အမေ့ရဲ့ စလယ်ဝင်အိုးလေး

 အမေ့ရဲ့ စလယ်ဝင်အိုးလေး

(

ညနေခင်း၏ လျှောကျလာသော အရိပ်အာဝါသများအောက်တွင် ရွာဟောင်းကြီးက တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လျက်ရှိသည်။ သီတာသည် သံချေးတက်နေသော ခြံဝင်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်စဉ် ထွက်ပေါ်လာသော ကျွီခနဲ အသံသည် သူမ၏ ရင်ထဲကို ဗိန်းဗိန်းတုန်သွားစေသည်။ ခြံထဲတွင် ပေါင်းပင်များက ခါးစောင်းတိုင်အောင် ရှည်လျားနေပြီး အိမ်မကြီးမှာ ဟောင်းနွမ်းဆွေးမြည့်ကာ တစ်ချက်တစ်ချက် တိုက်ခတ်လာသော လေညင်းအောက်တွင် တုန်ယင်နေသယောင် ရှိသည်။

"အမေ... သမီး ပြန်လာပြီ"

သီတာ့နှုတ်ခမ်းဖျားမှ တိုးညင်းသော အသံလေး ထွက်ကျလာသော်လည်း တုံ့ပြန်မည့်သူ မရှိတော့။ လွန်ခဲ့သော တစ်လကပင် အမေသည် သူမကို စွန့်ခွာသွားခဲ့ပြီ။ မြို့ပြ၏ ရုန်းကန်လှုပ်ရှားမှုများကြားတွင် အမေ့ကို နောက်ဆုံးအချိန်အထိ မပြုစုနိုင်ခဲ့သည့် နောင်တသည် သီတာ့ရင်ကို ခဲဆွဲထားသကဲ့သို့ လေးလံစေသည်။ သူမသည် အိမ်ပေါ်သို့ ခြေသံဖွဖွဖြင့် တက်လာခဲ့သည်။ အိမ်အတွင်းပိုင်းတွင် ဖုန်နံ့များ၊ စိုထိုင်းသော မှိုနံ့များနှင့်အတူ အတိတ်၏ အငွေ့အသက်များက လှိုက်ခနဲ တိုးဝင်လာသည်။

ဘုရားစင်ဘေးက မှန်တင်ခုံလေးပေါ်တွင် ဖုန်များ တက်နေသော်လည်း နေရာမပျက် ရှိနေသည်မှာ အမေ့၏ လက်သုံးတော် "စလယ်ဝင်အိုးလေး" ဖြစ်သည်။ ထိုမြေအိုးလေးမှာ အနားသားများ ပဲ့နေပြီး အညိုရောင်ရင့်ရင့် အဆင်းရှိကာ ရှေးကျလှသည်။ သီတာသည် ထိုအိုးလေးကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ငယ်စဉ်က မှတ်ဉာဏ်များက ရုပ်ရှင်ကားချပ်တစ်ခုကဲ့သို့ တစ်ကွက်ချင်း ပေါ်လာတော့သည်။

"ဒီအိုးလေးကို ဘယ်တော့မှ မထိနဲ့ သီတာ... ဒါ ငါတို့အိမ်ရဲ့ အသက်ပဲ" ဟု အမေက အမြဲပြောလေ့ရှိသည်။

သီတာသည် ငယ်စဉ်က ထိုအိုးလေးကို ကြည့်ကာ အမေ့ကို စိတ်နာခဲ့ဖူးသည်။ သူငယ်ချင်းများက မုန့်ဝယ်စားချိန်တွင် အမေသည် ထိုစလယ်ဝင်အိုးလေးထဲသို့ ဆန်တစ်ဆုပ်၊ ဆီတစ်ဇွန်းကို အမြဲ ဖဲ့ထည့်ကာ စုဆောင်းတတ်သည်။ သီတာတို့ မောင်နှမ ငတ်လုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်တွင်ပင် အမေသည် ထိုအိုးလေးထဲက ပစ္စည်းကို ထုတ်မသုံးခဲ့။ "စေးနဲလိုက်တာ အမေရယ်" ဟု သီတာ ခိုး၍ ငိုခဲ့ဖူးသော ညများမှာ မနည်းလှပေ။

ယခုတော့ ထိုအိုးလေးသည် အမေ့ထံမှ ကျန်ရစ်သော တစ်ခုတည်းသော အမွေအနှစ်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေသည်။ သီတာသည် တုန်ရင်နေသော လက်များဖြင့် အိုးလေးကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။ အိုးထဲတွင် တစ်ခုခုရှိနေသကဲ့သို့ လေးလံနေသည်။ သူမသည် အိုးဝကို ပိတ်ထားသော အဝတ်စုတ်လေးကို ဖြည်လိုက်ရန် လက်တွန့်နေမိသည်။ အမေသည် ဘာကြောင့် ဤအိုးလေးကို အသက်ကဲ့သို့ တန်ဖိုးထားခဲ့သနည်း။ ဤအိုးလေးထဲတွင် ဘယ်လို လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေသနည်း။ အပြင်ဘက်တွင် မိုးစက်အချို့က သွပ်မိုးပေါ်သို့ ခပ်မှန်မှန် ကျလာတော့သည်။ အတိတ်၏ တံခါးချပ်များကလည်း တစ်ချပ်ပြီးတစ်ချပ် ပွင့်လာတော့မည့်အလား။

---

(

သီတာ့စိတ်ထဲတွင် လွန်ခဲ့သော ဆယ့်ငါးနှစ်ခန့်က မိုးဦးကျညတစ်ညကို မြင်ယောင်လာသည်။ ထိုစဉ်က သီတာသည် ဆယ်တန်းကျောင်းသူလေး။ ဖခင်ဖြစ်သူ ဆုံးပါးသွားပြီးနောက် အမေသည် သူများအိမ်မှာ အဝတ်လျှော်၊ စပါးထောင်းကာ သီတာ့ကို ကျောင်းထားပေးခဲ့ရသည်။

"အမေ... သမီး ကျောင်းလခ ပေးဖို့ လိုနေပြီ။ ဆရာမက ဒီအပတ် နောက်ဆုံးတဲ့"

ထိုညက သီတာ ပြောလိုက်သော စကားကြောင့် အမေ့လက်ထဲက ယပ်တောင်လေး ရပ်သွားသည်။ အမေ့မျက်နှာမှာ ညှိုးငယ်သွားပြီး ဘာမှ မပြောဘဲ ထိုစလယ်ဝင်အိုးလေးဆီကို ကြည့်သည်။ သီတာသည် ထိုအချိန်က အမေ့ကို အထင်လွဲခဲ့သည်။ ထိုအိုးလေးထဲမှာ အမေ စုထားသော ငွေများ ရှိမည်ဟု သူမ ထင်ခဲ့သည်။

"အမေ စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ အိုးထဲမှာ ရှိတယ်မဟုတ်လား။ သမီးကို ထုတ်ပေးပါဦး။ ကျောင်းက ထွက်ရတော့မယ်" ဟု သီတာ အော်ဟစ်ကာ ငိုကြွေးခဲ့သည်။

အမေသည် သီတာ့ကို တစ်ချက်မျှ ကြည့်ကာ သက်ပြင်းကို လေးလံစွာ ချလိုက်သည်။ "သမီး... ဒီအိုးထဲမှာ ရှိတာက ပိုက်ဆံမဟုတ်ဘူး။ ဒါက အမေ့ရဲ့ သစ္စာတရားပဲ" ဟု ပြောကာ အမေသည် ထိုညက မိုးထဲလေထဲတွင် အပြင်သို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် သီတာ့အတွက် ကျောင်းလခ ရလာခဲ့သော်လည်း အမေ့၏ လက်ချောင်းများတွင် အပ်ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို သီတာ သတိမထားမိခဲ့။

အခု သီတာ့လက်ထဲက မြေအိုးလေးကို ကြည့်ရင်း အမေ့ရဲ့ ထိုစဉ်က အကြည့်တွေကို သူမ ပြန်လည် မြင်ယောင်လာသည်။ အမေသည် အိုးလေးကို ဘယ်တော့မှ မဖွင့်ပြခဲ့သလို၊ သီတာ့ကိုလည်း အိုးလေးကို မထိခိုင်းခဲ့။ မြို့တက်ပြီး အလုပ်လုပ်ကာ ငွေရှာနိုင်သည့်အခါတွင်လည်း သီတာသည် အမေ့ကို "အမေ အိုဟောင်းနေတဲ့ အိုးစုတ်ကြီးကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပါတော့" ဟု ခဏခဏ ပြောခဲ့ဖူးသည်။ အမေကတော့ ပြုံးယုံသာ ပြုံးကာ ခေါင်းခါပြတတ်သည်။

ယခု အိမ်ဟောင်းကြီးထဲတွင် သီတာ တစ်ယောက်တည်း။ မိုးက ပို၍ သည်းလာသည်။ အိမ်ခေါင်မိုးမှ ယိုကျသော ရေစက်များက ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တောက်ခနဲ၊ တောက်ခနဲ ကျနေသောအသံမှာ နှလုံးခုန်သံနှင့် ထပ်တူကျနေသည်။ သီတာသည် အိုးဝက အဝတ်စကို စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ဆွဲဖြုတ်လိုက်သည်။ အထဲတွင် ဘာရှိမည်နည်း။ ရွှေစများလား၊ ငွေစများလား၊ သို့မဟုတ် အမေ့ကို စေးနဲသူဟု အမည်တပ်စေခဲ့သော အရာတစ်ခုခုလား။

---

(

အိုးထဲတွင် ရှိနေသည်မှာ ရွှေငွေများ မဟုတ်ခဲ့။ အိုးထဲတွင် အဝါရောင် သန်းနေသော စာအိတ်အချို့နှင့် သေသေချာချာ ခေါက်ထားသော စက္ကူစများသာ ဖြစ်သည်။ သီတာသည် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမသည် အိုးလေးကို ဘေးတွင်ချကာ ထိုစာအိတ်များကို တစ်ခုချင်း ထုတ်ယူလိုက်သည်။

စာအိတ်ပေါ်တွင် ရေးထားသော လက်ရေးသည် သူမ၏ ဖခင် လက်ရေး ဖြစ်နေသည်။

"ချစ်သော လှရင်သို့..."

သီတာ့ ဖခင်သည် သီတာ ငယ်ငယ်ကတည်းက စစ်မြေပြင်တွင် ကျဆုံးသွားခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ အမေသည် တစ်ခါမှ ဖခင်အကြောင်းကို အကျယ်တဝင့် မပြောခဲ့ဖူး။ အမေ့အတွက် ဖခင်သည် လွမ်းဆွတ်စရာတစ်ခုထက် ပိုသည်ဟု သီတာ မထင်ခဲ့။ ယခု လက်ထဲက စာများကို ဖတ်ကြည့်သောအခါမှ သီတာ ရင်ထဲတွင် လှိုင်းထန်လာသည်။

"လှရင်... ငါတို့ သမီးလေး သီတာကို ပညာတတ်ကြီး ဖြစ်အောင် ထားပေးပါလို့ မင်းကို ငါ တောင်းဆိုခဲ့တယ်။ ငါ မရှိတော့ရင်လည်း မင်း ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်တည်ပါ။ ဒီစလယ်ဝင်အိုးလေးကို ငါ့ကိုယ်စား မှတ်ထားပါ။ တစ်နေ့မှာ သမီးလေး သိလိမ့်မယ်..."

စာထဲတွင် ဖခင်က အမေ့ကို ပေးခဲ့သော ကတိကဝတ်များနှင့် တာဝန်များက အထင်အရှား။ သီတာသည် စာများကို တစ်စောင်ပြီး တစ်စောင် ဖတ်ရင်း မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။ အမေသည် ထိုအိုးလေးကို ကြည့်ရင်း ဖခင်နှင့် ဝေးကွာနေသော နာကျင်မှုများကို ဖြေဖျောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်။ ထိုအိုးလေးသည် အမေ့အတွက် ရိုးရိုး မြေအိုးလေး မဟုတ်ဘဲ ဖခင်နှင့် ဆက်သွယ်ထားသော တစ်ခုတည်းသော ကြိုးမျှင်လေး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သီတာသည် စာအိတ်များအောက်တွင် အခြားအရာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ပြန်သည်။ ၎င်းမှာ အမေ့၏ ကိုယ်ပိုင် ဒိုင်ယာရီစာအုပ်လေး ဖြစ်သည်။ စာအုပ်မှာ အဝါရောင်ပြောင်းကာ အနားများပင် ပဲ့ကြွေနေပြီ။ သီတာသည် ဒိုင်ယာရီကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ပထမဆုံး စာမျက်နှာတွင် ရေးထားသော စာသားကြောင့် သီတာ့ နှလုံးသား တစ်ခုလုံး ဆွဲညှစ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒီနေ့ သီတာ ကျောင်းလခအတွက် ငါ့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ရွှေနားကပ်လေးကို ပေါင်လိုက်ရပြီ။ သမီးလေးကိုတော့ မသိစေချင်ဘူး။ သူ သိရင် အားငယ်သွားမှာ စိုးတယ်။ သူ့အဖေသာ ရှိရင် သမီးလေးကို ဒီထက် ပိုချမ်းသာအောင် ထားမှာ..."

သီတာသည် စာအုပ်ကို ရင်ဘတ်တွင် ဖိကပ်ကာ အသံထွက်အောင် ငိုချလိုက်တော့သည်။ သူမ အမေ့ကို စေးနဲသည်ဟု အထင်လွဲခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာ။ အမေသည် သူမကို ပညာတတ်ဖြစ်အောင်၊ ဂုဏ်တင့်အောင် ထားနိုင်ဖို့အတွက် သူမကိုယ်တိုင် မငတ်ရုံတမယ် စားသောက်ပြီး ရသမျှကို အိုးထဲ မထည့်ခင်၊ သမီးအတွက် အကုန်သုံးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

---

(

မိုးတိတ်သွားသော်လည်း သီတာ့ရင်ထဲမှာတော့ မိုးတွေ သည်းနေဆဲ။ ထိုစဉ် အိမ်ရှေ့က ခြေသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။

"သီတာ... ပြန်လာပြီလား သမီး"

လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ အိမ်နီးချင်း ဦးဘသိန်း ဖြစ်သည်။ ဦးဘသိန်းသည် အမေ့၏ ငယ်သူငယ်ချင်းဖြစ်သလို၊ မိသားစု၏ အခက်အခဲများတွင် အမြဲ ကူညီပေးခဲ့သူဖြစ်သည်။ သီတာသည် မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ ဦးဘသိန်းကို ခရီးဦးကြိုပြုလိုက်သည်။

"ဦးလေး... အမေ့အိုးလေးထဲမှာ ဒီစာတွေ ရှိနေတာ သမီး အခုမှ သိတော့တယ်"

ဦးဘသိန်းသည် အိုးလေးကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချသည်။ "လှရင်က သိပ်မာနကြီးတာ သမီးရဲ့။ သူ ဒုက္ခရောက်နေတာကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဘူး။ အဲဒီအိုးလေးက သူ့ရဲ့ အားအင်ပဲ။ သူ ပိုက်ဆံ တစ်ကျပ်ရတိုင်း အဲဒီအိုးထဲကို ဆန်တစ်ဆုပ် ထည့်တယ်။ ပြီးရင် သမီးအတွက် ဆုတောင်းပေးတယ်။ 'ငါ့သမီးလေး ပညာတတ်ကြီးဖြစ်ပါစေ၊ ငါ့လို မပင်ပန်းပါစေနဲ့' တဲ့။ အဲဒီဆန်တွေကို သူ တစ်ခါမှ ထုတ်မစားခဲ့ဘူး။ ရွာထဲက မိဘမဲ့ကျောင်းကို အမြဲ သွားလှူခဲ့တာ။ သူကိုယ်တိုင် ငတ်နေရင်တောင် အဲဒီအိုးထဲက ဆန်ကို မထိဘူး။ ဒါက သူ့ရဲ့ သစ္စာပဲ"

သီတာသည် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ဒါဆို အမေက ဒီအိုးလေးကို ဘာဖြစ်လို့ သမီးကို မထိခိုင်းတာလဲ ဦးလေး"

"အမေက မင်းကို အားမငယ်စေချင်လို့ပေါ့ သမီးရယ်။ ငါတို့ ဒီလောက် ဆင်းရဲတာတောင် သူတစ်ပါးကို ပေးနိုင်သေးတယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို သူက ကိုယ်တိုင် ကျင့်ကြံပြသွားတာ။ မင်းကို ပိုက်ဆံထက် စိတ်ဓာတ် ခိုင်မာဖို့ သူ သင်ပေးသွားတာ။ မင်း မြို့တက်သွားတဲ့နေ့က လှရင် တစ်ညလုံး ဒီအိုးလေးကို ဖက်ပြီး ငိုနေခဲ့တာ ငါ ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့တယ်"

ဦးဘသိန်း၏ စကားများက သီတာ့ရင်ကို ဓားနှင့် မွှန်းနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ သူမ မြို့မှာ အောင်မြင်မှုတွေ ရနေချိန်၊ ပိုက်ဆံတွေ ရှာနိုင်နေချိန်မှာ အမေသည် ဒီအိမ်ဟောင်းလေးထဲတွင် အိုးလေးတစ်လုံးနှင့်အတူ လွမ်းဆွတ်မှုတွေကို စားသုံးရင်း နေထိုင်သွားခဲ့သည်။ သူမ အမေ့ကို မြို့ကို လိုက်ခဲ့ဖို့ ခေါ်တိုင်း "အမေ ဒီအိမ်လေးကို ခင်တွယ်လို့ပါ သမီးရယ်" ဟု ငြင်းခဲ့သည်မှာ ဤအိုးလေးထဲက အတိတ်နှင့် သစ္စာတရားများကြောင့် ဖြစ်သည်ကို သီတာ အခုမှ နားလည်တော့သည်။

---

(

ဦးဘသိန်း ပြန်သွားပြီးနောက် သီတာသည် ဒိုင်ယာရီစာအုပ်ကို ဆက်ဖတ်နေမိသည်။ နောက်ဆုံး စာမျက်နှာများဆီသို့ ရောက်လာသောအခါ အမေ့၏ လက်ရေးများမှာ တုန်ယင်နေသည်။ ၎င်းမှာ အမေ မဆုံးပါးမီ ရက်ပိုင်းအလိုက ရေးထားခြင်း ဖြစ်ဟန်တူသည်။

"သီတာ... သမီးလေး ဒီစာကို ဖတ်ချိန်မှာ အမေ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ အမေ သမီးကို တစ်ခုပဲ ပြောချင်တယ်။ ပစ္စည်းဥစ္စာဆိုတာ ပျောက်ကွယ်တတ်ပေမယ့်၊ နှလုံးသားထဲက မေတ္တာနဲ့ သစ္စာတရားကတော့ ဘယ်တော့မှ မသေဘူး။ ဒီစလယ်ဝင်အိုးလေးထဲမှာ အမေ သမီးအတွက် နောက်ဆုံး လက်ဆောင်တစ်ခု ထည့်ထားပေးတယ်"

သီတာသည် အိုးထဲကို ပြန်နှိုက်ကြည့်သည်။ အောက်ခြေတွင် အဝတ်စဖြင့် ထုပ်ထားသော အရာတစ်ခုကို တွေ့ရသည်။ ဖြည်ကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းမှာ အမေ့၏ ရွှေမင်္ဂလာလက်စွပ်လေး ဖြစ်နေသည်။ ထိုလက်စွပ်လေးမှာ အမေနှင့် အဖေ လက်ထပ်စဉ်က တစ်ခုတည်းသော အမှတ်အသား။ အမေသည် ထိုလက်စွပ်ကို အပေါင်ဆိုင်မှ ပြန်ရွေးနိုင်ရန် နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းခဲ့ရခြင်း ဖြစ်မည်။

လက်စွပ်လေးနှင့်အတူ စာတိုလေး တစ်စောင် ပါသေးသည်။

"သမီး... ဒီလက်စွပ်လေးကို သမီး လက်ထပ်တဲ့နေ့မှာ ဆင်မြန်းပါ။ ဒါဟာ အမေတို့ မိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာပဲ။ အမေ သမီးကို သိပ်ချစ်တယ်"

သီတာသည် လက်စွပ်လေးကို ကြည့်ရင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိသည်။ သူမသည် အမေ့ကို ပစ္စည်းဥစ္စာ မပေးနိုင်သူ၊ စေးနဲသူဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း အမေသည် သူမအတွက် အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် မေတ္တာတရားကို စုဆောင်းပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုစလယ်ဝင်အိုးလေးသည် ဆန်ထည့်ရန် မဟုတ်ဘဲ အမေ့၏ အနစ်နာခံမှုများကို သိုလှောင်ထားသော ရတနာသိုက်ကြီး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အပြင်ဘက်တွင် လပြည့်ည၏ လရောင်က အိမ်ဟောင်းကြီးထဲသို့ ဖြာကျလာသည်။ သီတာသည် စလယ်ဝင်အိုးလေးကို ရင်ခွင်ထဲမှာ ပိုက်ထားရင်း အမေ့၏ အငွေ့အသက်များကို ခံစားနေမိသည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ရှိနေသော နောင်တများ၊ စိတ်နာမှုများသည် လရောင်အောက်တွင် အရည်ပျော်ကျသွားခဲ့ပြီ။

---

(

သီတာသည် ရွာမှာ တစ်ပတ်ခန့် နေထိုင်ပြီး အိမ်ဟောင်းလေးကို ပြန်လည် ပြုပြင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အမေ့၏ အမွေအနှစ်များကို သူမ ဖျက်ဆီးပစ်မည် မဟုတ်။ မြို့ကို ပြန်သည့်အခါတွင်လည်း ထိုစလယ်ဝင်အိုးလေးကို သူမနှင့်အတူ ယူဆောင်သွားမည်။

"အမေ... အမေ စုပေးခဲ့တဲ့ မေတ္တာတွေကို သမီး တန်ဖိုးထားပါ့မယ်" ဟု သီတာ စိတ်ထဲက တိုင်တည်လိုက်သည်။

သူမသည် အိုးလေးကို အဝတ်သန့်သန့်ဖြင့် ပြန်ပတ်ကာ သူမ၏ ခရီးဆောင်အိတ်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်လိုက်သည်။ ယခု သီတာသည် အရင်က သီတာ မဟုတ်တော့။ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အထီးကျန်မှုများ မရှိတော့ဘဲ နွေးထွေးသော အလင်းရောင်များ ရှိနေသည်။ အမေသည် သူမကို အိုးလေးတစ်လုံးဖြင့် ဘဝ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သင်ကြားပေးသွားခဲ့ပြီ။

ခြံဝင်းထဲက ထွက်လာစဉ် သီတာသည် အိမ်ဟောင်းကြီးကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ နေရောင်အောက်တွင် အိမ်ဟောင်းကြီးမှာ နွေးထွေးနေသယောင် ထင်ရသည်။ လေညင်းတစ်ချက် တိုက်လိုက်သောအခါ အမေ့၏ ကိုယ်သင်းနံ့လေး လွင့်ပျံ့လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"သမီး သွားတော့မယ် အမေ... သမီး နောက်မှ ပြန်လာခဲ့မယ်"

သီတာသည် ပြုံးလျက် ရွာလမ်းလေးအတိုင်း လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ လက်ထဲက အိတ်ထဲတွင်တော့ အမေ့၏ မေတ္တာများ ပြည့်လျှံနေသော "စလယ်ဝင်အိုးလေး" က လုံခြုံစွာ ပါရှိနေတော့သည်။

(ပြီးပါပြီ)