အိမ်ထောင်ရေးကိုဖျက်စီးသူ
အိမ်ထောင်ရေးကိုဖျက်စီးသူ
(
မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည့် ရန်ကုန်ည၏ အေးစက်မှုသည် ဧည့်ခန်းကျယ်ကြီးအတွင်း၌ စိမ့်ဝင်နေသည်။ မိုးစက်သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေမိသည်။ သူမ၏ ရှေ့ရှိ စားပွဲပေါ်တွင် အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော ကော်ဖီခွက်သည် ယခုတော့ အေးစက်တောင့်တင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ နံရံကပ်နာရီ၏ တချက်ချက် မြည်သံသည် ခြောက်ကပ်နေသော အိမ်အပြင်အဆင်ကြားတွင် ပို၍ ကျယ်လောင်နေသကဲ့သို့။ ညဉ့်သန်းခေါင်ကျော်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း အိမ်ရှေ့ဝန်းတံခါး ပွင့်သံကို သူမ မကြားရသေးပေ။
လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က ဤအိမ်လေးထဲကို သူမတို့ ခြေချခဲ့စဉ်က ရင်ခုန်သံများသည် ယခုတော့ ပဲ့တင်သံမျှသာ ကျန်တော့သည်။ သုတသည် ယခင်ကထက် ပို၍ အလုပ်ရှုပ်လာသည်။ သို့မဟုတ် အလုပ်ရှုပ်ချင်ယောင် ဆောင်လာသည်။ မိုးစက်၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် သံသယဆိုသော အဆိပ်ပင်သည် အမြစ်တွယ်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအပင်ကို ရေလောင်းပေါင်းသင်ပေးနေသည်မှာ သူမကိုယ်တိုင်လား၊ သုတ၏ ပြောင်းလဲသွားသော အပြုအမူများလား ဆိုသည်ကို သူမ ဝေခွဲမရနိုင်သေး။
သော့ခလောက်ဖွင့်သံ သဲ့သဲ့နှင့်အတူ အိမ်ရှေ့တံခါး ပွင့်သွားသည်။ သုတ ဝင်လာသည်။ သူ၏ အကျီင်္အပေါ်နားတွင် မိုးရေစက်အချို့ စိုစွတ်နေပြီး မျက်နှာတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုထက် ထူးဆန်းသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ကပ်ငြိနေသကဲ့သို့။
"မအိပ်သေးဘူးလား မိုး... ငါးနာရီတောင် ထိုးတော့မယ်"
သုတ၏ အသံသည် အေးစက်ပြီး စိမ်းသက်နေသည်။ သူသည် မိုးစက်ကို တည့်တည့်မကြည့်ဘဲ အပေါ်ထပ်သို့ တက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ မိုးစက်သည် နေရာမှ ထလိုက်ပြီး သူ၏ အနားသို့ တိုးသွားမိသည်။ သူမ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်မှာ အရက်နံ့ မဟုတ်။ သစ်ခွနံ့ သင်းသင်းလေး ဖြစ်သည်။ ထိုရနံ့သည် သူမ အမြဲသုံးနေကျ ရနံ့မဟုတ်သည်ကို သူမ သေချာပေါက် သိသည်။
"အလုပ်တွေ အဆင်ပြေရဲ့လား သုတ... ဒီနေ့ တော်တော် နောက်ကျတယ်နော်"
သုတသည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်လိုက်သော်လည်း လှည့်မကြည့်ပေ။ "အင်း... ပရောဂျက်အသစ်ကိစ္စ နည်းနည်း ရှုပ်နေလို့ပါ။ ကိုယ် ရေချိုးပြီး အိပ်တော့မယ်။ မင်းလည်း အိပ်တော့"
သူ၏ စကားလုံးများသည် တိုတောင်းလွန်းလှသည်။ မိုးစက်သည် ကျန်ရစ်ခဲ့သော သူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ရင်ဘတ်ထဲက တင်းကျပ်လာမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အိမ်ထောင်ရေးဆိုသည်မှာ ဖန်သားပြင်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ တစ်ခါ အက်ကြောင်းထင်သွားလျှင် မူလအတိုင်း ပြန်ဖြစ်ရန် မလွယ်ကူတော့။ ယခုမူ ထိုအက်ကြောင်းသည် တစ်နေရာတည်းတွင် မဟုတ်ဘဲ တစ်အိမ်လုံးကို ဖြန့်ကျက်သွားတော့မည့် အငွေ့အသက်များကို သူမ ခံစားနေရသည်။
(
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် မိုးစက်သည် သုတ၏ ရုံးခန်းသို့ နေ့လယ်စာ သွားပို့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူတို့အကြားက အေးစက်မှုကို အရည်ဖျော်ရန် သူမ၏ နောက်ဆုံး ကြိုးစားမှု ဖြစ်နိုင်သည်။ သူမသည် သုတ အကြိုက်ဆုံး ဟင်းများကို ကိုယ်တိုင်ချက်ပြုတ်ပြီး အလှပဆုံး ပြင်ဆင်သွားခဲ့သည်။
ရုံးခန်းရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ အတွင်းရေးမှူးမလေးက သူမကို တစ်မျိုးကြည့်သည်။ ထိုအကြည့်ထဲတွင် သနားဂရုဏာ သို့မဟုတ် လှောင်ပြောင်မှု တစ်ခုခု ပါဝင်နေသကဲ့သို့။ မိုးစက်သည် တံခါးကို ခေါက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်အတွင်းမှ ရယ်မောသံ အချို့ကို ကြားလိုက်ရသည်။ ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ သာယာသော မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ရယ်သံ။
တံခါးကို ဖြည်းညှင်းစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်သောအခါ သူမ မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် လက်ထဲက ဆွဲခြင်းလေး တုန်ခါသွားသည်။ သုတ၏ စားပွဲဘေးတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထိုင်နေသည်။ သူမသည် လှပလွန်းသည်။ ခေတ်မီဆန်းသစ်သော ဝတ်စုံ၊ တောက်ပသော မျက်လုံးများနှင့် ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိသော အပြုံး။ သူမ၏ အနားသို့ ကပ်သွားသည်နှင့် မနေ့ညက သုတ၏ အကျီင်္ပေါ်တွင် ကပ်ငြိလာသော သစ်ခွနံ့ သင်းသင်းကို မိုးစက် ရလိုက်သည်။
"ဩော်... မိုး... လာလေ။ ဒါက နဒီတဲ့... ကုမ္ပဏီရဲ့ အတိုင်ပင်ခံအသစ်ပေါ့"
သုတက မထူးခြားသကဲ့သို့ မိတ်ဆက်ပေးသည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။ နဒီဆိုသော အမျိုးသမီးက မိုးစက်ကို ကြည့်ပြီး ယဉ်ကျေးစွာ ပြုံးပြသည်။
"တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် မမမိုးစက်။ အကိုသုတ ပြောပြလို့ မမအကြောင်းတွေ ကြားဖူးနေတာ ကြာပါပြီ။ တကယ်ပဲ မြင်ရတာထက် ပိုနုပျိုတာပဲနော်"
နဒီ၏ စကားလုံးများသည် ချိုသာသော်လည်း မိုးစက်အတွက်မူ ထိုစကားလုံးများနောက်ကွယ်တွင် အဆိပ်ငွေ့အချို့ ပါဝင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ "တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်" ဟုသာ မိုးစက် အသာအယာ ပြန်ပြောလိုက်မိသည်။ သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။ အိမ်ရှင်မတစ်ယောက်၏ ရိုးရှင်းသော ဝတ်စုံနှင့် နဒီ၏ တောက်ပမှုအကြားတွင် သူမသည် မှေးမှိန်နေသော အရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
(
ထိုနေ့မှစ၍ မိုးစက်၏ ကမ္ဘာသည် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမသည် နဒီအကြောင်းကို စုံစမ်းကြည့်မိသည်။ နဒီသည် သုတ၏ တက္ကသိုလ်တုန်းက ချစ်သူဟောင်း ဖြစ်ခဲ့ဖူးကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ မိုးစက်၏ နှလုံးသားသည် ဆားနှင့် ပက်သကဲ့သို့ စပ်ဖျဉ်းသွားသည်။
သုတသည် အိမ်ကို စောစောပြန်မလာတော့ရုံမက ပြန်လာလျှင်လည်း နဒီနှင့် အလုပ်ကိစ္စများအကြောင်းကိုသာ ပါးစပ်က မချတမ်း ပြောတတ်လာသည်။ "နဒီက တော်တယ် မိုး... သူက ကိုယ့်လုပ်ငန်းအတွက် တကယ့်ကို လိုအပ်တဲ့သူပဲ" ဟု သူပြောတိုင်း မိုးစက်သည် ရင်ထဲမှာ မီးစနှင့် ထိုးသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
တစ်ညတွင် သုတ ရေချိုးနေစဉ် သူ၏ ဖုန်းထဲသို့ စာတစ်စောင် ဝင်လာသည်။ မိုးစက်သည် မရည်ရွယ်ဘဲ ဖျတ်ခနဲ ကြည့်မိလိုက်သည်။
"ဒီနေ့ ညစာက တကယ်ကို ကောင်းခဲ့တာပဲ။ ကျေးဇူးပါ သုတ... မင်းရဲ့ ရွေးချယ်မှုတွေက အမြဲတမ်း မှန်ကန်နေတုန်းပဲ"
ပို့သူမှာ နဒီ ဖြစ်သည်။ မိုးစက်သည် ဖုန်းကို ပြန်ချထားလိုက်သော်လည်း လက်ဖျားများ တုန်ယင်နေသည်။ ညစာ? သုတသည် ယနေ့ညက အလုပ်နောက်ကျမည်ဟု သူမကို ဖုန်းဆက်ပြောခဲ့သည် မဟုတ်လား။ လိမ်ညာမှုများ၏ အစသည် ဤမျှပင် ရိုးရှင်းသလား။
(
"သုတ... ကျွန်မတို့ စကားပြောရအောင်"
သုတ ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာချိန်တွင် မိုးစက်က တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝိုင်းနေသော်လည်း အားမငယ်မိအောင် ကြိုးစားထိန်းထားသည်။
သုတက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး "ဘာလဲ မိုး... ကိုယ် ပင်ပန်းနေပြီ။ မနက်မှ ပြောလို့ မရဘူးလား"
"မဟုတ်ဘူး... အခုပြောရမယ်။ နဒီနဲ့ ရှင် ဘယ်လိုပတ်သက်နေတာလဲ"
သုတသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထို့နောက် သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်သည်။ "မင်းကတော့ စပြန်ပြီ။ ကိုယ်ပြောပြီးပြီလေ... သူက အလုပ်ကိစ္စ ကူညီပေးနေတဲ့သူလို့။ မင်းက ဘာဖြစ်ချင်နေတာလဲ"
"အလုပ်ကိစ္စဆိုတာက ညစာ အတူစားရတာကိုလည်း ခေါ်တာလား။ ရှင် ကျွန်မကို လိမ်ခဲ့တယ် သုတ။ ရှင်တို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ အလုပ်ထက် ပိုတဲ့အရာတွေ ရှိနေတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ မသိဘူး ထင်နေလား"
သုတ၏ မျက်နှာတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ယှက်သန်းသွားသည်။ "မင်းရဲ့ အစွဲအလမ်းတွေနဲ့ ကိုယ့်ကို လာမချုပ်ချယ်ပါနဲ့ မိုးစက်။ ကိုယ် ရှာကျွေးနေလို့ မင်း ဒီအိမ်မှာ သက်တောင့်သက်သာ နေနေရတာ။ ကိုယ့်အလုပ်ကို လာမနှောင့်ယှက်နဲ့"
သူ၏ စကားလုံးများသည် မိုးစက်၏ နှလုံးသားကို ဓားနှင့် မွှန်းလိုက်သကဲ့သို့ပင်။ ဤအိမ်ကို သူမ မည်မျှ ဂရုစိုက်ခဲ့သလဲ၊ သူ၏ အောင်မြင်မှုနောက်ကွယ်တွင် သူမ မည်မျှ ပေးဆပ်ခဲ့သလဲ ဆိုသည်ကို သူက "ရှာကျွေးနေရသည်" ဟူသော စကားတစ်လုံးတည်းနှင့် အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးလိုက်သည်။
(
မိုးစက်သည် ထိုညက တစ်ညလုံး မအိပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် နဒီ၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို ရှာဖွေပြီး တွေ့ဆုံရန် ချိန်းဆိုလိုက်သည်။ နဒီသည် မဆိုင်းမတွပင် လက်ခံခဲ့သည်။
မြို့လယ်က ကော်ဖီဆိုင်လေးတစ်ခုတွင် သူတို့ တွေ့ကြသည်။ နဒီသည် ယနေ့တွင်လည်း လှပတင့်တယ်နေဆဲ။ သူမက မိုးစက်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးသည် အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်၏ အပြုံးမျိုး။
"မမမိုးစက် ဘာပြောချင်လို့လဲဟင်"
"နဒီ... မင်းနဲ့ သုတကြားက ကိစ္စတွေကို ငါသိတယ်။ မင်းတို့က အတိတ်မှာ ဘာပဲဖြစ်ခဲ့ဖြစ်ခဲ့ အခု သူက ငါ့ယောကျာ်း ဖြစ်နေပြီ။ ငါ့အိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်စီးဖို့ မကြိုးစားပါနဲ့"
နဒီက ကော်ဖီကို တည်ငြိမ်စွာ တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး မိုးစက်ကို စိုက်ကြည့်သည်။ "မမ... ကျွန်မက အိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်စီးနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မက သုတအတွက် လိုအပ်တဲ့အရာကို ပေးနေတာပါ။ မမ သူ့ကို ဘာပေးနိုင်လဲ။ အိမ်မှုကိစ္စလား၊ ထမင်းဟင်းလား။ သူ လိုချင်တာက အဲဒါတွေ မဟုတ်ဘူး။ သူ လိုချင်တာက သူ့အလုပ်ကို နားလည်ပေးနိုင်တဲ့သူ၊ သူ့ကို အောင်မြင်မှုလမ်းပေါ် ခေါ်သွားပေးနိုင်တဲ့သူ။ မမမှာ အဲဒါတွေ ရှိလား"
မိုးစက်သည် စကားပြန်မပြောနိုင်ဘဲ မှင်တက်သွားသည်။ နဒီ၏ စကားလုံးများသည် ရက်စက်လွန်းသော်လည်း အမှန်တရားအချို့ ကပ်ငြိနေသည်ကို သူမ ငြင်း၍ မရ။
"ပြီးတော့ တစ်ခုပြောပြမယ် မမ... အိမ်ထောင်ရေးဆိုတာ တစ်ယောက်တည်း ဖျက်စီးလို့ မရဘူး။ အထဲကလူက တံခါးဖွင့်ပေးမှ အပြင်ကလူက ဝင်လို့ရတာ။ သုတက ကျွန်မအတွက် တံခါးကို အကျယ်ကြီး ဖွင့်ထားပေးတာလေ"
(
မိုးစက် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ အိမ်ကြီးက ပို၍ ခြောက်ကပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူမသည်
ရုတ်တရက် သုတ၏ အဝတ်ဗီရိုထဲမှ တစ်ခုခုကို သူမ ရှာဖွေမိသည်။ သူ၏ အကျီင်္အိတ်ကပ်ထဲတွင် စာအိတ်တစ်အိတ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ နိုင်ငံခြားသို့ သွားမည့် လေယာဉ်လက်မှတ် နှစ်စောင်။ သုတနှင့် နဒီ။
မိုးစက်၏ ကမ္ဘာကြီးသည် ပြိုလဲသွားခဲ့ပြီ။ သူသည် သူမကို အလုပ်ကိစ္စဟု ပြောကာ နဒီနှင့်အတူ ခရီးသွားရန် ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ နှလုံးသားသည် နာကျင်လွန်းသဖြင့် အသက်ရှူရသည်မှာပင် ခက်ခဲလာသည်။
(
မိုးစက်သည် ငိုယိုနေမည့်အစား တည်ငြိမ်စွာ ပြင်ဆင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမသည် အိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်စီးသူမှာ နဒီတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ကြောင်း နားလည်သွားသည်။ သုတကိုယ်တိုင်ကလည်း ဤအိမ်ထောင်ရေးကို တန်ဖိုးမထားတော့ဘဲ ဖျက်စီးနေသူ ဖြစ်သည်။
သူမသည် ရှေ့နေတစ်ဦးနှင့် တိုင်ပင်ပြီး ကွာရှင်းပြတ်စဲရေး စာချုပ်ကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူမသည် အားနည်းသော မိန်းမတစ်ယောက်အဖြစ် အဆုံးသတ်သွားရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။
ထိုညတွင် သုတ ပြန်လာသောအခါ မိုးစက်သည် စားပွဲပေါ်တွင် ကွာရှင်းစာချုပ်ကို တင်ထားလိုက်သည်။
"ဒါ ဘာလဲ မိုး" သုတက အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ မေးသည်။
"ရှင်နဲ့ နဒီရဲ့ ခရီးစဉ်အတွက် ကျွန်မ ပေးတဲ့ လက်ဆောင်ပါ။ ရှင် လွတ်လပ်သွားပါပြီ သုတ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ မှတ်ထားပါ။ ရှင် ဖျက်စီးလိုက်တာက ကျွန်မကိုတင် မဟုတ်ဘူး။ ရှင့်ကို တကယ်ချစ်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူကိုပါ ရှင် ဖျက်စီးလိုက်တာ"
(
သုတသည် စာချုပ်ကို ကြည့်ရင်း ဆွံ့အသွားသည်။ သူသည် နဒီနှင့် ပျော်ပါးခဲ့သော်လည်း မိုးစက်ကို ဆုံးရှုံးရမည်ဟု တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့ပေ။ သူသည် မိုးစက်ကို အမြဲတမ်း အိမ်မှာ စောင့်နေမည့်သူဟုသာ မှတ်ယူခဲ့သည်။ ယခုမူ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်မှုနှင့် ပြတ်သားမှုများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ နောင်တရလာသည်။
သို့သော် နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။ မိုးစက်သည် သူမ၏ အထုပ်အပိုးများကို အသင့်ပြင်ထားပြီးဖြစ်သည်။
"မိုး... ကိုယ်... ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်"
"တောင်းပန်စရာ မလိုပါဘူး။ ရှင့်ရဲ့ နောင်တတွေက ကျွန်မရဲ့ နာကျင်မှုတွေကို မကုစားနိုင်ဘူး။ ရှင် ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လမ်းအတိုင်း ရှင် ဆက်သွားပါ"
မိုးစက်သည် အိမ်တံခါးကို ဆွဲပိတ်ပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော အိမ်ကြီးသည် ယခုတော့ အမှောင်ထုထဲတွင် နစ်မြုပ်နေတော့သည်။
(
သုတသည် မိုးစက် ထွက်သွားပြီးနောက် နဒီနှင့် ပေါင်းသင်းရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော် သူ ထင်ထားသကဲ့သို့ မဟုတ်ခဲ့ပေ။ နဒီသည် အလုပ်ထဲတွင်သာ အာရုံစိုက်ပြီး သုတကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမ လိုချင်သည်မှာ အောင်မြင်မှုနှင့် အာဏာသာ ဖြစ်သည်။ သုတ၏ နာကျင်မှုများကို သူမ မသိသလို၊ သိအောင်လည်း မကြိုးစားပေ။
"သုတ... ရှင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ အလုပ်ကို အာရုံစိုက်စမ်းပါ။ မိုးစက် ထွက်သွားတာ ရှင် လွတ်လပ်သွားတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား" နဒီက စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြောသည်။
သုတသည် ထိုအခါမှ သိလိုက်ရသည်။ နဒီသည် သူ့ကို ချစ်ခဲ့သည် မဟုတ်။ သူမသည် သူပိုင်ဆိုင်သော အရာများကိုသာ လိုချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ရတနာတစ်ခုကို စွန့်ပစ်ပြီး ဖန်ကွဲစတစ်ခုကို ရွေးချယ်မိခဲ့ပြီ။
(
ခြောက်လခန့် ကြာပြီးနောက်...
မိုးစက်သည် မြို့ပြင်က ပန်းခြံလေးတစ်ခုတွင် စာအုပ်ဖတ်ရင်း အနားယူနေသည်။ သူမသည် ယခင်ကထက် ပို၍ လှပလာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် စိတ်အေးချမ်းမှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေသည်။ သူမသည် ကိုယ်ပိုင် လုပ်ငန်းလေးတစ်ခုကို စတင်ခဲ့ပြီး အောင်မြင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
အတိတ်က နာကျင်မှုများသည် သူမအတွက် ခွန်အားများ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် တစ်စုံတစ်ယောက်အပေါ် မှီခိုနေရသော အရိပ်တစ်ခု မဟုတ်တော့ဘဲ ကိုယ်ပိုင် အလင်းရောင်နှင့် တောက်ပနေသော ကြယ်တစ်ပွင့် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
(
တစ်ရက်တွင် မိုးစက်သည် ပွဲတစ်ခုသို့ တက်ရောက်စဉ် သုတနှင့် ပြန်တွေ့သည်။ သုတသည် ယခင်ကထက် အိုမင်းသွားပြီး မျက်နှာတွင် နွမ်းလျမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ၏ ဘေးတွင် နဒီ မရှိတော့ပေ။
"မိုး... မင်း... မင်း တော်တော် ပြောင်းလဲသွားတယ်နော်" သုတက တိုးညှင်းစွာ ပြောသည်။
"ရှင်လည်း ပြောင်းလဲသွားတာပဲ သုတ" မိုးစက်က ပြုံးလျက် ပြန်ပြောသည်။ ထိုအပြုံးသည် ရန်ငြိုးမပါသော၊ လွတ်လပ်သော အပြုံးမျိုး ဖြစ်သည်။
"ကိုယ်... ကိုယ် မှားခဲ့မှန်း အခုမှ သိတော့တယ်။ နဒီနဲ့ ကိုယ် လမ်းခွဲလိုက်ပြီ။ သူက ကိုယ့်ကို အသုံးချခဲ့တာပဲ"
"အဲဒါကို ကျွန်မကို လာပြောစရာ မလိုပါဘူး သုတ။ ရှင့်ရဲ့ ရွေးချယ်မှုတွေရဲ့ ရလဒ်ကို ရှင် ခံစားရတာပဲ။ ကျွန်မကတော့ ရှင့်ကို ခွင့်လွှတ်ခဲ့ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ အရင်လိုတော့ ပြန်မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး"
(
မိုးစက်သည် သုတကို ထားရစ်ခဲ့ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ကားထဲသို့ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး မှန်ထဲကနေ မိမိကိုယ်ကို ပြန်ကြည့်သည်။
အိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်စီးသူမှာ နဒီ မဟုတ်သလို၊ သုတ တစ်ယောက်တည်းလည်း မဟုတ်ပေ။ မိမိကိုယ်ကို တန်ဖိုးမထားဘဲ သူတစ်ပါးအပေါ်တွင်သာ ပုံအပ်ထားခဲ့သော သူမ၏ အားနည်းမှုသည်လည်း အစိတ်
ကောင်းကင်ယံတွင် လမင်းကြီးက ထွန်းလင်းနေသည်။ မိုးစက်သည် စက်နှိုးလိုက်ပြီး အမှောင်ထုထဲကနေ အလင်းရောင်ရှိရာသို့ မောင်းနှင်ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ သူမ၏ ဘဝသစ်သည် ယခုမှ စတင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
အိမ်ထောင်ရေးဆိုသည်မှာ လူနှစ်ဦး၏ ယုံကြည်မှုဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ရဲတိုက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုရဲတိုက်ကို ပြင်ပလူက ဖျက်စီး၍ မရနိုင်။ အတွင်းကလူများကသာ အက်ကြောင်းများ ဖန်တီးပြီး ပြိုလဲစေခြင်း ဖြစ်သည်။ မိုးစက်သည် ထိုသင်ခန်းစာကို ရင်းနှီးပေးဆပ်ခဲ့ရသော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ သူမသည် မည်သူမှ ဖျက်စီး၍ မရသော ခိုင်မာသော စိတ်ဓာတ်ကို ပိုင်ဆိုင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
(ပြီးပါပြီ။)