အကြွင်းမဲ့ လုံခြုံရာ

 မိုးစက်မိုးပေါက်တို့သည် ကောင်းကင်ယံထက်မှ ခဲရာခဲဆစ် လွင့်စင်ကျလာကြပြီး တောင်တန်းပြာတို့၏ ရင်ခွင်ထက်ဝယ် ပုလဲစေ့များပမာ ပြန့်ကျဲနေကြသည်။ မှောင်ရီပျိုးစအချိန်ဖြစ်သဖြင့် သစ်ပင်ကြီးများ၏ အရိပ်မှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထူးခြားစွာ ရှည်လျားနေပြီး လေအေးတစ်ချက်အဝေ့တွင် သစ်ရွက်ခြောက်တို့၏ တိုးသံမှာ တစ်စုံတစ်ဦးက တီးတိုးစကားပြောနေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။ ထိုတိတ်ဆိတ်ခြင်းနှင့် အေးစိမ့်ခြင်းများကြားဝယ် ဥသြသည် သူမ၏ စိုစွတ်နေသော ဖိနပ်အစုံကို ရုန်းကန်ရင်း တောင်ကုန်းအထက်ရှိ သစ်သားအိမ်လေးဆီသို့ ခြေလှမ်းနှေးနှေးဖြင့် တက်လှမ်းနေမိသည်။ သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်တို့က လှိုင်းတံပိုးများကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် ရိုက်ခတ်နေပြီး နောက်ကွယ်မှ တစ်စုံတစ်ယောက် လိုက်ပါလာမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည့် အမူအရာက သိသာလွန်းလှသည်။ အသက်ရှူသံမှာ မမှန်တော့ဘဲ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အငွေ့အသက်တို့သည် မြူနှင်းများနှင့် ရောယှက်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ သူမ လိုချင်သည်မှာ တစ်ခုတည်းသာရှိသည်။ ထိုအရာမှာ လောကကြီးတစ်ခုလုံးမှ ခေတ္တခဏ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်မည့် လုံခြုံရာအရပ်ပင် ဖြစ်သည်။

အိမ်တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ ဥသြသည် တုံ့ဆိုင်းနေမိသည်။ သစ်သားတံခါးကြီးမှာ နှစ်ကာလကြာရှည်မှုကြောင့် အရောင်မှိန်နေသော်လည်း ခိုင်ခံ့သော အသွင်အပြင် ရှိနေသည်။ သူမသည် အားယူကာ တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။ ထိုအသံသည် တိတ်ဆိတ်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်ဝယ် ပဲ့တင်သံများထွက်ပေါ်စေပြီး သူမ၏ နှလုံးခုန်သံကို ပိုမိုမြန်ဆန်စေသည်။ ခဏအကြာတွင် တံခါးချပ်မှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်ဟလာပြီး အိမ်ထဲမှ နွေးထွေးသော မီးရောင်ခြည်တစ်ခု ပြင်ပသို့ စီးကျလာသည်။ တံခါးဝတွင် ရပ်နေသူမှာ အရပ်ရှည်ရှည်၊ မျက်နှာထား တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ရှိသော အမျိုးသားတစ်ဦးပင်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ နက်ရှိုင်းပြီး ကြည့်ရုံမျှဖြင့် အေးချမ်းမှုကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်ဟု ထင်ရသည်။ ထိုသူမှာ ထက်နောင်ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ဥသြ၏ သနားစဖွယ် အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ကာ ဘာစကားမျှ မေးမြန်းခြင်းမရှိဘဲ လမ်းဖယ်ပေးလိုက်သည်။ ဝင်ခဲ့ပါဟူသော အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြသည့် အမူအရာမှာ ဥသြအတွက်တော့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာခဲ့ရသည့် နွေးထွေးမှုကို ပြန်လည်တွေ့ရှိလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

အိမ်ထဲသို့ ရောက်သောအခါ မီးဖိုမှ ထွက်ပေါ်လာသော ထင်းနံ့သင်းသင်းနှင့် ကော်ဖီနံ့တို့က ဥသြ၏ အာရုံကြောများကို ပြေလျော့သွားစေသည်။ အိမ်လေးသည် သေးငယ်သော်လည်း ပရိဘောဂများမှာ စနစ်တကျရှိပြီး နေရာတိုင်းတွင် စာအုပ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ ထက်နောင်သည် စိုစွတ်နေသော ဥသြ၏ ပုခုံးကို ကြည့်ကာ သိုးမွှေးစောင်တစ်ထည်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ထိုစောင်မှာ အလွန်နူးညံ့ပြီး သူမ၏ တုန်ရီနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည့်အခါ ဘဝ၏ အခက်အခဲအားလုံးသည် ထိုအိမ်လေး၏ အပြင်ဘက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီဟု သူမ ယုံကြည်လိုက်မိသည်။ ထက်နောင်သည် မီးဖိုရှေ့တွင် ထိုင်ကာ ခွက်နှစ်ခွက်ထဲသို့ ရေနွေးများ လောင်းထည့်နေသည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာ ငြိမ်သက်ခြင်း အပြည့်ရှိနေသည်။ စကားသံများစွာ မလိုအပ်ဘဲ တစ်ယောက်၏ တည်ရှိမှုကို တစ်ယောက်က သိမှတ်နေရခြင်းမှာပင် ထူးခြားသော ဆက်နွှယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

ဥသြသည် ရေနွေးခွက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း မီးလျှံများ ကခုန်နေသည်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ အတွေးထဲတွင်တော့ မြို့ပြ၏ ဆူညံသံများ၊ ရက်စက်သော စကားလုံးများနှင့် သူမကို နာကျင်အောင် ပြုလုပ်ခဲ့သည့် ပုံရိပ်များက ရုပ်ရှင်ကားတစ်ကားလို ဖြတ်ပြေးနေသည်။ သူမသည် ထိုအရာများမှ လွတ်မြောက်ရန် ဝေးလံသော ဤတောင်ပေါ်ရွာလေးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထက်နောင်က သူမ၏ မျက်နှာကို တစ်ချက်မျှ ကြည့်ကာ နူးညံ့သောအသံဖြင့် စကားစလိုက်သည်။ ဤနေရာမှာ ဘယ်သူမှ လိုက်မလာနိုင်ဘူး၊ စိတ်အေးအေးထားပါဟု သူက ပြောသည်။ ထိုစကားလုံးအနည်းငယ်မှာ ဥသြ၏ နှလုံးသားထဲသို့ အေးမြသော ရေစင်တစ်ခုကဲ့သို့ စီးဝင်သွားပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းအိမ်တွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် ရှည်လျားသော ရှင်းပြချက်များကို မလိုလားဘဲ ငါနားလည်ပါတယ်ဟူသော အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခုကိုသာ တောင့်တမိကြသည် မဟုတ်ပါလား။

ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ အပြင်ဘက်တွင် မိုးသံမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသော်လည်း အိမ်လေးထဲတွင်တော့ ငြိမ်သက်ခြင်းက စိုးမိုးထားသည်။ ဥသြသည် သူမ၏ အတိတ်အကြောင်းကို စတင်ပြောပြချင်စိတ် ပေါ်လာသော်လည်း ထက်နောင်က တားမြစ်လိုက်သည်။ အတိတ်ဆိုတာ ပြီးသွားတဲ့ အရာပါ၊ အခုအချိန်မှာ မင်းရနေတဲ့ အေးချမ်းမှုကိုပဲ အရသာခံပါဟု သူက ဆိုသည်။ သူသည် စန္ဒယားခလုတ်ခုံရှေ့တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး တိုးညှင်းသော သံစဉ်တစ်ခုကို တီးခတ်လိုက်သည်။ ထိုသံစဉ်မှာ လေညင်းလေးတစ်ခုကဲ့သို့ ညင်သာပြီး နားထောင်သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို လော့ခ်ချထားသည့် တံခါးများအား ပွင့်သွားစေသည်။ ဥသြသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားရင်း ထိုသံစဉ်များကြားတွင် သူမကိုယ်သူမ ပြန်လည်တွေ့ရှိရန် ကြိုးစားနေမိသည်။ သူမသည် အမြဲတမ်း တစ်စုံတစ်ခုကို ကြောက်လန့်နေခဲ့ရသူဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ထိုကြောက်ရွံ့ခြင်းတို့သည် နှင်းပွင့်များကဲ့သို့ အရည်ပျော်ကျသွားကြသည်။

နောက်ရက်များတွင် ဥသြသည် ထက်နောင်နှင့်အတူ ဥယျာဉ်ထဲတွင် အလုပ်လုပ်ရင်း အချိန်များကို ကုန်လွန်စေသည်။ မြေကြီး၏ အနံ့၊ သစ်ရွက်များ၏ အရောင်နှင့် ငှက်ကလေးများ၏ တေးသံတို့မှာ သူမအတွက် အသစ်အဆန်းများ ဖြစ်နေသည်။ ထက်နောင်မှာ စကားနည်းသော်လည်း သူ၏ လုပ်ရပ်တိုင်းတွင် ဂရုစိုက်မှုများ ပါဝင်နေသည်။ သူသည် သူမအတွက် မနက်စာ ပြင်ပေးတတ်ပြီး ညနေစောင်းတွင် တောင်ကုန်းပေါ်သို့ အတူတူ လမ်းလျှောက်ထွက်လေ့ရှိသည်။ ထိုခရီးစဉ်များတွင် သူတို့သည် ဘာစကားမျှ မပြောကြသော်လည်း သူတို့အကြားရှိ နားလည်မှုမှာ မည်သည့်စကားလုံးထက်မဆို ပိုမိုလေးနက်နေသည်။ ဥသြသည် သူမ၏ ဘဝတွင် ပထမဦးဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အနားတွင် လုံခြုံမှုအပြည့်အဝကို ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လုံခြုံမှုထက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အကာအကွယ်ရရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း စိတ်ဝိညာဉ်၏ ဒဏ်ရာများမှာ တစ်ညတည်းနှင့် ပျောက်ကွယ်သွားရသည်မျိုး မဟုတ်ပေ။ ဥသြသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် အိပ်မက်ဆိုးများကြောင့် လန့်နိုးလာတတ်သည်။ ထိုအခါမျိုးတွင် ထက်နောင်သည် အိမ်ရှေ့ခန်း၌ စာဖတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ နိုးလာသည်ကို မြင်လျှင် ရေနွေးနွေးတစ်ခွက် ယူလာပေးတတ်သည်။ သူ၏ တည်ရှိမှုကပင် သူမအတွက် အကောင်းဆုံး ဆေးတစ်ခွက် ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် သူ့ကို ကြည့်ရင်း လူတစ်ယောက်က နောက်တစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝကို ဘယ်လိုတောင် အဓိပ္ပာယ်ရှိအောင် ပြောင်းလဲပေးနိုင်သလဲဆိုတာကို အံ့ဩနေမိသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှိနေသော အမောင်ထုများမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် လင်းလက်လာပြီး ရှေ့ဆက်ရမည့် လမ်းကို မြင်တွေ့လာရသည်။ ဤတောင်ပေါ်အိမ်လေးသည် သူမအတွက် ခိုလှုံရာတစ်ခုမျှသာ မဟုတ်ဘဲ ဘဝသစ်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရာ အုတ်မြစ်တစ်ခုလည်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အချိန်များ ရွေ့လျားသွားသည်နှင့်အမျှ ဥသြ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ပြန်လည်ဝေဆာလာသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင်လည်း အသက်ဝင်သော အရောင်အဝါများ ပြန်လည်ကိန်းအောင်းလာသည်။ တစ်နေ့တွင် သူမသည် ထက်နောင်ကို မေးကြည့်မိသည်။ ဘာလို့ ကျွန်မကို ကူညီတာလဲ ဟု။ ထက်နောင်သည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ လွင့်မျောနေသော တိမ်တိုက်များကို ငေးကြည့်ရင်း လောကမှာ လူတိုင်းဟာ တစ်ချိန်မဟုတ် တစ်ချိန်တော့ လုံခြုံတဲ့ ရင်ခွင်တစ်ခုကို ရှာဖွေတတ်ကြတယ်၊ ငါကတော့ အဲဒီရင်ခွင်ကို ဒီအိမ်လေးမှာ တည်ဆောက်ထားတာပါ ဟု အေးဆေးစွာ ဖြေကြားခဲ့သည်။ သူ၏ အဖြေမှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း ဥသြ၏ နှလုံးသားကို လှုပ်ခါသွားစေသည်။ သူမသည် သူမကိုယ်သူမ ကံကောင်းသူတစ်ယောက်အဖြစ် ပထမဦးဆုံးအကြိမ် ခံစားလိုက်ရသည်။

စစ်မှန်သော လုံခြုံမှုဆိုသည်မှာ တံခါးများကို ပိတ်ထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ဖွင့်ဟထားနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်ကြောင်း ဥသြ နားလည်လာသည်။ သူမသည် ထက်နောင်နှင့်အတူ ဖြတ်သန်းရသော နေ့ရက်များတွင် မိမိကိုယ်ကို ချစ်မြတ်နိုးတတ်လာပြီး အတိတ်၏ အကျဉ်းထောင်မှ လွတ်မြောက်လာခဲ့သည်။ ဤအိမ်လေးသည် ကမ္ဘာကြီးနှင့် ဝေးကွာနေသော်လည်း သူမအတွက်တော့ တစ်ကမ္ဘာလုံးထက် ပို၍ ကျယ်ဝန်းသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားတွင် ခိုနားနေသော ငှက်ငယ်လေးမှာ ယခုအခါတွင်မူ အတောင်ပံများကို ဖြန့်ကာ ပျံသန်းရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုပျံသန်းမှုမှာ အထီးကျန်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ခိုင်မာသော အခြေခံတစ်ခုပေါ်မှ စတင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆောင်းဦးပေါက်ချိန်သို့ ရောက်သောအခါ တောင်တန်းတစ်ခုလုံးမှာ ရွှေရောင်အဆင်း ရှိနေသည်။ ဥသြသည် အိမ်ရှေ့ဝရန်တာတွင် ထိုင်ရင်း ဝေးကွာလှသော မြို့ပြဆီသို့ လှမ်းကြည့်နေမိသည်။ ယခုအခါတွင်မူ ထိုနေရာမှာ သူမအတွက် ကြောက်စရာအရပ် မဟုတ်တော့ပေ။ သူမတွင် ပြန်လာရာ လိပ်စာတစ်ခုနှင့် နွေးထွေးသော လက်တစ်စုံ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထက်နောင်သည် သူမ၏ အနားသို့ လာရပ်ကာ သူမ၏ ပုခုံးပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက် တင်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ဘာစကားမျှ မပြောကြသော်လည်း တောအုပ်ထဲမှ တိုးထွက်လာသော လေပြေက သူတို့၏ စိတ်ချင်းဆက်နွှယ်မှုကို သက်သေထူနေသည်။ ဤအခိုက်အတန့်သည် ထာဝရအတွက် မှတ်တမ်းတင်ထားသင့်သော အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။

ဇာတ်လမ်း၏ အဆုံးသတ်တွင် ဥသြသည် ခရီးဆက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမသည် ထွက်ပြေးနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရင်ဆိုင်ရန် သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော ထက်နောင်ကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင်လည်း ဂုဏ်ယူမှုနှင့် အားပေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမသည် တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားရင်း သူမ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ ခိုင်မာနေသည်ကို ခံစားရသည်။ လောကကြီးမှာ ဘယ်လောက်ပဲ မုန်တိုင်းထန်ပါစေ၊ သူမအတွက်တော့ အကြွင်းမဲ့ လုံခြုံရာ အရပ်တစ်ခု ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအကြွင်းမဲ့ လုံခြုံရာဆိုသည်မှာ တောင်ပေါ်ရှိ သစ်သားအိမ်လေး မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကိန်းအောင်းနေသော ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် သူမကို နားလည်ပေးနိုင်သူတစ်ဦး၏ တည်ရှိမှုသာ ဖြစ်ပေသည်။ နေရောင်ခြည်သည် တောင်ကုန်းပေါ်သို့ ဖြာကျလာပြီး ဥသြ၏ ရှေ့ဆက်ရမည့် လမ်းကို အလင်းပေးနေတော့သည်။ သူမသည် နောက်သို့ တစ်ခါမျှ ပြန်မကြည့်တော့ဘဲ အနာဂတ်ဆီသို့ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် လှမ်းတက်သွားခဲ့သည်။ အမှောင်ထုသည် ကွယ်ပျောက်သွားပြီး ဘဝ၏ အလင်းတန်းသစ်မှာ သူမကို ကြိုဆိုနေပါတော့သည်။ စိတ်ဝိညာဉ်၏ ခိုလှုံရာကို ရှာတွေ့သွားသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ ပုံပြင်သည် ဤနေရာတွင် အဆုံးသတ်သော်လည်း သူမ၏ ဘဝခရီးသစ်မှာမူ ယခုမှ စတင်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်ပေတော့သည်။