အကြံမပါတဲ့ ကံသာယာ

 ညနေခင်း၏ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတို့သည် စပါးခင်းများပေါ်သို့ ကျီစယ်စွာ ကျရောက်နေချိန်တွင် မြနှင်းဆီတစ်ယောက် လယ်ကန်သင်းရိုးပေါ်၌ ငိုင်တိုင်တိုင် ထိုင်နေမိသည်။ လေအဝှေ့တွင် ပါလာသော မြေနံ့သင်းသင်းနှင့် စပါးနှံတို့၏ ရနံ့က စိတ်ကို ကြည်လင်စေရမည့်အစား သူမ၏ ရင်ထဲ၌မူ လေးလံသော အပူလုံးကြီးတစ်ခုက ခိုအောင်းနေခဲ့သည်။ မိဘနှစ်ပါး ချန်ထားခဲ့သော ကြွေးမြီဟောင်းများက သူမ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် အလေးကြီး ဖိစီးထားသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများသည် ကြမ်းတမ်းလှသော မြေဆီလွှာနှင့် ရုန်းကန်ရင်း မာကျောနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း နှလုံးသားကမူ ပျော့ပျောင်းလွန်းဆဲပင်။ ဤကဲ့သို့သော နေ့ရက်များထဲတွင် ဘဝ၏ အလှည့်အပြောင်းတစ်ခုကို သူမ မျှော်လင့်နေမိသော်လည်း ထိုအရာက အကြံအစည်မရှိဘဲ ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။

ရွာအဝင်ရှိ ညောင်ပင်ကြီးအောက်တွင် လူစိမ်းတစ်ယောက် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မြနှင်းဆီ၏ ရင်ခုန်သံတို့က ပုံမှန်ထက် မြန်လာခဲ့သည်။ ထိုသူသည် မြို့ပြ၏ အငွေ့အသက်များ လွှမ်းခြုံထားသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်ဝန်းများတွင် ဖော်ပြမတတ်သော အလွမ်းတစ်ခုကို သယ်ဆောင်ထားသကဲ့သို့ ရှိသည်။ မင်းခန့်ဟု အမည်ရသော ထိုလူငယ်သည် အတိတ်၏ ဒဏ်ရာများကို ရှောင်တိမ်းရန် ဤတောရွာလေးသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် ကင်မရာတစ်လုံးကို ကိုင်ထားပြီး သဘာဝ၏ အလှတရားများကို မှတ်တမ်းတင်နေသော်လည်း သူ ရှာဖွေနေသည်မှာ မြင်ကွင်းလှလှလေးများထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော စိတ်အေးချမ်းမှု ဖြစ်ကြောင်း မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။ သူတို့နှစ်ဦး၏ ပထမဆုံး ဆုံတွေ့မှုသည် စကားလုံးများ မပါဝင်ဘဲ အကြည့်ချင်း ဆုံရုံမျှဖြင့်ပင် ကံကြမ္မာ၏ စာမျက်နှာသစ်ကို စတင်ဖွင့်လှစ်လိုက်သကဲ့သို့ ရှိခဲ့သည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာလာသောအခါ မင်းခန့်သည် မြနှင်းဆီတို့အိမ်တွင် ခေတ္တ တည်းခိုခွင့် ရခဲ့သည်။ မိုးဖွဲဖွဲရွာနေသော ညနေခင်းတစ်ခုတွင် သူတို့နှစ်ဦး အိမ်ရှေ့ဝရန်တာ၌ ထိုင်ရင်း စကားစမြည် ပြောဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ မြနှင်းဆီက သူမ၏ ဘဝရုန်းကန်မှုများကို ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း မင်းခန့်၏ စူးရှသော မျက်ဝန်းများက သူမ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ရိပ်မိနေခဲ့သည်။ မြို့ပြ၏ ရှုပ်ထွေးမှုများနှင့် ငွေကြေးဓနနောက် လိုက်ခဲ့သော မင်းခန့်အတွက် မြနှင်းဆီ၏ ရိုးသားမှုနှင့် သဘာဝကျသော အလှတရားက ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ပဟေဠိတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူက သူမကို စပါးပင်များအကြောင်း မေးမြန်းရင်း သူမ၏ အပြုံးလေးများကို ခိုးကြည့်နေမိသည်။ အကြံအစည်မရှိဘဲ ပေါက်ဖွားလာသော ဤသံယောဇဉ်သည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် နက်ရှိုင်းလာခဲ့သော်လည်း နှစ်ဦးစလုံးက ထိုခံစားချက်ကို ထုတ်ဖော်ပြောရန် ဝန်လေးနေခဲ့ကြသည်။

ရွာကလေး၏ ဘုရားပွဲတော်ရက် ရောက်လာသောအခါ ရွာသူရွာသားများ၏ စနောက်မှုများနှင့် အတင်းအဖျင်း စကားများက မြနှင်းဆီကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ မင်းခန့်နှင့် ပတ်သက်ပြီး ထွက်ပေါ်နေသော ကောလာဟလများက သူမ၏ သိက္ခာကို ထိခိုက်စေနိုင်သည်ဟု အဒေါ်ဖြစ်သူက သတိပေးလာသည်။ သို့သော် မြနှင်းဆီ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ မင်းခန့်သည် သူမ၏ အမှောင်ဖုံးနေသော ဘဝထဲသို့ ရောက်ရှိလာသော အလင်းတန်းလေးတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ ထိုညက ဘုရားရင်ပြင်ပေါ်တွင် ဆီမီးပူဇော်ရင်း မင်းခန့်က မြနှင်းဆီ၏ လက်ကို အမှတ်မထင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိသည်။ ထိုခဏ၌ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် လျှပ်စစ်စီးသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။ မည်သည့် ကတိကဝတ်မျှ မရှိသေးသော်လည်း သူတို့၏ နှလုံးသားချင်းကမူ နားလည်မှု ပေးပြီးသား ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ဘဝသည် ထင်သလောက် မရိုးရှင်းခဲ့ပေ။ မြနှင်းဆီတို့ မိသားစုထံမှ အကြွေးတောင်းရန် ရွာက သူဌေးကြီး ဦးဘုန်းမြတ်က ရောက်ရှိလာသည်။ သူက မြနှင်းဆီကို သူ၏ အိမ်သူသက်ထားအဖြစ် လိုချင်နေသူ ဖြစ်သဖြင့် ကြွေးမြီများကို အကြောင်းပြကာ အကြပ်ကိုင်လာခဲ့သည်။ မြနှင်းဆီသည် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် မြစ်ကမ်းနားတွင် သွားရောက် ငိုကြွေးနေခဲ့သည်။ မင်းခန့်က သူမနောက်သို့ လိုက်သွားပြီး နှစ်သိမ့်ပေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အတိတ်ကလည်း သူ့ကို ပြန်လည် ခြောက်လှန့်လာခဲ့သည်။ မြို့မှ သူ၏ သူငယ်ချင်းများ ရောက်လာပြီး မင်းခန့်၏ မိသားစု စီးပွားရေး လုပ်ငန်းများ ပျက်စီးတော့မည် ဖြစ်သဖြင့် ပြန်လာရန် တိုက်တွန်းကြသည်။ မင်းခန့်သည် ရွေးချယ်မှု တစ်ခုကို ပြုလုပ်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။ မိမိ၏ တာဝန်ဝတ္တရားများနှင့် နှလုံးသား၏ ဆန္ဒကြားတွင် သူ လမ်းပျောက်နေခဲ့သည်။

မြစ်ကမ်းဘေးရှိ တိတ်ဆိတ်သော ညနေခင်းတွင် မင်းခန့်က မြနှင်းဆီကို သူ၏ အမှန်တရားများကို ပြောပြခဲ့သည်။ သူသည် ချမ်းသာသော မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူ ဖြစ်သော်လည်း စိတ်ချမ်းသာမှု မရှိခဲ့ကြောင်း၊ ဤရွာလေးတွင်မှ လူသားပီသသော နွေးထွေးမှုကို ခံစားရကြောင်း သူက ဖွင့်ဟခဲ့သည်။ မြနှင်းဆီကလည်း သူမ၏ အခက်အခဲများကို ပြောပြရင်း မျက်ရည်ကျခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် မင်းခန့်သည် သူ၏ လက်ထဲ၌ ကျန်ရှိနေသော နောက်ဆုံး လက်ဝတ်ရတနာ တစ်ခုကို မြနှင်းဆီအား ပေးအပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် သူ၏ အဖွားဖြစ်သူ ပေးခဲ့သော အမွေအနှစ် ဖြစ်သော်လည်း မြနှင်းဆီ၏ ဘဝကို ကယ်တင်နိုင်ရန်အတွက် သူ လိုလိုလားလား ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ အစီအစဉ်ဆွဲထားသော ကူညီမှုမဟုတ်ဘဲ စစ်မှန်သော မေတ္တာတရားကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော စွန့်လွှတ်မှု တစ်ခုပင်။

ဦးဘုန်းမြတ်က မြနှင်းဆီကို အတင်းအဓမ္မ လက်ထပ်ရန် ကြိုးစားသောနေ့တွင် မင်းခန့်သည် သူဌေးကြီး၏ ရှေ့သို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် မြနှင်းဆီ ပေးဆပ်ရမည့် ကြွေးမြီများအားလုံးကို သူ၏ ရတနာဖြင့် အစားထိုး ပေးဆပ်လိုက်သည်။ ရွာသူရွာသားများ အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ဦးဘုန်းမြတ်မှာလည်း အရှက်တကွဲ ဖြစ်ကာ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရသည်။ သို့သော် မင်းခန့်အတွက်မူ ထိုအရာက သူ၏ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုများကို စွန့်လွှတ်လိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူသည် ဘာမျှမရှိသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီဟု ထင်မှတ်ရသော်လည်း မြနှင်းဆီ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ကျေးဇူးတင်မှုနှင့် ချစ်ခြင်းရိပ်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အချမ်းသာဆုံး လူသားဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

မြနှင်းဆီသည် မင်းခန့်အပေါ် ထားရှိသော သံယောဇဉ်ကြောင့် ရင်ထဲတွင် တလှပ်လှပ် ဖြစ်နေရသည်။ သို့သော် မြို့မှ ရောက်လာသော မင်းခန့်၏ သူငယ်ချင်းများက သူ့ကို ပြန်ခေါ်ရန် အတင်းအကျပ် ကြိုးစားကြပြန်သည်။ သူတို့က မင်းခန့်ကို မြို့တွင် စောင့်ကြိုနေသော စည်းစိမ်ဥစ္စာများနှင့် အခွင့်အလမ်းများအကြောင်း ပြောပြသော်လည်း မင်းခန့်က ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ မြနှင်းဆီသည် သူ၏ အနာဂတ်အတွက် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် သူ့ကို မြို့သို့ ပြန်သွားရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ သူမသည် ချစ်ရသူ၏ အကျိုးအတွက် မိမိ၏ ဆန္ဒကို စွန့်လွှတ်ရန် အသင့်ရှိနေခဲ့သည်။ မိုးရွာသွန်းနေသော ညတွင် သူတို့နှစ်ဦး၏ လမ်းခွဲရတော့မည့် အခြေအနေက လွန်စွာ စိတ်မကောင်းစရာ ကောင်းလှသည်။ မြနှင်းဆီ၏ ငိုရှိုက်သံက မိုးသံများကြားတွင် နစ်မြုပ်နေခဲ့သည်။

နံနက်ခင်း ရောက်သောအခါ မင်းခန့်သည် ရွာမှ ထွက်ခွာသွားပြီဟု မြနှင်းဆီ ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ သူမသည် ခြောက်ကပ်နေသော အိမ်လေးထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေမိသည်။ သို့သော် သူမ၏ အိမ်တံခါးကို တစ်စုံတစ်ယောက်က လာခေါက်ခဲ့သည်။ တံခါးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မင်းခန့်က ပြုံးလျက် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက မြို့သို့ မပြန်ဘဲ ရွာတွင် အခြေချရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် စည်းစိမ်ဥစ္စာများကို မလိုအပ်တော့ဘဲ မြနှင်းဆီနှင့်အတူ ရိုးရှင်းသော ဘဝတစ်ခုကို တည်ဆောက်လိုကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် မြနှင်းဆီ၏ ရင်ထဲ၌ နွေဦး၏ ပန်းများ ပွင့်လန်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အကြံအစည်မရှိဘဲ ရောက်ရှိလာသော ဤကံတရားသည် သူတို့နှစ်ဦးအတွက် အမှန်တကယ်ပင် သာယာစိုပြေလှသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အတူတကွ လက်တွဲကာ လယ်ယာလုပ်ငန်းများကို လုပ်ကိုင်ကြသည်။ မင်းခန့်က မြို့ပြသား ဖြစ်သော်လည်း ကြိုးစားအားထုတ်ကာ လယ်လုပ်ငန်းကို သင်ယူခဲ့သည်။ မြနှင်းဆီကလည်း သူ့ကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် သင်ကြားပေးရင်း သူတို့၏ ဘဝသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် တည်ငြိမ်လာခဲ့သည်။ ရွာသူရွာသားများကလည်း သူတို့၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို အသိအမှတ်ပြုလာကြပြီး ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးကြသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဘဝ၌ ကျွန်ုပ်တို့ ကြိုတင်စီစဉ်မထားသော အရာများက အကောင်းဆုံးသော ရလဒ်များကို ဆောင်ကြဉ်းပေးတတ်သည်ကို သူတို့ နားလည်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ အချစ်ဇာတ်လမ်းသည် ရွာလေးတွင် ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကဲ့သို့ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ကာလများစွာ ကုန်လွန်သွားသောအခါ မြနှင်းဆီနှင့် မင်းခန့်တို့တွင် ချစ်စရာကောင်းသော သားသမီးလေးများ ထွန်းကားလာခဲ့သည်။ သူတို့၏ အိမ်လေးသည် အမြဲတမ်း ရယ်မောသံများနှင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ မင်းခန့်သည် သူ၏ ကင်မရာဟောင်းလေးဖြင့် သူ၏ မိသားစု ပျော်ရွှင်ပုံများကို မှတ်တမ်းတင်လေ့ရှိသည်။ သူသည် တစ်ချိန်က ရှာဖွေခဲ့သော စိတ်ချမ်းသာမှုကို ယခုအခါ မြနှင်းဆီ၏ ဘေးနားတွင် အပြည့်အဝ ရရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ စည်းစိမ်ဥစ္စာဆိုသည်မှာ ရွှေငွေများ မဟုတ်ဘဲ နားလည်မှုရှိသော အဖော်တစ်ဦးနှင့် နွေးထွေးသော အိမ်ဂေဟာလေးသာ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ လက်တွေ့ပြသခဲ့ကြသည်။

နေဝင်ရိုးရီ အချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦး မြစ်ကမ်းနား၌ ထိုင်ရင်း လှပသော ဆည်းဆာကို ငေးကြည့်နေကြသည်။ မြနှင်းဆီက မင်းခန့်၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ခေါင်းလေး မှီထားပြီး "ကျွန်မတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာက တကယ်ပဲ အကြံမပါဘဲ သာယာခဲ့တာနော်" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ မင်းခန့်က သူမ၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း "ဟုတ်တယ် မြနှင်း၊ ကံတရားက ငါတို့ကို ဆုံပေးခဲ့တာပေမဲ့ အဲဒီကံကို သာယာအောင် လုပ်ခဲ့တာကတော့ ငါတို့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ မေတ္တာတရားပဲ" ဟု ပြန်လည် ဖြေကြားခဲ့သည်။ လေပြေအေးလေးက သူတို့နှစ်ဦးကို ခပ်ဖွဖွ တိုက်ခတ်သွားပြီး မြစ်ရေပြင်သည်လည်း သူတို့၏ ပျော်ရွှင်မှုကို သက်သေထူသကဲ့သို့ တငြိမ့်ငြိမ့် စီးဆင်းနေခဲ့သည်။ ထိုမြင်ကွင်းသည် မည်သည့် ပန်းချီကားထက်မဆို ပိုမိုလှပပြီး မည်သည့် ကဗျာထက်မဆို ပိုမိုနက်ရှိုင်းနေခဲ့သည်။