အိမ်အပြန်လမ်း

 နေဝင်ဆည်းဆာ၏ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများက ဖုန်ထူသော ဘူတာရုံလေးပေါ်သို့ စောင်းငဲ့ကျနေချိန်တွင် မင်းသန့်သည် ရထားပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။ သံချေးတက်နေသော ရထားတွဲဟောင်းကြီး၏ တကျိကျိမြည်သံနှင့်အတူ ဘူတာရုံအနီးရှိ ကုက္ကိုပင်ကြီးများထက်မှ ကျေးငှက်တို့၏ အော်ဟစ်သံများက သူ့နားထဲတွင် ဆူညံသွားသည်။ လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်က ဤနေရာမှ ထွက်ခွာသွားစဉ်က သူသည် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်နှင့် လူငယ်လေးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုပြန်လာချိန်တွင်မူ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော မျက်နှာနှင့် အတိတ်၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကိုသာ သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ဘူတာရုံ၏ ကွန်ကရစ်ခုံတန်းလေးများမှာ ဟောင်းနွမ်းနေပြီး မြေနီလမ်းကလေးကမူ သူမှတ်မိနေသည့်အတိုင်းပင် ဖုန်တထောင်းထောင်း ထနေဆဲဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်ဆွဲအိတ်ဟောင်းလေးမှာ လေးလံနေသယောင်ရှိသော်လည်း ထိုအိတ်ထဲရှိ အဝတ်အစားများထက် သူ၏ ရင်ထဲ၌ ကိန်းအောင်းနေသော အပူတပြင်း လွမ်းဆွတ်မှုများနှင့် နောင်တများက ပို၍ လေးလံနေပေသည်။ လေထုထဲတွင် လွင့်ပျံ့နေသော နွားချေးနံ့နှင့် ဖုန်နံ့များက သူ့ကို ငယ်ဘဝဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ မြို့ပြ၏ မီးရောင်စုံအောက်တွင် သူရှာဖွေခဲ့သော အောင်မြင်မှုဆိုသည်မှာ ရေပွက်ပမာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူခိုနားရာအရပ်မှာ ဤမြေနီလမ်းကလေးသာ ဖြစ်နေခဲ့ပြန်သည်။

ရထားဘူတာမှ ရွာကလေးသို့ လျှောက်ရသော လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လယ်ကွင်းပြင်များက စိမ်းစိုနေဆဲဖြစ်သည်။ စပါးပင်ကလေးများက လေအဝေ့တွင် ကခုန်နေကြသော်လည်း မင်းသန့်၏ ခြေလှမ်းများမှာမူ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ လမ်းဘေးရှိ ဇရပ်အိုလေးကို မြင်သောအခါ သူ၏ ငယ်သူငယ်ချင်းများနှင့် ဆော့ကစားခဲ့ဖူးသည်များကို သတိရမိသည်။ ထိုစဉ်က သူတို့တွင် အနာဂတ်အတွက် ကြီးကျယ်သော အိပ်မက်များ ရှိခဲ့ကြသည်။ တစ်ဦးက ဆရာဝန်၊ တစ်ဦးက စစ်ဗိုလ်၊ သူကမူ စာရေးဆရာကြီး ဖြစ်ချင်ခဲ့သည်။ ယခုမူ သူသည် မြို့ပြတွင် ရှုံးနိမိတ်ပြခဲ့သော လူတစ်ယောက်အဖြစ်သာ အိမ်ပြန်လာခဲ့ရသည်။ လမ်းတွင် တွေ့သမျှ လူအချို့က သူ့ကို စူးစမ်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်သွားကြသော်လည်း မည်သူကမျှ အမှတ်တရ နှုတ်မဆက်ကြပေ။ အချိန်များက လူတို့ကိုသာမက အမှတ်တရများကိုပါ ဝါးမြိုသွားခဲ့ပြီလားဟု သူတွေးတောနေမိသည်။ နေလုံးကြီးက တောင်တန်းများနောက်သို့ ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်တွင် သူ၏ အိမ်အိုလေးကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ ထိုအိမ်လေးမှာ သူထွက်သွားစဉ်ကထက် ပို၍ နိမ့်ကျသွားသယောင် ထင်ရသော်လည်း သူ့အတွက်မူ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အလုံခြုံဆုံးသော ခိုလှုံရာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အိမ်ရှေ့ရှိ သစ်သားခြံစည်းရိုးလေးမှာ တစ်ဖက်သို့ ယိုင်နဲ့နေပြီး သံပရာပင်အိုကြီးမှာလည်း အသီးမသီးနိုင်တော့ဘဲ အိုမင်းနေပြီဖြစ်သည်။ မင်းသန့်သည် ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ရန် ခြေလှမ်းပြင်စဉ် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်လိုက်မိသည်။ အိမ်ပေါ်မှ မီးခိုးငွေ့သင်းသင်းလေး ထွက်နေသည်ကို တွေ့သောအခါ သူ့အမေ ညစာချက်နေပြီဆိုသည်ကို သူသိလိုက်သည်။ အိမ်ထဲမှ ထွက်လာသော ဟင်းနံ့သင်းသင်းလေးက သူ့နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ ထိုအနံ့မှာ မြို့ပြရှိ ဈေးကြီးသော စားသောက်ဆိုင်များတွင် ဘယ်သောအခါမျှ မရနိုင်သည့် အမေ့လက်ရာ ဟင်းရနံ့ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ခြံတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ သစ်သားချင်း ပွတ်တိုက်သံက တကျိကျိဖြင့် မြည်သွားပြီး အိမ်ပေါ်မှ ခြေသံသဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မင်းသန့်၏ ရင်ခုန်သံများက မြန်ဆန်လာသည်။ သူသည် အမေ့ကို မည်သို့ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရမည်နည်း။ သူယူဆောင်လာသော ငွေကြေးလည်းမရှိ၊ ဂုဏ်ဒြပ်လည်းမရှိ၊ ရှိသည်မှာ ပျက်စီးနေသော နှလုံးသားတစ်စုံသာ ဖြစ်သည်။

အိမ်တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော အမျိုးသမီးကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မင်းသန့်၏ လက်ထဲမှ အိတ်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လျောကျသွားသည်။ အမေ့၏ ဆံပင်များမှာ ဖြူဖွေးနေပြီး မျက်နှာပေါ်ရှိ အရေးအကြောင်းများက သူခွဲခွာခဲ့သော နှစ်များ၏ သက်သေသာဓကများ ဖြစ်နေကြသည်။ အမေသည် သူ့ကို ခေတ္တမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် မျက်လုံးအစုံတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။ မည်သည့်စကားမျှ မပြောရသေးခင်မှာပင် အမေက ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးသည် သူ့ဘဝ၏ အမှောင်ထုကို လင်းလက်သွားစေသော ဆီမီးတစ်ိုင်ကဲ့သို့ပင်။ အမေက တိုးညှင်းသော အသံလေးဖြင့် ပြန်လာပြီလား ငါ့သား ဟုသာ မေးလိုက်သည်။ ထိုစကားတစ်ခွန်းထဲတွင် အပြစ်တင်ခြင်းမရှိ၊ မေးခွန်းထုတ်ခြင်းမရှိဘဲ နွေးထွေးသော လက်ခံကြိုဆိုမှုများသာ ပြည့်နှက်နေသည်။ မင်းသန့်သည် အမေ့ခြေရင်းတွင် ဝပ်စတွားချလိုက်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိတော့သည်။ မြို့ပြ၏ ရက်စက်မှုများ၊ လူတို့၏ လှည့်ဖျားမှုများနှင့် အထီးကျန်မှုများအားလုံးသည် အမေ့၏ ခြေဖဝါးတော်အောက်တွင် အရည်ပျော်ကျသွားခဲ့ရသည်။

ညစာစားပွဲတွင် နှစ်ယောက်တည်း ဆိတ်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေကြသည်။ ဖယောင်းတိုင်မီးအလင်းရောင်က အိမ်နံရံဟောင်းများပေါ်တွင် အရိပ်များ ကခုန်စေသည်။ အမေက သူ့ပန်းကန်ထဲသို့ ငါးဖယ်ဟင်းလေးကို ခတ်ပေးရင်း စားပါ ငါ့သား၊ အမေ မင်းအကြိုက်ဆုံး ဟင်းလေးချက်ထားတယ် ဟု ဆိုသည်။ မင်းသန့်သည် ထမင်းကို ခက်ခဲစွာ မျိုချနေရသည်။ အိမ်တွင်းရှိ တိတ်ဆိတ်မှုက အေးချမ်းသယောင်ရှိသော်လည်း သူ့ရင်ထဲတွင်မူ မုန်တိုင်းများ ထန်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် မြို့တွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ဆုံးရှုံးမှုများအကြောင်းကို အမေ့အား ပြောပြသင့်သလားဟု တွေးတောနေမိသည်။ သို့သော် အမေ့၏ ကြင်နာသော မျက်ဝန်းများကို ကြည့်လိုက်သောအခါ အမေသည် အားလုံးကို သိနေပြီးသားဖြစ်ကြောင်း သူခံစားလိုက်ရသည်။ အမေသည် သူ့ကို မေးခွန်းမထုတ်ဘဲ သူအဆင်သင့်ဖြစ်ချိန်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုညက မင်းသန့်သည် ငယ်စဉ်က အိပ်ခဲ့ဖူးသော ပျဉ်ထောင်အိမ်လေး၏ အခန်းကျဉ်းလေးထဲတွင် လဲလျောင်းနေမိသည်။ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် လသာသာည၏ အလှကို ကြည့်ရင်း သူသည် အတိတ်ကို ပြန်လည်သုံးသပ်နေမိသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် မင်းသန့်သည် စောစောစီးစီး နိုးလာခဲ့သည်။ ကျေးငှက်တို့၏ တေးသံနှင့်အတူ ရွာကလေး၏ နံနက်ခင်းမှာ သန့်ရှင်းလတ်ဆတ်နေသည်။ သူသည် ရွာလယ်လမ်းအတိုင်း လမ်းလျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။ လမ်းဘေးရှိ ညောင်ပင်ကြီးအောက်တွင် ရွာသားအချို့ စုဝေးနေကြသည်။ သူတို့ကို မြင်သောအခါ မင်းသန့်သည် ရှက်စိတ်ကြောင့် ခေါင်းငုံ့ထားမိသော်လည်း လူတစ်ယောက်က လှမ်းခေါ်လိုက်သဖြင့် ရပ်လိုက်ရသည်။ ထိုသူမှာ သူ၏ ငယ်သူငယ်ချင်း ကိုမျိုး ဖြစ်သည်။ ကိုမျိုးသည် ယခုအခါ ရွာ၏ လူမှုရေးလုပ်ငန်းများတွင် တက်ကြွစွာ ပါဝင်နေသူတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ဟေ့ မင်းသန့်၊ မင်းပြန်လာတာ တော်တော်ကြာပြီလား ဟု ကိုမျိုးက ရိုးသားစွာ မေးလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောဖြစ်ကြသည်။ ကိုမျိုး၏ စကားများထဲတွင် မြို့ပြ၏ ဟန်ဆောင်မှုများမပါဘဲ ရိုးသားမှုများသာ ပြည့်နှက်နေသည်။ မင်းသန့်သည် မိမိကိုယ်မိမိ ဂုဏ်ငယ်သည်ဟု ခံစားနေရသော်လည်း ကိုမျိုးကမူ သူ့ကို သူငယ်ချင်းဟောင်းတစ်ယောက်အဖြစ်သာ ဆက်ဆံခဲ့သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မင်းသန့်သည် လူ့ဘဝ၏ တန်ဖိုးမှာ ရာထူးဂုဏ်ရှိန်များတွင် မဟုတ်ဘဲ လူသားချင်း စာနာမှုတွင်သာ ရှိကြောင်း စတင်သဘောပေါက်လာသည်။

နေ့လယ်ခင်းတွင် မင်းသန့်သည် အိမ်နောက်ဖေးရှိ ဥယျာဉ်ခြံထဲတွင် ပေါင်းမြက်များ ရှင်းလင်းနေမိသည်။ လက်ထဲတွင် ပေါက်ပြားကို ကိုင်ထားရင်း သူ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများက တဖြည်းဖြည်း လွင့်ပါးသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ မြေကြီးနှင့် ထိတွေ့ရခြင်းမှာ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေသည်။ အမေက အိမ်ပေါ်မှနေ၍ သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြုံးနေသည်။ ထိုစဉ် အိမ်ရှေ့သို့ လူစိမ်းတစ်ယောက် ရောက်လာသည်။ ထိုသူမှာ မြို့မှ လိုက်လာသော သူ့အား ငွေချေးထားသူတစ်ဦး ဖြစ်နေမည်ကို မင်းသန့် စိုးရိမ်သွားသည်။ သို့သော် ထိုသူမှာ အမေ့ထံမှ ဆေးမြီးတို လာတောင်းသော ရွာသားတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ မင်းသန့်သည် မိမိ၏ စိုးရိမ်စိတ်များမှာ အတိတ်၏ အရိပ်မည်းများသာ ဖြစ်ကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။ သူသည် ဤရွာကလေးတွင် အေးချမ်းစွာ နေထိုင်နိုင်ရန်အတွက် အတိတ်မှ အကြောက်တရားများကို အရင်ဆုံး တိုက်ထုတ်ရမည်ဖြစ်သည်။

ညနေစောင်းတွင် မင်းသန့်သည် ရွာဦးဘုန်းကြီးကျောင်းသို့ သွားခဲ့သည်။ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်မှာ သူငယ်စဉ်ကတည်းက ကြည်ညိုခဲ့ရသော ဆရာတော်ဖြစ်သည်။ ဆရာတော်က သူ့ကို မြင်သောအခါ အေးချမ်းသော အသံဖြင့် ဒကာလေး၊ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီလား ဟု မိန့်ကြားသည်။ မင်းသန့်သည် ဆရာတော်အား ရှိခိုးရင်း မိမိ၏ စိတ်မချမ်းမြေ့မှုများကို လျှောက်ထားမိသည်။ ဆရာတော်က ဒကာလေး၊ ရေပြင်ဟာ လှိုင်းထန်နေရင် ဘာကိုမှ ကြည်ကြည်လင်လင် မမြင်နိုင်ဘူး၊ စိတ်ဆိုတာလည်း အဲဒီလိုပါပဲ၊ အတိတ်ကို စွဲလန်းနေသရွေ့ ပစ္စုပ္ပန်ရဲ့ အလှတရားကို မမြင်နိုင်ဘူး ဟု တရားပြခဲ့သည်။ မင်းသန့်သည် ဆရာတော်၏ စကားများကို နာယူရင်း ရင်ထဲတွင် အေးမြသွားသည်။ သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ အပြစ်တင်နေမည့်အစား အသစ်မှ ပြန်လည်စတင်ရန် ခွန်အားများ ရရှိလာခဲ့သည်။

ရက်သတ္တပတ် အနည်းငယ် ကြာသောအခါ မင်းသန့်သည် ရွာ၏ လူမှုရေးလုပ်ငန်းများတွင် ပါဝင်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ပညာအရည်အချင်းကို အသုံးချကာ ရွာရှိ ကလေးငယ်များကို စာသင်ပေးခြင်း၊ ရွာအတွက် လိုအပ်သော စာရင်းဇယားများ ကူညီပေးခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ရွာသားများကလည်း သူ့ကို ယခင်ကထက် ပိုမို ရင်းနှီးလာကြသည်။ သူသည် မြို့ပြတွင် ရှာဖွေ၍မရသော ပျော်ရွှင်မှုကို ဤနေရာတွင် ရှာတွေ့ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ တစ်ညတွင် သူသည် အမေ့အား အားလုံးကို ဖွင့်ပြောပြခဲ့သည်။ မြို့တွင် သူ မည်သို့ ကျရှုံးခဲ့ရပုံ၊ မည်သို့ အရှုပ်အထွေးများ ကြုံခဲ့ရပုံတို့ကို ရှိုက်ကြီးတငင် ပြောပြနေစဉ် အမေက သူ့လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပေးသည်။ အမေက ငါ့သား၊ လူဆိုတာ လဲကျတတ်တာ သဘာဝပါ၊ အရေးကြီးတာက ပြန်ထဖို့ပဲ၊ မင်းမှာ အမေရှိနေသရွေ့ မင်းဟာ ဘယ်တော့မှ မရှုံးနိမ့်ပါဘူး ဟု နှစ်သိမ့်ခဲ့သည်။ ထိုစကားမှာ မင်းသန့်အတွက် အကောင်းဆုံးသော ဆေးတစ်ခွက် ဖြစ်ခဲ့သည်။

မိုးတွင်းသို့ ရောက်လာသောအခါ ရွာကလေးမှာ ပို၍ စိမ်းစိုစိုပြေလာသည်။ မိုးရေစက်များက သွပ်မိုးပေါ်သို့ ကျသံမှာ ဂီတသံတစ်ခုကဲ့သို့ နားဝင်ချိုလှသည်။ မင်းသန့်သည် အိမ်ရှေ့ဝရန်တာတွင် ထိုင်ရင်း စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ရေးသားနေမိသည်။ ထိုစာအုပ်မှာ သူ၏ အတွေ့အကြုံများ၊ အမှားများနှင့် အိမ်အပြန်လမ်းတွင် သူရှာတွေ့ခဲ့သော အဓိပ္ပာယ်များအကြောင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ယခင်ကကဲ့သို့ နာမည်ကျော်ကြားရန်အတွက် မဟုတ်ဘဲ မိမိ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ကုစားရန်အတွက် ရေးသားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ စာမျက်နှာများထဲတွင် ရွာကလေး၏ ရနံ့များ၊ အမေ့၏ အပြုံးများနှင့် သူငယ်ချင်းများ၏ ရိုးသားမှုများ ကိန်းအောင်းနေသည်။ သူသည် ယခုအခါ မိမိကိုယ်မိမိ ကျရှုံးသူတစ်ဦးအဖြစ် မမြင်တော့ဘဲ ဘဝသစ်ကို စတင်နေသူတစ်ဦးအဖြစ်သာ မြင်ယောင်လာသည်။

တစ်နေ့တွင် မြို့မှ သူ့ထံသို့ စာတစ်စောင် ရောက်လာသည်။ ထိုစာမှာ သူယခင်က လုပ်ကိုင်ခဲ့သော ကုမ္ပဏီမှ ဖြစ်ပြီး သူ့ကို ရာထူးကြီးကြီးဖြင့် ပြန်လာလုပ်ရန် ကမ်းလှမ်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။ မင်းသန့်သည် ထိုစာကို ဖတ်ပြီးနောက် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားနေမိသည်။ မြို့ပြ၏ စည်းစိမ်များနှင့် ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းများက သူ့ကို ပြန်လည် ဆွဲဆောင်နေသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း သူသည် အပြင်ဘက်ရှိ စိမ်းစိုနေသော လယ်ကွင်းပြင်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ အိမ်ထဲမှ ထွက်လာသော အမေ့၏ ချောင်းဆိုးသံသဲ့သဲ့ကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူသည် ပြုံးလိုက်ပြီး စာကို အပိုင်းပိုင်း ဆုတ်ဖြဲလိုက်သည်။ သူသည် မိမိ၏ အမှန်တကယ် ပိုင်ဆိုင်သော နေရာကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ အိမ်အပြန်လမ်းမှာ ဤနေရာတွင်သာ အဆုံးသတ်ရမည် ဖြစ်သည်။

နေဝင်ချိန်၏ အလင်းဖျော့ဖျော့အောက်တွင် မင်းသန့်နှင့် အမေသည် အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်လေးပေါ်တွင် အတူထိုင်နေကြသည်။ လေပြည်အေးလေးက သစ်ရွက်များကို တိုးဝှေ့တိုက်ခတ်သွားသည်။ မင်းသန့်သည် အမေ့၏ ပုခုံးကို မှီထားရင်း မိမိ၏ ရင်ထဲတွင် အတိုင်းမသိသော ငြိမ်းချမ်းမှုကို ခံစားနေရသည်။ အိမ်အပြန်လမ်းဆိုသည်မှာ ကီလိုမီတာများစွာ ဝေးကွာသော ခရီးတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည်ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သူနားလည်သွားသည်။ အတိတ်၏ အမာရွတ်များမှာ ပျောက်ကွယ်မသွားသော်လည်း ထိုအမာရွတ်များကပင် သူ့ကို ပိုမို ကြံ့ခိုင်စေခဲ့သည်။ အမှောင်ထုက ကမ္ဘာမြေကို လွှမ်းခြုံလာသော်လည်း မင်းသန့်၏ ရင်ထဲတွင်မူ နွေးထွေးသော အလင်းရောင်တစ်ခု ထာဝရ ကိန်းအောင်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ လရောင်အောက်ရှိ အိမ်လေးမှာ အေးချမ်းစွာ တည်ရှိနေပြီး အိမ်အပြန်လမ်းသည် ယခုအခါ သူ၏ ထာဝရ ခိုလှုံရာ ဖြစ်နေပါတော့သည်။