အမေရဲ့ ဟင်းတစ်ခွက်

 မိုးစက်မိုးပေါက်တို့သည် သွတ်မိုးဟောင်းပေါ်သို့ တဒုန်းဒုန်းခုန်ချနေကြသည်။ ထိုအသံသည် ငြိမ်သက်နေသော ခြံဝင်းဟောင်းလေးအတွင်း၌ ဆူညံစွာ ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။ သုတသည် ကားတံခါးကို ဖွင့်ကာ မိုးရေထဲသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် တိုးဝင်လိုက်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာခဲ့သော ဤမြေပြင်သည် ယခုတော့ ရွှံ့ဗွက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး စိမ်းစိုသော မှော်ပင်များက ခြံစည်းရိုးတစ်လျှောက် တွယ်ကပ်နေကြသည်။ အိမ်ရှေ့ဝရန်တာရှိ သစ်သားတိုင်ဟောင်းကြီးများသည် ရေငွေ့ရိုက်သဖြင့် မည်းမှောင်နေပြီး ရှေးဟောင်းအငွေ့အသက်တို့က နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ သူ၏ ရင်ထဲ၌ ထူးဆန်းသော လေးလံမှုတစ်ခု ကိန်းအောင်းနေ၏။ ဤအိမ်ကြီးသည် သူ၏ ငယ်ဘဝကို သိမ်းဆည်းထားရာ နေရာဖြစ်သော်လည်း ယခုတော့ အစိမ်းသက်သက် ဆန်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ဧည့်ခန်းအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် မှေးမှိန်သော မီးရောင်အောက်တွင် ထိုင်နေသည့် လူရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုလူရိပ်မှာ သူ၏ အမေပင်ဖြစ်သည်။ အမေသည် အရင်ကထက် ပို၍ ပိန်ချုံးသွားပြီး ဆံပင်ဖြူများက ခေါင်းပေါ်တွင် ဖွေးဖွေးလှုပ်နေသည်။ အမေသည် ပြတင်းပေါက်ပြင်ပမှ မိုးရေစက်များကို ငေးကြည့်နေရင်း သုတ ဝင်လာသည်ကိုပင် သတိမထားမိသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ သုတသည် လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်စို့စို့ ဝေဒနာကို ခံစားလိုက်ရပြီး အသံကို ထိန်းကာ အမေဟု ခေါ်လိုက်သည်။ အမေသည် ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကြည့်လာသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများက မှေးစက်နေပြီး အတိတ်၏ အရိပ်အယောင်များကို ရှာဖွေနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ ထိုမျက်ဝန်းများထဲတွင် သုတကို မှတ်မိခြင်း ရှိ၊ မရှိ သူ မဝေခွဲနိုင်ပေ။ အမေသည် နှုတ်ခမ်းကို တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် လှုပ်ရှားလိုက်သော်လည်း စကားလုံးများက ထွက်မလာခဲ့ပေ။ အခန်းတွင်း၌ ဟောင်းနွမ်းနေသော စက္ကူနံ့နှင့် ဆေးနံ့တို့က ရောယှက်နေသည်။

အမေက ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ ဦးတည်လျှောက်သွားသည်။ သူမ၏ ခြေလှမ်းများသည် ယိမ်းယိုင်နေသော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကို ပြုလုပ်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပုံရသည်။ သုတသည် အမေ့နောက်မှ တိတ်တဆိတ် လိုက်သွားမိသည်။ မီးဖိုချောင်လေးသည် အရင်အတိုင်းပင် ရှိနေသေးသော်လည်း ပစ္စည်းများက ဖုန်တက်နေသည်။ အမေသည် ဟင်းအိုးဟောင်းတစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး မီးဖိုပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းများက တုန်ယင်နေသော်လည်း ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များကို ထည့်နေပုံမှာ အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်လှသည်။ သုတသည် အမေ့ကို ကူညီရန် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း အမေက ခေါင်းခါပြကာ ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ အမေ့အတွက်မူ ဤဟင်းတစ်ခွက်သည် သာမန်အစားအစာ မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ တစ်ခုတည်းသော မှတ်ဉာဏ် အကြွင်းအကျန် ဖြစ်နေပုံရသည်။

မီးဖိုထဲမှ မီးတောက်များက တဖျတ်ဖျတ် တောက်ပလာပြီး အိုးထဲမှ အငွေ့များက တစ်ထောင်းထောင်း ထွက်လာသည်။ ငရုတ်၊ ကြက်သွန်နှင့် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တို့၏ ရနံ့သည် တစ်အိမ်လုံးကို ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ထိုရနံ့သည် သုတကို လွန်ခဲ့သော အနှစ်နှစ်ဆယ်ဆီသို့ ပြန်လည် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ငယ်စဉ်က ကျောင်းမှပြန်လာတိုင်း ဤရနံ့ကို ရလျှင် သူ၏ ဗိုက်သည် ဆာလောင်မှုဖြင့် ဟာခနဲ ဖြစ်သွားတတ်သည်။ ထိုစဉ်က အမေသည် အားမာန်အပြည့်ဖြင့် ဟင်းချက်ရင်း သူ့ကို ပြုံးပြတတ်သည်။ ယခုမူ အမေ့အပြုံးများက ပျောက်ကွယ်နေပြီး မျက်နှာတွင် နက်ရှိုင်းသော အရေးအကြောင်းများသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ အမေသည် ဟင်းအိုးကို မွှေနေရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေသည်။ ထိုစကားလုံးများကို သုတ နားမလည်သော်လည်း အမေ့၏ စိတ်ဝိညာဉ်က ထိုဟင်းအိုးထဲသို့ ကျရောက်နေသည်ကိုမူ သူ ခံစားမိသည်။

သုတသည် စားပွဲဟောင်းလေးတွင် ထိုင်နေရင်း အမေ့ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ အပြင်ဘက်တွင် မိုးက ပို၍ သည်းလာသည်။ အိမ်အမိုးပေါ်သို့ မိုးစက်များ ကျဆင်းသံသည် စည်းချက်ကျကျ ဆူညံနေသည်။ သူသည် မြို့ကြီးပြကြီးတွင် အောင်မြင်မှုများ ရရှိခဲ့သော်လည်း အမေ့ကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည့် အတိတ်အတွက် နောင်တများက ရင်ထဲတွင် လှိုင်းထနေသည်။ အမေက ဟင်းအိုးကို မီးဖိုပေါ်မှ ချလိုက်ပြီး ပန်းကန်လုံးတစ်ခုထဲသို့ ခပ်ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သုတ၏ ရှေ့သို့ တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် လာချပေးသည်။ ဟင်းအိုးထဲမှ အငွေ့များက သုတ၏ မျက်နှာကို ရိုက်ခတ်သွားသည်။ ထိုဟင်းသည် အမေ့၏ လက်ရာအတိုင်းပင် ဖြစ်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ခု လိုအပ်နေသကဲ့သို့ သူ ခံစားရသည်။ အမေသည် သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး စားပါဟု အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သုတသည် ဇွန်းကို ကိုင်ကာ ဟင်းရည်ကို တစ်ဇွန်း ခပ်သောက်လိုက်သည်။ ပူနွေးသော ဟင်းရည်က လျှာပေါ်သို့ ရောက်သည်နှင့် ထူးခြားသော အရသာတစ်ခုက သူ့ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ ၎င်းသည် ငန်ခြင်း၊ စပ်ခြင်းတို့ထက် ပိုသော လွမ်းမောဖွယ် အရသာမျိုး ဖြစ်သည်။ သို့သော် အမေ အမြဲထည့်လေ့ရှိသော အထူးဟင်းခတ်ပင် တစ်မျိုး ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူ အမေ့ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ အမေ့မျက်ဝန်းများထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အမေသည် တစ်ခုခုကို ပြောချင်နေသော်လည်း မှတ်ဉာဏ်များက သူမကို သစ္စာဖောက်နေပုံရသည်။ သုတသည် အမေ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ အမေ့လက်များက အေးစက်နေပြီး အသားအရေများက ကြမ်းတမ်းနေသည်။ ဤလက်များဖြင့်ပင် သူ့ကို လူလားမြောက်အောင် ကျွေးမွေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ မိုးသံက တိုးသွားသော်လည်း လေတိုက်သံက ပို၍ ကျယ်လောင်လာသည်။ သုတသည် အမေ့ကို အိပ်ခန်းထဲသို့ ပို့ဆောင်ပေးပြီးနောက် မီးဖိုချောင်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူသည် အမေ မည်သည့်အရာကို မေ့လျော့နေသနည်းဟု စဉ်းစားနေမိသည်။ အမေ့၏ ဟင်းချက်နည်းစာအုပ်ဟောင်းလေးကို ရှာဖွေရင်း စင်ပေါ်မှ ဖုန်တက်နေသော ဘူးလေးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုဘူးလေးထဲတွင် ခြောက်သွေ့နေသော အရွက်ကလေးများ ရှိနေသည်။ ၎င်းတို့သည် အမေ အမြဲပြောလေ့ရှိသော မေတ္တာပင်၏ အရွက်များပင် ဖြစ်သည်။ သုတသည် ထိုအရွက်များကို လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း အမေ့၏ ဘဝကို ပြန်လည် ဆင်ခြင်နေမိသည်။ အမေသည် မိသားစုအတွက် သူ၏ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဤဟင်းအိုးထဲတွင် ထည့်၍ ချက်ပြုတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် နေရောင်ခြည် နုနုလေးက ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အခန်းထဲသို့ ကျရောက်လာသည်။ သုတသည် အစောကြီး ထကာ မီးဖိုချောင်သို့ ဝင်ခဲ့သည်။ သူသည် အမေ့အတွက် ဟင်းတစ်ခွက်ကို ကိုယ်တိုင်ချက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ အမေ သင်ပေးခဲ့ဖူးသော နည်းလမ်းများကို ပြန်လည် ဖော်ထုတ်ရင်း စိတ်ရှည်လက်ရှည် ချက်ပြုတ်နေမိသည်။ မီးဖိုချောင်အတွင်းမှ ရနံ့များက တစ်ဖန် ပြန်လည် သင်းပျံ့လာသည်။ အမေ နိုးလာသောအခါ သုတသည် သူချက်ထားသော ဟင်းကို အမေ့ရှေ့သို့ တည်ခင်းပေးလိုက်သည်။ အမေသည် ဟင်းကို ကြည့်ကာ ခဏမျှ ငြိမ်သက်သွားသည်။ ထို့နောက် ဇွန်းကို ကိုင်ကာ တစ်ဇွန်း မြည်းစမ်းလိုက်သည်။ အမေ့မျက်နှာပေါ်တွင် နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သုတ၏ အမည်ကို တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သုတသည် ကမ္ဘာပေါ်၌ အပျော်ဆုံးလူ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ အမေသည် သူ့ကို မှတ်မိသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ ဝေးကွာခဲ့သော အချိန်များကို ထိုဟင်းတစ်ခွက်က ပြန်လည် ဆက်စပ်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ရှိသည်။ အမေသည် ဟင်းကို အားရပါးရ စားနေရင်း သုတ၏ ငယ်ဘဝ အကြောင်းများကို တစိမ့်စိမ့် ပြန်ပြောပြနေသည်။ အမေ့၏ အသံသည် တုန်ယင်နေသော်လည်း ကြည်လင်နေသည်။ သုတသည် အမေ့အနားတွင် ထိုင်ရင်း သူမ၏ စကားများကို နားထောင်နေမိသည်။ ဤသည်မှာ သူ ရှာဖွေနေခဲ့သော စစ်မှန်သော ပျော်ရွှင်မှုပင် ဖြစ်သည်။ အပြင်လောက၏ ရုန်းကန်မှုများ၊ အောင်မြင်မှုများထက် အမေ့အနားတွင် ရှိနေရခြင်းက ပို၍ တန်ဖိုးရှိကြောင်း သူ နားလည်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုပျော်ရွှင်မှုသည် ခဏတာသာ ဖြစ်သည်။ အမေ့၏ ကျန်းမာရေးက တရိပ်ရိပ် ကျဆင်းလာသည်။ အမေသည် စကားပြောရန် ပို၍ ခက်ခဲလာပြီး အိပ်ရာထဲတွင်သာ အချိန်ကုန်ဆုံးနေရသည်။ သုတသည် အမေ့အနားမှ မခွာဘဲ ပြုစုစောင့်ရှောက်နေခဲ့သည်။ အမေသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူ့ကို မမှတ်မိဘဲ စိမ်းစိမ်းကားကား ကြည့်တတ်သော်လည်း သုတကမူ စိတ်မပျက်ခဲ့ပေ။ သူသည် အမေ့အတွက် နေ့တိုင်း ဟင်းတစ်ခွက်ကို ဂရုတစိုက် ချက်ကျွေးခဲ့သည်။ အမေသည် ထိုဟင်းကို စားသည့်အခါတိုင်း စိတ်အေးချမ်းသွားပုံရသည်။ ဤဟင်းတစ်ခွက်သည် သူတို့သားအမိကြားတွင် ပြောဆို၍မရသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ ဘာသာစကား ဖြစ်လာခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးသော ညတစ်ညတွင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေပြန်သည်။ အမေသည် သုတ၏ လက်ကို အတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ပြုံးပြခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ကျေးဇူးတင်ခြင်းနှင့် နှုတ်ဆက်ခြင်းတို့ ရောယှက်နေသည်။ အမေသည် တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ဟင်းက အရမ်းကောင်းတယ် သားဟု ပြောကာ မျက်စိမှိတ်သွားခဲ့သည်။ အခန်းတွင်း၌ ငြိမ်သက်မှုက ကြီးစိုးသွားပြီး မိုးသံကသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ သုတသည် အမေ့၏ အေးစက်သွားသော လက်ကို ပါးပြင်တွင် ကပ်ထားရင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိသည်။ အမေ ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမ ချန်ထားခဲ့သော မေတ္တာတရားနှင့် ဟင်းတစ်ခွက်၏ အရသာသည် သုတ၏ ရင်ထဲတွင် ထာဝရ ကိန်းအောင်းနေမည် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သုတသည် ထိုအိမ်ဟောင်းလေးတွင်ပင် နေထိုင်လျက်ရှိသည်။ သူသည် အမေ့ကို လွမ်းဆွတ်သည့် အခါတိုင်း မီးဖိုချောင်သို့ ဝင်ကာ ထိုဟင်းကို ချက်တတ်သည်။ ဟင်းအိုးထဲမှ အငွေ့များ ထွက်လာသည့်အခါ အမေသည် သူ့အနားတွင် ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ အမေ့ရဲ့ ဟင်းတစ်ခွက်သည် ဗိုက်ကိုသာမက စိတ်ဝိညာဉ်ကိုပါ ပြည့်စုံစေခဲ့သည်။ နေဝင်ရိုးရီ အချိန်များတွင် သူသည် ဝရန်တာ၌ ထိုင်ရင်း မိုးရေစက်များကို ငေးကြည့်ကာ အမေ့အပြုံးကို ပြန်လည် မြင်ယောင်နေမိသည်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် အစားအသောက်တစ်ခု၏ အရသာထဲတွင် ပျော်ဝင်နေတတ်ပြီး ထိုအရသာသည် လူတစ်ယောက်၏ ဘဝကို ထာဝရ ပြောင်းလဲစေနိုင်ကြောင်း သူ နားလည်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မိုးစက်များက မြေကြီးပေါ်သို့ ကျဆင်းနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သုတ၏ ရင်ထဲတွင်မူ နွေးထွေးသော အမေ့မေတ္တာများက အစဉ်အမြဲ စီးဆင်းနေလေတော့သည်။