လောဘကြီးတဲ့ မိထွေး

 မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော ညတစ်ည၏ မှောင်ရိပ်ခိုရာ ခြံဝင်းကြီးအတွင်း၌ သစ်ပင်ကြီးများမှာ လေပြင်းဒဏ်ကြောင့် ဝူးဝူးဝါးဝါး အော်ဟစ်နေကြလေသည်။ အိမ်ဟောင်းကြီး၏ ပြတင်းပေါက်မှ စိမ့်ဝင်လာသော အအေးဓာတ်သည် နှင်း၏ ရင်ထဲအထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေသော်လည်း သူမ၏ စိတ်အာရုံတို့မှာမူ ခြံဝင်းတံခါးဝဆီသို့သာ ရောက်ရှိနေ၏။ ယနေ့သည် သူမ၏ ဖခင်ဖြစ်သူ ဦးမြတ်မင်း နောက်အိမ်ထောင်ပြု၍ ဇနီးအသစ်ကို အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာမည့် နေ့ပင် ဖြစ်သည်။ မိခင်ဖြစ်သူ ကွယ်လွန်သွားသည်မှာ မကြာသေးမီကပင် ရှိသေးသော်လည်း ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အထီးကျန်ဆန်မှုကို နားလည်ပေးရန် ကြိုးစားရင်း နှင်းတစ်ယောက် အံကြိတ်ကာ စောင့်ကြိုနေခဲ့ရသည်။ ကားမီးရောင်သည် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ တိုးဝင်လာပြီးနောက် အနက်ရောင် ကားတစ်စီးသည် အိမ်ရှေ့တွင် ဆိုက်ရပ်သွားလေသည်။

ကားတံခါး ပွင့်သွားသည်နှင့်အမျှ ဖခင်ဖြစ်သူနှင့်အတူ ဆင်းလာသော အမျိုးသမီးကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏ၌ နှင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာက ဆစ်ခနဲ နာကျင်သွားရသည်။ ထိုအမျိုးသမီးသည် ဒေါ်ခင်မြတ်ဆိုသူ ဖြစ်ပြီး သူမ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုမှာ အလွန်ပင် ခမ်းနားလွန်းလှသည်။ အနီရင့်ရောင် ပိုးလုံချည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားကို ပေါ်လွင်စေသော ရင်ဖုံးအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာမူ တည်ငြိမ်လွန်းသော်လည်း တစ်စုံတစ်ရာကို ရှာဖွေနေသကဲ့သို့ စူးရှလှသည်။ ဒေါ်ခင်မြတ်သည် အိမ်ကြီးကို တစ်ချက်မျှ ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် လှောင်ပြုံးသဏ္ဌာန် အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းလျက် အိမ်အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လာခဲ့သည်။

ဖခင်ဖြစ်သူက နှင်းကို မြင်သည်နှင့် ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာဖြင့် သမီး ဖြစ်သူကို မိတ်ဆက်ပေးလေသည်။ သမီးနှင်း ဒါက မင်းရဲ့ အမေအသစ် ဒေါ်ခင်မြတ်တဲ့ ဟု ပြောကြားလိုက်သောအခါ နှင်းသည် ယဉ်ကျေးမှုအရ လက်အုပ်ချီ ကန်တော့လိုက်သော်လည်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ထိုအမျိုးသမီး၏ အကြည့်များကို ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။ ဒေါ်ခင်မြတ်က နှင်း၏ ပုခုံးကို ခပ်ဖွဖွလေး ကိုင်လိုက်သော်လည်း ထိုလက်ချောင်းများ၏ အထိအတွေ့မှာ အေးစက်လွန်းလှသဖြင့် နှင်းမှာ ကြက်သီးမွေးညင်းများပင် ထသွားရ၏။ နှင်းလေးက တော်တော်ချောတာပဲနော် ဟု ဒေါ်ခင်မြတ်က ပြောလိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ နှင်း၏ မျက်နှာထက်တွင် ရှိမနေဘဲ အိမ်ခန်းအတွင်းရှိ ရှေးဟောင်းပရိဘောဂများနှင့် တန်ဖိုးကြီး ပစ္စည်းများဆီသို့သာ ရောက်ရှိနေလေသည်။

ထိုညက နှင်းတစ်ယောက် အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ပါ။ အခန်းပြင်ပမှ ကြားနေရသော လေတိုက်သံများကြားတွင် ဒေါ်ခင်မြတ်နှင့် ဖခင်ဖြစ်သူတို့၏ စကားပြောသံများကို ခပ်သဲ့သဲ့ ကြားနေရသည်။ ဒေါ်ခင်မြတ်၏ အသံမှာ ချိုသာသယောင်ရှိသော်လည်း အမိန့်ပေးလိုသော လေသံများ ပါဝင်နေသည်ကို နှင်း သတိပြုမိသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူမှာမူ သူမ၏ အပြောအဆိုများတွင် နစ်မွန်းနေပုံရကာ အရာရာကို ခေါင်းငြိမ့် လက်ခံနေပုံ ရလေသည်။ နှင်းသည် မှောင်မည်းနေသော အခန်းမျက်နှာကြက်ကို ကြည့်ရင်း နောင်လာမည့် နေ့ရက်များတွင် မိမိတို့ သားအဖ၏ ဘဝထဲသို့ မည်သို့သော မုန်တိုင်းများ ဝင်ရောက်လာဦးမည်ကို တွေးတောကာ စိုးရိမ်ပူပန်နေမိတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် ဒေါ်ခင်မြတ်သည် အိမ်၏ စီမံခန့်ခွဲမှု အဝဝကို သူမ၏ လက်ထဲသို့ စတင် သိမ်းယူလိုက်လေသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ အလုပ်ကျွေးပြုလာခဲ့သော အိမ်ဖော်ကြီး ဒေါ်ဖွားစိန်ကို အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ အလုပ်မှ ထုတ်ပယ်လိုက်ခြင်းသည် နှင်းအတွက် ပထမဆုံးသော ထိုးနှက်ချက်ပင် ဖြစ်သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူကို ဒေါ်ခင်မြတ်က ချော့မော့ပြောဆိုကာ အိမ်ရှိ ငွေကြေးဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်များကို သူမကသာ တာဝန်ယူမည်ဖြစ်ကြောင်း နားချလိုက်လေသည်။ ဦးမြတ်မင်းမှာလည်း ဇနီးအသစ်၏ အလိုသို့ လိုက်ကာ အားလုံးကို လွှဲအပ်ပေးခဲ့သည်။ နှင်းသည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အပြောင်းအလဲများကို ကြည့်ကာ ရင်ထဲတွင် မီးစနှင့် ထိုးသကဲ့သို့ ခံစားနေရသော်လည်း ဘာမျှ မပြောသာခဲ့ပေ။

ဒေါ်ခင်မြတ်သည် အိမ်၏ အသုံးအဆောင်များကို အသစ်လဲလှယ်ရန် အကြောင်းပြကာ တန်ဖိုးကြီး ရှေးဟောင်းပစ္စည်းအချို့ကို စတင် ရောင်းချရန် ကြိုးပမ်းလာသည်။ ထိုပစ္စည်းများသည် နှင်း၏ မိခင်ဖြစ်သူ မြတ်နိုးစွာ ထိန်းသိမ်းခဲ့သော အမွေအနှစ်များ ဖြစ်ကြသည်။ နှင်းက ကန့်ကွက်သောအခါတွင် ဒေါ်ခင်မြတ်က မျက်နှာကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်ကာ သမီးက အိမ်ကိစ္စတွေကို နားမလည်ပါဘူး မေမေက အိမ်ကို ပိုပြီး သန့်ရှင်းလှပအောင် လုပ်နေတာပါ ဟု အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြန်လည် ပြောဆိုခဲ့သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဒေါ်ခင်မြတ်၏ မျက်ဝန်းထဲမှ လောဘရမ္မက်များကို နှင်း အထင်အရှား မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

အိမ်ကြီးအတွင်းရှိ တိတ်ဆိတ်မှုမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ အေးချမ်းမှု မရှိတော့ဘဲ လေးလံထိုင်းမှိုင်းသော ဖိအားများဖြင့် ပြည့်နှက်လာခဲ့သည်။ ဒေါ်ခင်မြတ်သည် အိမ်တွင် သူမ၏ ဆွေမျိုးတော်စပ်သူ လူငယ်တစ်ယောက်ကိုလည်း ခေါ်ယူထားလိုက်ပြီး ထိုလူမှာလည်း နှင်းကို ကြည့်သည့် အကြည့်များမှာ မရိုးသားလှပေ။ နှင်းသည် မိမိအိမ်တွင်ပင် မိမိကိုယ်ကိုယ် အကာအကွယ်မဲ့နေသကဲ့သို့ ခံစားလာရသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူမှာမူ စီးပွားရေးကိစ္စများဖြင့် အပြင်သို့ ခဏခဏ ထွက်နေရသဖြင့် အိမ်တွင်းကိစ္စများကို သတိမထားမိဘဲ ရှိနေလေသည်။ နှင်းသည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ ဓာတ်ပုံရှေ့တွင် ထိုင်ကာ မျက်ရည်ကျရင်း တစ်စုံတစ်ဦး၏ အကူအညီကို မျှော်လင့်နေမိသော်လည်း အမှောင်ထုကသာ သူမကို ဝန်းရံထားလေသည်။

တစ်ရက်တွင် နှင်းသည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အခန်းအတွင်းမှ စကားပြောသံများကို မတော်တဆ ကြားလိုက်ရသည်။ ဒေါ်ခင်မြတ်က ဦးမြတ်မင်းအား အိမ်ခြံမြေ ပိုင်ဆိုင်မှု စာချုပ်များကို သူမ၏ အမည်သို့ ပြောင်းလဲပေးရန် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော လေသံဖြင့် တောင်းဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဦးမြတ်မင်းက အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း ဒေါ်ခင်မြတ်က ကျမတို့က တစ်မြေထဲ ဝေယျာဝစ္စတွေ လုပ်နေရတာပဲရှင် ကျမနာမည်နဲ့ဆို ပိုပြီး အဆင်ပြေတာပေါ့ ဟု အကြောင်းပြချက် ပေးနေသည်။ နှင်းသည် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေရင်း ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်လာကာ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေမိသည်။

ဒေါ်ခင်မြတ်၏ လောဘသည် အဆုံးအစမရှိဘဲ တိုးပွားလာနေသည်။ သူမသည် အိမ်ရှိ လက်ဝတ်ရတနာများကို ရှာဖွေကာ နှင်း၏ မိခင် ထားရစ်ခဲ့သော ပစ္စည်းများကိုပါ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်လာသည်။ နှင်းက ထိုပစ္စည်းများသည် သူမအတွက် အမှတ်တရများ ဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုသောအခါ ဒေါ်ခင်မြတ်က ဟားတိုက် ရယ်မောကာ အမှတ်တရဆိုတာ ဗိုက်မဝဘူး သမီးရဲ့ တန်ဖိုးရှိတာကို တန်ဖိုးရှိသလို သုံးတတ်မှ လူရာဝင်တာ ဟု ဆိုကာ ကဲ့ရဲ့လေသည်။ နှင်းသည် ထိုအမျိုးသမီး၏ စိတ်ဓာတ်ကို စက်ဆုပ်ရွံရှာလာမိသော်လည်း သူမတွင် မည်သည့် လုပ်ပိုင်ခွင့်မျှ မရှိသည်ကို သိမြင်ကာ အားငယ်နေမိသည်။

အချိန်များ ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ အိမ်ကြီး၏ အခြေအနေမှာ ပိုမို ဆိုးရွားလာသည်။ ဒေါ်ခင်မြတ်သည် အိမ်သို့ သူမ၏ သူငယ်ချင်းဆိုသူများကို ခေါ်ယူကာ ဖဲကစားခြင်း၊ အရက်သောက်ခြင်းများ ပြုလုပ်လာသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ ပြန်လာချိန်တွင်မူ ဘာမျှမဖြစ်သကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ လိမ်လည် လှည့်ဖြားနေခဲ့သည်။ နှင်းသည် ဖခင်ဖြစ်သူကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဒေါ်ခင်မြတ်က ကြိုတင်ကာကွယ်ကာ နှင်းသည် စိတ်မူမမှန်ဘဲ သူမကို မုန်းတီးနေသဖြင့် လုပ်ကြံပြောဆိုနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဦးမြတ်မင်းကို ယုံကြည်အောင် သိမ်းသွင်းထားလိုက်သည်။ ဦးမြတ်မင်းသည် နှင်းကို စိတ်ပျက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လာသောအခါ နှင်း၏ ကမ္ဘာပျက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ညတစ်ညတွင် နှင်းသည် ဒေါ်ခင်မြတ်နှင့် သူမ၏ ဆွေမျိုးဆိုသူတို့ လျှို့ဝှက် တိုင်ပင်နေသည်ကို ကြားလိုက်ရပြန်သည်။ အဘိုးကြီးက မကြာခင် သေတော့မှာပါ အဲဒီမတိုင်ခင် အကုန်လုံးကို ငါတို့နာမည် ပြောင်းထားရမယ် ဟူသော ဒေါ်ခင်မြတ်၏ စကားသံကြောင့် နှင်း၏ သွေးများမှာ အေးစက်သွားရသည်။ သူမ၏ ဖခင်ကို လုပ်ကြံရန် ကြံစည်နေကြခြင်းလော။ နှင်းသည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ တံခါးပိတ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ နှလုံးသားမှာမူ ပေါက်ကွဲလုမတတ် တုန်ရင်နေသည်။ မိမိ၏ ဖခင်ကို မည်သို့ ကာကွယ်ရမည်နည်း။ ရန်သူက အိမ်အတွင်း၌ပင် ရှိနေပြီး ဖခင်ကမူ ထိုရန်သူကို ချစ်ခင်စွဲလမ်းနေလေသည်။

ဤသို့ဖြင့် အိမ်ဟောင်းကြီးအတွင်းရှိ လောဘရမ္မက် မီးတောက်များမှာ တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာကာ နှင်းနှင့် သူမ၏ ဖခင်ကို ဝါးမြိုရန် အသင့်ဖြစ်နေလေပြီ။ ဒေါ်ခင်မြတ်၏ မျက်နှာဖုံးနောက်ကွယ်ရှိ ကောက်ကျစ်မှုများသည် တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမို ပေါ်လွင်လာသော်လည်း ဦးမြတ်မင်းမှာမူ အမှောင်ထဲတွင် လမ်းပျောက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ နှင်းသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အားတင်းကာ ဤစစ်ပွဲတွင် မည်သို့ တိုက်ခိုက်ရမည်ကို စဉ်းစားနေရင်း အိမ်အပြင်ဘက်မှ မိုးကြိုးပစ်သံကြီးနှင့်အတူ ဇာတ်လမ်း၏ အချိုးအကွေ့အသစ်တစ်ခု စတင်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေတော့သည်။