အဆုံးစီရင်တဲ့မိထွေး

 မိုးသက်မုန်တိုင်းက ဝါးရုံတောကို တဝုန်းဝုန်းရိုက်ခတ်နေသည်။ ဟောင်းနွမ်းနေသော သစ်သားအိမ်ကြီး၏ အက်ကြောင်းများကြားမှ လေချွန်သံက တရှူးရှူးထွက်ပေါ်နေ၏။ ထိုအိမ်ကြီး၏ အမှောင်ရိပ်ကျရာ ထောင့်စွန်းတစ်ခုတွင် မိုးစက် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေမိသည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းများက တုန်ယင်နေသော်လည်း မျက်ဝန်းအစုံကမူ ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ အေးစက်လှသည်။ ဤအိမ်သို့ သူမ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်မှာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း ယနေ့ညကဲ့သို့ အသက်ရှူရကျပ်သောညမျိုး တစ်ခါမျှ မကြုံခဲ့ဖူးချေ။ ဧည့်ခန်းအလယ်တွင် ထွန်းညှိထားသော ဖယောင်းတိုင်မီးအိမ်လေးက တဖျပ်ဖျပ်လွင့်နေပြီး နံရံပေါ်တွင် ကျနေသော သူမ၏ အရိပ်က ဘီလူးသရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကြီးမားထွားကြိုင်းနေသည်။ အိမ်ရှေ့ခန်းမှ ကြားနေရသော ခြေသံအနှေးအမြန်က သူမ၏ နှလုံးခုန်သံနှင့် အပြိုင်ဖြစ်နေသည်။ ထိုခြေသံရှင်မှာ သူမ၏ လင်ပါသား နေမင်း ပင်ဖြစ်သည်။ နေမင်း၏ ဖခင် ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက်ပိုင်း ဤအိမ်ကြီးအတွင်းဝယ် သူတို့နှစ်ဦးကြားက တင်းမာမှုများမှာ ပေါက်ကွဲလုဆဲဆဲ အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

အပြင်ဘက်တွင် မိုးက ပို၍ သည်းထန်လာသည်။ သစ်ပင်သစ်ကိုင်းများက အိမ်ခေါင်မိုးကို ရိုက်ခတ်နေသံမှာ ငိုကြွေးသံနှင့် တူလှသည်။ မိုးစက်သည် မိမိ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖိထားမိသည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် လောင်မြိုက်နေသော မီးတောက်ကို မည်သည့်မိုးရေကမျှ ငြှိမ်းသတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ နေမင်းသည် တံခါးကို ပြင်းထန်စွာ တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် မိုးရေများ ရွှဲနစ်နေပြီး မျက်လုံးများက နီမြန်းလျက်ရှိသည်။ သူသည် မိုးစက်ကို စက်ဆုပ်ရွံရှာသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ မင်း ဒီအိမ်က ဘယ်တော့ ထွက်သွားမှာလဲ ဟု သူက အံကြိတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ မိုးစက်က ဘာမျှ ပြန်မပြောဘဲ ငြိမ်သက်နေမိသည်။ သူမ၏ တိတ်ဆိတ်မှုက နေမင်းကို ပို၍ ဒေါသထွက်စေသည်။ မင်း ငါ့အဖေကို သတ်ခဲ့တာ မဟုတ်လား ဟု သူက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ထိုစကားလုံးများက မိုးစက်၏ ရင်ကို ဓားဖြင့် မွှန်းလိုက်သကဲ့သို့ နာကျင်စေသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာကမူ တည်ငြိမ်မြဲ တည်ငြိမ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

အမှောင်ထုက အိမ်ကြီးအတွင်းသို့ ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ ကျဆင်းလာသည်။ မိုးစက်သည် ဖယောင်းတိုင်မီးကို ကြည့်ရင်း အတိတ်၏ အရိပ်များကို ပြန်လည် မြင်ယောင်နေမိသည်။ သူမ ဤအိမ်သို့ ရောက်စက နေမင်းမှာ ကလေးငယ်မျှသာ ရှိသေးသည်။ ထိုစဉ်က သူသည် သူမကို အမေဟု ချစ်စနိုး ခေါ်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် အချိန်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ငွေကြေးနှင့် အာဏာမက်မောမှုများက သူတို့ကြားက သံယောဇဉ်ကို ဖြတ်တောက်ပစ်ခဲ့သည်။ နေမင်း၏ ဖခင်သည် နောက်ဆုံးထွက်သက်တွင် မိုးစက်၏ လက်ကို ဆွဲကာ တစ်စုံတစ်ခုကို မှာကြားသွားခဲ့ဖူးသည်။ ထိုလျှို့ဝှက်ချက်ကသာ ယနေ့ညတွင် သူမကို အဆုံးစီရင်သူ တစ်ဦးအဖြစ် တွန်းပို့နေခြင်းဖြစ်သည်။ နေမင်းက သူမ၏ ပုခုံးကို ကြမ်းတမ်းစွာ ဆွဲလှည့်လိုက်သည်။ ဖြေစမ်း မိုးစက် မင်း ဘာလို့ တစ်ချက်မှ မတုန်လှုပ်ရတာလဲ ဟု သူက မေးခွန်းထုတ်ပြန်သည်။ မိုးစက်၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ငါက မင်းရဲ့ မိထွေးလေ နေမင်း မိထွေးဆိုတာ သားသမီးတွေရဲ့ အမှားကို ပြင်ပေးရသလို အမှားတွေကိုလည်း အဆုံးစီရင်ပေးရတယ် ဟု သူမက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

နေမင်းသည် ရုတ်တရက် နောက်သို့ ဆုတ်သွားသည်။ မိုးစက်၏ လက်ထဲတွင် တောက်ပြောင်နေသော အရာတစ်ခုကို သူ မြင်လိုက်ရခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ နေမင်း၏ ဖခင် ချန်ထားခဲ့သော ရှေးဟောင်း ဓားမြှောင်လေးပင် ဖြစ်သည်။ ထိုဓားမြှောင်သည် မိသားစု၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို စောင့်ရှောက်ရန်နှင့် အိမ်သူအိမ်သားများ လမ်းမှားရောက်ပါက အပြစ်ပေးရန်အတွက် ရည်ရွယ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ နေမင်းသည် သူကျူးလွန်ခဲ့သော ပြစ်မှုများကို ပြန်လည် သတိရသွားဟန်တူသည်။ သူခိုးယူခဲ့သော ငွေများ၊ သူလိမ်လည်ခဲ့သော ကတိများ၊ နှင့် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ဖခင်ကို ဆေးမှားတိုက်ကာ လုပ်ကြံခဲ့သော ညကို သူ ပြန်လည် မြင်ယောင်လာသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ သွေးဆုတ်ဖြူလျော်သွားသည်။ မင်း ဒါကို ဘယ်လို သိတာလဲ ဟု သူက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ မိုးစက်က ဓားမြှောင်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ အမှန်တရားဆိုတာ မိုးရေထဲမှာ ပျော်ဝင်မသွားဘူး နေမင်း ဟု သူမက ဆိုလိုက်သည်။

အခန်းတွင်း၌ တင်းမာမှုများက အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသည်။ နေမင်းသည် လွတ်ရာလွတ်ကြောင်း ကြိုးစားသော်လည်း မိုးစက်၏ အကြည့်များက သူ့ကို ချည်နှောင်ထားသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ သူမသည် တစ်လှမ်းချင်း အနားသို့ တိုးလာသည်။ နေမင်းသည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်ရင်း နံရံနှင့် ကပ်သွားသည်။ မိုးစက်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် နာကျင်မှုနှင့် ပြတ်သားမှုတို့ ရောယှက်နေသည်။ သူမသည် ဤကလေးကို ချစ်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် သူ၏ ယုတ်မာမှုများက သူမကို သည်းခံနိုင်စွမ်း ကုန်ဆုံးစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မင်းအဖေက မင်းကို အလွန်ချစ်ခဲ့တာ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ သူ့ရဲ့ အချစ်ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တယ် ဟု သူမက တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ မိုးသံများကြားတွင် သူမ၏ အသံက ပို၍ စူးရှနေသည်။

ရုတ်တရက် လျှပ်စီးတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အခန်းတစ်ခုလုံး လင်းထိန်သွားသည်။ ထိုခဏ၌ မိုးစက်သည် ဓားမြှောင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ရှေ့သို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။ နေမင်းသည် အော်ဟစ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အသံက လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်နေသည်။ သူသည် မိမိ၏ မိထွေးကို အမြဲတမ်း အားနွဲ့သူဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ သူမမှာ ကံကြမ္မာ၏ တရားသူကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ မိုးစက်သည် နေမင်း၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုမျက်လုံးများထဲတွင် နောင်တ၏ အရိပ်အယောင်ကို ရှာဖွေနေမိသည်။ သို့သော် သူမ တွေ့လိုက်ရသည်မှာ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မုန်းတီးမှုသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်က ပို၍ ခိုင်မာသွားခဲ့သည်။

ဓားသွားက လေထုကို ခွဲကာ ဆင်းသက်သွားသည်။ သို့သော် ၎င်းက နေမင်း၏ ရင်ဘတ်သို့ မဟုတ်ဘဲ သူ၏ ခြေရင်းသို့ စိုက်ဝင်သွားခြင်းဖြစ်သည်။ နေမင်းသည် တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် လဲကျသွားသည်။ မိုးစက်က သူ့အနားတွင် ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်သည်။ မင်းကို သတ်လိုက်ရင် မင်းအဖေရဲ့ ဝိညာဉ် ပိုပြီး နာကျင်ရလိမ့်မယ် နေမင်း ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ စိတ်ရိုင်းတွေကိုတော့ ငါ ဒီနေ့ အဆုံးစီရင်ရမယ် ဟု သူမက ဆိုသည်။ သူမသည် နေမင်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကာ သူ၏ အပြစ်များကို ဖော်ပြနေသော စာချုပ်စာတမ်းများကို မီးရှို့လိုက်သည်။ ယနေ့ကစပြီး မင်းဟာ ဒီအိမ်ရဲ့ သခင် မဟုတ်တော့ဘူး မင်းမှာ ရှိတဲ့ ဂုဏ်ဒြပ်တွေ အားလုံးကို ငါ သိမ်းယူလိုက်ပြီ မင်းဟာ အခုအချိန်ကစပြီး ဘာမှမရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်အဖြစ် အသက်ရှင်ရမယ် ဟု သူမက ကြေညာလိုက်သည်။

နေမင်းသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ခွေယိုင်နေမိသည်။ သူ၏ မာနများ၊ သူ၏ အာဏာမက်မောမှုများ အားလုံးမှာ ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မိုးစက်သည် မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြတင်းပေါက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ မိုးက တဖြည်းဖြည်း စဲလာပြီ ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ယံတွင် တိမ်တိုက်များကြားမှ လရောင်ဖျော့ဖျော့လေး ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင်လည်း လေးလံလှသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ဤအိမ်ကြီးကို စောင့်ရှောက်ရန် သူမ၏ ဘဝကို စတေးခဲ့ရသည်။ ယခုမူ သူမ၏ တာဝန် ပြီးဆုံးခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မိုးစက်သည် အိမ်တံခါးကြီးကို ဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ မိုးနံ့သင်းနေသော လေအေးက သူမ၏ ပါးပြင်ကို လာရောက်ထိတွေ့သည်။ သူမ နောက်သို့ ပြန်လှည့်မကြည့်တော့ပေ။ အိမ်ကြီးအတွင်းဝယ် နေမင်း၏ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုသံမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးညှင်းသွားသည်။ မိုးစက်သည် လမ်းမထက်သို့ လှမ်းတက်လိုက်သည်။ သူမ၏ ခြေလှမ်းများက ပေါ့ပါးနေသည်။ မိထွေးတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမ ကျင့်ဝတ်ကို စောင့်ထိန်းခဲ့ပြီး အဆုံးစီရင်သူ တစ်ဦးအနေဖြင့်လည်း တရားမျှတမှုကို ဖော်ဆောင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ အမှောင်ထုထဲတွင် သူမ၏ ပုံရိပ်က တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

နံနက်ခင်း၏ နေရောင်ခြည်က သစ်ပင်များကြားမှ တိုးထွက်လာသောအခါ အိမ်ကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လျက် ရှိသည်။ ရွာသားများက ထိုအိမ်ကြီးနားမှ ဖြတ်သွားသောအခါ ထူးခြားသော အေးချမ်းမှုကို ခံစားကြရသည်။ မိုးစက် ဆိုသော အမျိုးသမီးကို မည်သူမျှ ထပ်မံ မတွေ့ရတော့ပေ။ သို့သော် သူမ၏ ပုံပြင်ကမူ လူတို့၏ ပါးစပ်ဖျားတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ အချို့က သူမကို စိတ်နှလုံး မာကျောသူဟု ဆိုကြသော်လည်း အချို့ကမူ သူမကို အိမ်ကြီး၏ အစောင့်အရှောက် နတ်သမီးဟု တင်စားကြသည်။

နေမင်းသည် အိမ်ကြီး၏ လှေကားထစ်တွင် ထိုင်ရင်း ဝေးလွင့်နေသော လမ်းမကြီးကို ကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် မိုးစက် ထားရစ်ခဲ့သော ဓားမြှောင်လေး ရှိနေသည်။ သူသည် ယခုမှပင် ဘဝ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်လာခဲ့သည်။ အာဏာနှင့် ငွေကြေးထက် ပို၍ အဖိုးတန်သည်မှာ လူသားဆန်မှုနှင့် သစ္စာတရားဖြစ်ကြောင်း သူ သိမြင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ဓားမြှောင်ကို ရင်ဘတ်တွင် ဖိကပ်ထားရင်း မိုးစက် သွားရာ လမ်းကြောင်းကို မှန်းဆကြည့်နေမိသည်။

ဇာတ်လမ်း၏ အဆုံးသတ်တွင် အိမ်ကြီးသည် ယခင်ကထက် ပိုမို တည်ငြိမ်သွားသည်။ မိုးစက်၏ အဆုံးစီရင်မှုမှာ သေခြင်းတရား မဟုတ်ဘဲ ဘဝသစ်ကို ပေးသနားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ နာမည်မှာ မိုးစက် ဖြစ်သော်လည်း သူမသည် မီးတောက်ကဲ့သို့ ပြတ်သားခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ လောကကြီးတွင် အမှားနှင့် အမှန်ကြား၌ ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်နိုင်သော မိထွေးတစ်ယောက်၏ အကြောင်းမှာ မျိုးဆက်တစ်ခုမှ တစ်ခုသို့ ပဲ့တင်ထပ်ကာ ကျန်ရစ်နေဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။