တဏှာရဲ့သားကောင်
မိုးရေစက်တွေက ပြတင်းမှန်ကို တဖျောက်ဖျောက် ရိုက်ခတ်နေတဲ့ အသံဟာ တိတ်ဆိတ်လွန်းတဲ့ ညဉ့်နက်ပိုင်းမှာ ပိုပြီး ကျယ်လောင်နေခဲ့တယ်။ ပန်းချီစတူဒီယိုခန်းငယ်လေးအတွင်းမှာ ဆီဆေးနံ့တွေက သင်းပျံ့နေပြီး ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်က နံရံပေါ်မှာ ကခုန်နေတယ်။ မင်းခန့် တစ်ယောက် ပိတ်ကားဖြူရှေ့မှာ ရပ်နေမိတာ နာရီပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီ။ သူ့ရဲ့ လက်ချောင်းတွေကြားမှာ ကိုင်ထားတဲ့ စုတ်တံဟာ တုန်ရီနေပြီး စိတ်ကူးထဲမှာ ပေါ်လာတဲ့ ပုံရိပ်ကို အသက်သွင်းဖို့ ခဲယဉ်းနေခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ တံခါးခေါက်သံ သဲ့သဲ့လေး ထွက်ပေါ်လာတယ်။ ဒီလို အချိန်မတော်ကြီးမှာ ဘယ်သူရောက်လာတာလဲဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့အတူ သူ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ မိုးရေတွေစိုရွှဲနေတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက စူးရှလွန်းပြီး အမှောင်ထဲမှာတောင် တောက်ပနေသလိုပဲ။ သူမဟာ ဒေါ်မေသက် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ သူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ဘူး။ မြို့ရဲ့ အချမ်းသာဆုံးနဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် အများဆုံး အမျိုးသမီးကြီးက သူ့ရဲ့ စုတ်ချာလှတဲ့ အခန်းလေးထဲကို ဘာကြောင့် ရောက်လာတာလဲဆိုတာ မင်းခန့်အတွက်တော့ ပုစ္ဆာတစ်ပုဒ် ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
ဒေါ်မေသက်က အခန်းထဲကို အေးအေးလူလူ လှမ်းဝင်လာပြီး နံရံမှာ ချိတ်ထားတဲ့ ပန်းချီကားတွေကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းဖျားမှာ လှောင်ပြုံးတစ်ခု ယှက်သန်းသွားသလိုပဲ။ မင်းခန့်ကို ကြည့်တဲ့ သူမရဲ့ အကြည့်တွေက ရိုးသားမှုထက် ပိုင်စိုးလိုမှုက ပိုများနေတာကို သူ သတိထားမိလိုက်တယ်။ ကျွန်မကို ပုံတူတစ်ကား ဆွဲပေးစေချင်တယ် မင်းခန့် လို့ သူမက ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သာမန်ပုံတူမျိုး မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ ဝိညာဉ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ တဏှာနဲ့ အမှောင်ထုကို မြင်အောင် ဆွဲပေးရမယ် လို့ သူမက ဆက်ပြောတဲ့အခါ မင်းခန့်ရဲ့ ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်သွားတယ်။ သူမ ကမ်းလှမ်းတဲ့ ငွေကြေးပမာဏဟာ မင်းခန့်ရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်လောက်အောင် များပြားလွန်းနေတယ်။ ဒါဟာ နတ်သံစာလား၊ ငရဲတံခါးလားဆိုတာ သူ မဝေခွဲနိုင်ခင်မှာပဲ သူမရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲကို သူ ခြေတစ်လှမ်း ကျွံဝင်သွားခဲ့ပြီ။
ပထမဆုံး ပန်းချီစဆွဲတဲ့နေ့မှာပဲ မင်းခန့်ဟာ ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဒေါ်မေသက်က သူ့ရှေ့မှာ ထိုင်နေရင်း သူမရဲ့ အတိတ်က အကြောင်းတွေကို တိုးတိုးညင်သာ ပြောပြနေခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ စကားလုံးတွေက မူးယစ်ဆေးတစ်ခုလိုပဲ မင်းခန့်ရဲ့ စိတ်ကို ထုံထိုင်းသွားစေတယ်။ သူမ ပြောပြတဲ့ အချစ်၊ အမုန်းနဲ့ သစ္စာဖောက်မှုတွေကြားမှာ မင်းခန့်ဟာ နစ်မွန်းသွားပြီး စုတ်ချက်တွေက သူ့အလိုလို လှုပ်ရှားနေသလို ခံစားရတယ်။ ဒေါ်မေသက်ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ မြင်နေရတဲ့ တဏှာအာသာတွေက မင်းခန့်ကို ဆွဲဆောင်နေပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း သူမရဲ့ သားကောင် ဖြစ်မှန်းမသိ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ပန်းချီကားထဲက ရုပ်ပုံဟာ တဖြည်းဖြည်း အသက်ဝင်လာပေမဲ့ အဲဒီပုံရိပ်က ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် ရက်စက်တဲ့ အသွင်ကို ဆောင်နေခဲ့တယ်။
ရက်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ မင်းခန့်ရဲ့ စိတ်ကျန်းမာရေးက ယိုင်နဲ့လာခဲ့တယ်။ ညဘက်တွေမှာ သူ အိပ်မပျော်တော့ဘဲ ဒေါ်မေသက်ရဲ့ အသံတွေကိုပဲ နားထဲမှာ ကြားနေရတယ်။ သူမရဲ့ အိမ်ကြီးကို သွားပြီး ပန်းချီဆွဲရတဲ့ အချိန်တိုင်းမှာ အဲဒီအိမ်ကြီးရဲ့ ထောင့်စွန်းတိုင်းမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေသလို သူ ခံစားရတယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ သူ မသွားသင့်တဲ့ အခန်းတစ်ခုထဲကို ခြေဦးလှည့်မိသွားခဲ့တယ်။ အဲဒီအခန်းထဲမှာ သူ မြင်လိုက်ရတာက သူ့ကို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစေခဲ့တယ်။ နံရံတစ်လျှောက်မှာ ဒေါ်မေသက်ရဲ့ ပုံတူပန်းချီကားတွေ အများကြီး ရှိနေပေမဲ့ အဲဒီကားတွေကို ဆွဲခဲ့တဲ့ ပန်းချီဆရာတွေရဲ့ ဓာတ်ပုံတွေက ပန်းချီကားအောက်မှာ နာရေးသတင်းတွေလို ကပ်ထားတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူတို့အားလုံးဟာ ပန်းချီကား ဆွဲပြီး မကြာခင်မှာပဲ ဆန်းကြယ်စွာ သေဆုံးသွားခဲ့ကြတာပဲ။
ဒီအမှန်တရားကို သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ မင်းခန့် ပြေးချင်ခဲ့ပေမဲ့ ခြေထောက်တွေက မခိုင်တော့ဘူး။ ဒေါ်မေသက်က သူ့နောက်မှာ အသံမပေးဘဲ ရောက်နေခဲ့တယ်။ မင်းလည်း သူတို့လိုပဲ ကျွန်မရဲ့ အလှတရားထဲမှာ ပျော်ဝင်သွားမှာပါ မင်းခန့် လို့ သူမက ခပ်အေးအေး ပြောလိုက်တဲ့အခါ သူ့ရဲ့ သွေးတွေ ခဲသွားသလို ခံစားရတယ်။ သူမရဲ့ အလှတရားဟာ သေခြင်းတရားရဲ့ ကဗျာတစ်ပုဒ် ဖြစ်နေခဲ့တာကို သူ အခုမှ သိလိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ အဲဒီပန်းချီကားကို အပြီးသတ်ချင်တဲ့ ရမ္မက်က ပိုပြီး ကြီးစိုးနေခဲ့တယ်။ ဒါဟာ အနုပညာရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ ရူးသွပ်မှုလား၊ ဒါမှမဟုတ် တဏှာရဲ့ ကျိန်စာလားဆိုတာ သူ မခွဲခြားနိုင်တော့ဘူး။
နောက်ဆုံး စုတ်ချက်ကို ဆွဲတင်လိုက်တဲ့ ညမှာတော့ မိုးသက်မုန်တိုင်းတွေက ပြင်းထန်လွန်းနေခဲ့တယ်။ ပန်းချီကားထဲက ဒေါ်မေသက်ဟာ တကယ်ပဲ အပြင်ကို ထွက်လာတော့မလို ထင်မှတ်ရလောက်အောင် အသက်ဝင်နေပြီ။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းထဲက ငတ်မွတ်မှုတွေဟာ မင်းခန့်ကို ဝါးမြိုဖို့ ပြင်နေသလိုပဲ။ မင်းခန့်ဟာ ပန်းချီကားကို ကြည့်ရင်း ရယ်မောမိတယ်။ သူဟာ အကောင်းဆုံး လက်ရာတစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအတွက် ပေးဆပ်ရမယ့် တန်ဖိုးက သူ့ရဲ့ အသက် ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ဒေါ်မေသက်က သူ့အနားကို တိုးကပ်လာပြီး သူ့ရဲ့ ပါးပြင်ကို အေးစက်တဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေနဲ့ ပွတ်သပ်လိုက်တယ်။ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်က အခုတော့ ဒီပန်းချီကားထဲမှာ ထာဝရ ရှိနေတော့မယ် လို့ သူမက ကပ်ပြောလိုက်တယ်။
မင်းခန့်ရဲ့ အမြင်အာရုံတွေ ဝေဝါးလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်က အားအင်တွေ ကုန်ခမ်းသွားခဲ့တယ်။ သူ လဲကျသွားတဲ့အချိန်မှာ မြင်လိုက်ရတဲ့ နောက်ဆုံးပုံရိပ်ကတော့ ပန်းချီကားထဲက အမျိုးသမီးက သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးပြနေတာပဲ။ နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာတော့ မြို့သူမြို့သားတွေဟာ နာမည်ကျော် ပန်းချီဆရာ မင်းခန့်ရဲ့ သေဆုံးမှုကို ကြားလိုက်ရတယ်။ သူ့ရဲ့ စတူဒီယိုထဲမှာ တွေ့ရတဲ့ တစ်ခုတည်းသော အရာကတော့ လှပလွန်းတဲ့ အမျိုးသမီး ပုံတူပန်းချီကားကြီးပဲ။ အဲဒီပန်းချီကားကို ကြည့်တဲ့သူတိုင်းဟာ ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး ခံစားရပြီး တဏှာရဲ့ အမှောင်ထုထဲကို ဆွဲခေါ်ခံရသလို ခံစားကြရတယ်။
ဒေါ်မေသက်ကတော့ နောက်ထပ် ပန်းချီဆရာအသစ်တစ်ယောက်ကို ရှာဖွေဖို့အတွက် မြို့ရဲ့ လမ်းမတွေပေါ်မှာ အေးအေးလူလူ လျှောက်လှမ်းနေတုန်းပဲ။ သူမရဲ့ အလှတရားနောက်ကွယ်က သေမင်းရဲ့ အရိပ်ကို ဘယ်သူမှ မမြင်နိုင်ကြဘူး။ လူသားတွေရဲ့ တဏှာနဲ့ လောဘဟာ ဘယ်တော့မှ မကုန်ဆုံးနိုင်သရွေ့ သူမအတွက် သားကောင်တွေကတော့ အမြဲ ရှိနေဦးမှာပဲ။ မင်းခန့်ရဲ့ ဝိညာဉ်ဟာ ပိတ်ကားပေါ်မှာ အကျဉ်းကျနေရင်း သူ ဖန်တီးခဲ့တဲ့ အနုပညာရဲ့ သားကောင်အဖြစ် ထာဝရ ကျန်ရစ်ခဲ့ရတယ်။
ဒီဇာတ်လမ်းဟာ အလှတရားရဲ့ နောက်ကွယ်က အန္တရာယ်နဲ့ လူသားတွေရဲ့ မဆုံးနိုင်တဲ့ အာသာရမ္မက်တွေအကြောင်းကို ဖော်ပြနေခဲ့တယ်။ မင်းခန့်လိုပဲ လူအများစုဟာ မိမိတို့ လိုချင်တဲ့ အရာတစ်ခုအတွက် ကိုယ့်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို စတေးဖို့ ဝန်မလေးကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအရာကို ရရှိလိုက်တဲ့အချိန်မှာတော့ ပေးဆပ်လိုက်ရတဲ့ တန်ဖိုးက ပြန်မရနိုင်တော့တဲ့ ဘဝ ဖြစ်နေတတ်တယ်။ လောကမှာ အလှပဆုံး အရာတွေဟာ တစ်ခါတစ်ရံမှာ အဆိပ်အပြင်းဆုံး ဖြစ်နေတတ်တာကို ဒီဇာတ်လမ်းက သတိပေးနေသလိုပဲ။
ပန်းချီကားကြီးကတော့ ပြတိုက်တစ်ခုရဲ့ မှောင်မိုက်တဲ့ ထောင့်တစ်နေရာမှာ ချိတ်ဆွဲခံထားရတယ်။ အဲဒီရှေ့ကို ရောက်လာတဲ့ လူငယ်လေးတစ်ယောက်ဟာ ပန်းချီကားထဲက အမျိုးသမီးရဲ့ အကြည့်တွေမှာ နစ်မျောနေခဲ့တယ်။ သူဟာ ဒေါ်မေသက်ရဲ့ နောက်ထပ် သားကောင် ဖြစ်လာမလားဆိုတာကတော့ ကံကြမ္မာရဲ့ လက်ခုပ်ထဲမှာပဲ ရှိနေတော့တယ်။ တဏှာရဲ့ ကျော့ကွင်းကတော့ အမြဲတမ်း ဖြန့်ကြက်ထားဆဲပဲ။
ညဉ့်နက်တဲ့အခါ အဲဒီပြတိုက်ထဲမှာ စုတ်တံခြစ်သံတွေနဲ့ ငိုရှိုက်သံ သဲ့သဲ့ကို ကြားရတတ်တယ်လို့ ဝန်ထမ်းတွေက ပြောကြတယ်။ မင်းခန့်ရဲ့ ဝိညာဉ်ဟာ သူ မပြီးဆုံးသေးတဲ့ အနုပညာကို ဆက်လက် ဖန်တီးနေသလား၊ ဒါမှမဟုတ် လွတ်မြောက်ရာ လမ်းကို ရှာနေသလားဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ကြဘူး။ တဏှာရဲ့ သားကောင် ဖြစ်သွားရတဲ့ ဘဝတစ်ခုရဲ့ နိဂုံးဟာ စာမျက်နှာပေါ်မှာတင် မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်တွေရဲ့ ကမ္ဘာအထိ ရှည်လျားနေခဲ့တယ်။
ဇာတ်လမ်းရဲ့ အဆုံးသတ်မှာတော့ အားလုံးဟာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ပန်းချီကားထဲက အမျိုးသမီးရဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ အခုထိ ကျွန်ုပ်တို့ကို စောင့်ကြည့်နေတုန်းပဲ။ သင်ဟာရော အဲဒီအကြည့်တွေထဲမှာ နစ်မျောသွားဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီလား။ လောကရဲ့ မာယာတွေကြားမှာ ဘယ်အရာက အစစ်အမှန်လဲဆိုတာကို ခွဲခြားနိုင်ဖို့ဆိုတာ တဏှာရဲ့ အမှောင်ထုထဲမှာတော့ အလွန်ပဲ ခက်ခဲလွန်းလှပါတယ်။