မွေးစားသမီးရဲ့ ကိုယ်ဝန်

 မိုးသောက်ယံ၏ အလင်းရောင်ဖျော့ဖျော့သည် ရှေးဟောင်းသစ်သားအိမ်ကြီး၏ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အခန်းတွင်းသို့ တိုးဝင်လာသည်။ အခန်းထောင့်ရှိ နာရီအိုကြီး၏ စက္ကန့်တံရွေ့လျားသံသည် တိတ်ဆိတ်ခြင်းကို ပို၍လေးလံစေသည်။ ဒေါ်မြတ်နိုးသည် ကုလားထိုင်အိုကြီးပေါ်တွင် ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်နှယ် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေမိသည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းများကြားတွင် ရှိနေသော ဆေးစစ်ချက်စာရွက်ကလေးသည် တုန်ယင်နေသည်။ ထိုစာရွက်ပေါ်တွင် ရေးသားထားသော စာသားများသည် သူမ၏ ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို ပြိုလဲပျက်စီးစေရန် လုံလောက်သော စွမ်းအားရှိနေသည်။

အိမ်ကြီး၏ အပေါ်ထပ်မှ ပျို့အန်သံသဲ့သဲ့ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဒေါ်မြတ်နိုး၏ ရင်ဘတ်ထဲ၌ မီးစနှင့် ထိုးလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ နှင်းနွယ်။ သူမကိုယ်တိုင် မွေးစားခဲ့သော၊ သမီးအရင်းသဖွယ် အသည်းယားအောင် ချစ်ခဲ့ရသော မိန်းကလေး။ နှင်းနွယ်၏ ဖြူစင်သောမျက်နှာနှင့် အပြစ်ကင်းစင်သော အပြုံးများသည် ဒေါ်မြတ်နိုး၏ မျက်စိထဲတွင် ဝေဝါးလာသည်။ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ ငါတို့နှစ်ယောက်တည်း ရှိတာလေ။ ဒီမိန်းကလေး ဘယ်သူနဲ့များ ဖောက်ပြန်ခဲ့တာလဲ။ ဒေါ်မြတ်နိုး၏ အတွေးများထဲတွင် ဒေါသနှင့် နာကျင်မှုတို့သည် လှိုင်းလုံးကြီးများသဖွယ် ရိုက်ခတ်နေသည်။

လှေကားထစ်များပေါ်သို့ တက်လှမ်းသွားသော ဒေါ်မြတ်နိုး၏ ခြေသံများသည် လေးလံလွန်းလှသည်။ နှင်းနွယ်၏ အခန်းရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ တံခါးကို အသာအယာ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ အခန်းတွင်း၌ နှင်းနွယ်သည် ခုတင်ခြေရင်းတွင် ခွေခွေလေး ထိုင်နေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် သွေးမရှိသကဲ့သို့ ဖြူလျော်နေပြီး မျက်ဝန်းအိမ်များတွင် မျက်ရည်စတို့သည် အတိတ်ဟောင်းများသဖွယ် ခိုတွဲနေကြသည်။ ဒေါ်မြတ်နိုး၏ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာမှုကြောင့် နှင်းနွယ်သည် ထိတ်လန့်သွားကာ လက်ထဲမှ တစ်ရှူးစကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သမီး။ ဒေါ်မြတ်နိုး၏ အသံသည် တိမ်ဝင်နေသည်။ နှင်းနွယ်သည် ခေါင်းကို ငုံ့ထားဆဲ။ ဒေါ်မြတ်နိုးက လက်ထဲမှ ဆေးစစ်ချက်စာရွက်ကို နှင်းနွယ်၏ ရှေ့သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ ဒါက ဘာလဲ။ ငါ့ကို ရှင်းပြစမ်း နှင်းနွယ်။ အခန်းတွင်းရှိ လေထုသည် အေးစက်ခဲယဉ်းသွားသည်။ နှင်းနွယ်၏ ပခုံးလေးများ တုန်ယင်လာပြီး ငိုရှိုက်သံ သဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမသည် မည်သည့်စကားမှ ပြန်မပြောဘဲ ဒူးနှစ်ဖက်ကို ပိုက်ကာ ခေါင်းငုံ့နေဆဲဖြစ်သည်။

ဒီအိမ်မှာ ငါနဲ့နင် နှစ်ယောက်တည်း ရှိတာ။ နင် ဒီကိုယ်ဝန်ကို ဘယ်သူ့ဆီက ရခဲ့တာလဲ။ ငါ့ကို ပြောစမ်း။ ဒေါ်မြတ်နိုး၏ အော်ဟစ်သံသည် အိမ်အိုကြီး၏ နံရံများကို တုန်ခါသွားစေသည်။ နှင်းနွယ်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ မော့ကြည့်လာသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုထက် ပိုသော နက်ရှိုင်းသော ဝေဒနာတစ်ရပ်ကို ဒေါ်မြတ်နိုး မြင်လိုက်ရသည်။ သမီး တောင်းပန်ပါတယ် မေမေ။ သမီး တကယ် မရည်ရွယ်ခဲ့ပါဘူး။ ထိုစကားသည် ဒေါ်မြတ်နိုး၏ နှလုံးသားကို အပိုင်းပိုင်း အစစ ကွဲအက်သွားစေသည်။

နေဝင်ချိန်၏ အလင်းရောင်သည် အခန်းထဲသို့ လိမ္မော်ရောင်သန်းကာ ဖြာကျလာသည်။ ဒေါ်မြတ်နိုးသည် ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်ရင်း အဝေးက တောင်တန်းကြီးများကို ငေးကြည့်နေသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ကျော်က ပုံရိပ်များ တရိပ်ရိပ် ပေါ်လာသည်။ လမ်းဘေးတွင် ပစ်ထားခြင်းခံရသော ကလေးငယ်တစ်ဦးကို သူမ ကောက်ယူမွေးစားခဲ့စဉ်က မိမိကိုယ်ကို ကတိတစ်ခု ပေးခဲ့ဖူးသည်။ ဤကလေးမလေးကို လောက၏ အညစ်အကြေးများမှ ကာကွယ်ပေးမည်ဟု။ သို့သော် ယခုမူ ထိုကတိသည် ဖုန်မှုန့်များသဖွယ် လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီ။

အောက်ထပ်တွင် ဟင်းချက်သံများ ကြားနေရသည်။ နှင်းနွယ်သည် ပုံမှန်အတိုင်းပင် အိမ်အလုပ်များကို လုပ်ကိုင်နေသည်။ သူမ၏ ကိုယ်ဝန်သည် ရက်သတ္တပတ် အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသဖြင့် အပြင်ပန်းကြည့်ရုံနှင့် မသိသာသေး။ သို့သော် ဒေါ်မြတ်နိုးအတွက်မူ နှင်းနွယ်၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းသည် ဆူးခက်များပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။ ထမင်းစားပွဲသို့ ရောက်သောအခါ နှစ်ဦးသားကြားတွင် စကားသံ တစ်လုံးမှ ထွက်မလာခဲ့။ ဟင်းနံ့များကြောင့် နှင်းနွယ်သည် ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ ရေချိုးခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

ဒေါ်မြတ်နိုးသည် ထမင်းလုတ်ကို မြိုချ၍ မရတော့။ သူမသည် ဇွန်းကို ချလိုက်ပြီး ရေချိုးခန်းရှေ့သို့ လျှောက်သွားသည်။ တံခါးဝတွင် ရပ်ရင်း နာကျင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲ နှင်းနွယ်။ နင် ဘယ်သူနဲ့ တွေ့နေတာလဲ။ နှင်းနွယ်သည် မျက်နှာကို ရေသုတ်ရင်း ထွက်လာသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများက မှေးစက်နေသည်။ မေမေ မသိတာ ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်။ သမီး ဒီကလေးကို ဖျက်ချလိုက်ပါ့မယ်။ ဒေါ်မြတ်နိုးသည် နှင်းနွယ်၏ ပါးကို ဖြတ်ခနဲ ရိုက်လိုက်သည်။

နင် ဘယ်လိုစကားမျိုး ပြောတာလဲ။ အပြစ်မရှိတဲ့ အသက်တစ်ခုကို သတ်မလို့လား။ ဒေါ်မြတ်နိုး၏ ဒေါသသည် အဆုံးမရှိတော့။ နှင်းနွယ်သည် ပါးကို လက်နှင့် အုပ်ရင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုတော့သည်။ သူမသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပုံရက်သား လဲကျသွားကာ ဒေါ်မြတ်နိုး၏ ခြေထောက်ကို ဖက်ထားသည်။ မေမေရယ် သမီးကို သတ်လိုက်ပါတော့။ သမီး မရှင်ချင်တော့ဘူး။ သမီး ရင်ထဲမှာ မီးတွေ လောင်နေပြီ။ ဤမြင်ကွင်းသည် ဒေါ်မြတ်နိုးကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ နှင်းနွယ် ဖုံးကွယ်ထားသော လျှို့ဝှက်ချက်သည် သူမ ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ နက်ရှိုင်းနေပုံရသည်။

ညဉ့်နက်သော်လည်း ဒေါ်မြတ်နိုး အိပ်၍မပျော်နိုင်။ အိမ်အပြင်ဘက်တွင် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေပြီး သစ်ကိုင်းများက အိမ်ခေါင်မိုးကို ရိုက်ခတ်နေသော အသံသည် ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလှသည်။ သူမသည် နှင်းနွယ်၏ အခန်းဘက်သို့ ခြေသံဖွဖွဖြင့် လျှောက်သွားမိသည်။ တံခါးကြားမှ မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် သူမ၏ အသက်ရှူသံများ ရပ်တန့်သွားသည်။ နှင်းနွယ်သည် သူမ၏ ကွယ်လွန်သူ ခင်ပွန်း ဦးဘုန်းမြတ်၏ ဓာတ်ပုံကို ဖက်ကာ ငိုနေခြင်းဖြစ်သည်။

ဓာတ်ပုံထဲက ဦးဘုန်းမြတ်သည် နွေးထွေးသော အပြုံးများဖြင့် ကြည့်နေဆဲ။ ဒေါ်မြတ်နိုး၏ ရင်ထဲတွင် သံသယနဂါးကြီးက စတင် လှုပ်ရှားလာသည်။ ဦးဘုန်းမြတ် မဆုံးပါးခင် တစ်နှစ်အလိုက နှင်းနွယ်သည် အရွယ်ရောက်စ မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ။ သူမတို့ ဇနီးမောင်နှံကြားတွင် ကလေးမရနိုင်သည့်အတွက် နှင်းနွယ်ကို သမီးရင်းသဖွယ် မွေးစားခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုမွေးစားခြင်းနောက်ကွယ်တွင် သူမ မသိခဲ့သော အမှောင်ထုများ ရှိနေခဲ့သလော။

ဒေါ်မြတ်နိုးသည် အခန်းတံခါးကို ဝုန်းခနဲ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ နှင်းနွယ်သည် လန့်ဖျပ်သွားကာ ဓာတ်ပုံကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားသည်။ နင် အဲဒီဓာတ်ပုံကို ဘာလို့ ဖက်ငိုနေတာလဲ။ နှင်းနွယ်ရဲ့ အသံတွေက တုန်ယင်နေသည်။ မဟုတ်ပါဘူး မေမေ။ သမီး ဖေဖေကို လွမ်းလို့ပါ။ ဒေါ်မြတ်နိုးသည် နှင်းနွယ်၏ လက်ထဲမှ ဓာတ်ပုံကို ဆွဲလုလိုက်သည်။ နင် လိမ်နေတာ။ နင် ငါ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်း။ ဒီကလေးရဲ့ အဖေက ဘယ်သူလဲ။ နှင်းနွယ်သည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားရင်း ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းနေသည်။

ရက်သတ္တပတ်များ ကုန်လွန်သွားသော်လည်း အိမ်ကြီးအတွင်းရှိ တင်းမာမှုများက လျော့ကျမသွားခဲ့။ ဒေါ်မြတ်နိုးသည် နှင်းနွယ်ကို အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမသည် နှင်းနွယ်၏ အသုံးအဆောင်များ၊ ဒိုင်ယာရီစာအုပ်ဟောင်းများကို လိုက်လံရှာဖွေသည်။ တစ်နေ့တွင် အိမ်အောက်ထပ်ရှိ စတိုခန်းဟောင်းထဲမှ သေတ္တာအိုလေးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသေတ္တာထဲတွင် ဦးဘုန်းမြတ် လက်ရေးနှင့် ရေးထားသော ပေးစာအချို့ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ ဒေါ်မြတ်နိုး၏ ကမ္ဘာကြီးသည် ပြောင်းပြန် လှန်ပစ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

စာထဲတွင် ရေးထားသည်မှာ။ နှင်းနွယ် မင်းကို ငါချစ်တာဟာ သမီးတစ်ယောက်လို မဟုတ်တော့ဘူး။ ငါ့ကိုယ်ငါလည်း သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို မြတ်နိုး မသိပါစေနဲ့။ ဒေါ်မြတ်နိုးသည် စာရွက်ကို ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်ချင်သော်လည်း လက်များက အားအင်ကုန်ခမ်းနေသည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်းသည် သူမအပေါ် သစ္စာဖောက်ခဲ့ရုံသာမက မိမိတို့ မွေးစားထားသော ကလေးငယ်ကိုပါ အညစ်အကြေးများ စွန်းထင်းစေခဲ့သည်။ သို့သော် ဦးဘုန်းမြတ် ဆုံးပါးသွားသည်မှာ တစ်နှစ်နီးပါး ရှိနေပြီ။ နှင်းနွယ်၏ ကိုယ်ဝန်က ယခုမှ ဘာကြောင့် ပေါ်လာရသနည်း။

ဒေါ်မြတ်နိုးသည် နှင်းနွယ်ကို ဧည့်ခန်းသို့ ခေါ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် သွေးအေးသော အရိပ်အယောင်များ ယှက်သန်းနေသည်။ နင်နဲ့ ဦးဘုန်းမြတ် ကြားက အကြောင်းတွေကို ငါသိပြီ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခု ငါ့ကို ပြောစမ်း။ သူ ဆုံးသွားတာ တစ်နှစ်ရှိပြီ။ နင် အခုမှ ဘာလို့ ကိုယ်ဝန်ရှိရတာလဲ။ နှင်းနွယ်သည် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်း ဝန်ခံလိုက်သည်။ မေမေ။ သမီးမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာ ဆယ်လနီးပါး ရှိပါပြီ။ သမီး ကြောက်လို့ ဝမ်းဗိုက်ကို ပတ်တီးတွေနဲ့ စည်းထားခဲ့တာပါ။ အခုတော့ သမီး မထိန်းနိုင်တော့လို့ပါ။

ထိုစကားသည် ဒေါ်မြတ်နိုး၏ နားထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ပုံကျသွားသည်။ သူမ မွေးစားခဲ့သော သမီး၊ သူမ ယုံကြည်ခဲ့သော ခင်ပွန်း။ လူတိုင်းသည် သူမကို လှည့်စားခဲ့ကြသည်။ နှင်းနွယ်၏ ဝမ်းဗိုက်သည် ပတ်တီးများ ဖြည်လိုက်သောအခါ သိသိသာသာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤကလေးသည် သူမ၏ ခင်ပွန်းနှင့် မွေးစားသမီးတို့၏ အပြစ်သားလေး ဖြစ်နေသည်။ ဒေါ်မြတ်နိုးသည် ရယ်ရမလို ငိုရမလို ခံစားချက်ဖြင့် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်မိသည်။

မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော ညတစ်ညတွင် နှင်းနွယ် ဗိုက်နာလာသည်။ ဒေါ်မြတ်နိုးသည် ဝေခွဲမရဖြစ်နေသည်။ ဤအပြစ်သားလေးကို လောကထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာရမည်လော။ သို့မဟုတ် လျစ်လျူရှုထားရမည်လော။ သို့သော် နှင်းနွယ်၏ အသည်းအသန် အော်ဟစ်သံများကြောင့် သူမ၏ မိခင်စိတ်က နိုးထလာသည်။ သူမသည် ကိုယ်တိုင်ပင် သားဖွားဆရာမအဖြစ် ဆောင်ရွက်ပေးကာ ကလေးငယ်ကို မွေးဖွားပေးခဲ့သည်။ ကလေးငယ်၏ ငိုသံသည် အိမ်ကြီးတစ်အိမ်လုံးကို ဟိန်းထွက်သွားစေသည်။

ကလေးငယ်သည် ယောက်ျားလေး ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်နှာသည် ဦးဘုန်းမြတ်နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူလှသည်။ ဒေါ်မြတ်နိုးသည် ကလေးငယ်ကို ပွေ့ချီထားရင်း ရင်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ နာကျင်မှု၊ ဒေါသနှင့် ချစ်ခြင်းတို့ ရောပြွမ်းနေသော ခံစားချက်။ နှင်းနွယ်သည် မောပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် အိပ်ပျော်သွားသည်။ ဒေါ်မြတ်နိုးသည် ကလေးငယ်၏ နဖူးကို အသာအယာ နမ်းလိုက်သည်။ နင်က ငါ့ခင်ပွန်းရဲ့ သားလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ရဲ့ မြေးလား။

နောက်ရက်များတွင် ဒေါ်မြတ်နိုးသည် ကလေးငယ်ကို သူမကိုယ်တိုင် ပြုစုစောင့်ရှောက်သည်။ နှင်းနွယ်သည် စိတ်ဝေဒနာ ခံစားနေရသကဲ့သို့ မည်သူနှင့်မျှ စကားမပြောဘဲ ငိုင်နေတတ်သည်။ ဒေါ်မြတ်နိုးသည် သူမကို မုန်းတီးချင်သော်လည်း မကူညီဘဲ မနေနိုင်။ ဤအိမ်ကြီးထဲတွင် သူတို့ သုံးယောက်သည် အတိတ်၏ အရိပ်အောက်၌ ပိတ်မိနေကြသည်။ ဒေါ်မြတ်နိုးသည် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။ သူမသည် ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကို မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်ပြီး ကလေးငယ်ကို သူမ၏ သားအရင်းသဖွယ် ပြုစုပျိုးထောင်မည်ဟု။

သို့သော် ကံကြမ္မာသည် ထိုမျှနှင့် ရပ်တန့်မသွားခဲ့။ မြို့ထဲမှ ဦးဘုန်းမြတ်၏ သူငယ်ချင်းတစ်ဦး ရောက်လာပြီး ထူးဆန်းသော သတင်းတစ်ခုကို ပေးခဲ့သည်။ ဦးဘုန်းမြတ် ဆုံးပါးခါနီးတွင် သူ့ထံ၌ ပစ္စည်းအချို့ အပ်နှံခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုပစ္စည်းများထဲတွင် ဗီဒီယိုဖိုင်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။ ဒေါ်မြတ်နိုးသည် ထိုဗီဒီယိုကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ နှလုံးသားသည် နောက်တစ်ကြိမ် ရပ်တန့်သွားပြန်သည်။ ဗီဒီယိုထဲတွင် ဦးဘုန်းမြတ်သည် နှင်းနွယ်ကို အဓမ္မပြုကျင့်နေသည့် မြင်ကွင်းများ ပါဝင်နေသည်။

ဒေါ်မြတ်နိုးသည် လူမဆန်သော ခင်ပွန်း၏ လုပ်ရပ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အော့အန်ချင်စိတ်များ ပေါက်လာသည်။ နှင်းနွယ်သည် သားကောင်ဖြစ်ခဲ့ရုံသာမက ထိုဝေဒနာကို တစ်ယောက်တည်း ကြိတ်မှိတ် ခံစားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် နှင်းနွယ်၏ အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားကာ နှင်းနွယ်ကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ပြီး ဖက်ထားလိုက်သည်။ သမီးလေး။ မေမေ တောင်းပန်ပါတယ်။ မေမေ ဘာမှမသိခဲ့လို့ တောင်းပန်ပါတယ်။ နှင်းနွယ်သည် ဒေါ်မြတ်နိုး၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ကလေးငယ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ အသံကုန် အော်ဟစ်ငိုကြွေးတော့သည်။

အမှန်တရားသည် နာကျင်ဖွယ် ကောင်းသော်လည်း ၎င်းသည် လွတ်မြောက်ခြင်းကိုလည်း ပေးစွမ်းနိုင်သည်။ ဒေါ်မြတ်နိုးသည် အိမ်ကြီးကို ရောင်းချကာ မြို့သစ်တစ်ခုသို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမသည် နှင်းနွယ်နှင့် ကလေးငယ်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ အတိတ်၏ အမှောင်ထုများမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ ကလေးငယ်၏ အမည်ကို "လင်းရောင်" ဟု မှည့်ခေါ်လိုက်သည်။ အမှောင်ထုထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းရောင်ကလေးဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက်။ လင်းရောင်သည် လူလားမြောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဒေါ်မြတ်နိုးကို မေမေကြီးဟု ခေါ်ပြီး နှင်းနွယ်ကို မမဟု ခေါ်သည်။ သူတို့ သုံးယောက်ကြားတွင် ရှိနေသော ပတ်သက်မှုသည် လောက၏ သတ်မှတ်ချက်များထက် ပို၍ နက်ရှိုင်းသည်။ နေဝင်ချိန် တစ်ခုတွင် ဒေါ်မြတ်နိုးသည် ဝရန်တာတွင် ထိုင်ရင်း ကစားနေသော လင်းရောင်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ အတိတ်သည် ဒဏ်ရာဖြစ်သော်လည်း ပစ္စုပ္ပန်သည် ကုထုံးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပြီ။

ဇာတ်လမ်း၏ အဆုံးသတ်တွင် ဒေါ်မြတ်နိုးသည် သူမ၏ ဒိုင်ယာရီထဲ၌ စာတစ်ကြောင်း ရေးသားခဲ့သည်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် အပြစ်များကို ဆေးကြောနိုင်စွမ်း မရှိသော်လည်း ထိုအပြစ်များကြားမှ ပွင့်လန်းလာသော ပန်းကလေးကိုတော့ ကာကွယ်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ အိမ်ဟောင်းကြီးမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သော ထိုနေ့သည် သူမတို့ ဘဝသစ်၏ အစဦး ဖြစ်ခဲ့သလို၊ နာကျင်မှုများ၏ အဆုံးသတ်လည်း ဖြစ်ခဲ့ပေတော့သည်။ အဝေးက တောင်တန်းကြီးများပေါ်တွင် နေရောင်ခြည်သည် လင်းလက်တောက်ပလျက် ရှိနေတော့သည်။