သံသရာကြွေးဆပ်ရသူများ
သံသရာကြွေးဆပ်ရသူများ
(
မိုးဖွဲဖွဲရွာနေသော ညနေခင်း၏ လေထုသည် စိုစွတ်ထိုင်းမှိုင်းနေသည်။ ရန်ကုန်မြို့၏ လူသူရှုပ်ထွေးလှသော လမ်းမကြီးတစ်ခု၏ ဘေးတွင် ဟောင်းနွမ်းနေသော်လည်း ခန့်ညားမှုကို မစွန့်လွှတ်သေးသည့် နှစ်ထပ်တိုက်အိုကြီးတစ်လုံး ရှိလေသည်။ ထိုအိမ်ကြီး၏ ပြတင်းပေါက်မှ စီးကျနေသော မိုးရေစက်များသည် နံရံပေါ်ရှိ ရေမှော်စိမ်းများကြား တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ အိမ်ကြီး၏ အတွင်းခန်းထဲတွင်တော့ ဖယောင်းတိုင်မီးရောင် မှိန်ပျပျအောက်၌ အသက် ခြောက်ဆယ်ကျော်အရွယ် ဦးမင်းခေါင်သည် ကုလားထိုင်အိုကြီးပေါ်တွင် မှိုင်တွေစွာ ထိုင်နေ၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံသည် အတိတ်၏ အရိပ်မည်းများကြားတွင် နစ်မြုပ်နေသယောင်ရှိသည်။
"အဖေ... ဆေးသောက်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ"
နူးညံ့သော်လည်း တည်ငြိမ်လှသော အသံကြောင့် ဦးမင်းခေါင် သတိပြန်ဝင်လာသည်။ ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်က သူ၏ တစ်ဦးတည်းသောသမီး မေနှင်းဖြူ။ သူမ၏ မျက်နှာသည် မိခင်ဖြစ်သူနှင့် တထေရာတည်း တူလှသဖြင့် ဦးမင်းခေါင်၏ ရင်ထဲတွင် ဆူးတစ်ချောင်း အဆွဲခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤသမီးလေး၏ အနာဂတ်အတွက် သူ စိုးရိမ်မိသည်။ သူ ကျူးလွန်ခဲ့ဖူးသော အမှားများ၊ သူ ပေးဆပ်ရမည့် သံသရာကြွေးများသည် သမီးဖြစ်သူထံသို့ ကူးစက်သွားမည်ကို သူ အကြောက်ဆုံးပင်။
"မေ... ညည်းကို အဖေ ပြောစရာရှိတယ်"
ဦးမင်းခေါင်၏ အသံသည် တုန်ရီနေသည်။ မေနှင်းဖြူသည် ဆေးခွက်ကို စားပွဲပေါ်တင်ကာ ဖခင်၏ ခြေရင်းတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ သူမသည် ဖခင်၏ မျက်လုံးများထဲ၌ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော ထိတ်လန့်မှုနှင့် နောင်တတို့ကို မြင်နေရသည်။
"ဘာများလဲ အဖေ... အဖေ တစ်ခုခုဖြစ်နေတာ သမီး သိပါတယ်၊ အဖေ ဘာကို ဖုံးကွယ်ထားတာလဲ"
ဦးမင်းခေါင်သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်သည်။
"သံသရာဆိုတာ ကြွေးတင်ရင် ပြန်ဆပ်ရစမြဲပဲ သမီး... အဖေတို့ မိသားစုပေါ်မှာ မမြင်နိုင်တဲ့ ကြွေးတစ်ခု ရှိနေတယ်။ အဲဒီကြွေးက အခု အဖေ့ဆီကို ပြန်လာနေပြီ။"
မေနှင်းဖြူ၏ ရင်ထဲတွင် အေးစိမ့်သွားသည်။ သူမသည် ဘုရားတရား ကြည်ညိုသူဖြစ်သော်လည်း ယခု ဖခင် ပြောနေသည့် စကားများသည် သာမန်တရားသဘောထက် ပို၍ လေးလံနေသည်ကို ခံစားမိသည်။
(
လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း သုံးဆယ်ခန့်က ဖြစ်ရပ်တစ်ခုသည် ဦးမင်းခေါင်၏ အိပ်မက်ဆိုးများထဲတွင် ညစဉ် ခြောက်လှန့်နေခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က သူသည် ငွေကြေးနှင့် အာဏာကို မက်မောသော လူငယ်တစ်ယောက်။ သူ၏ သူငယ်ချင်းအရင်းခေါက်ခေါက် ဦးတင်မောင်နှင့်အတူ ကျောက်မျက်လုပ်ငန်းကို အတူတူ လုပ်ကိုင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် လောဘဇောကြောင့် ဦးမင်းခေါင်သည် သူငယ်ချင်းအပေါ် သစ္စာဖောက်ခဲ့သည်။ မတရားသော နည်းလမ်းဖြင့် ဦးတင်မောင်၏ ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို သိမ်းပိုက်ခဲ့ရုံသာမက၊ ဦးတင်မောင်အား မဟုတ်မမှန် စွပ်စွဲချက်များဖြင့် ထောင်ထဲသို့ ပို့ခဲ့သည်။
ဦးတင်မောင်သည် ထောင်ထဲတွင်ပင် စိတ်ဆင်းရဲကိုယ်ဆင်းရဲဖြင့် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။ ကွယ်လွန်ခါနီးတွင် ဦးတင်မောင် ပြောခဲ့သော စကားတစ်ခွန်းကို ဦးမင်းခေါင် ယနေ့တိုင် မမေ့နိုင်သေး။
"မင်း ငါ့အပေါ် လုပ်ခဲ့သမျှကို မင်းရဲ့ သားသမီးတွေ ပေးဆပ်စေရမယ် မင်းခေါင်... သံသရာဆိုတာ လည်နေတာကွ၊ မင်းယူထားတဲ့ ငါ့ရဲ့ အသက်နဲ့ စည်းစိမ်တွေကို မင်းဆီကနေ သွေးနဲ့ ပြန်တောင်းမယ်"
ထိုစကားသည် ယခုအချိန်တွင် ဦးမင်းခေါင်၏ နားထဲ၌ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ သူသည် ချမ်းသာကြွယ်ဝလာခဲ့သော်လည်း စိတ်ချမ်းသာမှုကို တစ်ခါမျှ မရရှိခဲ့ပေ။ ဇနီးဖြစ်သူသည်လည်း မေနှင်းဖြူကို မွေးဖွားပြီးနောက် မကြာမီပင် ဆုံးပါးသွားခဲ့သည်။ ယခု မေနှင်းဖြူ၏ အသက်သည် ဦးတင်မောင် ဆုံးပါးသွားချိန်က အသက်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်နေသည်။
"အဖေ... ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ"
မေနှင်းဖြူ၏ မေးခွန်းကြောင့် ဦးမင်းခေါင် အတွေးစပြတ်သွားသည်။ သူသည် သမီးဖြစ်သူ၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
"မေ... အဖေ တစ်ခုခုဖြစ်သွားခဲ့ရင်၊ ဒီအိမ်ကြီးကို ရောင်းပြီး ဝေးရာကို ထွက်သွားပါ၊ ဘယ်တော့မှ နောက်ကြောင်း ပြန်မကြည့်ပါနဲ့"
မေနှင်းဖြူသည် ဖခင်၏ စကားကို နားမလည်နိုင်သော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင်တော့ အလိုမကျမှုများ စတင်အမြစ်တွယ်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အိမ်ရှေ့ဝန်းတံခါးဝတွင် ကားတစ်စီး ရပ်လိုက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ မိုးသည်းထန်နေသည့်ကြားမှ ကားတံခါးပိတ်သံသည် ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
(
အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်လာသူမှာ လူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူ၏ အမည်မှာ ရဲရင့်။ အရပ်ရှည်ရှည်၊ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားနှင့် သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို စူးစမ်းရှာဖွေနေသည့် အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။ သူသည် မိုးရေထဲတွင် စိုရွှဲနေသော်လည်း ဂရုမစိုက်ဘဲ အိမ်ကြီးထဲသို့ ဝင်လာသည်။
"ကျွန်တော်က ရဲရင့်ပါ... ဦးမင်းခေါင်နဲ့ တွေ့ချင်လို့ပါ"
မေနှင်းဖြူသည် ထိုလူငယ်ကို ကြည့်ပြီး ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်မိသည်။ ရင်းနှီးနေသလိုလို ရှိသော်လည်း ဘယ်မှာမှ မတွေ့ဖူးသည့် လူတစ်ယောက်။
ဦးမင်းခေါင်သည် ရဲရင့်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူလျော့သွားသည်။ သူသည် လက်ထဲက ဆေးခွက်ကိုပင် လွတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။
"မင်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ"
ရဲရင့်သည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ အပြုံးသည် ချိုသာသော်လည်း ထိုအပြုံးနောက်ကွယ်တွင် ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်မြက်သော အငြိုးအတေးများ ရှိနေသယောင်။
"ကျွန်တော်က ဦးတင်မောင်ရဲ့ မြေးပါ... ဦးလေးကြီးကို သတိရလို့ လာတွေ့တာပါ"
ထိုစကားသည်
မေနှင်းဖြူသည် ဖခင်နှင့် ဧည့်သည်လူငယ်ကြားမှ တင်းမာမှုကို သတိပြုမိသော်လည်း ဘာကိုမှ မသိသေးပေ။ သူမသည် ရဲရင့်ကို ဧည့်ခန်းထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။
"ထိုင်ပါဦး... မိုးတွေ အရမ်းရွာနေတာ၊ အဝတ်အစားတွေ လဲဖို့ အဖေ့အင်္ကျီပေးမယ်"
ရဲရင့်သည် မေနှင်းဖြူကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ခေတ္တမျှ ကြင်နာမှု အရိပ်အယောင် ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ခက်ထန်မှုဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။
"မလိုပါဘူး... ကျွန်တော်က ကြွေးဟောင်းတွေ လာတောင်းတာဆိုတော့၊ အဝတ်အစား စိုတာက ကိစ္စမရှိပါဘူး"
(
ထိုညက မေနှင်းဖြူ တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ခဲ့ပေ။ ဖခင်ဖြစ်သူသည် သူ၏
"ဘာလို့ မအိပ်သေးတာလဲ"
အောက်ထပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ရဲရင့်၏ အသံကြောင့် မေနှင်းဖြူ တုန်တက်သွားသည်။ သူမသည် လှေကားမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆင်းလာခဲ့သည်။
"ရှင် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ... ကြွေးဟောင်းတွေဆိုတာ ဘာလဲ"
ရဲရင့်သည် မှောင်ရိပ်ထဲတွင် မတ်တပ်ရပ်နေသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် စီးကရက်တစ်လိပ် ရှိနေပြီး မီးခိုးငွေ့များသည် လေထဲတွင် လွင့်ပျံ့နေသည်။
"မေနှင်းဖြူ... မင်းက အရမ်းဖြူစင်လွန်းတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ဖြူစင်မှုက မင်းအဖေရဲ့ အပြစ်တွေကို ဖုံးကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့အဖိုးကို မင်းအဖေ ဘာလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ မင်း သိလား"
ရဲရင့်သည် အတိတ်က ဖြစ်ရပ်မှန်များကို တစ်ခုချင်းစီ ပြောပြလာသည်။ မေနှင်းဖြူသည် နားထောင်ရင်း ရင်ထဲတွင် ပူလောင်လာသည်။ သူမ အမြဲတမ်း လေးစားအားကျခဲ့ရသော ဖခင်သည် ဤမျှအထိ ယုတ်မာခဲ့လိမ့်မည်ဟု သူမ မယုံကြည်နိုင်ပေ။ သို့သော် ဖခင်၏ ထိတ်လန့်နေသော မျက်နှာထားသည် ရဲရင့်၏ စကားများကို သက်သေပြနေသည်။
"အခု ငါ ဘာလုပ်သင့်သလဲ... မင်းအဖေကို ထောင်ထဲပို့ရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ့အဖိုး ခံစားခဲ့ရသလို သူ ခံစားရအောင် လုပ်ရမလား"
ရဲရင့်၏ အသံသည် တိုးသော်လည်း ခါးသက်လှသည်။ မေနှင်းဖြူသည် မျက်ရည်များ ဝဲလာကာ ရဲရင့်၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။
"ကျွန်မ အဖေ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်... သူ အခုဆိုရင် နောင်တတွေနဲ့ ရှင်သန်နေရတာပါ။ သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးလို့ မရဘူးလား"
ရဲရင့်သည် မေနှင်းဖြူ၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင်လည်း ခံစားချက်နှစ်ခု အားပြိုင်နေသည်။ ကလဲ့စားချေလိုသော စိတ်နှင့် ဤမိန်းကလေးအပေါ် ဖြစ်ပေါ်လာသော မရှင်းလင်းသည့် သံယောဇဉ်။
(
ရက်အနည်းငယ် ကြာလာသောအခါ အိမ်ကြီးအတွင်းရှိ အခြေအနေသည် ပို၍ တင်းမာလာသည်။ ဦးမင်းခေါင်သည် ရဲရင့်ကို မြင်တိုင်း ထိတ်လန့်နေသဖြင့် ကျန်းမာရေး ပိုမိုဆိုးရွားလာသည်။ ရဲရင့်သည်လည်း အိမ်ကြီးမှ မထွက်သွားဘဲ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ဦးမင်းခေါင်အား စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုများ ပြုလုပ်နေခဲ့သည်။ သူသည် အတိတ်က စာချုပ်ဟောင်းများ၊ ဓာတ်ပုံများကို ထုတ်ပြကာ ဦးမင်းခေါင်၏ အပြစ်များကို ပြန်လည်အမှတ်ရစေသည်။
မေနှင်းဖြူသည် ကြားထဲမှ နေ၍ နှစ်ဦးလုံးကို ဖြန်ဖြေရန် ကြိုးစားသော်လည်း အချည်းနှီးပင်။ တစ်ညတွင်တော့ မေနှင်းဖြူသည် ရဲရင့်၏
"ကိုရဲရင့်... ရှင့်ရဲ့ နာကျင်မှုကို ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကလဲ့စားချေတာက ဘာကိုမှ ပြောင်းလဲစေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ရှင် အဖေ့ကို သတ်လိုက်ရင်တောင် ရှင့်အဖိုး ပြန်ရှင်မလာဘူးလေ။ သံသရာကြွေးဆိုတာ ပေးဆပ်ရတာမှန်ပေမယ့်၊ အငြိုးအတေးတွေနဲ့ ဆပ်နေရင် ဘယ်တော့မှ ပြီးမှာမဟုတ်ဘူး"
ရဲရင့်သည် မေနှင်းဖြူ၏ လက်ကို ဖြုတ်ချလိုက်သည်။
"မင်း မသိပါဘူး... ငါတို့ မိသားစု ဘယ်လောက်အထိ ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရလဲဆိုတာ မင်း မသိပါဘူး။ မင်းကတော့ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ စည်းစိမ်တွေနဲ့ ကြီးပြင်းလာတာလေ"
သို့သော် ရဲရင့်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဝေခွဲမရမှုများကို မေနှင်းဖြူ မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည်လည်း နှလုံးသားရှိသော လူသားတစ်ယောက်ပင် မဟုတ်ပါလား။
(
တစ်ပတ်ခန့်အကြာတွင် ဦးမင်းခေါင်သည် အသည်းအသန် ဖျားနာသွားတော့သည်။ သူ၏ ပါးစပ်မှလည်း တစ်ချိန်လုံး "တင်မောင်... ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ" ဟုသာ ယောင်ယမ်းနေတော့သည်။ မေနှင်းဖြူသည် ဖခင်၏ အနားတွင် ထိုင်ကာ ငိုကြွေးနေသည်။ ရဲရင့်သည်
သူ စတင်တွေးတောလာမိသည်။ သူ လိုချင်သည်မှာ ဤပျက်စီးမှုမျိုးလော။ ဦးမင်းခေါင် သေဆုံးသွားလျှင် သူ၏ ရင်ထဲက အမုန်းတရားများ ပျောက်ကွယ်သွားမည်လော။
ထိုစဉ် ဦးမင်းခေါင်သည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးပွင့်လာကာ ရဲရင့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။ သူ၏ လက်ကို အားယူကာ မြှောက်လိုက်ပြီး ရဲရင့်ကို ခေါ်လိုက်သည်။
"ရဲရင့်... လာပါဦး"
ရဲရင့်သည် တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် အနားသို့ တိုးသွားသည်။ ဦးမင်းခေါင်သည် သူ၏ လက်ခွဲအိတ်ထဲမှ သော့အဟောင်းလေး တစ်ချောင်းကို ထုတ်ပေးသည်။
"ဒါက... မင်းအဖိုးပိုင်တဲ့ ကျောက်မျက်ရတနာတွေ သိမ်းထားတဲ့ သေတ္တာသော့ပါ။ အဖေ ဘာမှ မသုံးရသေးပါဘူး... မင်းအတွက် အားလုံး ပြန်သိမ်းထားပေးတာပါ။ ငါ့ကို ခွင့်မလွှတ်နိုင်ရင်တောင်... မေလေးကိုတော့ အပြစ်မပေးပါနဲ့။ သူ ဘာမှ မသိပါဘူး"
ဦးမင်းခေါင်၏ အသံသည် တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားပြီး မျက်လုံးများ ပြန်မှိတ်သွားသည်။ ဆရာဝန်ရောက်လာသောအခါ ဦးမင်းခေါင်သည် လေဖြတ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် နောက်ထပ် စကားပြန်ပြောနိုင်ရန် ခဲယဉ်းကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
(
အိမ်ကြီးသည် ပို၍ပင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ မေနှင်းဖြူသည် ဖခင်အား ပြုစုရင်း ပိန်ချုံးသွားသည်။ ရဲရင့်သည်လည်း ထိုအိမ်မှ မထွက်သွားသေးပေ။ သူသည် ဦးမင်းခေါင် ပေးခဲ့သော သေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုထဲတွင် ကျောက်မျက်များသာမက၊ ဦးမင်းခေါင် ရေးထားသော နေ့စဉ်မှတ်တမ်းစာအုပ် တစ်အုပ်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။
ထိုစာအုပ်ထဲတွင် ဦးမင်းခေါင်၏ နောင်တများ၊ သူ၏ သူငယ်ချင်းအပေါ် ထားရှိသော လွမ်းဆွတ်မှုများနှင့် ရဲရင့်၏ မိသားစုကို တိတ်တဆိတ် ကူညီပေးခဲ့သော မှတ်တမ်းများကို တွေ့ရသည်။ ရဲရင့်တို့ မိသားစုဆီသို့ အမည်မသိလူတစ်ယောက်ထံမှ လစဉ်ရောက်လာတတ်သော ငွေကြေးများသည် ဦးမင်းခေါင် ပို့ပေးနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။
ရဲရင့်၏ ရင်ထဲတွင် ခဲနေသော အမုန်းတုံးကြီးသည် တဖြည်းဖြည်း အရည်ပျော်ကျလာသည်။ သူသည် မေနှင်းဖြူကို သနားလာသည်။ သူမသည် သူမ မကျူးလွန်ခဲ့သော အပြစ်များအတွက် ပေးဆပ်နေရသူ မဟုတ်ပါလား။
(
တစ်ညတွင် မေနှင်းဖြူသည် အိမ်နောက်ဖေး ဝရန်တာတွင် ထိုင်ကာ ငိုနေသည်။ ရဲရင့်သည် သူမ၏ အနားသို့ တိုးသွားပြီး ပုခုံးပေါ်သို့ အင်္ကျီတစ်ထည် ခြုံပေးလိုက်သည်။
"မေ... ငါ တောင်းပန်ပါတယ်"
မေနှင်းဖြူသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ရဲရင့်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အမုန်းတရားများ မရှိတော့ဘဲ နူးညံ့မှုများသာ အစားထိုးဝင်ရောက်နေသည်။
"ငါ အမုန်းတွေနဲ့ ရှင်သန်ခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ မင်းကို မြင်ရတဲ့အခါ ငါ့အမုန်းတွေက အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့သလို ခံစားရတယ်။ မင်းအဖေကို ငါ ခွင့်လွှတ်လိုက်ပါပြီ"
မေနှင်းဖြူသည် ရဲရင့်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်သည်။ ထိုခဏ၌ သံသရာ၏ ကျိန်စာသည် ပြေလျော့သွားသယောင် ရှိသည်။
(
လအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ဦးမင်းခေါင်သည် ငြိမ်းချမ်းစွာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။ သူ ကွယ်လွန်ခါနီးတွင် ရဲရင့်နှင့် မေနှင်းဖြူတို့၏ လက်ကို တွဲပေးသွားခဲ့သည်။ သူသည် ပေါ့ပါးသော အပြုံးဖြင့် ဤလောကမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ရဲရင့်နှင့် မေနှင်းဖြူတို့သည် အိမ်ကြီးကို ရောင်းချလိုက်ကြသည်။ ထိုငွေများအားလုံးကို ပရဟိတလုပ်ငန်းများတွင် လှူဒါန်းခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် အတိတ်၏ အမည်းစက်များကို အနာဂတ်၏ အလင်းရောင်ဖြင့် ဆေးကြောရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။
(
ရဲရင့်နှင့် မေနှင်းဖြူတို့သည် နယ်မြို့လေး တစ်မြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ကြသည်။ ထိုမြို့လေးတွင် သူတို့သည် ကျောင်းလေးတစ်ကျောင်း ဖွင့်ကာ မိဘမဲ့ကလေးများကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ကြသည်။ ရဲရင့်သည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် အတိတ်ကို ပြန်စဉ်းစားမိသော်လည်း နာကျင်မှု မရှိတော့ပေ။
"ကိုရဲ... ကလေးတွေ ဗိုက်ဆာနေပြီတဲ့"
မေနှင်းဖြူ၏ အသံသည် သူတို့၏ အိမ်လေးထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ သူမသည် ယခုအခါ ပို၍ လှပလာပြီး စိတ်ချမ်းသာမှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေသည်။
ရဲရင့်သည် သူမကို ပြုံးကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့သည် သံသရာ၏ အကြွေးကို အမုန်းဖြင့် မဟုတ်ဘဲ မေတ္တာဖြင့် ဆပ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
(
အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ရဲရင့်နှင့် မေနှင်းဖြူတို့တွင် သားလေးတစ်ယောက် ရလာခဲ့သည်။ ထိုသားလေး၏ အမည်ကို "သံသရာငြိမ်း" ဟု မှည့်ခေါ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် အတိတ်က အဖြစ်အပျက်များကို သားလေးအား ပုံပြင်တစ်ပုဒ်လို ပြောပြလေ့ရှိသည်။
"သား... လူဆိုတာ အမှားနဲ့ မကင်းဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအမှားကို သိပြီး ပြင်ဆင်နိုင်ဖို့က အရေးကြီးဆုံးပဲ။ အမုန်းကို အမုန်းနဲ့ တုံ့ပြန်ရင် သံသရာက ဘယ်တော့မှ ဆုံးမှာမဟုတ်ဘူး"
သားလေးသည် နားလည်သယောင်ဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြတတ်သည်။
(
ဇာတ်သိမ်းပိုင်းတွင် ရဲရင့်နှင့် မေနှင်းဖြူတို့သည် အသက်ကြီးလာကြသည်။ သူတို့သည် ငြိမ်းချမ်းသော လူနေမှုဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ကြသည်။ တစ်ရက်တွင် သူတို့သည် အတိတ်က ရန်ကုန်မြို့က အိမ်ကြီးနေရာသို့ ပြန်သွားခဲ့ကြသည်။ ထိုနေရာတွင် အိမ်ကြီး မရှိတော့ဘဲ လှပသော ပန်းခြံတစ်ခု ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် ပန်းခြံထဲတွင် လက်ချင်းတွဲကာ လမ်းလျှောက်နေကြသည်။ နေဝင်ချိန်၏ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများသည် သူတို့အပေါ် ဖြာကျနေသည်။
"ကိုရဲ... ကျွန်မတို့ ကြွေးတွေ ကျေသွားပြီထင်တယ်နော်"
မေနှင်းဖြူက မေးလိုက်သည်။ ရဲရင့်သည် သူမ၏ ပုခုံးကို ဖက်လိုက်ကာ ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
"အင်း... ကျေသွားပါပြီ မေ။ အခုတော့ ငါတို့တွေ သံသရာထဲမှာ အမုန်းတွေမပါဘဲ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ခရီးဆက်နိုင်ပြီ"
သူတို့၏ နောက်ကွယ်တွင်တော့ လေညင်းလေးတစ်ချက် ဝေ့တိုက်သွားပြီး ပန်းရနံ့များ လွင့်ပျံ့လာသည်။ သံသရာကြွေးဆပ်ရသူများသည် ယခုအခါတွင်တော့ ငြိမ်းချမ်းခြင်း အစစ်အမှန်ကို ရရှိသွားခဲ့ကြလေပြီ။
နိဂုံးချုပ်အနေဖြင့်... လူတိုင်းတွင် ကိုယ်စီပေးဆပ်ရမည့် ကြွေးများ ရှိတတ်ကြစမြဲ။ သို့သော် ထိုကြွေးများကို မေတ္တာနှင့် ခွင့်လွှတ်ခြင်းဖြင့် ဆပ်နိုင်မှသာလျှင် သံသရာ၏ လှည့်ပတ်မှုမှ လွတ်ကင်းနိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း ဤပုံပြင်လေးက သက်သေပြနေပါတော့သည်။