အိမ်မက်ဆိုး မက်တဲ့ည

 ညမှောင်မှောင်တွင် မိုးစက်တို့သည် သစ်သားအိမ်အိုကြီး၏ ခေါင်မိုးပေါ်သို့ ခပ်စိပ်စိပ် ရိုက်ခတ်နေကြသည်။ သုတသည် လှေကားထစ်ဟောင်းများပေါ်သို့ ခြေလှမ်းလိုက်တိုင်း ထွက်ပေါ်လာသော ကျွီကနဲ အသံကို ရင်တုန်စွာ နားစွင့်နေမိသည်။ ဤအိမ်ကြီးသည် သူ၏ ငယ်ဘဝ အမှတ်တရများ ကိန်းအောင်းရာ နေရာဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ ထူးဆန်းသော အေးစက်ခြင်းတို့ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေ၏။ အခန်းထောင့်ရှိ ပင့်ကူအိမ်များက လေအဝေ့တွင် ယိမ်းထိုးနေကြပြီး ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်သည် နံရံပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ် အရိပ်မည်းကြီးများကို ပုံဖော်နေသည်။ အမေ ဆုံးပါးသွားပြီးနောက်ပိုင်း ပထမဆုံးအကြိမ် ပြန်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အိမ်ကြီးက သူ့ကို နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုခြင်းမရှိဘဲ တစ်စုံတစ်ရာကို ဖုံးကွယ်ထားသလို ခံစားနေရသည်။ လေပြင်းတစ်ချက် အဝေ့တွင် ပြတင်းပေါက်တံခါးက ဝုန်းကနဲ ပွင့်သွားပြီး ဟိုးအဝေးမှ ခွေးအူသံသဲ့သဲ့ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သုတ၏ ရင်ထဲ၌ အေးကနဲ ဖြစ်သွားကာ အိမ်မက်ဆိုးတို့၏ အစပျိုးခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ မသိခဲ့ပေ။

ဖယောင်းတိုင်မီးကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ ပြတင်းပေါက်ကို ပိတ်ရန် သုတ ကြိုးစားလိုက်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် မှောင်အတိကျနေပြီး သစ်ပင်ကြီးများ၏ ကိုင်းခက်များက လက်သည်းရှည်ကြီးများကဲ့သို့ ကောင်းကင်ကို ကုတ်ခြစ်နေကြသည်။ သူ ပြတင်းပေါက်ကို ပိတ်အပြီး နောက်သို့ လှည့်လိုက်စဉ် မှန်တင်ခုံပေါ်ရှိ မှန်ချပ်ထဲတွင် မိမိ၏ ပုံရိပ်အပြင် နောက်ကွယ်၌ ရပ်နေသော လူရိပ်တစ်ခုကို ဖျတ်ကနဲ မြင်လိုက်ရသည်။ သို့သော် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မည်သူမျှ ရှိမနေဘဲ ဖုန်မှုန့်များသာ ဝေ့ဝဲနေ၏။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က နားနားကပ်၍ တိုးတိုးလေး လေသံဖြင့် ခေါ်လိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သုတသည် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲချလိုက်ပြီး မျက်လုံးကို တင်းတင်းမှိတ်ထားမိသည်။ အိမ်အိုကြီး၏ သစ်သားအသံများ၊ လေတိုးသံများနှင့်အတူ သူ၏ အသိစိတ်တို့သည် တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာကာ မှောင်မည်းသော အိမ်မက်ကမ္ဘာထဲသို့ ကျဆင်းသွားတော့သည်။

အိမ်မက်ထဲတွင် သုတသည် အဆုံးမရှိသော စင်္ကြံလမ်းရှည်ကြီးတစ်ခုထဲ၌ ပြေးလွှားနေရသည်။ နံရံများမှ သွေးရောင်ကဲ့သို့ နီမြန်းသော အရည်များ စီးကျနေပြီး အနောက်မှ တစ်စုံတစ်ရာက ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာသည်။ သူ၏ ခြေထောက်များက လေးလံနေပြီး အသံထွက်အော်ဟစ်ချင်သော်လည်း လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်စို့နေကာ အသံက ထွက်မလာခဲ့ပေ။ ထိုစဉ် ရှေ့တည့်တည့်တွင် အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ကျောပေး၍ ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အမေလား ဟု သူ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သော်လည်း ထိုအမျိုးသမီးက ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လာသောအခါ မျက်နှာနေရာတွင် တွင်းနက်ကြီး နှစ်ခုသာ ရှိနေသော ကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။ သုတသည် လန့်နိုးလာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးစေးများဖြင့် စိုရွှဲနေကာ ရင်ဘတ်ထဲမှ နှလုံးခုန်သံသည် စည်တီးသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်နေတော့သည်။

မိုးလင်းစပြုပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကောင်းကင်က အုံ့မှိုင်းနေဆဲပင်။ သုတသည် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာကာ အိမ်စောင့်အဖိုးအို ဦးဘိုကို ရှာဖွေလိုက်သည်။ ဦးဘိုသည် မီးဖိုချောင်တွင် ထိုင်ရင်း ကွမ်းတမြုံ့မြုံ့ဝါးနေပြီး သုတကို မြင်သောအခါ ထူးဆန်းသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်သည်။ ညက ကောင်းကောင်းအိပ်ပျော်ရဲ့လား သား ဟု ဦးဘိုက မေးလိုက်သောအခါ သုတသည် ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းပြလိုက်မိသည်။ ဦးဘို၏ အသံက ခြောက်သွေ့နေပြီး ဤအိမ်ကြီးတွင် အိပ်မက်ဆိုးများက အိမ်ရှင်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကာ မီးဖိုထဲသို့ ထင်းချောင်းများ ထိုးထည့်နေသည်။ သုတသည် ဦးဘို၏ စကားကို နားမလည်နိုင်သော်လည်း သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် အိမ်မက်ထဲက အမျိုးသမီး ဆွဲကိုင်ထားခဲ့သော နေရာ၌ နီရဲသော အမှတ်အသားတစ်ခု ထင်ကျန်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ အသက်ရှူပင် မှားသွားရသည်။

နေ့လည်ခင်း အချိန်တွင် သုတသည် အိမ်အိုကြီး၏ အထက်ထပ်ရှိ စာကြည့်ခန်းထဲတွင် အမေ၏ ဒိုင်ယာရီဟောင်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ စာမျက်နှာများက ဝါကျင်နေပြီး လက်ရေးများက တုန်ရီနေသည်။ စာသားများထဲတွင် အိမ်မက်ဆိုးကို လက်ဆင့်ကမ်းခြင်း ဆိုသော စကားလုံးကို ထပ်ခါတလဲလဲ ရေးသားထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ အမေသည်လည်း သူခံစားနေရသော အိမ်မက်မျိုးကို မသေဆုံးမီ နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ခံစားခဲ့ရကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သုတ၏ ကျောရိုးထဲသို့ အေးစိမ့်သော ခံစားချက်တစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်။ ဤအိမ်ကြီးသည် သာမန်အိမ်တစ်လုံးမဟုတ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ရာသော ကျိန်စာ သို့မဟုတ် နာကျင်စရာ အတိတ်တစ်ခုကို သိုဝှက်ထားသည့် အကျဉ်းထောင်တစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားလာရသည်။ သူသည် ဒိုင်ယာရီကို ပိုက်ကာ အခန်းထဲမှ ပြေးထွက်ချင်သော်လည်း ခြေလှမ်းတိုင်းက အိမ်ကြီး၏ နက်ရှိုင်းသော အမှောင်ထုထဲသို့ ပို၍ တိုးဝင်သွားသလို ဖြစ်နေသည်။

ညနေစောင်းတွင် ရွာထဲမှ လူအချို့နှင့် သုတ စကားပြောကြည့်ခဲ့သည်။ သူတို့အားလုံးသည် ဤအိမ်ကြီးအကြောင်းကို မေးလိုက်လျှင် မျက်နှာများ ပျက်သွားကြပြီး စကားလမ်းကြောင်း လွှဲသွားတတ်ကြသည်။ အဘွားအိုတစ်ဦးကမူ သုတ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ပြန်တော့ သား ပြန်တော့ ဟု တိုးတိုးလေး သတိပေးရှာသည်။ အိမ်မက်ထဲက ပုံရိပ်များက တဖြည်းဖြည်းနှင့် လက်တွေ့ဘဝထဲသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသလို ခံစားရသည်။ မှန်ထဲတွင် မြင်ရသော မိမိ၏ ပုံရိပ်က မိမိထက် နောက်ကျ၍ လှုပ်ရှားနေသလိုမျိုး၊ အခန်းလွတ်များထဲမှ ရယ်သံသဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာသလိုမျိုး ခံစားချက်တို့က သုတကို ရူးသွပ်လုနီးပါး ဖြစ်စေသည်။ သူသည် အိမ်သို့ မပြန်လိုတော့သော်လည်း တစ်စုံတစ်ရာသော အင်အားစုက သူ့ကို ထိုအိမ်ကြီးဆီသို့သာ ဆွဲခေါ်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

ဒုတိယမြောက်ညတွင် သုတသည် အိပ်မပျော်စေရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း မျက်ခွံများက လေးလံလာကာ အိပ်မောကျသွားပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ် အိမ်မက်ထဲတွင်မူ သူသည် အိမ်ကြီး၏ မြေအောက်ခန်းထဲသို့ ရောက်နေသည်။ မြေအောက်ခန်းသည် အမှန်တကယ် ရှိသည်ထက် ပို၍ ကျယ်ဝန်းနေပြီး အလယ်တွင် သစ်သားသေတ္တာအိုကြီး တစ်လုံး ရှိနေသည်။ သေတ္တာထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော တရှရှ အသံများက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ သူ သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အထဲတွင် ရှိနေသည်မှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ သူကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်နေသည်။ သေတ္တာထဲရှိ သုတက မျက်လုံးများကို ပြူးကြည့်ကာ ကယ်ပါဦး ဟု အသံမထွက်ဘဲ အော်ဟစ်နေသည်။ လက်တွေ့တွင် သုတသည် အော်ဟစ်ရင်း နိုးလာသော်လည်း သူ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် မြေကြီးများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်း အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားတော့သည်။

သုတသည် ရေချိုးခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ ပါးစပ်ထဲမှ မြေကြီးများကို ဆေးကြောပစ်လိုက်သည်။ မှန်ထဲသို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်နှာသည် သိသိသာသာ အိုမင်းရင့်ရော်သွားသည်ကို တွေ့ရသည်။ မျက်အောက်ညိုကွင်းများက နက်ရှိုင်းနေပြီး ဆံပင်အချို့က ဖြူစပြုနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ အိမ်မက်ဆိုးက သူ၏ သက်စောင့်အားကို စုပ်ယူနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်လိုက်သည်။ ဦးဘိုကို သွားရောက်ရှာဖွေသောအခါ ဦးဘိုကို မတွေ့ရတော့ဘဲ သူ၏ အခန်းထဲတွင် လူသေအလောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ခြောက်သွေ့နေသော အဝတ်အစားများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သုတသည် အိမ်ကြီးထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အိမ်ကြီး၏ နံရံများက သူ့ကို ဝါးမျိုရန် နီးကပ်လာသလို ခံစားရပြီး အလင်းရောင်သည် တဖြည်းဖြည်း ကွယ်ပျောက်လာတော့သည်။

သူသည် အိမ်ကြီးမှ ထွက်ပြေးရန် တံခါးမကြီးကို ပြေးဖွင့်သော်လည်း တံခါးက သော့ခတ်မထားဘဲ ပွင့်မလာခဲ့ပေ။ ပြတင်းပေါက်များကို ရိုက်ခွဲသော်လည်း မှန်များက ကျောက်သားကဲ့သို့ မာကျောနေသည်။ သူသည် ထောင်ချောက်ထဲတွင် ပိတ်မိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ် အမေ၏ အခန်းထဲမှ သီချင်းဆိုသံသဲ့သဲ့ကို ကြားလိုက်ရသည်။ အမေ ငယ်ငယ်က သူ့ကို ချော့သိပ်လျှင် ဆိုပြလေ့ရှိသော သီချင်းလေး ဖြစ်သည်။ သုတသည် ကြောက်ရွံ့စိတ်ကို အောင့်အည်းကာ အမေ၏ အခန်းဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားမိသည်။ အခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ကျောပေးထိုင်နေသော အမျိုးသမီးကို တွေ့ရသည်။ သူမက ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လာသောအခါ ထိုမျက်နှာသည် အမေ၏ မျက်နှာဖြစ်နေသော်လည်း အကြည့်များက သွေးအေးလွန်းလှသည်။

သားရယ်... မင်းကို အမေ စောင့်နေတာ ဟု ထိုအမျိုးသမီးက ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ အသံသည် လေတိုးသံကဲ့သို့ တိုးညှင်းသော်လည်း သုတ၏ နားထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်သံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်နေသည်။ ဤအိမ်မက်ဆိုးသည် ကျိန်စာမဟုတ်ဘဲ မျိုးရိုးလိုက်သော နာကျင်မှုတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း၊ မိသားစုတိုင်း၏ နောက်ဆုံးမျိုးဆက်သည် ဤအိမ်ကြီး၏ အမှောင်ထုကို ကျွေးမွေးရန် ပေးဆပ်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း သူမက ရှင်းပြသည်။ သုတသည် ဒူးထောက်ကျသွားပြီး ငိုကြွေးမိသည်။ သူ၏ ဘဝ၊ သူ၏ အနာဂတ်များအားလုံးသည် ဤအိမ်ကြီးထဲတွင် အဆုံးသတ်ရတော့မည်လား။ အမေဟု ခေါ်သော ထိုပုံရိပ်က သူ့ထံသို့ လက်ကမ်းလာသောအခါ သုတသည် နောက်ဆုံးအင်အားကို စုစည်းကာ အခန်းထဲမှ ပြေးထွက်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သုတသည် အိမ်ကြီး၏ အထက်ထပ်ဆုံးမှ ခုန်ချရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဤငရဲခန်းမှ လွတ်မြောက်ရန် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ သေဆုံးခြင်းသာ ဖြစ်မည်ဟု သူ ယူဆမိသည်။ သူ လသာဆောင်ပေါ်သို့ ပြေးတက်သွားချိန်တွင် မိုးကြိုးများက တဖြုန်းဖြုန်း ပစ်နေသည်။ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ မြေပြင်သည် ကျယ်ပြောသော ပါးစပ်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ သူ့ကို စောင့်ကြိုနေသည်။ သူ ခုန်ချရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ် အနောက်မှ အေးစက်သော လက်တစ်စုံက သူ့ပခုံးကို လာရောက်ကိုင်တွယ်သည်။ သုတသည် နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ အမှောင်ထုထဲသို့ ခုန်ချလိုက်တော့သည်။ လေထဲတွင် ဝဲနေစဉ် သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ အိမ်ကြီး၏ ပြတင်းပေါက်တိုင်းတွင် မိမိ၏ ပုံရိပ်ပေါင်းများစွာက လက်ဝှေ့ယမ်း၍ နှုတ်ဆက်နေကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ သုတသည် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျက်သား ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ အရာအားလုံးက အိမ်မက်ဖြစ်ခဲ့သလားဟု သူ မျှော်လင့်တကြီး တွေးလိုက်မိသည်။ သို့သော် သူ၏ ဘေးတွင် အသက်မဲ့နေသော ဦးဘို၏ ရုပ်အလောင်းက ရှိနေပြီး မှန်ထဲတွင် မြင်နေရသော သူ၏ ပုံရိပ်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြုံးပြနေသည်။ သုတသည် အော်ဟစ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာက လှုပ်ရှား၍ မရတော့ပေ။ သူသည် မှန်ထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း ဆွဲသွင်းခံနေရပြီး မှန်ထဲက ပုံရိပ်ကမူ ကုတင်ပေါ်သို့ ဆင်းလာကာ သူ၏ အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်နေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သုတသည် မှန်ချပ်၏ တစ်ဖက်ခြမ်းရှိ မှောင်မည်းသော ကမ္ဘာထဲတွင် ထာဝရ ပိတ်မိသွားခဲ့ပြီး လက်တွေ့ကမ္ဘာထဲတွင်မူ အခြားသော သုတတစ်ယောက်က အိမ်ကြီး၏ တံခါးကို ဖွင့်ကာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ အိမ်ကြီးသည် နောက်ထပ် သားကောင်တစ်ဦးကို စောင့်ကြိုရင်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့ကာ အိမ်မက်ဆိုးတို့၏ ညသည် ဘယ်သောအခါမှ ကုန်ဆုံးသွားခြင်း မရှိတော့ပေ။