီးကို မုန်းခဲ့ကြပေမဲ့ အခုတော့ သူတို့အားလုံး ကျောင်းရှေ့မှာ ငိုကြွေးနေကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ ခြေထောက်လေးတွေဟာ အားအင်တွေ ပြန်ပြည့်နေပြီဖြစ်သလို၊ သူတို့ရဲ့ အသက်တွေကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ 'လူဆိုးကြီး' ကိုလည်း သူတို့ အခုမှ ချစ်တတ်လာကြပါတယ်။
အခုဆိုရင် ကျွန်တော်ဟာ ဒီကျောင်းလေးရဲ့ ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီး ဖြစ်နေပါပြီ။ ကျောင်းရှေ့က မြေကွက်လပ်မှာ ဦးဟိန်းရဲ့ ရုပ်ထုလေးတစ်ခုကို ကျွန်တော် စိုက်ထူထားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ကလေးတွေကို စာသင်ပေးတိုင်း ဦးဟိန်းရဲ့ အကြည့်တွေကို သတိရနေမိတယ်။ လူတစ်ယောက်ကို သူ့ရဲ့ လုပ်ရပ်တစ်ခုတည်းနဲ့ ဆုံးဖြတ်ဖို့ မလွယ်ကူဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် ခါးခါးသီးသီး သင်ယူခဲ့ရပါတယ်။
ဒီနေ့လည်း မိုးတွေ ရွာနေပြန်ပြီ။ ကျွန်တော် ကျောင်းပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကို ကြည့်ရင်း ဦးဟိန်းကို စိတ်ထဲကနေ တိုးတိုးလေး ပြောမိပါတယ်။ "ဆရာကြီး... ကျွန်တော် အခုတော့ နားလည်ပါပြီ။ ဆရာကြီး ပေးခဲ့တဲ့ အချစ်တွေက နာကျင်မှုတွေနဲ့ ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ စိန်တစ်ပွင့်ပါပဲ။ ကျွန်တော်လည်း ဆရာကြီးလိုပဲ ကလေးတွေအတွက် အရာအားလုံးကို ပေးဆပ်သွားပါ့မယ်..."
ကျွန်တော့်ရဲ့ ပါးပြင်ပေါ်မှာ စီးကျလာတဲ့ မျက်ရည်တွေဟာ မိုးရေတွေနဲ့ ရောနှောသွားခဲ့တယ်။ ဒီဇာတ်လမ်းကနေ ကျွန်တော် ရလိုက်တဲ့ သင်ခန်းစာကတော့ -
"တစ်ခါတလေမှာ အချစ်စစ်ဆိုတာ နူးညံ့တဲ့ စကားလုံးတွေထဲမှာ မရှိဘဲ၊ နာကျင်စရာကောင်းတဲ့ ပေးဆပ်မှုတွေနဲ့ အမုန်းတရားတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ခါးသီးစွာ ပုန်းအောင်းနေတတ်ပါတယ်" ဆိုတာပါပဲ။