ပထွေးရဲ့ယုတ်မာတဲ့ ညတည

 ပထွေးရဲ့ယုတ်မာတဲ့ ညတည

မိုးစက်မိုးပေါက်တွေက ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ သွပ်မိုးပေါ်ကို အငြိုးတကြီးနဲ့ ဆူးတွေလို စိုက်ကျနေကြတယ်။ အခန်းထောင့်မှာ လင်းတလင်း ပျောက်တပျောက် ဖြစ်နေတဲ့ ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်က နံရံပေါ်မှာ အရိပ်မည်းကြီးတွေကို ကခုန်စေတယ်။ နွေးဟာ ကုတင်ပေါ်မှာ ဒူးနှစ်ဖက်ကို ပိုက်ထားရင်း အသက်ရှူဖို့တောင် မေ့နေမိတယ်။ အိမ်ရှေ့ခန်းက ကြမ်းပြင်ဆီက ကြားနေရတဲ့ လေးလံတဲ့ ခြေသံတွေက နွေးရဲ့ နှလုံးသားကို တစ်ချက်ချင်း ထုရိုက်နေသလိုပဲ။ အမေကတော့ မြို့ပေါ်က ဆေးရုံမှာ လူနာစောင့်သွားရင်း ဒီည ပြန်မလာနိုင်တော့ဘူးဆိုတဲ့ သတင်းက နွေးအတွက်တော့ ငရဲတံခါး ပွင့်သွားသလိုပါပဲ။ အိမ်ထဲမှာ နွေးရယ်၊ နောက်ပြီးတော့ အမေ့ရဲ့ ဒုတိယမြောက် ခင်ပွန်းဖြစ်တဲ့ ဦးဘထွန်းရယ်ပဲ ရှိတော့တယ်။

ဦးဘထွန်းရဲ့ ခြေသံတွေက နွေးရဲ့ အခန်းတံခါးရှေ့မှာ ရပ်တန့်သွားတယ်။ တံခါးမင်းတုတ်ကို စမ်းသပ်နေတဲ့ အသံက တိတ်ဆိတ်တဲ့ ညထဲမှာ ဟိန်းထွက်လို့နေတယ်။ နွေးရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ ကြောက်စိတ်တွေက လှိုင်းလုံးတွေလို တလိမ့်လိမ့် တက်လာနေပြီ။ ဒီလူဟာ အမေ့ရှေ့မှာတော့ သဘောကောင်းလှတဲ့ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်နေတတ်ပေမယ့် အမေမရှိတဲ့ အချိန်တိုင်းမှာတော့ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက မြွေဟောက်တစ်ကောင်လို အေးစက်ပြီး ရွံရှာဖွယ်ကောင်းလှတယ်။ နွေးဟာ ငယ်စဉ်ကတည်းက ဖခင်ရင်းကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီးနောက် အမေ့ကို အဖော်ရစေချင်တဲ့ စိတ်နဲ့ပဲ ဒီလူကို ပထွေးအဖြစ် လက်ခံခဲ့ရတာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီလက်ခံမှုက နွေးရဲ့ လည်ပင်းကို ပြန်ရစ်ပတ်မယ့် ကြိုးကွင်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။

အပြင်ဘက်မှာ မိုးချုန်းသံက တဟိန်းဟိန်း မြည်ဟည်းနေတယ်။ ဦးဘထွန်းက တံခါးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါက်လိုက်တယ်။ နွေး၊ အိပ်ပြီလား သမီး၊ ဦးကြီး နင့်အတွက် နွားနို့ပူပူလေး တစ်ခွက် ဖျော်လာတယ်ဆိုတဲ့ အသံက ချိုသာယောင် ဆောင်နေပေမယ့် အထဲမှာတော့ ကောက်ကျစ်မှုတွေ အပြည့်ပါနေတာကို နွေး သိနေတယ်။ နွေး ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ စောင်ကို ခေါင်းမြီးခြုံထားလိုက်မိတယ်။ စောင်အောက်မှာ တုန်ယင်နေတဲ့ နွေးရဲ့ လက်ဖျားတွေက အေးစက်နေတယ်။ အခန်းထဲက လေထုက ပိုမို လေးလံလာပြီး အသက်ရှူရတာ ခက်ခဲလာတယ်။ ဒီညဟာ နွေးအတွက်တော့ ရှည်လျားလွန်းတဲ့ ညတစ်ည ဖြစ်တော့မယ်ဆိုတာ အသိသာကြီးပါပဲ။

ဦးဘထွန်းရဲ့ အသံက ပိုပြီး နီးကပ်လာသလိုပဲ။ တံခါးအောက်ခြေက ဟနေတဲ့ နေရာကနေ ဝင်လာတဲ့ အလင်းရောင်ထဲမှာ သူ့ရဲ့ အရိပ်က ကြီးမားပြီး ခြောက်ခြားစရာ ကောင်းနေတယ်။ နွေးဟာ အိပ်ရာဘေးက စားပွဲတင် နာရီလေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ အချိန်တွေက ရပ်တန့်နေသလားလို့ ထင်ရလောက်အောင် နှေးကွေးနေတယ်။ နွေးရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က အဖြစ်အပျက်တွေက ရုပ်ရှင်ကားတစ်ချပ်လို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာတယ်။ အမေနဲ့ ဦးဘထွန်းတို့ ပထမဆုံး လက်ထပ်ခဲ့စဉ်က သူဟာ ဘယ်လောက်တောင် ဂရုစိုက်ပြခဲ့သလဲ။ ဒါပေမဲ့ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ သူ့ရဲ့ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ လက်သည်းတွေက တဖြည်းဖြည်း ထွက်လာခဲ့တာပဲ။

နွေးဟာ ကုတင်ပေါ်ကနေ အသာအယာ ဆင်းလိုက်တယ်။ အသံမထွက်အောင် ဂရုစိုက်ရင်း အခန်းထောင့်က သေတ္တာအိုကြီး နောက်ကွယ်မှာ ကပ်နေလိုက်တယ်။ တံခါးဆီကနေ ဂျောက်ခနဲ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတယ်။ ဦးဘထွန်းက အပြင်ကနေ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ။ နွေးရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ နှလုံးခုန်သံတွေက ဒိန်းဒိန်းနဲ့ မြည်နေတယ်။ တကယ်လို့ သူသာ အထဲကို ဝင်လာခဲ့ရင် နွေး ဘာလုပ်ရမလဲ။ အကူအညီ တောင်းဖို့ကလည်း ဒီလို မိုးသည်းထန်တဲ့ ညမှာ ဘယ်သူမှ ကြားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အိမ်နီးနားချင်းတွေကလည်း အဝေးကြီးမှာ ရှိကြတာလေ။

ဦးဘထွန်းက တံခါးကို အားနဲ့ တွန်းလိုက်တဲ့အခါ တံခါးကျပ်က အသံမြည်သွားတယ်။ မင်း ဦးကြီးကို ကြောက်နေတာလား နွေး၊ ဦးကြီးက မင်းကို ချစ်လို့ပါ၊ မင်း အမေ မရှိတုန်း ဦးကြီးက မင်းကို စောင့်ရှောက်ပေးရမှာပေါ့ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေက နွေးရဲ့ နားထဲမှာ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းတဲ့ အင်းဆက်တွေလို တွားသွားနေသလိုပဲ။ သူ့ရဲ့ အသံထဲမှာ အရက်နံ့တွေ ပါနေတာကို နွေး အဝေးကနေတောင် ခံစားနေရတယ်။ ဒီညမှာ သူဟာ သူ့ရဲ့ ဟန်ဆောင်မှုမျက်နှာဖုံးကို လုံးဝ ချွတ်ချလိုက်ပြီဆိုတာ နွေး သဘောပေါက်လိုက်တယ်။

နွေးဟာ အခန်းထဲမှာ ရှိတဲ့ အရာဝတ္ထုတွေကို အမှောင်ထဲမှာ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်တယ်။ လက်ထဲမှာ မိမိရရ ဆုပ်ကိုင်မိတာကတော့ အမေ ပေးထားတဲ့ ကြေးကိုယ်လုံးတံဆိပ်လေးပါပဲ။ ဒါဟာ နွေးအတွက်တော့ တစ်ခုတည်းသော လက်နက်လို ဖြစ်နေတယ်။ ဦးဘထွန်းက တံခါးကို ပုခုံးနဲ့ တိုက်ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ တံခါးက ဝုန်းခနဲ ပွင့်သွားပြီး အခန်းထဲကို အအေးဓာတ်တွေနဲ့အတူ သူ့ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ကိုယ်လုံးကြီး ဝင်လာခဲ့တယ်။ ဖယောင်းတိုင်မီးက ငြိမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။

သူက အခန်းအလယ်မှာ ရပ်ရင်း ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်နေတယ်။ နွေး ဘယ်မှာလဲ၊ ထွက်လာခဲ့စမ်းပါ၊ မင်း အမေ မသိအောင် ငါတို့ ပျော်ပျော်ပါးပါး နေကြတာပေါ့လို့ သူက တဟားဟား ရယ်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ ရယ်သံက နွေးရဲ့ ကျောရိုးတစ်လျှောက်ကို စိမ့်တက်သွားစေတယ်။ နွေးဟာ အသက်ကို အောင့်ထားရင်း သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို စောင့်ကြည့်နေတယ်။ သူက ကုတင်ဆီကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားပြီး စောင်ကို ဆွဲလှန်လိုက်တယ်။ စောင်အောက်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိတာကို မြင်တော့ သူက ဒေါသတကြီးနဲ့ မြေပုတ်လိုက်တယ်။

နွေးဟာ ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး အခန်းအပြင်ကို ပြေးထွက်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဦးဘထွန်းက သွက်လက်လွန်းတယ်။ သူက နွေးရဲ့ ဆံပင်ကို နောက်ကနေ လှမ်းဆွဲလိုက်ပြီး နံရံဆီကို ဆောင့်တွန်းလိုက်တယ်။ နွေးရဲ့ ခေါင်းက နံရံနဲ့ ဆောင့်မိပြီး အမြင်အာရုံတွေ ဝေဝါးသွားတယ်။ နာကျင်မှုထက် ကြောက်စိတ်က ပိုပြီး ကြီးစိုးနေတယ်။ သူက နွေးရဲ့ အနားကို တိုးကပ်လာပြီး သူ့ရဲ့ အေးစက်တဲ့ လက်တွေနဲ့ နွေးရဲ့ ပါးပြင်ကို ပွတ်သပ်လိုက်တယ်။ မင်းက သိပ်လှတာပဲ နွေး၊ မင်း အမေထက်တောင် ပိုပြီး ဆွဲဆောင်မှု ရှိတယ်လို့ သူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။

နွေးဟာ စက်ဆုပ်ရွံရှာလွန်းလို့ သူ့မျက်နှာကို တံတွေးနဲ့ ထွေးလိုက်တယ်။ ဦးဘထွန်းရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်းဆိုသလို မည်းမှောင်သွားတယ်။ သူက နွေးကို ပါးရိုက်လိုက်တာကြောင့် နွေး ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို လဲကျသွားတယ်။ နင်က ငါ့ကို အာခံချင်တာလား၊ ကောင်းပြီလေ၊ နင် ဘယ်လောက် ခံနိုင်ရည် ရှိမလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့လို့ သူက ကြိမ်းဝါးလိုက်တယ်။ သူက နွေးရဲ့ အင်္ကျီကို ဆွဲဖျက်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့အချိန်မှာ နွေးရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ကြေးကိုယ်လုံးတံဆိပ်နဲ့ သူ့ရဲ့ လည်ပင်းကို အားကုန် သုံးပြီး ထိုးစိုက်လိုက်တယ်။

ဦးဘထွန်းက အလန့်တကြားနဲ့ နောက်ကို ဆုတ်သွားပြီး သူ့ရဲ့ လည်ပင်းကို လက်နဲ့ အုပ်လိုက်တယ်။ သွေးတွေက သူ့ရဲ့ လက်ချောင်းကြားထဲကနေ စီးကျလာတယ်။ သူဟာ မယုံကြည်နိုင်တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ နွေးကို ကြည့်နေရင်း ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ဒူးထောက် ကျသွားတယ်။ နွေးဟာ အခွင့်အရေးကို လက်မလွှတ်ဘဲ အခန်းပြင်ကို အပြေးထွက်ခဲ့တယ်။ မိုးရေထဲမှာ နွေးဟာ အားကုန် ပြေးလွှားနေမိတယ်။ လမ်းမပေါ်ရောက်တဲ့အထိ နောက်ကို လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြေးနေမိတယ်။ ရင်ထဲမှာတော့ ကြောက်စိတ်တွေနဲ့အတူ လွတ်မြောက်မှုရဲ့ အရသာကိုပါ ခံစားနေရတယ်။

မိုးအလင်းမှာတော့ နွေးဟာ ရဲစခန်းကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ အဖြစ်အပျက်အားလုံးကို ရင်ဖွင့် ပြောပြလိုက်တဲ့အခါ နွေးရဲ့ ရင်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ အပူလုံးကြီးက လျော့ပါးသွားသလို ခံစားရတယ်။ ဦးဘထွန်းကိုတော့ သူ့ရဲ့ ယုတ်မာမှုတွေအတွက် ထိုက်တန်တဲ့ ပြစ်ဒဏ်ကို ပေးနိုင်ခဲ့ပြီ။ အမေကလည်း နွေးကို ဖက်ထားရင်း မျက်ရည်တွေနဲ့ တောင်းပန်နေတယ်။ ဒီညဟာ နွေးအတွက်တော့ အမှောင်ဆုံး ညတစ်ည ဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် အဲဒီအမှောင်ထဲကနေပဲ နွေးဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်တဲ့ သတ္တိကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တာပါ။ မိုးစင်စင်လင်းသွားတဲ့အချိန်မှာတော့ နွေးရဲ့ ရှေ့မှာ အလင်းရောင်သစ်တွေ စတင် ထွက်ပေါ်လာပါတော့တယ်။ အတိတ်က အနာဂတ်အတွက် သင်ခန်းစာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပြီး နွေးဟာ နောက်ထပ် ဘယ်သောအခါမှ အားငယ်နေမှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး။