တစ်အိမ်လုံး အပူကျတဲ့နေ့
တစ်အိမ်လုံး အပူကျတဲ့နေ့
(
အိမ်ကြီးအတွင်း၌ အပူရှိန်က တငွေ့ငွေ့ လှိုက်နေသည်။ ဧပြီလ၏ နေခြည်က သံကူကွန်ကရစ် နံရံများကို ဖောက်ထွင်း၍ အိမ်ထဲသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသကဲ့သို့၊ မိသားစုဝင် တစ်ဦးချင်းစီ၏ ရင်ထဲတွင်လည်း ဖော်မပြနိုင်သော အပူတရပ်က အမြစ်တွယ်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ဧည့်ခန်းထောင့်ရှိ ရှေးဟောင်း နာရီကြီးက "တိန်... တိန်..." ဟု မြည်ဟည်းနေခြင်းမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေသည့် အခြေအနေကို ပို၍ပင် ရင်လေးစရာ ကောင်းစေသည်။
ဒေါ်နန်းတစ်ယောက် ဆိုဖာအိုကြီးပေါ်တွင် မှီထိုင်ရင်း အိမ်ရှေ့က သရက်ပင်အိုကြီးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများက အထပ်ထပ်။ လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ခန့်က ခင်ပွန်းသည် ဆုံးပါးသွားပြီးကတည်းက ဤအိမ်ကြီး၏ ဒေါက်တိုင်ဖြစ်ရန် သူမ ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော် ယနေ့တွင်မူ ထိုဒေါက်တိုင်မှာ ပိုးထိုးနေသည့် သစ်သားတိုင်တစ်ခုကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း ရိုင်နဲ့လာနေပြီဟု သူမ ခံစားနေရသည်။
"အမေ... ရေအေးအေးလေး သောက်လိုက်ဦး"
ချွေးစို့နေသော မျက်နှာဖြင့် ချွေးသုတ်ပုဝါကို ပုခုံးပေါ်တင်ကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသူမှာ သားအကြီးဆုံး ကိုမျိုးဖြစ်သည်။ သူ၏ အသံမှာ ဩဇာမပါတော့ဘဲ နွမ်းလျနေသည်။ ကိုမျိုးသည် မိသားစု၏ စီးပွားရေး တာဝန်ကို ပုခုံးထမ်းထားရသူ ဖြစ်သော်လည်း၊ မအောင်မြင်သော လုပ်ငန်းများနောက်တွင် သူ၏ လူပျိုဘဝနှင့် စိတ်ကူးအိပ်မက်များက ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သည်။
"မျိုး... နင့်ညီမရော ပြန်မလာသေးဘူးလား"
ဒေါ်နန်းက ရေဖန်ခွက်ကို လှမ်းယူရင်း မေးလိုက်သည်။ ကိုမျိုးက သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်ရင်း "သူ့ကို ဖုန်းဆက်တာ မကိုင်ဘူး အမေ၊ ရုံးဆင်းချိန်တော့ ကျော်နေပြီ" ဟု ခပ်တိုးတိုး ဖြေသည်။
ဤအိမ်ကြီးထဲတွင် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် စကားပြောဆိုမှုများက တိုတောင်းလှသည်။ တစ်ဦးချင်းစီ၏ ရင်ထဲတွင် လျှို့ဝှက်ချက်ကိုယ်စီ၊ နာကျင်မှုကိုယ်စီ ရှိနေကြသော်လည်း မည်သူကမျှ အစဖော်၍ မပြောရဲကြ။ အိမ်၏ လေထုထဲတွင် အပူငွေ့များသာမက၊ မထုတ်ဖော်ရသေးသည့် စကားလုံးများ၏ ဖိအားကလည်း ပြည့်နှက်နေသည်။ ဒေါ်နန်းက သားဖြစ်သူ၏ ညှိုးငယ်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ခုခု တစ်ဆို့နေသကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားရုံသာ ရှိတော့သည်။
(
နေဝင်ရိုးရီ အချိန်သို့ ရောက်လာသော်လည်း အပူရှိန်က မလျော့သေး။ အိမ်နောက်ဖေး မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ချွေးဒါးဒါးကျလျက် ထမင်းဟင်း ပြင်ဆင်နေသူမှာ ဒေါ်နန်း၏ ချွေးမ သီတာဖြစ်သည်။ သီတာသည် ဤအိမ်ထဲသို့ ရောက်လာသည်မှာ ငါးနှစ်ခန့် ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း၊ သူမကိုယ်သူမ ယနေ့တိုင် သူစိမ်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားနေရဆဲ။ မျိုးနှင့် အိမ်ထောင်ကျပြီးကတည်းက ယောက္ခမဖြစ်သူ၏ တင်းကျပ်သော စည်းကမ်းများ၊ ယောက်ဖနှင့် ခဲအိုဖြစ်သူတို့၏ ခပ်တန်းတန်း ဆက်ဆံမှုများအကြားတွင် သူမ စိတ်ဓာတ်များ ပြိုလဲခဲ့ရသည်မှာ အကြိမ်ကြိမ်။
"မသီတာ... ဟင်းနံ့က မွှန်လှချည်လား"
မထင်မှတ်ဘဲ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်လာသူမှာ ယောက်ဖဖြစ်သူ မင်းခန့်။ သူက မိသားစုတွင် အငယ်ဆုံးဖြစ်ပြီး အမြဲတမ်း ကိုယ့်ကမ္ဘာနှင့်ကိုယ် နေတတ်သူဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးများတွင်မူ မတည်ငြိမ်မှုများနှင့် တစ်စုံတစ်ခုကို ကြောက်ရွံ့နေသည့် အရိပ်အယောင်များ အမြဲ ရှိနေတတ်သည်။
"ဒီနေ့တော့ မင်းအမေ ကြိုက်တတ်တဲ့ ငါးရံ့ချဉ်စပ်လေး ချက်နေတာပါ မင်းခန့်ရယ်"
သီတာက ခပ်နွမ်းနွမ်း ပြုံးပြလိုက်သည်။ မင်းခန့်က မီးဖိုချောင် စားပွဲခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ခေါင်းငိုက်စိုက် ချထားသည်။ သူပြောချင်သည့် စကားများ ရှိသော်လည်း နှုတ်ခမ်းဖျားတွင်တင် ရပ်တန့်နေပုံရသည်။
"မသီတာ... ကျွန်တော် တကယ်လို့ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင်၊ အမေ့ကို ကြည့်ပေးပါနော်"
မင်းခန့်၏ အသံက တုန်ယင်နေသည်။ သီတာ လက်ထဲက ယောက်မလေး ခေတ္တမျှ ရပ်သွားသည်။ သူမ မင်းခန့်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူက အကြည့်လွှဲသွားသည်။ ဤအိမ်တွင် လူတိုင်းက တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားကြသည်။ မင်းခန့်၏ လောင်းကစားကြွေးမြီများ၊ ကိုမျိုး၏ ကျရှုံးနေသော စီးပွားရေး၊ ဒေါ်နန်း၏ တဖြည်းဖြည်း ဆိုးရွားလာသော ကျန်းမာရေး။ ဤအချက်များက ဗုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲရန် အချိန်စောင့်နေကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
(
ညစာစားပွဲတွင် မိသားစုဝင်အားလုံး စုံလင်နေသော်လည်း ပန်းကန်ခွက်ယောက်သံမှအပ အခြားအသံ မထွက်ပေါ်လာပေ။ အလယ်တွင် ထွန်းထားသော မီးသီးဝါဝါလေးက သူတို့၏ ရင်ထဲက အမှောင်ထုကို မလင်းစေနိုင်။
"မျိုး... မနက်ဖြန်ကျရင် ငါတို့ အိမ်ရှေ့က မြေကွက်ကို ရောင်းဖို့ လူလာလိမ့်မယ်"
ဒေါ်နန်း၏ အသံက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။ ကိုမျိုးက ထမင်းလုတ်ကို မြိုချရန် ခက်ခဲသွားပုံရသည်။
"ဘာလို့လဲ အမေ... အဲဒါ အဖေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ အမွေပဲဟာ"
"ငါ သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါတို့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး။ မင်းခန့်ရဲ့ ကြွေးမြီတွေက ဘယ်လောက်တောင် များနေပြီလဲ မင်းသိလား"
ဒေါ်နန်း၏ အကြည့်က မင်းခန့်ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ မင်းခန့်မှာ ထမင်းပန်းကန်ထဲ မျက်နှာအပ်ထားလျက် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်။ သီတာကမူ ယောက်ျားဖြစ်သူနှင့် ယောက္ခမအကြားက တင်းမာမှုကို ကြည့်ရင်း ရင်တုန်နေသည်။ ဤသည်မှာ သူတို့အိမ်၏ ခါးသီးသော အမှန်တရားဖြစ်သည်။ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရောင်းချ၍ ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းနေရသော်လည်း အရင်းအမြစ်ကမူ မပြတ်နိုင်သေး။
"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ် အမေ"
မင်းခန့်၏ အသံက ရှိုက်သံနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကိုမျိုးက ဒေါသတကြီးဖြင့် စားပွဲကို ထုလိုက်သည်။
"တောင်းပန်ရုံနဲ့ ပြီးမလား မင်းခန့်! မင်းကြောင့် ငါတို့ ဘဝတွေ ဘယ်လောက်ထိ ပျက်စီးရဦးမှာလဲ"
ရန်ပွဲက စတင်လေပြီ။ အိမ်ကြီး၏ အပူရှိန်က ယခုမူ ဒေါသတရားများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဒေါ်နန်းက ဘာမှဝင်မပြောဘဲ ရင်ဘတ်ကို ဖိကာ ငြိမ်နေသည်။ သီတာက ဒေါ်နန်းကို ပြေးတွဲလိုက်သော်လည်း ဒေါ်နန်းက လက်ကို ခါထုတ်လိုက်သည်။
"တော်ကြစမ်း! မင်းတို့ အားလုံးက ငါ့ကို သေစေချင်နေကြတာလား"
ဒေါ်နန်း၏ အော်ဟစ်သံက တစ်အိမ်လုံးကို တုန်ခါသွားစေသည်။ ထိုအခိုက်တွင် အပြင်ဘက်၌ လျှပ်စီးများ လက်လာပြီး မိုးချုန်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် မိုးကမူ ရွာမလာသေး။ အိမ်ထဲတွင်မူ အပူရှိန်က အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။
(
ထိုညက မည်သူမျှ အိပ်မပျော်ကြ။ ကိုမျိုးက အိမ်ရှေ့ ဝရံတာတွင် ထိုင်ရင်း စီးကရက်ကို တစ်လိပ်ပြီးတစ်လိပ် သောက်နေသည်။ သူ၏ အတွေးထဲတွင် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက အဖြစ်အပျက်များက ရုပ်ရှင်ကားချပ်ကဲ့သို့ ပြန်လည် မြင်ယောင်လာသည်။ သူသည် အိမ်၏ သားကြီးဖြစ်၍ အရာရာကို တာဝန်ယူခဲ့ရသည်။ သို့သော် သူကိုယ်တိုင်ကလည်း အားနည်းချက်ရှိသော လူသားတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်ကို မည်သူကမျှ သတိမထားမိကြ။
သီတာက
ထိုစဉ် အိမ်နောက်ဖေးမှ တစ်စုံတစ်ခု ကွဲအက်သွားသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သီတာ ပြေးသွားကြည့်သောအခါ ဒေါ်နန်းတစ်ယောက် ရေချိုးခန်းရှေ့တွင် လဲကျနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"အမေ! အမေ!"
သီတာ၏ အော်သံကြောင့် ကိုမျိုးနှင့် မင်းခန့်တို့ ပြေးလာကြသည်။ ဒေါ်နန်း၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်နေပြီး သတိလစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် ဆေးပုလင်းလေး တစ်လုံးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသည်။
"ဒါ... ဒါ ဘာဆေးလဲ"
ကိုမျိုးက ဆေးပုလင်းကို ယူကြည့်လိုက်သောအခါ နှလုံးရောဂါအပြင်းအထန် ခံစားနေရသူများ သောက်ရသည့် ဆေးဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့ အားလုံး မှင်တက်သွားကြသည်။ သူတို့၏ အမေသည် ဤမျှပြင်းထန်သော ဝေဒနာကို သူတို့အား တစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ တစ်ဦးတည်း ကြိတ်မှိတ် ခံစားနေခဲ့သည်မှာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီနည်း။
(
ဆေးရုံ၏ စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက်တွင် ပိုးသတ်ဆေးနံ့များက စွဲမြဲနေသည်။ ကိုမျိုး၊ မင်းခန့်နှင့် သီတာတို့ သုံးဦးသား ခုံတန်းရှည်ပေါ်တွင် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ထိုင်နေကြသည်။ ဒေါ်နန်းကို အရေးပေါ် ခွဲစိတ်ခန်းထဲသို့ သွင်းထားသည်မှာ သုံးနာရီခန့် ရှိပြီဖြစ်သည်။
မင်းခန့်က ခေါင်းကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေသည်။
"ကျွန်တော်... ကျွန်တော့်ကြောင့် အမေ ဒီလိုဖြစ်ရတာ။ ကျွန်တော်က လူယုတ်မာပါ ကိုကြီးရာ"
ကိုမျိုးက ညီဖြစ်သူ၏ ပုခုံးကို လှမ်းဖက်လိုက်သည်။ ယခင်ကကဲ့သို့ ဒေါသထွက်မနေတော့ဘဲ သူ၏ မျက်လုံးများတွင်လည်း နောင်တအရိပ်အယောင်များ ပြည့်နေသည်။
"ငါတို့ အားလုံးမှာ အပြစ်ရှိပါတယ် မင်းခန့်ရယ်။ အမေ့ကို ဂရုမစိုက်ခဲ့မိတာ ငါတို့ အားလုံးပဲ"
သီတာက သူတို့ နှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် တစ်မျိုး ခံစားလိုက်ရသည်။ ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခု ကျရောက်လာမှသာလျှင် ဤမိသားစုက တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပြန်လည် မြင်လာကြသည်လား။ သူမသည် ဒေါ်နန်းအတွက် ဆုတောင်းပေးနေမိသည်။ အမေသာ ပြန်လာခဲ့လျှင် ဤအိမ်ကို အရင်ကလို မဖြစ်စေရဘူးဟု သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကတိပေးလိုက်သည်။
(
ခွဲစိတ်မှုက အောင်မြင်သော်လည်း ဒေါ်နန်းက သတိမရသေးပေ။ ဆရာဝန်က သူတို့ သုံးဦးကို ခေါ်ကာ စကားပြောသည်။
"လူနာက စိတ်ဖိစီးမှု အရမ်းများနေခဲ့တာ။ နှလုံးကလည်း အတော်လေး အားနည်းနေပြီ။ နောက်ဆိုရင် စိတ်ချမ်းသာအောင် ထားဖို့ အရေးကြီးဆုံးပဲ"
ထိုစကားက သူတို့၏ ရင်ကို ဓားဖြင့် မွှန်းလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သူတို့ သုံးဦးသား ဧည့်ခန်းတွင် စုထိုင်ကြသည်။ ယခင်ကကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ၊ ယခုမူ သူတို့ ရင်ထဲရှိ အပူများကို ထုတ်ဖော်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
"ကျွန်မ ဒီအိမ်က ထွက်သွားဖို့ စဉ်းစားခဲ့တယ်" သီတာက အရင်ဆုံး စကားစလိုက်သည်။
ကိုမျိုးက အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သော်လည်း သီတာက ဆက်ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ အမေ့ကို ဒီလို ထားခဲ့လို့ မဖြစ်ဘူး။ ကိုမျိုး... ကျွန်မတို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ရှိကြရအောင်။ ပိုက်ဆံထက် မိသားစုက ပိုအရေးကြီးတယ် မဟုတ်လား"
ကိုမျိုးက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ် သီတာ။ ငါ စီးပွားရေး ရှုံးနိမ့်တာကို အရှက်ရလို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဘဲ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့မိတယ်။ အဲဒီ ဒေါသတွေကို မင်းတို့အပေါ် ပုံချခဲ့မိတာ ငါ တောင်းပန်ပါတယ်"
မင်းခန့်ကလည်း သူ၏ လောင်းကစားကိစ္စများကို အကုန်အစင် ပြောပြကာ နောင်တရကြောင်း ဝန်ခံသည်။ ထိုညတွင် သူတို့၏ စကားဝိုင်းမှာ ငိုသံများ၊ တောင်းပန်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း၊ အိမ်၏ လေထုမှာမူ ယခင်ကထက် ပို၍ ပေါ့ပါးသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
(
တစ်ပတ်အကြာတွင် ဒေါ်နန်း အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူမသည် အားနည်းနေသေးသော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ယခင်က မရှိခဲ့သော အေးချမ်းမှု အရိပ်အယောင်ကို တွေ့ရသည်။ အိမ်ကြီးမှာလည်း ယခင်ကလို မှောင်မှောက်မနေတော့ဘဲ ပြတင်းပေါက်များကို ဖွင့်လှစ်ထားသဖြင့် လေဝင်လေထွက် ကောင်းနေသည်။
ကိုမျိုးက အိမ်ရှေ့ မြေကွက်ကို ရောင်းလိုက်သည်။ ထိုငွေဖြင့် မင်းခန့်၏ ကြွေးမြီများကို ဆပ်ပေးလိုက်ပြီး ကျန်သောငွေကို အမေ့ကျန်းမာရေးအတွက် ဖယ်ထားလိုက်သည်။ မင်းခန့်ကလည်း သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်၏ အလုပ်ရုံတွင် အလုပ်စဝင်နေပြီဖြစ်သည်။
သီတာကမူ ဒေါ်နန်း၏ ဘေးတွင် အမြဲရှိနေပေးသည်။ ယောက္ခမနှင့် ချွေးမအကြားက တံတိုင်းကြီးမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပြိုကျလာခဲ့သည်။ ဒေါ်နန်းက သီတာ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း "ငါ့သမီးရယ်... အမေ မင်းအပေါ် ရက်စက်ခဲ့တာတွေကို ခွင့်လွှတ်ပါ" ဟု ပြောသောအခါ သီတာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်မိသည်။ ဤသည်မှာ ဝမ်းနည်းခြင်း မျက်ရည်မဟုတ်၊ ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးများ ကျသွားခြင်းကြောင့် ထွက်ပေါ်လာသော ပီတိမျက်ရည်များသာ ဖြစ်သည်။
(
ထိုနေ့က မေလ၏ ပထမဆုံးနေ့ ဖြစ်သည်။ မိုးကလည်း ကောင်းကင်ယံတွင် တိမ်ညိုများ ဆိုင်းနေသည်။ နေ့လယ်ခင်းတွင် မိသားစုဝင်အားလုံး အိမ်ရှေ့ ဝရံတာတွင် စုထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည် သောက်နေကြသည်။
လေပြေလေးက တိုးဝှေ့တိုက်ခတ်လာသောအခါ အိမ်ရှေ့က သရက်ပင်ကြီးမှ သရက်သီးမှည့်နံ့လေးက မွှေးပျံ့နေသည်။ ထိုစဉ် မိုးစက်မိုးပေါက်လေးများက တဖွဲဖွဲ စတင် ကျဆင်းလာသည်။ အပူရှိန်ကြောင့် ပူပြင်းနေသော မြေကြီးပေါ်သို့ မိုးစက်များ ကျရောက်သောအခါ မြေနံ့လေးက သင်းထွက်လာသည်။
ဒေါ်နန်းက ပြုံးရင်း ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
"အပူတွေ ကျကုန်ပြီ"
သူမ၏ စကားမှာ ရာသီဥတုကို ဆိုလိုခြင်းသာမက၊ သူတို့ မိသားစု၏ ရင်ထဲက အပူများကိုလည်း ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ကိုမျိုးက သီတာ၏ ပုခုံးကို ဖက်လိုက်ပြီး၊ မင်းခန့်ကလည်း အမေ့ခြေထောက်နားတွင် ထိုင်ကာ မိုးရွာသည်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
ဤအိမ်ကြီးတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ အမြစ်တွယ်နေခဲ့သော မွန်းကျပ်မှု၊ လျှို့ဝှက်ချက်နှင့် ဒေါသတရားများမှာ ထိုမိုးစက်များနှင့်အတူ ပျော်ဝင်သွားပြီဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ဘဝတွင် ခက်ခဲမှုများ ရှိနေဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုမူ တစ်ဦး၏လက်ကို တစ်ဦးက တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ကြပြီ။
မိုးက ပို၍ သည်းထန်စွာ ရွာချလိုက်သည်။ တစ်အိမ်လုံးတွင် ရှိသမျှ အပူရှိန်များ ကွယ်ပျောက်ကာ အေးချမ်းခြင်း အစစ်အမှန်က နေရာယူလိုက်သည်။
(နိဂုံး)
ညနေစောင်းသောအခါ မိုးတိတ်သွားသော်လည်း မြေပြင်မှာ စိုစွတ်ကာ အေးမြနေသည်။ ဒေါ်နန်းက အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ဝရံတာတိုင်တွင် နားနေသော ငှက်ကလေးတစ်ကောင် တေးဆိုကာ ပျံသန်းသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ရင်ထဲတွင် ယခင်က မခံစားဖူးသော ပေါ့ပါးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
"ဒီနေ့ဟာ တစ်အိမ်လုံး အပူကျတဲ့နေ့ပဲ" ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
မိသားစုဆိုသည်မှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အမှားများ ရှိကြမည်၊ နာကျင်မှုများ ပေးကြမည်။ သို့သော် ထိုအရာများကို အမှန်တရားနှင့် မေတ္တာတရားဖြင့် ရင်ဆိုင်လိုက်သောအခါ၊ မည်မျှပင် ပြင်းထန်သော အပူရှိန်ဖြစ်စေကာမူ ငြိမ်းအေးသွားရစမြဲပင် ဖြစ်သည်။ အိမ်ကြီး၏ မီးရောင်များက ယခုညတွင်မူ ယခင်ကထက် ပို၍ လင်းလက်ကာ နွေးထွေးနေတော့သည်။