ယုတ်မာသူ၏နောက်ဆုံးထွက်သက်
ယုတ်မာသူ၏နောက်ဆုံးထွက်သက်
ခြံဝင်းကျယ်ကြီးအတွင်းရှိ ရှေးဟောင်းစံအိမ်ကြီးသည် အပြင်ပန်းကြည့်လျှင် ခန့်ညားထည်ဝါလွန်းလှသော်လည်း အတွင်း၌မူ သေခြင်းတရား၏ အေးစက်သော အငွေ့အသက်တို့က လွှမ်းမိုးထားလေသည်။ ပြတင်းပေါက်မှ တိုးဝင်လာသော လေတိုးသံသည် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးသံနှင့် တူနေသည်။ ထိုစံအိမ်ကြီး၏ အပေါ်ထပ် အိပ်ခန်းထဲတွင်မူ မြန်မာ့စီးပွားရေးလောက၌ တစ်ခေတ်တစ်ခါက ဟိန်းဟိန်းတောက် တန်ခိုးထွားခဲ့သော ဦးဘုန်းမြတ်သည် အသက်ရှူစက်၏ အကူအညီဖြင့် မရဏမင်းနှင့် လွန်ဆွဲနေရရှာသည်။
သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် ပိန်ချုံး၍ အရေပြားများမှာ သစ်ခေါက်များကဲ့သို့ တွန့်လိပ်နေပြီ။ သို့သော် သူ၏မျက်လုံးအစုံကမူ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ပြူးကျယ်နေဆဲ။ ထိုမျက်လုံးများထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာကို ထိတ်လန့်တကြား ရှာဖွေနေသည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသည်။ နံရံပေါ်ရှိ နာရီကြီး၏ တချက်ချက် မြည်သံက စက္ကန့်တိုင်းကို ရေတွက်နေသကဲ့သို့။ ဦးဘုန်းမြတ်သည် သူ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် အိပ်ရာခင်းကို ဆုပ်ကိုင်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ သူတည်ဆောက်ခဲ့သော စည်းစိမ်ဥစ္စာများ၊ သူနင်းခြေခဲ့သော လူ့ဘဝပေါင်းများစွာ၊ သူလိမ်လည်ခဲ့သော ယုံကြည်မှုများ... ယခုအချိန်တွင် ထိုအရာအားလုံးသည် သူ့ကို ကယ်တင်နိုင်စွမ်းမရှိတော့။
"ဦးလေးကြီး... ဆေးသောက်ရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ"
အေးစက်သော်လည်း ကြည်လင်လှသော အသံတစ်သံက
သူ့ရင်ထဲတွင် မရှင်းလင်းသော အကြောက်တရားတစ်ခုက စိမ့်တက်လာသည်။ ဤမိန်းကလေးကို သူတစ်နေရာရာတွင် မြင်ဖူးသလိုရှိသော်လည်း မမှတ်မိနိုင်။ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ဟောင်းများထဲတွင် သူဖျက်ဆီးခဲ့သော မိသားစုပေါင်းများစွာ ရှိခဲ့သည်မဟုတ်ပါလား။ မေသည် ဆေးခွက်ကို ကိုင်ကာ အိပ်ရာအနီးသို့ တိုးကပ်လာသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် မသိမသာသော အပြုံးတစ်ခု ယှက်ပြေးသွားသည်ကို ဦးဘုန်းမြတ် မြင်လိုက်ရသလားဟု ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်သွားမိသည်။ ထိုအပြုံးသည် ကရုဏာမဟုတ်ဘဲ ကလဲ့စားချေမှု၏ အရသာကို မြည်းစမ်းနေသည့် အပြုံးမျိုးနှင့် တူနေလေသည်။
ညသည် ပို၍ နက်ရှိုင်းလာသည်။ မိုးသက်လေပြင်းများက စံအိမ်ကြီး၏ အမိုးကို တဂျိန်းဂျိန်း မြည်အောင် ရိုက်ခတ်နေသည်။ ဦးဘုန်းမြတ်သည် အိပ်မပျော်နိုင်။ သူ၏ မှိတ်ထားသော မျက်ခွံများအောက်တွင် လွန်ခဲ့သော အနှစ် က ပုံရိပ်များက ရုပ်ရှင်ကားချပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ထိုစဉ်က သူသည် အောင်မြင်မှုအတွက် ဘာမဆို လုပ်ဝံ့သော လူငယ်တစ်ယောက်။
သူ၏ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်း မောင်မောင်နှင့်အတူ လုပ်ငန်းတစ်ခုကို စတင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ငွေကြေးနှင့် အာဏာ၏ မက်မောမှုက ဦးဘုန်းမြတ်ကို သစ္စာဖောက်တစ်ယောက် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ မောင်မောင်၏ လုပ်ငန်းစုကို မတရားသော နည်းလမ်းဖြင့် သိမ်းပိုက်ခဲ့ပြီး မောင်မောင်ကို ထောင်ထဲသို့ ပို့ခဲ့သည်။ မောင်မောင်၏ ဇနီးနှင့် သမီးလေးမှာမူ လမ်းဘေးသို့ ရောက်သွားခဲ့ရသည်။ ထိုညက မောင်မောင် ထောင်ထဲတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်သွားသည့် သတင်းကို ကြားရစဉ်က ဦးဘုန်းမြတ်သည် ဝီစကီတစ်ခွက်ကို အေးအေးလူလူ သောက်ကာ အောင်ပွဲခံခဲ့ဖူးသည်။
ယခုမူ... ထိုဝီစကီ၏ အရသာထက် ခါးသက်လှသော သေခြင်းတရားက သူ့လျှာပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ။
"ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ ဦးလေးကြီး"
မေသည် အမှောင်ထဲတွင် ရပ်နေရင်း မေးလိုက်သည်။ သူမ၏ အသံက လေတိုးသံနှင့်အတူ ရောယှက်နေသည်။ ဦးဘုန်းမြတ်သည် စကားပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း လည်ချောင်းထဲမှ တဂုဂု အသံသာ ထွက်လာသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများက လေထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာကို ဆွဲကိုင်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ မေသည် အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး သူ၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"အတိတ်က လူတွေက ဦးလေးကြီးကို လာခေါ်နေကြပြီထင်တယ်နော်။ မောင်မောင်ဆိုတဲ့ လူကို မှတ်မိသေးလား"
ဦးဘုန်းမြတ်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ တုန်ရီနေသော သူ၏ လက်များက မေ၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မေက အသာအယာ ရှောင်ဖယ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မီးလျှံကဲ့သို့သော အမုန်းတရားများကို သူ မြင်လိုက်ရပြီ။ ဤမိန်းကလေးသည် မည်သူနည်း။ သူမသည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှလောက်အထိ သူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို သိနေရသနည်း။
နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် နေရောင်ခြည်သည်
"ဒါ ဦးလေးကြီး အမြဲတမ်း သိမ်းထားတဲ့ ဓာတ်ပုံ မဟုတ်လား"
မေသည် စားပွဲတင်အံဆွဲထဲမှ ဟောင်းနွမ်းနေသော ဓာတ်ပုံလေးတစ်ပုံကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ ထိုဓာတ်ပုံထဲတွင် လူငယ်နှစ်ယောက် လက်ချင်းချိတ်ကာ ပြုံးနေကြသည်။ ဦးဘုန်းမြတ်နှင့် မောင်မောင်။ မေသည် ထိုဓာတ်ပုံကို ကြည့်ရင်း အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
"ဒီပုံထဲမှာ ဦးလေးကြီးက အရမ်းကို ရိုးသားပုံပေါက်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အထဲမှာတော့ မြွေဟောက်တစ်ကောင် ကိန်းဝပ်နေခဲ့တာပေါ့။ ဦးလေးကြီး သိလား... ကျွန်မ အမေဟာ လမ်းဘေးမှာ အလုပ်ကြမ်းလုပ်ရင်းနဲ့ ဦးလေးကြီးကို ကျိန်ဆဲပြီး သေသွားခဲ့တာ။ ကျွန်မကတော့ ဦးလေးကြီးရဲ့ နောက်ဆုံးထွက်သက်ကို ကြည့်ဖို့ ဒီကို ရောက်လာတာ"
ဦးဘုန်းမြတ်သည် အသက်ရှူရ ခက်ခဲလာသည်။ ရင်ဘတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျောက်တုံးကြီးဖြင့် ဖိထားသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ သူသည် အော်ဟစ်ချင်သော်လည်း အသံက ထွက်မလာ။ မေသည် သူ၏ အောက်ဆီဂျင်ပိုက်ကို လက်ဖြင့် အသာအယာ ကိုင်လိုက်သည်။ ဦးဘုန်းမြတ်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အသနားခံခြင်းနှင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်းများ ရောပြွမ်းနေသည်။ သို့သော် မေ၏ မျက်နှာတွင်မူ ကရုဏာအရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိ။
"ဦးလေးကြီးမှာ ငွေတွေ အများကြီး ရှိတယ်မလား။ အဲဒီငွေတွေနဲ့ အသက်ကို ဝယ်ကြည့်ပါလား။ ဒါမှမဟုတ် ဦးလေးကြီး သတ်ခဲ့တဲ့ လူတွေရဲ့ ဘဝကို ပြန်ဝယ်ပေးကြည့်ပါလား။ မရဘူးမလား"
နေဝင်ချိန်ရောက်သောအခါ
"မ... မေ..."
သူသည် အားယူကာ ခေါ်လိုက်သည်။ မေသည် မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေဆဲ။
"ငါ... ငါ့ကို... ခွင့်... လွှတ်..."
မေသည် ထိုင်နေရာမှ ထလာပြီး ဦးဘုန်းမြတ်၏ ကုတင်အနားတွင် ရပ်လိုက်သည်။
"ခွင့်လွှတ်မှု? အဲဒီစကားလုံးက ဦးလေးကြီးနဲ့ မထိုက်တန်ဘူး။ ဦးလေးကြီးက လူယုတ်မာတစ်ယောက်အနေနဲ့ပဲ သေသွားရမှာ။ ရှင် သေသွားတဲ့အခါ ရှင့်ရဲ့ အလောင်းကိုတောင် ဘယ်သူမှ တကယ်ဝမ်းနည်းပြီး ငိုမှာမဟုတ်ဘူး။ ရှင့်သားသမီးတွေက ရှင့်ပိုက်ဆံအတွက်ပဲ ပျော်နေကြမှာ"
ထိုစကားသည် ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ ဦးဘုန်းမြတ်၏ နှလုံးသားကို ခွဲလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ဟုတ်ပါသည်။ သူ၏ သားသမီးများကို သူကိုယ်တိုင် ငွေမက်အောင် သင်ကြားပေးခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ ယခု သူတို့သည် သူ၏ သေဆုံးမှုကို စောင့်မျှော်နေကြပြီ။ သူသည် တစ်သက်လုံး ရှာဖွေခဲ့သော အရာများအားလုံးသည် အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ကြောင်း ယခုမှ သိလိုက်ရသည်။
ညသန်းခေါင်ကျော်တွင် မိုးက ပို၍ သည်းထန်လာသည်။ လျှပ်စီးများက
"ဦးလေးကြီး... ရှင့်ရဲ့ နောက်ဆုံးထွက်သက်က သိပ်ကို ခါးသီးလိမ့်မယ်။ ရှင့်မျက်စိရှေ့မှာ ရှင်လုပ်ခဲ့တဲ့ အပြစ်တွေ အကုန်လုံးကို မြင်ယောင်နေမှာ"
မေသည် ဦးဘုန်းမြတ်၏ နားထဲသို့ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။ ဦးဘုန်းမြတ်သည် မျက်လုံးကို တင်းတင်းမှိတ်ထားသော်လည်း အတိတ်မှ ပုံရိပ်များက သူ့ကို လိုက်လံတိုက်ခိုက်နေသည်။ မောင်မောင်၏ သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲနေသော ပုံရိပ်၊ သူတောင်းစား ဘဝရောက်သွားသော ကလေးငယ်များ၏ ငိုသံများ၊ မတရား သိမ်းပိုက်ခဲ့သော လယ်သမားများ၏ ကျိန်ဆဲသံများ။
ထိုအသံများက သူ့နားထဲတွင် ဟိန်းထွက်နေသည်။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် နားကို ပိတ်ထားချင်သော်လည်း လက်များက မလှုပ်နိုင်တော့။ သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ကြည့်ရှုမိသည်။ သူသည် အပြင်ပန်းတွင် ကြွယ်ဝချမ်းသာသော်လည်း စိတ်အတွင်း၌မူ ပုပ်ပွနေသော အကောင်တစ်ကောင်နှင့် တူနေသည်။
"ငါ... မှားခဲ့တယ်..."
သူ၏ စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း ထိုစကားသည် အပြင်သို့ ထွက်မလာခဲ့။ နောင်တသည် အချိန်နှောင်းမှ ရောက်ရှိလာတတ်သော ဧည့်သည်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ယခုမူ ထိုဧည့်သည်သည် ဦးဘုန်းမြတ်ကို သေမင်းထံသို့ ခေါ်ဆောင်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ။
စံအိမ်ကြီး၏ အောက်ထပ်တွင်မူ ဦးဘုန်းမြတ်၏ သားကြီးနှင့် သမီးငယ်တို့သည် အမွေခွဲဝေရေးအတွက် အကြီးအကျယ် စကားများနေကြသည်။ သူတို့၏ အသံများမှာ အပေါ်ထပ်ရှိ သေခါနီး လူမမာ၏
"အဖေက ကုမ္ပဏီရှယ်ယာတွေကို ငါ့ကို ပိုပေးရမှာပေါ့။ ငါက သားကြီးပဲဟာ"
"ဘာဆိုင်လို့လဲ ကိုကြီး။ ကျွန်မက အဖေ့နားမှာ အမြဲရှိနေခဲ့တာ။ ကျွန်မက ပိုရရမှာ"
ဦးဘုန်းမြတ်သည် ထိုအသံများကို ကြားရင်း မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။ သူသည် ငွေကို ဘုရားသခင်ကဲ့သို့ ကိုးကွယ်ခဲ့သူဖြစ်သဖြင့် သူ၏ သားသမီးများကလည်း ငွေကိုသာ အသက်ထက် ချစ်ကြခြင်းဖြစ်သည်။ သူစိုက်ပျိုးခဲ့သော အဆိပ်ပင်မှ အဆိပ်သီးများကို သူကိုယ်တိုင် စားသုံးနေရပြီ။ မေသည် ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်ရင်း အပြင်က မိုးရေစက်များကို ကြည့်နေသည်။
"ကြားတယ်မလား ဦးလေးကြီး။ ဒါ ရှင်ကိုယ်တိုင် မွေးထုတ်လိုက်တဲ့ သားသမီးတွေပဲ။ သူတို့ ရင်ထဲမှာ ရှင်သေသွားမှာကို ဝမ်းနည်းတဲ့ စိတ်စိုးစဉ်းမျှမရှိဘူး။ ရှင်က သူတို့အတွက် ငွေထုတ်စက်တစ်ခုပဲ"
ဦးဘုန်းမြတ်သည် ရင်ဘတ်ကို ဖိကာ အသက်ကို ခက်ခဲစွာ ရှူနေရသည်။ သူ၏ အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးလာသည်။
"ရှင် တစ်ယောက်တည်း သွားရမှာ။ ရှင့်ရဲ့ ငွေတွေ၊ ရှင့်ရဲ့ အာဏာတွေ ဘာမှ ပါမှာမဟုတ်ဘူး။ ရှင်ယူသွားနိုင်တာက ရှင့်ရဲ့ ယုတ်မာမှုတွေနဲ့ ရှင့်အပေါ် လူတွေထားတဲ့ အမုန်းတရားတွေပဲ"
ညဉ့်နက်လေ လေတိုးသံက ပို၍ ကျယ်လောင်လေ ဖြစ်လာသည်။ ဦးဘုန်းမြတ်သည်
"ဟင့်အင်း... မလာကြနဲ့... ထွက်သွားကြ!"
ဦးဘုန်းမြတ်၏ လည်ချောင်းထဲမှ ထွက်လာသော အသံမှာ တိုးညင်းလှသော်လည်း ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ မေသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း တည်ငြိမ်စွာပင် ထိုင်နေသည်။ သူမအတွက်မူ ဤသည်မှာ ကြိုတင်မြင်တွေ့နေရသော တရားစီရင်ခန်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
"သူတို့က ရှင့်ကို လာကြိုတာပါ။ ရှင်သွားရမယ့် နေရာမှာ သူတို့ အားလုံး စောင့်နေကြလိမ့်မယ်"
ဦးဘုန်းမြတ်သည် အိပ်ရာပေါ်တွင် လူးလွန့်နေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အကြောဆွဲသကဲ့သို့ တုန်တက်သွားသည်။ အသက်ရှူစက်၏ အချက်ပေးသံက တီ... တီ... တီ... နှင့် မြန်ဆန်လာသည်။ နှလုံးခုန်နှုန်းများ မမှန်တော့။ သူသည် မေ၏ လက်ကို အတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အသက်ရှင်လိုစိတ်ထက် ကြောက်ရွံ့မှုက ပို၍ ကြီးစိုးနေသည်။
"ကယ်... ကယ်ပါဦး..."
မေသည် သူ၏ လက်ကို အသာအယာ ဖြုတ်ချလိုက်သည်။
"ဘယ်သူမှ ရှင့်ကို မကယ်နိုင်ဘူး ဦးဘုန်းမြတ်။ ရှင်ကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ငရဲထဲကို ရှင်ကိုယ်တိုင်ပဲ ဆင်းသွားရမှာ"
ဦးဘုန်းမြတ်၏ သတိသည် တဖြည်းဖြည်း လွတ်ထွက်နေပြီ။ သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောရန် ကြိုးစားနေဆဲ။ သူသည် ကုတင်ဘေးရှိ စားပွဲပေါ်သို့ လက်ကို တိုးလိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် သူလျှို့ဝှက်ထားသော စာအုပ်ငယ်လေးတစ်အုပ် ရှိသည်။ မေသည် ထိုစာအုပ်ကို ယူလိုက်ပြီး လှန်ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုစာအုပ်ထဲတွင် ဦးဘုန်းမြတ်၏ ဝန်ခံချက်များ ရှိနေသည်။ သူ မည်သူ့ကို မည်သို့ သစ္စာဖောက်ခဲ့သည်၊ မည်သည့်နေရာတွင် ငွေများကို ဝှက်ထားသည်၊ မည်သူ့ကို သတ်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည် ဆိုသည်များကို အသေးစိတ် ရေးသားထားခြင်းဖြစ်သည်။ မေသည် ထိုစာအုပ်ကို ကြည့်ရင်း မျက်ရည်တစ်စက် ကျလာသည်။
"အခုမှ ဒါတွေကို ရေးထားတော့ ဘာထူးမှာလဲ။ ကျွန်မ အဖေကတော့ ပြန်မလာတော့ဘူး"
ဦးဘုန်းမြတ်သည် မေ့ကို ကြည့်ရင်း အသက်ကို အားယူကာ ပြောလိုက်သည်။
"အဲဒီ... အဲဒီထဲမှာ... မင့်အတွက်... ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ... ရှိတယ်..."
မေသည် ထိုစာအုပ်ကို ဒေါသတကြီးဖြင့် စုတ်ဖြဲပစ်လိုက်သည်။
"ရှင့်ရဲ့ ညစ်ပတ်တဲ့ ငွေတွေကို ကျွန်မ မလိုချင်ဘူး။ ကျွန်မ လိုချင်တာက ရှင့်ရဲ့ နောက်ဆုံးထွက်သက်မှာ ခံစားသွားရမယ့် ဝေဒနာပဲ။ ရှင့်ရဲ့ သားသမီးတွေကိုလည်း ကျွန်မ ဘာမှ ပေးမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒီစာအုပ်ထဲက အချက်အလက်တွေနဲ့ ရှင့်ရဲ့ မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ကျွန်မ ဖျက်ဆီးပစ်မယ်"
ဦးဘုန်းမြတ်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူသည် အဖိုးတန်သော အမွေအနှစ်များ ချန်ထားခဲ့သည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ထိုအရာများသည် သူ၏ မိသားစုကို ဖျက်ဆီးမည့် လက်နက်များ ဖြစ်သွားပြီ။
မိုးကြိုးသံတစ်ချက်က စံအိမ်ကြီးကို တုန်ခါသွားစေသည်။ လျှပ်စစ်မီးများ ပြတ်တောက်သွားပြီး
"ဦးဘုန်းမြတ်... ရှင်မြင်လား။ ဟိုမှာ ရှင့်သူငယ်ချင်း မောင်မောင် ရပ်နေတယ်။ သူက ရှင့်ကို လက်ကမ်းနေတယ်"
ဦးဘုန်းမြတ်သည် အမှောင်ထဲသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ အမှန်တကယ်ပင် မောင်မောင်၏ ပုံရိပ်ကို သူ မြင်နေရသည်။ မောင်မောင်သည် သူငယ်ချင်းအရင်းကဲ့သို့ ပြုံးပြနေသော်လည်း ထိုအပြုံးနောက်ကွယ်တွင် သွေးပျက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ ဦးဘုန်းမြတ်သည် အော်ဟစ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အသံက လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်နေသည်။
သူသည် သူ၏ အတိတ်က လုပ်ရပ်များအတွက် အဖိုးအခကို ယခု ပေးဆပ်နေရပြီ။ သူသည် လူများစွာကို ငိုကြွေးစေခဲ့သည်။ ယခုမူ သူကိုယ်တိုင် အထီးကျန်စွာ ငိုကြွေးနေရသည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးမည့်သူ တစ်ဦးမျှမရှိ။
"သွားတော့ ဦးလေးကြီး။ နောက်ဘဝမှာ လူယုတ်မာတစ်ယောက် မဖြစ်ပါစေနဲ့လို့ပဲ ဆုတောင်းပေးလိုက်မယ်"
ဦးဘုန်းမြတ်၏ နှလုံးခုန်နှုန်းမှာ တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးလာသည်။ သူ၏ အမြင်အာရုံများ ကွယ်ပျောက်သွားပြီ။
သူသည် ထိုတောင်ကြီး၏ ဖိနှိပ်မှုကို ခံနေရသည်။ အသက်ရှူစက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော တီ... ဆိုသည့် အသံအရှည်ကြီးက
မေသည် အသက်ရှူစက်ကို ပိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ဦးဘုန်းမြတ်၏ မျက်ခွံများကို အသာအယာ ပိတ်ပေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း မျက်လုံးများက ပိတ်မသွား။ ယုတ်မာသူ၏ နောက်ဆုံးမျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် နောင်တများမှာ ကျောက်ခဲကဲ့သို့ ခိုင်မာနေဆဲ။
မေသည်
သို့သော် ထိုငိုသံများထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုထက် လွတ်လပ်သွားမှုနှင့် လောဘသံများက ပို၍ ကိန်းဝပ်နေသည်။ မေသည် စံအိမ်ကြီး၏ တံခါးဝတွင် ရပ်ရင်း နောက်ဆုံးအကြိမ် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤစံအိမ်ကြီးသည် ယခုမှစ၍ မိသားစုဝင်များကြားတွင် စစ်တလင်းတစ်ခု ဖြစ်လာတော့မည်။
သူမ၏ လက်ထဲတွင် ဦးဘုန်းမြတ်၏ ဝန်ခံချက် စာအုပ်စုတ်လေး ရှိနေသည်။ သူမသည် ထိုစာအုပ်ကို ခြံထဲရှိ မီးပုံထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ မီးလျှံများသည် ထိုစာအုပ်ကို ဝါးမြိုသွားကြသည်။ ဦးဘုန်းမြတ်၏ လျှို့ဝှက်ချက်များ၊ သူ၏ အမွေအနှစ်များနှင့် သူ၏ ယုတ်မာမှုများမှာ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီ။
နေရောင်ခြည်သစ်သည် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မေသည် စံအိမ်ကြီးမှ ဝေးရာသို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကိန်းဝပ်နေသော အမုန်းတရားများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ သို့သော် သူမသည် ပျော်ရွှင်မနေ။ ကလဲ့စားချေမှု၏ အရသာသည် ထင်သလောက် ချိုမြိန်မနေဘဲ ခါးသက်သက်သာ ရှိကြောင်း သူမ သိလိုက်ရသည်။
ဦးဘုန်းမြတ်သည် သူ၏ နောက်ဆုံးထွက်သက်ကို အထီးကျန်စွာ ရှူထုတ်သွားခဲ့သည်။ သူပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော ရွှေရောင်နန်းတော်ကြီးမှာလည်း ယခုမူ လူသူမရှိသော သင်္ချိုင်းဂူတစ်ခုနှင့် တူနေလေပြီ။ လူတစ်ယောက်သည် အသက်ရှင်စဉ်တွင် မည်မျှပင် တန်ခိုးထွားခဲ့ပါစေ၊ သေဆုံးချိန်တွင်မူ သူပြုခဲ့သော ကံတရားကိုသာ သယ်ဆောင်သွားရခြင်း ဖြစ်သည်။
ယုတ်မာသူ၏ နောက်ဆုံးထွက်သက်သည် ငြိမ်းချမ်းခြင်း မရှိခဲ့။ ထိုထွက်သက်သည် နောင်တနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော လေပူတစ်ချက်သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ မေသည် ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။ သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ နေမင်းရိပ်သာကြီးသည် သမိုင်းဟောင်းတစ်ခုအဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့လေပြီ။
လောကတွင် အရာအားလုံးသည် အချိန်တန်လျှင် ပျောက်ကွယ်သွားမည် ဖြစ်သော်လည်း လူတစ်ယောက်၏ ယုတ်မာမှုနှင့် ကောင်းမှုမှာမူ ကမ္ဘာတည်သရွေ့ ကျန်ရစ်နေမည်သာ ဖြစ်သည်။ ဦးဘုန်းမြတ်၏ အမည်သည် လူယုတ်မာတစ်ယောက်၏ ပြယုဂ်အဖြစ် သမိုင်းတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့တော့မည်။
(ပြီးပါပြီ)