အိမ်မဟုတ်တဲ့ အိမ်(စ/ဆုံး)

မိုးဦးကျကာလ၏ မြေနံ့သင်းပျံ့မှုသည် တစ်ချိန်က နွေးထွေးခဲ့ဖူးသော ရင်ခွင်ဟောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ မြတ်နိုး၏ နှာခေါင်းဝတွင် လာရောက်တိုးဝှေ့နေသည်။ သို့သော် ထိုအနံ့သည် သူမအတွက်တော့ လွမ်းမောဖွယ်ထက် ပူလောင်မှုကိုသာ ပို၍ ပေးစွမ်းနေသယောင်ရှိ၏။ သံချေးတက်နေသော ခြံဝင်းတံခါးကြီးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် ထွက်ပေါ်လာသည့် ကျွီကနဲ အသံသည် ငြိမ်သက်နေသော လမ်းကလေးအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ခြံထဲတွင် အဖိုးတန်သစ်ပင်ကြီးများက အရိပ်ထိုးနေသော်လည်း ထိုအရိပ်များသည် သူမကို ကြိုဆိုနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အုပ်မိုးဖိစီးထားသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။ မြတ်နိုးသည် လက်ထဲတွင် ဆွဲထားသော ခရီးဆောင်အိတ်လေးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း သူမ စွန့်ခွာသွားခဲ့သည်မှာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ခဲ့ပြီဖြစ်သော ထိုအိမ်ကြီးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ အိမ်၏ နံရံများပေါ်တွင် မှိုစွဲနေသော အစိမ်းပုပ်ရောင် အကွက်များသည် အချိန်ကာလ၏ ဒဏ်ရာများကို ဖော်ပြနေသကဲ့သို့ပင်။ လှေကားထစ်များကို တက်လှမ်းလိုက်တိုင်း သစ်သားချောင်းများ၏ အော်ဟစ်သံသည် သူမ၏ နှလုံးခုန်သံနှင့် ထပ်တူကျနေသည်။ ဤအိမ်သည် သူမ၏ မွေးရပ်မြေ ဖြစ်သော်လည်း ယခုတော့ သူမနှင့် စိမ်းသက်လှသော နေရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ချေပြီ။

အိမ်အတွင်းပိုင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် မှေးမှိန်သော အလင်းရောင်အောက်တွင် ဖုန်မှုန့်များ ဝဲပျံနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ အခန်းထောင့်ရှိ ကုလားထိုင်အိုကြီးပေါ်တွင် ကျောပေးကာ ထိုင်နေသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် မြတ်နိုး၏ ခြေလှမ်းများ တန့်သွားသည်။ ထိုသူမှာ သူမ၏ ဖခင် ဦးဘသစ်ပင် ဖြစ်သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူသည် သူမ ရောက်ရှိလာသည်ကို သိပုံမရဘဲ ပြတင်းပေါက်ပြင်ပက ကောင်းကင်ပြာကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ နှစ်ဦးသားကြားတွင် ရှိနေသော လေထုသည် အေးစက်လွန်းလှသဖြင့် အသက်ရှူရသည်မှာပင် ခက်ခဲလာသည်။ မြတ်နိုးက အဖေ ဟု တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သော်လည်း တစ်ဖက်လူဆီမှ တုံ့ပြန်မှု မရှိခဲ့ပေ။ ထိုတိတ်ဆိတ်မှုသည် သူမ၏ ရင်ထဲကို ဓားဖြင့် မွှန်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။ အိမ်ဆိုသည်မှာ နွေးထွေးမှုရှိရမည်ဟု လူတို့ ပြောလေ့ရှိသော်လည်း ဤနေရာ၌တော့ အေးစက်မှုနှင့် အထီးကျန်မှုတို့ကသာ ကြီးစိုးနေသည်။ ဖခင်၏ ပုခုံးသားများမှာ သူမ မှတ်မိနေခဲ့သည်ထက် ပို၍ ကျုံ့ဝင်သွားကာ အိုမင်းရင့်ရော်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဧည့်ခန်းအလယ်တွင် ရှိနေသော စန္ဒရားအိုကြီးမှာ ဖုန်များ အထပ်ထပ် တက်နေသည်။ တစ်ချိန်က ထိုစန္ဒရားမှ ထွက်ပေါ်ခဲ့သော မိခင်ဖြစ်သူ၏ တေးသံသာများသည် ယခုတော့ အိမ်၏ အမှောင်ထောင့်များတွင် ပုန်းကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ မြတ်နိုးသည် လက်ချောင်းလေးများဖြင့် စန္ဒရားခလုတ်တစ်ခုကို ခပ်ဖွဖွ နှိပ်လိုက်မိသည်။ ထွက်ပေါ်လာသော အသံမှာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ တုန်ရီနေသည်။ ထိုအသံသည် သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ထဲက ငိုရှိုက်သံနှင့် တူနေ၏။ စာကြည့်တိုက်ခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ ဟောင်းနွမ်းနေသော စာအုပ်နံ့များနှင့်အတူ အတိတ်က ပုံရိပ်များ တရိပ်ရိပ် ပေါ်လာသည်။ ဤအခန်းထဲတွင် သူမ စာဖတ်ခဲ့ဖူးသည်။ ဤအခန်းထဲတွင်ပင် သူမ၏ အိပ်မက်များကို ဖခင်ဖြစ်သူက ရိုက်ချိုးခဲ့ဖူးသည်။ နံရံတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော မိသားစု ဓာတ်ပုံထဲတွင် လူအားလုံးက ပြုံးနေကြသော်လည်း ထိုအပြုံးများနောက်ကွယ်က အမှန်တရားကိုတော့ မြတ်နိုးတစ်ယောက်သာ သိရှိခဲ့သည်။ သူမသည် အိမ်ထဲ၌ ရှိနေသော်လည်း အပြင်ဘက်ကိုသာ ထွက်ပြေးချင်စိတ်များ တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်နေမိသည်။

ညစာစားပွဲဝိုင်းလေးသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။ ဟင်းခွက်ထဲမှ ထွက်ပေါ်နေသော အငွေ့များသည်လည်း ပျော်ရွှင်မှုကို မဖန်တီးနိုင်ဘဲ ဝမ်းနည်းမှုအငွေ့အသက်များကိုသာ သယ်ဆောင်လာသည်။ ဦးဘသစ်သည် စားပွဲ၏ ထိပ်ဆုံးတွင် ထိုင်ကာ ထမင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ စားနေသည်။ ဇွန်းနှင့် ပန်းကန် ထိခတ်သံမှအပ အခြားမည်သည့်အသံမျှ မရှိပေ။ မြတ်နိုးသည် ဟင်းတစ်ဇွန်းကို ခပ်ယူရင်း ဖခင်ဖြစ်သူကို စကားစရန် ကြိုးစားသော်လည်း လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုက ပိတ်ဆို့နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ အဖေ နေကောင်းရဲ့လား ဟု မေးလိုက်သော စကားသည် လေထဲတွင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားသလိုပင်။ ဖခင်ဖြစ်သူက ခေါင်းကို အသာအယာ ငြိမ့်ပြရုံမှအပ စကားတစ်လုံးမျှ ပြန်မပြောခဲ့ပေ။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မြတ်နိုးသည် မိမိကိုယ်ကို လူစိမ်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အိမ်ဆိုသည်မှာ နေထိုင်သူတို့၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဤအိမ်ကြီးမှာမူ အမုန်းနှင့် အငြိုးအတေးများဖြင့်သာ တည်ဆောက်ထားပုံရသည်။

အပေါ်ထပ်က အမှိုက်ခန်းလေးထဲသို့ မြတ်နိုး တက်သွားမိသည်။ ထိုနေရာတွင် ဖုန်အလိမ်းလိမ်း တက်နေသော သေတ္တာအိုကြီးများကို တွေ့ရသည်။ သေတ္တာတစ်လုံးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ ငယ်စဉ်က အရုပ်ကလေးများနှင့် စာအုပ်ဟောင်းများကို တွေ့ရှိရသည်။ ထို့ပြင် အဝါရောင် သန်းနေသော စာအိတ်အချို့ကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုစာအိတ်များသည် သူမ၏ မိခင်က သူမထံသို့ ရေးခဲ့သော စာများ ဖြစ်သော်လည်း သူမ တစ်ခါမျှ မဖတ်ခဲ့ရဖူးသော စာများပင်။ ဖခင်ဖြစ်သူသည် ထိုစာများကို ဝှက်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ စာများကို တစ်စောင်ချင်း ဖတ်ကြည့်ရင်း မြတ်နိုး၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။ မိခင်ဖြစ်သူ၏ လွမ်းဆွတ်တမ်းတမှုများ၊ ဘာကြောင့် ထွက်ခွာသွားရသည်ဟူသော ရှင်းပြချက်များက သူမ၏ ရင်ကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ခွဲပစ်လိုက်သလိုပင်။ အတိတ်၏ လျှို့ဝှက်ချက်များသည် ယခုမှသာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး သူမ၏ အနာဂတ်ကိုပါ လွှမ်းမိုးလာတော့သည်။

မိုးသည် ပို၍ ပြင်းထန်စွာ ရွာသွန်းလာသည်။ အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်သို့ ကျရောက်သော မိုးစက်သံများသည် စစ်မြေပြင်က သေနတ်သံများကဲ့သို့ပင်။ အောက်ထပ်မှ အိမ်ဖော်အိုကြီး ဒေါ်မြသည် မြတ်နိုး၏ အနားသို့ လာကာ လက်ဖက်ရည်ကြမ်း တစ်ခွက် လာချပေးသည်။ ဒေါ်မြ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မြတ်နိုးအပေါ် သနားကရုဏာများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဒီအိမ်ကြီးက အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး သမီးရယ် ဟု ဒေါ်မြက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ခက်ထန်မှုနောက်ကွယ်တွင် မည်မျှလောက်သော နာကျင်မှုများ ရှိနေသည်ကို ဒေါ်မြက အရိပ်အမြွက် ပြောပြသည်။ မြတ်နိုးသည် ထိုစကားများကို နားထောင်ရင်း ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်နေသည်။ ဖခင်ကို မုန်းတီးခဲ့သော သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ယခုအခါ ဝေခွဲမရသော ခံစားချက်များက ကြီးစိုးလာသည်။ ဒေါသ၊ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် နောင်တတို့သည် ပေါင်းစုံကာ သူမကို ဖိစီးနှိပ်စက်နေတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ မြတ်နိုးသည် သူမ၏ အခန်းထဲတွင် အောင်းမနေနိုင်တော့ဘဲ ဖခင်ဖြစ်သူထံသို့ သွားလိုက်သည်။ ဦးဘသစ်သည် စာကြည့်ခန်းထဲတွင် မီးမှိန်မှိန်လေးဖြင့် ထိုင်နေဆဲပင်။ အဖေ ဘာလို့ အမေ့ဆီက စာတွေကို ဝှက်ထားခဲ့တာလဲ ဟု မြတ်နိုးက တုန်ရီသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူက ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကြည့်လာသည်။ ထိုမျက်ဝန်းများထဲတွင် သူမ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော မျက်ရည်စများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ငါ မင်းကို ဆုံးရှုံးရမှာ ကြောက်လို့ပါ သမီးရယ် ဟု ဖခင်ဖြစ်သူက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ ထိုစကားတစ်ခွန်းသည် မြတ်နိုး၏ ရင်ထဲက အမုန်းတရားများကို အရည်ပျော်ကျသွားစေသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ဆောက်ခဲ့သော နံရံကြီးသည် ပြိုကျသွားသော်လည်း ထိုနေရာတွင် အသစ်ပြန်လည် တည်ဆောက်ရန်အတွက်တော့ အချိန်များစွာ လိုအပ်ဦးမည်ဖြစ်သည်။ နှစ်ဦးသားကြားတွင် ခါးသီးသော အမှန်တရားများက စီးဆင်းနေသည်။

ညဉ့်နက်သော်လည်း မြတ်နိုး အိပ်မပျော်နိုင်ပေ။ သူမသည် မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည်မေးခွန်းထုတ်နေမိသည်။ ငါ့အတွက် အိမ်ဆိုတာ ဘာလဲ။ ဤအဆောက်အဦကြီးလား၊ သို့မဟုတ် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အိုမင်းသော ပုံရိပ်လား။ သူမ၏ အိပ်ခန်းထဲက ပြတင်းပေါက်မှ ကြည့်လိုက်လျှင် အပြင်ဘက်က သစ်ပင်ကြီးများသည် လေထဲတွင် ယိမ်းထိုးနေကြသည်။ သူမ၏ ဘဝသည်လည်း ထိုသစ်ပင်များကဲ့သို့ပင် လေမုန်တိုင်းကြားတွင် ရုန်းကန်နေရသည်။ သူမသည် ဤနေရာမှ ထွက်ပြေးချင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ထွက်ပြေးရုံဖြင့် ပြဿနာများ ပြေလည်သွားမည် မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ အိမ်ပြန်ရောက်ခြင်းသည် ခန္ဓာကိုယ် ပြန်ရောက်ခြင်းထက် စိတ်ဝိညာဉ် ပြန်လည် ဆုံဆည်းခြင်းသာ ဖြစ်သင့်သည်ဟု သူမ တွေးတောမိသည်။ သို့သော် ထိုဆုံဆည်းမှုက သူမ ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ခက်ခဲနက်နဲနေသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ဖခင်ဖြစ်သူသည် အိပ်ရာမှ မထနိုင်တော့ဘဲ ဖျားနာနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ မြတ်နိုးသည် ဖခင်၏ နဖူးပေါ်သို့ ရေပတ်တိုက်ပေးရင်း သူ၏ အသားအရေများ မည်မျှ ခြောက်သွေ့နေသည်ကို သတိထားမိသည်။ ဖခင်၏ လက်များကို ဆုပ်ကိုင်ထားချိန်တွင် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် နင့်ကနဲ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤလက်များကပင် သူမကို ငယ်စဉ်က ပွေ့ချီခဲ့ဖူးသည်။ ဤလက်များကပင် သူမကို ကြိုးကိုင်ခဲ့ဖူးသည်။ အခုတော့ ထိုလက်များသည် အားအင်ကုန်ခမ်းကာ တုန်ရီနေရှာသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူက သူမကို ကြည့်ကာ မင်းကို အဖေ တောင်းပန်ပါတယ် ဟု အားယူကာ ပြောသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မြတ်နိုး၏ နှလုံးသားသည် ဝေဒနာနှင့် မေတ္တာတို့ ပေါင်းစုံကာ ကြေကွဲသွားရသည်။ သူမသည် ဖခင်ကို ဖက်ကာ ငိုရှိုက်မိသည်။ ဤအိမ်ကြီးသည် အေးစက်လှသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ နွေးထွေးမှု အစက်အပြောက်ကလေးများ စတင် ထွက်ပေါ်လာချေပြီ။

ရက်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ အိမ်ထဲတွင် ဆေးနံ့များနှင့်အတူ လူသံအချို့ ပြန်လည် ကြားလာရသည်။ အိမ်နီးနားချင်းများက လာရောက်ကြည့်ရှုကြသလို၊ မြတ်နိုးကလည်း အိမ်ကို သန့်ရှင်းရေး စတင် လုပ်ဆောင်သည်။ ဖုန်ထူနေသော ပြတင်းပေါက်များကို ပွတ်တိုက်လိုက်ချိန်တွင် အပြင်ဘက်က နေရောင်ခြည်သည် အခန်းထဲသို့ အတားအဆီးမဲ့ ဝင်ရောက်လာသည်။ စန္ဒရားပေါ်က ဖုန်များကို သုတ်သင်လိုက်သောအခါ စန္ဒရား၏ အရောင်အသွေးသည် ပြန်လည် တောက်ပလာသည်။ မြတ်နိုးသည် အတိတ်ကို မေ့ပစ်ရန် မကြိုးစားတော့ဘဲ အတိတ်နှင့်အတူ ယှဉ်တွဲနေထိုင်ရန် သင်ယူနေပြီ ဖြစ်သည်။ အိမ်ဆိုသည်မှာ နေရာတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ နားလည်မှုနှင့် ခွင့်လွှတ်မှုတို့ ရှိရာ အရပ်ဖြစ်ကြောင်း သူမ နားလည်လာသည်။

နောက်ဆုံးတွင် မြတ်နိုးသည် သူမ၏ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ပြန်လည် ထုပ်ပိုးလိုက်သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ခါတွင်မူ ထွက်ပြေးခြင်း မဟုတ်ဘဲ ပြန်လာရန် ကတိဖြင့် ထွက်ခွာခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူကို နှုတ်ဆက်ချိန်တွင် သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ယခင်ကကဲ့သို့ အေးစက်မှု မရှိတော့ဘဲ မျှော်လင့်ချက် အလင်းရောင်များ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ အဖေ ဂရုစိုက်ပါ၊ သမီး မကြာခင် ပြန်လာခဲ့မယ် ဟု သူမ ပြောလိုက်သောအခါ ဖခင်က ပြုံးပြသည်။ ထိုအပြုံးသည် သူမ၏ ဘဝတွင် အလှဆုံးသော အမှတ်တရတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ ခြံဝင်းတံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်ချိန်တွင် ထွက်ပေါ်လာသော အသံသည် ယခင်ကကဲ့သို့ နားမချမ်းသာစရာ မဟုတ်တော့ဘဲ အိမ်တစ်အိမ်၏ လုံခြုံမှုကို ပေးစွမ်းသော အသံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

မြတ်နိုးသည် လမ်းမပေါ်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားရင်း နောက်သို့ တစ်ချက် ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အိမ်ကြီးသည် နေရောင်အောက်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်တည်နေသည်။ ထိုအိမ်သည် တစ်ချိန်က သူမအတွက် ငရဲတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုတော့ နာကျင်မှုများမှ သင်ခန်းစာယူနိုင်ခဲ့သော အေးရိပ်တစ်ခု ဖြစ်နေပြီ။ လူတို့သည် အိမ်ကို ရှာဖွေရင်း ဘဝတစ်ခုလုံးကို ကုန်ဆုံးစေတတ်ကြသည်။ မြတ်နိုးအတွက်တော့ အိမ်ဆိုသည်မှာ အုတ်နံရံများကြားတွင် မဟုတ်ဘဲ မိမိကိုယ်မိမိ ခွင့်လွှတ်နိုင်ခြင်းနှင့် ချစ်ခင်သူတို့၏ ရင်ခွင်ထဲတွင်သာ ရှိနေတော့သည်။ သူမ၏ ခြေလှမ်းများသည် ယခင်ကထက် ပို၍ ပေါ့ပါးနေကာ ရှေ့ဆက်ရမည့် ခရီးလမ်းသည်လည်း အဓိပ္ပာယ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။ အတိတ်ကို ထားရစ်ခဲ့ကာ အနာဂတ်သစ်ကို ဖန်တီးရန် သူမ အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အိမ်မဟုတ်ခဲ့သော အိမ်သည် ယခုတော့ သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်၌ အမှန်တကယ် နားခိုရာ အိမ်တစ်လုံး ဖြစ်သွားခဲ့ချေပြီ။