မိဘများရဲ့ မျက်ရည်

 မိုးသက်လေဦးရဲ့ တိုက်ခတ်မှုကြောင့် ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ သွပ်မိုးတွေဟာ တဂျိဂျိနဲ့ မြည်ဟည်းနေကြတယ်လေ။ ညို့မှိုင်းနေတဲ့ ကောင်းကင်ပြင်ကြီးက အချိန်မရွေး ပြိုကျတော့မလို အုံ့ဆိုင်းလွန်းလှတယ်။ အိမ်ရှေ့က ကွပ်ပျစ်အစုတ်လေးပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ ဦးဘုန်းတစ်ယောက် သက်ပြင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ချနေမိတယ်။ သူ့ရဲ့ တွန့်လိပ်နေတဲ့ လက်ချောင်းတွေကြားမှာ ဆေးပေါ့လိပ်လေးက တငွေ့ငွေ့ လောင်ကျွမ်းနေတုန်းပါပဲ။ အိမ်ထဲကနေ ထွက်လာတဲ့ ချောင်းဆိုးသံ အဟတ်ဟတ်က သူ့နှလုံးသားကို ဆူးနဲ့ ထိုးသလို ခံစားရစေတယ်။ ဒါဟာ သူ့ဇနီး ဒေါ်အေးမေရဲ့ ရောဂါသည် ချောင်းဆိုးသံပဲ ဖြစ်တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေအားလုံးဟာ မြို့ကြီးဆီကို ပညာသင်သွားတဲ့ သားဖြစ်သူ မောင်ကျော်ဆီမှာပဲ ရှိနေခဲ့တာပါ။ သားဆီက စာမလာတာလည်း လပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီလေ။ မြေဆီလွှာရဲ့ အနံ့က စိုစွတ်ထိုင်းမှိုင်းနေသလိုပဲ ဦးဘုန်းရဲ့ ရင်ထဲမှာလည်း စိုးရိမ်စိတ်တွေက အရှိန်အဟုန်နဲ့ ကြီးထွားလို့ နေခဲ့ပါတယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က သားဖြစ်သူ မြို့ကို တက်ခါစအချိန်တွေကို ဦးဘုန်း ပြန်လည် မြင်ယောင်လာမိတယ်။ အဲဒီတုန်းက မောင်ကျော်က ရွာမှာ ထူးချွန်တဲ့ ကျောင်းသားလေးပေါ့။ ရွာသူရွာသားတွေကတောင် မောင်ကျော်ဟာ တစ်နေ့မှာ မင်းစိုးရာဇာ ဖြစ်မယ့်သူလို့ ချီးမွမ်းခဲ့ကြတာ။ ဦးဘုန်းတို့ လင်မယားမှာ ရှိသမျှ လယ်ယာကိုင်းကျွန်းလေးတွေကို ရောင်းချပြီး သားဖြစ်သူကို မြို့ကျောင်း ပို့ခဲ့ရတာပါ။ သားကလည်း ကတိတွေ အထပ်ထပ် ပေးခဲ့ဖူးတယ်။ အဖေနဲ့ အမေကို တစ်နေ့မှာ မြို့ပေါ်ခေါ်ပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ထားပါ့မယ်ဆိုတဲ့ စကားတွေဟာ အခုတော့ လေထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ မီးခိုးငွေ့တွေလိုပါပဲ။ သားဆီက စာတစ်စောင် ရောက်လာတိုင်း ဒေါ်အေးမေတစ်ယောက် ဝမ်းသာလွန်းလို့ မျက်ရည်တွေ ကျခဲ့ရတာကိုလည်း ဦးဘုန်း အမှတ်ရနေပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ စာတွေက ကျဲလာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ လုံးဝကို ဆိတ်သုဉ်းသွားခဲ့ရတာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒေါ်အေးမေရဲ့ ရောဂါက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပြီး ဆိုးရွားလာခဲ့တယ်။ ဆေးဖိုးဝါးခကလည်း မနည်းလှဘူးလေ။ ဦးဘုန်းမှာတော့ ရွာထဲက လူတွေဆီမှာ အကြွေးတောင်းရင်း မျက်နှာငယ်နေရပြီ။ အိမ်နီးနားချင်းတွေကလည်း သူတို့ရဲ့ အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး သနားကြပေမယ့် အားလုံးက ဆင်းရဲသားတွေဆိုတော့ ဘယ်လောက်အထိ ကူညီနိုင်ကြမှာလဲ။ တစ်ညမှာတော့ ဒေါ်အေးမေက ဦးဘုန်းရဲ့ လက်ကို တုန်တုန်ရင်ရင်လေး ဆုပ်ကိုင်ပြီး သားကို တွေ့ချင်တယ်လို့ တိုးတိုးလေး ပြောရှာတယ်။ အဲဒီစကားသံက ဦးဘုန်းရဲ့ ရင်ကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။ သားကို တွေ့ဖို့ ဆိုတာက မြို့ကြီးပြကြီးကို သွားရမှာလေ။ မြို့ကို သွားဖို့ လမ်းစရိတ်တောင် မရှိတဲ့ သူတို့အတွက်တော့ ဒါဟာ တကယ့်ကို ခက်ခဲတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဇနီးသည်ရဲ့ နောက်ဆုံး ဆန္ဒဖြစ်နိုင်တဲ့ ဒီတောင်းဆိုမှုကို ဦးဘုန်း မငြင်းရက်ခဲ့ပါဘူး။

နောက်ဆုံးတော့ ဦးဘုန်းဟာ သူတို့ရဲ့ နောက်ဆုံးပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်တဲ့ အိမ်ကွက်လေးကို အပေါင်ဆုံး ထားလိုက်ရပါတော့တယ်။ ရလာတဲ့ ငွေစလေးအနည်းငယ်ကို ပုဆိုးခါးပုံစကြားမှာ သေချာထိုးထည့်ပြီး ဒေါ်အေးမေကို အိမ်နီးချင်းတွေနဲ့ အပ်ခဲ့ရတယ်။ သားကို သွားရှာဖို့ ခရီးစတင်ခဲ့ပြီပေါ့။ မြို့ကြီးပြကြီးရဲ့ ဆူညံသံတွေ၊ လူတွေရဲ့ အလျင်စလို သွားလာနေမှုတွေကြားမှာ ဦးဘုန်းတစ်ယောက် ယောက်ယက်ခတ်နေခဲ့တယ်။ လိပ်စာကတ်ဟောင်းလေး တစ်ခုကို ကိုင်ပြီး လူတိုင်းကို လိုက်မေးနေရတာဟာ တကယ့်ကို ပင်ပန်းလှပါတယ်။ လူအချို့က သူ့ကို အထင်သေးတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်သွားကြသလို၊ အချို့ကလည်း လှောင်ပြုံး ပြုံးသွားကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဦးဘုန်း စိတ်မပျက်ခဲ့ပါဘူး။ သားရဲ့ မျက်နှာကို မြင်ချင်တဲ့ ဇနီးသည်အတွက် သူဟာ မောပန်းခြင်းကို အံတုခဲ့ပါတယ်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ သားဖြစ်သူ အလုပ်လုပ်တယ်ဆိုတဲ့ ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခု ရှေ့ကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ အဆောက်အအုံကြီးက မြင့်မားလွန်းလို့ မော့ကြည့်ရင်တောင် ခေါင်းမူးချင်စရာပါပဲ။ မှန်နံရံကြီးတွေက နေရောင်အောက်မှာ တလက်လက် တောက်ပနေကြတယ်။ ဦးဘုန်းကတော့ သူ့ရဲ့ စုတ်ပြတ်နေတဲ့ အင်္ကျီနဲ့ လွယ်အိတ်ဟောင်းလေးကို ကိုင်ပြီး အထဲကို ဝင်ဖို့ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ အစောင့်တွေက သူ့ကို တားဆီးကြပေမယ့် သားရဲ့ နာမည်ကို အထပ်ထပ် ရွတ်ဆိုရင်း တောင်းပန်တိုးလျှိုးခဲ့ရတယ်။ ကံကောင်းချင်တော့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကားအကောင်းစားကြီး တစ်စီးက အဆောက်အအုံရှေ့မှာ ထိုးရပ်လိုက်ပါတယ်။ ကားပေါ်ကနေ ဆင်းလာတာကတော့ သူ အမြဲတမ်း လွမ်းဆွတ်နေရတဲ့ သားဖြစ်သူ မောင်ကျော်ပါပဲ။ မောင်ကျော်ဟာ အရင်ကလို ရွာက ကောင်လေး မဟုတ်တော့ဘဲ ခန့်ညားထည်ဝါတဲ့ လူကုံထံ တစ်ယောက်လို ဝတ်စားထားတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

ဦးဘုန်းဟာ အဲဒီနေရာမှာတင် မှင်တက်ပြီး ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ သားဖြစ်သူရဲ့ နောက်ကျောကို ကြည့်ရင်း ပါးပြင်ပေါ်ကို မျက်ရည်တွေက အတားအဆီးမရှိ စီးကျလာခဲ့တယ်။ သူ စိုက်ပျိုးခဲ့တဲ့ အပင်လေးက အသီးအနှံတွေ ပေးမယ့်အစား ဆူးတွေနဲ့ပဲ ပြန်လည် ထိုးဆွနေသလို ခံစားရတယ်။ ဦးဘုန်းဟာ ဘာစကားမှ ဆက်မပြောနိုင်တော့ဘဲ ကုမ္ပဏီရှေ့က လူသွားလမ်းဘေးမှာ ခွေယိုင်ပြီး ထိုင်ချလိုက်မိတယ်။ သူ့ရင်ထဲမှာ ခံစားနေရတဲ့ နာကျင်မှုက ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ပင်ပန်းမှုထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုနေခဲ့တယ်။ ရွာမှာ ကျန်နေခဲ့တဲ့ ဒေါ်အေးမေကို ဘယ်လို မျက်နှာနဲ့ ပြန်တွေ့ရမလဲဆိုတာကိုပဲ သူ တွေးနေမိတော့တယ်။ နေဝင်ရိုးရီ အချိန်ရဲ့ မှောင်ရိပ်တွေက မြို့ပြကြီးကို စတင် လွှမ်းမိုးလာခဲ့ပြီ။

အဲဒီညမှာ ဦးဘုန်းဟာ မြို့ရဲ့ ပလက်ဖောင်းပေါ်မှာပဲ အိပ်စက်ခဲ့ရတယ်။ အေးစက်လှတဲ့ ညဦးလေက သူ့ရဲ့ အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်နေပေမယ့် သူ့စိတ်တွေကတော့ မေ့လျော့မသွားခဲ့ပါဘူး။ နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာတော့ သူဟာ စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်တယ်။ သားဆီက ဘာကိုမှ မမျှော်လင့်တော့ဘဲ ရွာကိုပဲ ပြန်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ရွာကို မပြန်ခင်မှာ သားအတွက် သူ ယူလာတဲ့ ရွာက လက်ဆောင်လေးတွေကိုတော့ ပေးခဲ့ချင်သေးတယ်။ အဲဒါကတော့ ဒေါ်အေးမေ ကိုယ်တိုင် ကျိတ်ပြီး လုပ်ပေးလိုက်တဲ့ မုန့်လေးတွေနဲ့ သားငယ်စဉ်ကတည်းက သဘောကျခဲ့တဲ့ ချည်ပုဆိုးအသစ်လေး တစ်ထည်ပါပဲ။ ဦးဘုန်းဟာ အဲဒီပစ္စည်းလေးတွေကို ကုမ္ပဏီရဲ့ အပေါက်ဝမှာ ချန်ထားရစ်ခဲ့ပြီး မျက်ရည်တွေကို သုတ်ကာ လှည့်ထွက်လာခဲ့ပါတော့တယ်။

ရွာကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ဦးဘုန်းကို ပိုပြီး ကြေကွဲစေခဲ့တယ်။ ဒေါ်အေးမေကတော့ သူ့ကို စောင့်ရင်းနဲ့ပဲ အသက်ပျောက်သွားခဲ့ရရှာပြီ။ အိမ်နီးချင်းတွေက ဈာပနအတွက် ပြင်ဆင်နေကြတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ဦးဘုန်းဟာ အသံတိတ် ငိုကြွေးခြင်းတွေနဲ့အတူ ပြိုလဲသွားခဲ့ရတယ်။ သားကို တွေ့ခဲ့ရလားလို့ မေးတဲ့ အိမ်နီးချင်းတွေကိုလည်း သူ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ သားက အလုပ်တွေ အရမ်းများနေလို့ မလာနိုင်ဘူးလို့ပဲ လိမ်ညာ ပြောဆိုခဲ့ရတယ်။ ဒါဟာ ဖခင်တစ်ယောက်ရဲ့ နောက်ဆုံး ထိန်းသိမ်းပေးခဲ့တဲ့ သားရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာပါပဲ။ ဒေါ်အေးမေရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို ကြည့်ရင်း ဦးဘုန်းဟာ မိဘတွေရဲ့ မေတ္တာက ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမားပြီး နာကျင်စရာ ကောင်းသလဲဆိုတာကို တွေးတောနေမိပါတော့တယ်။

လအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်မှာတော့ မောင်ကျော်တစ်ယောက် ရွာကို ရုတ်တရက် ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ ပုံစံက အရင်လို ခန့်ညားမနေတော့ဘဲ နွမ်းလျနေခဲ့တယ်။ ကုမ္ပဏီမှာ ပြဿနာတွေ တက်ပြီး အလုပ်ပြုတ်သွားခဲ့ရတာလို့ သိရတယ်။ သူ မြို့မှာ ရခဲ့တဲ့ အရှိန်အဝါတွေက ခဏတာ အိပ်မက်တစ်ခုလိုပဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီလေ။ အိမ်ကို ရောက်တဲ့အခါ မိခင်ဖြစ်သူ မရှိတော့တာကို မြင်လိုက်ရတဲ့ မောင်ကျော်ဟာ အိမ်ဦးမှာ ဝပ်စင်းပြီး အားရပါးရ ငိုကြွေးပါတော့တယ်။ ဦးဘုန်းကတော့ ဘာမှမပြောဘဲ သားရဲ့ ကျောပြင်ကို ကြည့်နေမိတယ်။ ဒေါသထက် သနားစိတ်ကပဲ ဦးဘုန်းကို လွှမ်းမိုးနေခဲ့တာပါ။ သားတစ်ယောက် မှားယွင်းခဲ့တာကို ခွင့်လွှတ်ဖို့ဆိုတာ မိဘတွေအတွက်တော့ အခက်ခဲဆုံး မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။

မောင်ကျော်ဟာ သူ့အဖေရဲ့ ခြေရင်းမှာ ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်ခဲ့တယ်။ အဖေ... ကျွန်တော် မှားခဲ့ပါတယ်၊ ကျွန်တော့်ကို သတ်လိုက်ပါတော့လို့ ပြောရင်း ငိုရှရှနဲ့ တောင်းပန်နေရှာတယ်။ ဦးဘုန်းက သားရဲ့ ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်ပေးရင်း "သားရယ်... မိဘဆိုတာ သားသမီးတွေရဲ့ မျက်ရည်ကို မမြင်ချင်သလို၊ သားသမီးတွေက ပေးတဲ့ မျက်ရည်ကိုလည်း ခံနိုင်ရည် ရှိကြသူတွေပါ" လို့ အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြောလိုက်တယ်။ အဲဒီစကားက မောင်ကျော်ရဲ့ ရင်ကို လှံနဲ့ ထိုးလိုက်သလို ခံစားရစေခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ မိုက်မဲမှုတွေကြောင့် ဆုံးရှုံးခဲ့ရတာတွေကို ပြန်တွေးရင်း မောင်ကျော်တစ်ယောက် နောင်တမျက်ရည်တွေနဲ့အတူ ဘဝသစ်ကို စတင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါတော့တယ်။

ရွာကလေးရဲ့ ညနေခင်း နေဝင်ချိန်မှာတော့ သားအဖနှစ်ယောက်ဟာ ဒေါ်အေးမေရဲ့ အုတ်ဂူလေးရှေ့မှာ အတူတူ ထိုင်နေကြတယ်။ လေပြေလေးက တဖြူးဖြူး တိုက်ခတ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးက ငြိမ်သက်လို့ နေတယ်။ ဦးဘုန်းရဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်နေရင်း လွတ်လပ်ငြိမ်းချမ်းနေပုံ ရပါတယ်။ မိဘများရဲ့ မျက်ရည်ဆိုတာ နာကျင်မှုကြောင့် စီးကျတတ်သလို၊ ခွင့်လွှတ်ခြင်းရဲ့ ပြယုဂ်တစ်ခုလည်း ဖြစ်နေတတ်တာကို မောင်ကျော်တစ်ယောက် ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်သွားခဲ့ပြီ။ အတိတ်က ဒဏ်ရာတွေဟာ အမာရွတ် ဖြစ်ကျန်နေဦးမှာ ဖြစ်ပေမယ့် ရှေ့ဆက်ရမယ့် ဘဝလမ်းမှာတော့ မေတ္တာတရားကသာ အမှောင်ထုကို ခွင်းနိုင်တဲ့ အလင်းရောင်ဖြစ်ကြောင်း ဒီပုံပြင်လေးက သက်သေထူနေပါတော့တယ်။