ရင်ထဲကအပူမီး

 ရင်ထဲကအပူမီး

မိုးအုံ့မှိုင်းနေသော ရန်ကုန်မြို့၏ ညနေခင်းသည် စိတ်ပျက်စရာကောင်းလောက်အောင် စိုထိုင်းလွန်းလှသည်။ အင်းယားလမ်းဘေးရှိ နှစ်ထပ်ပျဉ်ထောင်အိမ်အိုကြီး၏ ဝရံတာတွင် နှင်းတစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေမိသည်။ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ကော်ဖီခွက်မှ အငွေ့များက လေထုထဲတွင် ပျော်ဝင်နေသော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲက အေးစက်မှုကမူ ပြယ်ပျောက်မသွားခဲ့ပေ။ လမ်းမပေါ်တွင် သွားလာနေသော ကားမီးရောင်များကို ကြည့်ရင်း နှင်း၏ စိတ်အစုံက လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုဆီသို့ အလိုလို ပြန်ရောက်သွားခဲ့သည်။ ဤအိမ်ကြီးထဲသို့ သတို့သမီးအဖြစ် စတင်ဝင်ရောက်လာခဲ့စဉ်က သူမတွင် မျှော်လင့်ချက်ရောင်စုံများ ရှိခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ယခုမူ ထိုမျှော်လင့်ချက်များသည် ပြာပုံထဲက မီးခဲများကဲ့သို့ တငြိမ့်ငြိမ့်နှင့် သူမ၏နှလုံးသားကို လောင်မြိုက်နေရုံသာ ရှိတော့သည်။ အိမ်ထဲမှ နာရီသံက တချက်ချက်နှင့် မြည်နေသည်။ ထိုအသံသည် သူမ၏ အထီးကျန်ခြင်းကို ပို၍ ထင်ရှားစေသကဲ့သို့ပင်။ လင်ယောင်္ကျားဖြစ်သူ မင်းခန့် ပြန်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်နေရခြင်းမှာ နှင်းအတွက်တော့ ဝတ္တရားတစ်ခုထက် ပိုမိုပင်ပန်းသော အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

ညဉ့်သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် ခြံတံခါးပွင့်သံနှင့်အတူ ကားဝင်လာသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ နှင်းသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် မှေးခနဲ ဖြစ်သွားရာမှ လန့်နိုးလာခဲ့သည်။ မင်းခန့် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်။ သူ့ထံမှ အရက်နံ့ ခပ်သင်းသင်းနှင့်အတူ မသိကျိုးကျွံပြုလိုသော လက္ခဏာများက အထင်အသားရှိနေသည်။ နှင်းက ထိုင်နေရာမှ ထလိုက်ပြီး သူ့အင်္ကျီကို လှမ်းယူရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း မင်းခန့်က လက်ကာပြလိုက်သည်။ "မလိုဘူးနှင်း၊ ငါ့ဘာသာ ငါလုပ်မယ်။ မင်း သွားအိပ်တော့" ဟု အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြောသည်။ ထိုစကားတစ်ခွန်းသည် နှင်း၏ ရင်ဘတ်ကို ဓားဖြင့် မွှန်းလိုက်သလို ခံစားရစေသည်။ နှစ်ဦးသားကြားတွင် ရှိနေသော တိတ်ဆိတ်ခြင်းမှာ ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ တစ်အိမ်တည်းနေသော်လည်း တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အဝေးကြီးသို့ ရောက်နေကြသကဲ့သို့ပင်။ နှင်းသည် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ လှေကားထစ်များကို တိတ်ဆိတ်စွာ တက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် မျက်ရည်များ ဝဲနေသော်လည်း မည်သည့်အခါမျှ စီးကျခွင့် မပေးခဲ့ပေ။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် နေရောင်ခြည်က ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အိပ်ခန်းထဲသို့ ကျရောက်လာသည်။ နှင်းသည် မီးဖိုချောင်တွင် မနက်စာ ပြင်ဆင်နေစဉ် သူမ၏ ဖုန်းထဲသို့ အမည်မသိနံပါတ်တစ်ခုမှ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်လာသည်။ "မင်းခန့်ရဲ့ နောက်ကွယ်က အကြောင်းတွေကို သိချင်ရင် ဒီနေ့ညနေ ငါးနာရီမှာ ကမ်းနားလမ်းက ကော်ဖီဆိုင်ကို လာခဲ့ပါ" ဟူသော စာသားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နှင်း၏ နှလုံးခုန်သံများ မြန်လာခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူမ စိုးရိမ်နေခဲ့သော ကိစ္စများ၏ အစပျိုးခြင်းလော။ မင်းခန့်၏ အေးစက်မှု၊ အိမ်ပြန်နောက်ကျမှုနှင့် စိမ်းကားမှုများ၏ အဖြေကို သူမ သိရတော့မည်လော။ နှင်းသည် တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် ဖုန်းကို ချလိုက်သည်။ မီးဖိုပေါ်မှ ရေနွေးအိုး ဆူပွက်သံက သူမ၏ အတွေးများကို ဖြတ်တောက်လိုက်သော်လည်း ရင်ထဲက အပူမီးကမူ ပိုမိုတောက်လောင်လာခဲ့သည်။

ချိန်းထားသော ကော်ဖီဆိုင်သို့ နှင်း ရောက်သွားသောအခါ သူမကို စောင့်နေသူမှာ ငယ်သူငယ်ချင်းဟောင်း သုတ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့သြသွားသည်။ သုတသည် မင်းခန့်၏ ကုမ္ပဏီတွင် အလုပ်လုပ်နေသူလည်း ဖြစ်သည်။ "နှင်း၊ ငါ မင်းကို ဒါတွေ ပြောပြဖို့ အတော်လေး စဉ်းစားခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း သိသင့်တယ်လို့ ထင်လို့ပါ" ဟု သုတက လေးနက်စွာ ပြောသည်။ သုတ ကမ်းပေးသော ဓာတ်ပုံများထဲတွင် မင်းခန့်နှင့် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး ရင်းနှီးစွာ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နှင်း၏ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "ဒါက ဘယ်သူလဲ" ဟု နှင်းက တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "သူက မင်းခန့်ရဲ့ အတွင်းရေးမှူးအသစ်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကြားက ပတ်သက်မှုက အလုပ်ထက် ပိုနေတာ ကြာပြီ" ဟု သုတက ဖြေသည်။ နှင်းသည် ဘာမှမပြောနိုင်တော့ဘဲ လက်ထဲက ကော်ဖီခွက်ကိုသာ တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ နှင်းသည် မှောင်မည်းနေသော ဧည့်ခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေမိသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် လွန်ခဲ့သော နှစ်များက မင်းခန့် ပေးခဲ့သော ကတိစကားများ၊ အချစ်ဆိုသည်ကို ယုံကြည်ခဲ့သော မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည် မြင်ယောင်နေမိသည်။ ထိုအချိန်တွင် မင်းခန့် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်။ နှင်းက မီးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ မင်းခန့် လန့်သွားသည်။ "မအိပ်သေးဘူးလား နှင်း" ဟု သူက အမြဲတမ်းလိုလို မေးနေကျ စကားကို မေးလိုက်သည်။ နှင်းက ဓာတ်ပုံများကို စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။ "ဒါတွေက ဘာလဲ မင်းခန့်။ ကျမကို အသိပေးသင့်တယ် မထင်ဘူးလား" ဟု နှင်းက အသံတုန်တုန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ မင်းခန့်သည် ဓာတ်ပုံများကို ကြည့်ပြီး ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထို့နောက် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ "မင်း သိသွားပြီပဲ။ ငါ တောင်းပန်ဖို့ မကြိုးစားတော့ဘူး။ ငါတို့ကြားမှာ အချစ်တွေ မရှိတော့တာ ကြာပြီဆိုတာ မင်းလည်း သိပါတယ်" ဟု ခပ်အေးအေးပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

မင်းခန့်၏ စကားများက နှင်း၏ နှလုံးသားကို 

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် နှင်းသည် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။ သူမသည် ဤအိမ်ကြီးမှ ထွက်ခွာသွားရန် ပြင်ဆင်သည်။ သူမ၏ အသုံးအဆောင်များကို သေတ္တာထဲသို့ ထည့်နေစဉ် မင်းခန့်နှင့် အတူရိုက်ထားသော မင်္ဂလာဓာတ်ပုံကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဓာတ်ပုံထဲတွင် ပြုံးနေသော သူတို့နှစ်ဦးမှာ ယခုအချိန်တွင် သူစိမ်းများထက်ပင် ပို၍ ဝေးကွာနေခဲ့ကြသည်။ မင်းခန့်သည် 

နှင်းသည် မြို့ပြင်က အဒေါ်ဖြစ်သူ၏ အိမ်တွင် ခေတ္တသွားနေရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာသည် တိတ်ဆိတ်ပြီး စိမ်းလန်းစိုပြေလှသည်။ နှင်းသည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ပန်းပင်များကို ရေလောင်းရင်း၊ စာဖတ်ရင်းဖြင့် သူမ၏ စိတ်ဒဏ်ရာများကို ကုစားရန် ကြိုးစားနေသည်။ သို့သော် ညဖက်ရောက်လျှင်မူ မင်းခန့်၏ မျက်နှာနှင့် သူပြောခဲ့သော စကားများက သူမ၏ အိမ်မက်ထဲတွင် ခြောက်လှန့်နေဆဲဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမသည် ဖုန်းကို ယူကြည့်မိသည်။ မင်းခန့်ထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု တစ်ခုခုကို မျှော်လင့်နေမိခြင်းလော။ မိမိကိုယ်ကိုပင် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။ အချစ်ဆိုသည်မှာ ဖြတ်ရခက်သော သံယောဇဉ်ကြိုး တစ်မျှင်ကဲ့သို့ပင်။

တစ်လခန့် ကြာသောအခါ မင်းခန့်သည် နှင်းရှိရာသို့ ရောက်လာသည်။ သူသည် အရင်ကထက် ပို၍ ပိန်ချုံးသွားပြီး မျက်နှာတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ရှိနေသည်။ "နှင်း၊ ငါ မှားသွားမှန်း သိပါပြီ။ အဲဒီ အမျိုးသမီးနဲ့ ငါ လမ်းခွဲလိုက်ပြီ။ မင်း မရှိတဲ့ အိမ်ကြီးက သင်္ချိုင်းကုန်းလိုပဲ။ ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ" ဟု သူက တောင်းပန်သည်။ နှင်းသည် သူ့ကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။ တစ်ဖက်ကလည်း အတိတ်က နာကျင်မှုများ၊ နောက်တစ်ဖက်ကမူ ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ တည်ဆောက်ခဲ့သော သံယောဇဉ်များ။ "ခွင့်လွှတ်ဖို့ဆိုတာ လွယ်ပေမဲ့ ပြန်ယုံကြည်ဖို့ဆိုတာ ခက်တယ် မင်းခန့်" ဟု နှင်းက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

မင်းခန့်သည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ နှင်းဆီသို့ လာရောက်ပြီး သူမ၏ စိတ်ကို ပြန်လည်ရရှိရန် ကြိုးစားသည်။ သူသည် နှင်းကြိုက်တတ်သော အစားအစာများကို ဝယ်လာပေးခြင်း၊ သူမ၏ ဝါသနာများကို နားထောင်ပေးခြင်းဖြင့် ပြောင်းလဲရန် ကြိုးစားနေသည်။ နှင်းသည် မင်းခန့်၏ ကြိုးစားမှုများကို မြင်သော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲက အပူမီးကမူ လုံးဝ ငြိမ်းသတ်မရသေးပေ။ "ရှင် တကယ်ပဲ ပြောင်းလဲနိုင်ပါ့မလား မင်းခန့်။ နောက်တစ်ခါ ဒီလိုမျိုး ထပ်မဖြစ်ဘူးလို့ ဘာအာမခံချက် ရှိသလဲ" ဟု နှင်းက မေးသည်။ မင်းခန့်က နှင်း၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး "ငါ့ရဲ့ ကျန်ရှိတဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးနဲ့ အာမခံပါတယ်။ မင်းကို ပြန်ရဖို့အတွက်ဆိုရင် ငါ ဘာမဆို လုပ်ဖို့ အသင့်ပဲ" ဟု ကတိပေးသည်။

နှင်းသည် မင်းခန့်အား နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် အိမ်ဟောင်းသို့ ပြန်မသွားဘဲ မြို့သစ်တစ်ခုတွင် အသစ်ကစရန် အဆိုပြုခဲ့သည်။ "ကျမတို့ အတိတ်ကို အဲဒီအိမ်ကြီးထဲမှာပဲ ထားခဲ့ရအောင်။ အသစ်က ပြန်စချင်ရင် အရာအားလုံး အသစ်ဖြစ်နေဖို့ လိုတယ်" ဟု နှင်းက ပြောသည်။ မင်းခန့်က သဘောတူခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် မြို့ငယ်လေးတစ်ခုတွင် အိမ်အသေးလေးတစ်လုံး ဝယ်လိုက်ကြသည်။ ထိုနေရာတွင် သူတို့သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ပိုမို နားလည်အောင် ကြိုးစားရင်း အချိန်များကို ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။ နှင်းသည် မင်းခန့်ကို ပြန်လည် ယုံကြည်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယအရိပ်အယောင်အချို့ကမူ အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့သည်။