အပျိုစင်ရဲ့ မင်္ဂလာဦးည

 မင်္ဂလာအချိန်အခါ၏ ဆူညံသံများ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် ညချမ်း၏ တိတ်ဆိတ်ခြင်းက အခန်းတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်လာခဲ့သည်။ မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသော နှင်းသဇင်၏ ပခုံးထက်၌ လေးလံလွန်းသော မင်္ဂလာဝတ်စုံကြီးက ဖိစီးထားသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ ပန်းဆီရောင် ပိုးထည်သား၏ အေးမြမှုက သူမ၏ တုန်ရီနေသော အသားအရေကို မလုံခြုံစေနိုင်ပါ။ ကြေးမုံပြင်ထဲတွင် မြင်နေရသော သူမ၏ ပုံရိပ်သည် သူစိမ်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင်။ လှပစွာ ပြင်ဆင်ထားသော ဆံထုံးထက်မှ သဇင်နွယ်တို့သည် ညှိုးနွမ်းချင်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ ရနံ့ကတော့ အခန်းတွင်း၌ ပျံ့လွင့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ နှင်းသဇင်သည် မိမိ၏ လက်ချောင်းလေးများကို ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။ လက်သူကြွယ်ထက်မှ စိန်လက်စွပ်ကလေးသည် မီးရောင်အောက်တွင် တလက်လက် တောက်ပနေသော်လည်း ထိုအလင်းရောင်သည် သူမ၏ ရင်ထဲထိ ထိုးဖောက် မဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပါ။ အခန်းပြင်ပမှ ကြားနေရသော လေတိုးသံနှင့် သစ်ရွက်ကြွေသံတို့က သူမ၏ ရင်ခုန်သံကို ပိုမိုမြန်ဆန်စေသည်။ ယနေ့ညသည် သူမအတွက်တော့ ဘဝသစ်တစ်ခု၏ အစပျိုးခြင်းဖြစ်သလို အမည်မသိ ကြောက်ရွံ့မှုများစွာ၏ နိဒါန်းလည်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အခန်းတံခါး ဂျောက်ခနဲ ပွင့်သွားသံနှင့်အတူ နှင်းသဇင်၏ ကိုယ်လေး တုန်တက်သွားသည်။ မှန်ထဲမှတစ်ဆင့် မြင်လိုက်ရသည်မှာ ခန့်ညားထည်ဝါသော မင်းထက်၏ ပုံရိပ်ဖြစ်သည်။ သူသည် အပေါ်အင်္ကျီကို ချွတ်၍ လက်တွင် ချိတ်လျက် အခန်းထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဝင်လာခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် တိတ်ဆိတ်ခြင်းက ကြီးစိုးနေသည်။ မင်းထက်သည် သူမ၏ နောက်နားသို့ ရောက်လာပြီး မှန်ထဲမှတစ်ဆင့် သူမ၏ မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအကြည့်တို့သည် နက်ရှိုင်းလှသော်လည်း ဖတ်ရခက်လှသည်။ နှင်းသဇင်သည် မျက်လွှာကို အသာချလိုက်မိသည်။ သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် လှိုင်းလုံးကြီးများ ပုတ်ခတ်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ မင်းထက်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ပခုံးပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက်ကို တင်လိုက်သည်။ ထိုလက်ဖဝါး၏ နွေးထွေးမှုက ပါးလွှာသော အင်္ကျီသားကို ဖြတ်ကျော်၍ သူမ၏ နှလုံးသားဆီသို့ စိမ့်ဝင်သွားသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း သူမကတော့ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ အသက်ရှူရန်ပင် မေ့လျော့နေခဲ့သည်။

မင်းထက်သည် သူမ၏ ဆံထုံးတွင် ထိုးထားသော သဇင်ပန်းနွယ်လေးကို အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်သည်။ ပန်းလေးတွေ ညှိုးနေပြီပဲ ဟု သူက တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထိုအသံသည် အက်ရှရှနှင့် သြဇာပါလှသဖြင့် နှင်းသဇင်၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ သူမသည် ဘာပြန်ပြောရမည်ကို မသိဘဲ နှုတ်ခမ်းကိုသာ တင်းတင်းစေ့ထားမိသည်။ မင်းထက်က သူမ၏ အနောက်တွင် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်ထိုင်လိုက်ပြီး မှန်ထဲမှ သူမကို ဆက်ကြည့်နေပြန်သည်။ မင်း အရမ်းပင်ပန်းနေပြီလား နှင်း ဟု သူက မေးလိုက်သည်။ သူမသည် ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်သော်လည်း မျက်ဝန်းအိမ်တွင် မျက်ရည်စအချို့ ဝဲတက်လာခဲ့သည်။ ဤလက်ထပ်ပွဲသည် လူကြီးချင်း စီစဉ်ပေးခဲ့သော ပွဲတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း သူမအတွက်တော့ ဒါဟာ တစ်သက်တာလုံးအတွက် ကတိသစ္စာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမ ကြောက်နေသည်မှာ မင်းထက်ကို မဟုတ်ဘဲ မိမိကိုယ်တိုင်၏ မရေရာသော ခံစားချက်များကိုသာ ဖြစ်သည်။

အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် မင်းထက်က သူမ၏ ဆံထုံးထဲမှ ကလစ်များကို တစ်ခုချင်းစီ စိတ်ရှည်လက်ရှည် ချွတ်ပေးလာသည်။ ထိုသို့ ပြုမူနေစဉ်အတွင်း သူ၏ လက်ချောင်းများက သူမ၏ လည်ပင်းသားကို မတော်တဆ ထိမိသွားတိုင်း နှင်းသဇင်၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားရသည်။ သူသည် အလွန်ညင်သာလွန်းလှသည်။ ကြမ်းတမ်းသော ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ အပြုအမူမျိုး မဟုတ်ဘဲ နုနယ်သော အရာတစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းနေသည့်အလား ဂရုစိုက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆံထုံး ပြေကျသွားပြီး ဆံနွယ်ရှည်ကြီးများ ပခုံးပေါ်သို့ ဝဲကျလာသောအခါမှသာ နှင်းသဇင် အနည်းငယ် လွတ်လပ်သွားသလို ခံစားရသည်။ သို့သော်လည်း အခန်းတွင်းရှိ လေထုကတော့ ပိုမိုလေးလံလာခဲ့သည်။ မင်းထက်က သူမ၏ ဆံနွယ်များကို အသာအယာ သပ်တင်ပေးရင်း သူမ၏ နားနားသို့ ကပ်၍ ပြောလိုက်သည်။ ငါ့ကို ကြောက်နေတာလား ဟု မေးလိုက်သောအခါ နှင်းသဇင်သည် ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ငိုချလိုက်မိတော့သည်။

သူမ၏ ငိုရှိုက်သံသည် တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းထဲတွင် ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ မင်းထက်သည် ဘာမှမပြောဘဲ သူမကို အနောက်မှနေ၍ ခပ်ဖွဖွလေး ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။ ထိုပွေ့ဖက်မှုသည် သူမ မျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ တဏှာရာဂ အငွေ့အသက်များ မပါဘဲ နွေးထွေးသော အားပေးမှုတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ နှင်းသဇင်သည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မျက်နှာအပ်ထားရင်း သူမ၏ ငယ်ဘဝကို သတိရနေမိသည်။ အဖေနှင့် အမေက သူမကို ရတနာတစ်ခုလို တန်ဖိုးထားခဲ့ကြသည်။ ယခုတော့ သူမသည် အခြားအိမ်တစ်ခု၊ အခြားလူတစ်ယောက်၏ လက်ထဲသို့ လုံးလုံးလျားလျား ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။ ဤအမှန်တရားက သူမကို ဝမ်းနည်းစေသလို၊ တစ်ဖက်တွင်လည်း လုံခြုံမှုအသစ်တစ်ခုကို ရှာဖွေချင်စိတ် ပေါက်ဖွားစေသည်။ သူမ၏ ငိုသံများ တဖြည်းဖြည်း တိတ်သွားသောအခါ မင်းထက်က သူမ၏ မျက်ရည်များကို လက်မဖြင့် အသာအယာ သုတ်ပေးလိုက်သည်။

မင်းထက်သည် သူမ၏ လက်ကို ဆွဲ၍ ကုတင်ပေါ်တွင် အတူတူ ထိုင်စေခဲ့သည်။ အခန်းထဲရှိ လျှပ်စစ်မီးများကို ပိတ်လိုက်ပြီး ဘေးမှ မီးအိမ်လေးတစ်ခုကိုသာ ဖွင့်ထားလိုက်သောအခါ အခန်းသည် ဝါကျင်ကျင် အလင်းရောင်ဖြင့် နွေးထွေးသွားသည်။ ငါ မင်းကို ဘယ်တော့မှ အတင်းအကျပ် မလုပ်ပါဘူး နှင်း ဟု သူက ခိုင်မာသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ မင်း စိတ်အဆင်သင့် ဖြစ်တဲ့အထိ ငါ စောင့်နိုင်ပါတယ် ဟု ဆိုသောအခါ နှင်းသဇင်သည် အံ့သြတုန်လှုပ်စွာဖြင့် မင်းထက်ကို မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မြင်တွေ့ရသည်မှာ စစ်မှန်သော မေတ္တာနှင့် ဂရုဏာတို့သာ ဖြစ်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ ရင်ထဲ၌ တည်ဆောက်ထားသော ကြောက်ရွံ့မှု အကာအရံများ တဖြည်းဖြည်း ပြိုလဲသွားခဲ့သည်။ သူမသည် မင်းထက်ကို အနီးကပ် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သေသေချာချာ ကြည့်မိသည်။ သူ၏ မျက်ခုံးထူထူ၊ ဖြောင့်စင်းသော နှာတံနှင့် ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော နှုတ်ခမ်းလွှာတို့သည် သူမအတွက် ခိုလှုံရာတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ညဉ့်သည် ပို၍ နက်ရှိုင်းလာသည်။ အခန်းပြင်ပတွင် မိုးစက်အချို့က ပြတင်းပေါက်မှန်ကို လာရောက် ရိုက်ခတ်နေသည်။ နှင်းသဇင်သည် မင်းထက်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ အသာအယာ မှီတွဲလိုက်မိသည်။ ဤသည်မှာ သူမဘက်မှ ပထမဆုံး စတင်လိုက်သော ရင်းနှီးမှုဖြစ်သည်။ မင်းထက်သည် သူမ၏ ပခုံးကို တင်းတင်းလေး ပြန်လည် ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် စကားလုံးများစွာ မလိုတော့ပါ။ နှလုံးခုန်သံချင်း ထိတွေ့နေမှုကသာ အကောင်းဆုံးသော ဆက်သွယ်မှု ဖြစ်နေခဲ့သည်။ နှင်းသဇင်သည် သူမ၏ ဘဝတွင် ယခင်က မခံစားဖူးသော ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ရရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ ကြောက်ရွံ့မှု မဟုတ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ယောက်အပေါ် ယုံကြည်ကိုးစားလိုစိတ်ပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားရင်း သူ၏ ကိုယ်နံ့သင်းသင်းလေးကို ရှူရှိုက်နေမိသည်။ ဤမင်္ဂလာဦးညသည် သူမ ထင်မှတ်ထားသကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မဟုတ်ဘဲ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အမှတ်တရတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူတို့သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အတိတ်ကအကြောင်းများကို တိုးတိုးညှင်းညှင်း ပြောဆိုဖြစ်ကြသည်။ မင်းထက်က သူ၏ ငယ်ဘဝ အခက်အခဲများနှင့် ယခုနေရာသို့ ရောက်ရှိလာရန် ကြိုးစားခဲ့ရပုံများကို ပြောပြသည်။ နှင်းသဇင်ကလည်း သူမ၏ အိမ်မက်များနှင့် ဝါသနာများကို ပြန်လည် ဝေမျှခဲ့သည်။ စကားပြောရင်းဖြင့် သူတို့ကြားမှ စိမ်းသက်မှုများ အရည်ပျော်သွားကြသည်။ မင်းထက်၏ လက်ချောင်းများက သူမ၏ လက်ဖဝါးနုနုလေးကို ဆော့ကစားနေသည်။ ထိုအထိအတွေ့သည် သူမကို ရင်ခုန်စေရုံသာမက စိတ်အေးချမ်းမှုကိုလည်း ပေးစွမ်းသည်။ ည၏ အေးမြမှုကြားတွင် သူတို့နှစ်ဦး၏ နွေးထွေးမှုက အခန်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည်။ နှင်းသဇင်သည် မိမိကိုယ်ကို အပျိုစင်တစ်ယောက်၏ ဂုဏ်သိက္ခာထက် လုံခြုံမှုရှိသော ဇနီးတစ်ယောက်အဖြစ် စတင် ခံစားလာရသည်။

အချိန်အတော်ကြာသောအခါ မင်းထက်သည် သူမ၏ နဖူးလေးကို အသာအယာ နမ်းလိုက်သည်။ ထိုအနမ်းသည် ရှည်လျားပြီး လေးနက်လှသည်။ နှင်းသဇင်သည် သူမ၏ နှလုံးသားတံခါးကို အပြည့်အဝ ဖွင့်ဟလိုက်မိသည်။ သူမသည် မင်းထက်၏ ရင်ဘတ်ကို လက်ကလေးဖြင့် အသာအယာ တွန်းကာ သူ၏ မျက်ဝန်းများကို စေ့စေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကိုကို ဟု သူမက ပထမဆုံးအကြိမ် ခေါ်လိုက်သောအခါ မင်းထက်၏ မျက်နှာတွင် ကြည်နူးမှု အပြုံးများ လွှမ်းသွားခဲ့သည်။ ထိုခေါ်သံလေးသည် သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ နောက်ဆုံးသော တံတိုင်းကို ဖြိုဖျက်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ညဉ့်နက်ပိုင်း၏ တိတ်ဆိတ်မှုထဲတွင် သူတို့နှစ်ဦး၏ မေတ္တာသည် ပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ စတင် ဖူးပွင့်လာခဲ့သည်။

အလင်းရောင် အားနည်းသော မီးအိမ်အောက်တွင် နှင်းသဇင်သည် မင်းထက်၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ အိပ်ပျော်လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူမ၏ စိတ်အစဉ်ကတော့ နိုးကြားနေဆဲ။ သူမသည် ယခုညကို ဘယ်တော့မှ မေ့လိမ့်မည် မဟုတ်ပါ။ ဤညသည် သူမ၏ ဘဝတွင် အပြောင်းလဲဆုံးနှင့် အလှပဆုံးသော ညတစ်ညအဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ပြီး ဖြစ်သည်။ သူမသည် မင်းထက်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပို၍ တိုးဝင်လိုက်သည်။ မင်းထက်ကလည်း သူမကို မလွတ်တမ်း ဖက်ထားရင်း သူမ၏ ဆံနွယ်များကို အနမ်းပေးနေခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးလုံးသည် နက်ဖြန်မနက်ခင်းတွင် စောင့်ကြိုနေမည့် ဘဝသစ်ကို ရဲဝံ့စွာ ရင်ဆိုင်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြပြီဖြစ်သည်။ မင်္ဂလာဦးည၏ အဓိပ္ပာယ်သည် ကာမဂုဏ်တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘဲ စိတ်ဝိညာဉ်ချင်း ပေါင်းစပ်ခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သူမ နားလည်သွားခဲ့သည်။

မိုးလင်းစပြုလာသောအခါ အခန်းတင်းတိမ်များကြားမှ နေရောင်ခြည်နုနုတို့သည် အခန်းထဲသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာကြသည်။ နှင်းသဇင်သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်သောအခါ မိမိကို ပြုံး၍ ကြည့်နေသော မင်းထက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် နူးညံ့မှုနှင့် ပိုင်ဆိုင်လိုမှုတို့ ရောယှက်နေသည်။ မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ ဇနီးလေး ဟု သူက ပြောလိုက်သောအခါ နှင်းသဇင်သည် ရှက်သွေးဖြာကာ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ မျက်နှာဝှက်လိုက်မိသည်။ ညက ကြောက်ရွံ့မှုများ၊ စိုးရိမ်မှုများသည် နံနက်ခင်း၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ယခုအခါတွင်တော့ အပျိုစင်ဘဝကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရသော်လည်း ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ပြည့်စုံသော မိန်းမသားတစ်ယောက်၏ ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်လိုက်ရပြီဖြစ်သည်။

နေရောင်ခြည်သည် အခန်းတစ်ခုလုံးကို လင်းပွင့်စေသကဲ့သို့ သူတို့၏ ရှေ့ဆက်ရမည့် ဘဝလမ်းခရီးသည်လည်း လင်းလက်တောက်ပနေတော့မည်။ နှင်းသဇင်သည် မင်းထက်၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ရင်း ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ လတ်ဆတ်သော လေထုကို ရှူရှိုက်လိုက်သည်။ မင်္ဂလာဦးည၏ အဆုံးသတ်သည် ဘဝသစ်တစ်ခု၏ ခိုင်မာသော အစပျိုးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် အနာဂတ်သို့ လှမ်းတက်ရန် အတူတူ ထလိုက်ကြသည်။ ဤဇာတ်လမ်းသည် ဤနေရာတွင် အဆုံးသတ်သွားသော်လည်း သူတို့၏ အချစ်ဇာတ်လမ်းကတော့ ယခုမှသာ တကယ်တမ်း စတင်ခြင်း ဖြစ်ပေတော့သည်။