နှစ်ဦးသဘောတူ လမ်းခွဲခြင်း

 မိုးစက်တို့သည် ပြတင်းမှန်ပြင်ကို တတောက်တောက် ခေါက်နေကြသည်။ ရန်ကုန်မြို့၏ မိုးနှောင်းကာလ ညနေခင်းသည် မှိုင်းညို့ညို့ ဝေဝေဝါးဝါး ရှိလှ၏။ ဧည့်ခန်းကျဉ်းလေးအတွင်းရှိ လေထုသည် လေးလံထိုင်းမှိုင်းလွန်းလှသဖြင့် အသက်ရှူရသည်မှာပင် မောဟိုက်ဖွယ် အတိ။ ဟောင်းနွမ်းလှပြီဖြစ်သော သားရေဆိုဖာပေါ်တွင် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကျောခိုင်းလျက် ထိုင်နေကြသည့် ထိုသူနှစ်ဦးကြားဝယ် တိတ်ဆိတ်ခြင်းတို့က အသူရာချောက်ကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းလှသည်။ စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသော ကော်ဖီခွက်များမှ အငွေ့တို့သည် မရှိတော့ပြီ။ အေးစက်နေသော ကော်ဖီကဲ့သို့ပင် သူတို့နှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးသည်လည်း နွေးထွေးမှု ကင်းမဲ့ခဲ့သည်မှာ ကြာခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။ မေသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က ဝါးတားတား မြင်ကွင်းကို ငေးကြည့်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်သည်။ ထိုသက်ပြင်းသံသည် တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းငယ်လေးအတွင်း ဟိန်းထွက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရ၏။ ထက်သည် သူမ၏ သက်ပြင်းချသံကို ကြားသော်လည်း လှည့်မကြည့်ခဲ့။ သူ၏ လက်ချောင်းများက ဒူးပေါ်တွင် တင်ထားသော စာအုပ်အဖုံးကိုသာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့ ပွတ်သပ်နေမိသည်။ ဤသည်မှာ သူတို့နှစ်ဦး၏ နောက်ဆုံးသော ညနေခင်း ဖြစ်တော့မည်ကို နှစ်ဦးသားလုံး သိနားလည်နေကြသည်။

ပထမဆုံးသော အခန်းကဏ္ဍသည် စကားလုံးများ မပါဘဲ စတင်ခဲ့သည်။ မေသည် ဆိုဖာပေါ်မှ ထရပ်လိုက်ပြီး အခန်းထောင့်တွင် အသင့်ပြင်ထားသော ခရီးဆောင်သေတ္တာဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ ဘီးလိမ့်သံ သဲ့သဲ့သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ထက်သည် ထိုအသံကို ကြားရုံမျှဖြင့် ရင်ထဲတွင် ဆူးတစ်ချောင်း အစိုက်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း မျက်နှာကိုမူ တည်ငြိမ်စွာပင် ထားရှိဆဲ။ သူတို့ကြားတွင် ရန်ဖြစ်သံများ မရှိ၊ အပြစ်တင် စကားများ မရှိ၊ အငြိုးအတေးများလည်း မရှိ။ ရှိနေသည်မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး နားလည်မှု အပြည့်ဖြင့် လမ်းခွဲရန် ဆုံးဖြတ်ထားသော ရင့်ကျက်သည့် နာကျင်မှုသာ ဖြစ်သည်။ မေသည် ဗီရိုတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ အဝတ်အစားများကြားတွင် ရောနှောနေသော ထက်၏ အင်္ကျီအချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအဝတ်အစားများသည် တစ်ချိန်က သူတို့၏ ပျော်ရွှင်စရာ နေ့ရက်များကို သက်သေထူနေသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း ယခုမူ စိမ်းသက်သော အရိပ်အယောင်များ ဖြစ်နေချေပြီ။ သူမသည် မိမိ၏ အဝတ်များကို သေသေချာချာ ခေါက်ပြီး သေတ္တာထဲသို့ ထည့်နေသည်။ လက်ချောင်းလေးများ တုန်ရီနေသည်ကို ထက် မမြင်အောင် သူမ ကြိုးစားဖုံးကွယ်ထားရသည်။

ဒုတိယမြောက် အခိုက်အတန့်တွင် ထက်သည် နေရာမှ ထလိုက်သည်။ သူသည် မေ့အနားသို့ တိုးသွားပြီး ဗီရိုထဲက စာအုပ်အချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဤစာအုပ်များသည် သူတို့နှစ်ဦး အတူတူ ဝယ်ခဲ့ကြသည်၊ အတူတူ ဖတ်ခဲ့ကြသည်။ မည်သူက မည်သည့်စာအုပ်ကို ယူမည်နည်းဟူသော မေးခွန်းက လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေသည်။ ထက်က စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်ရင်း ညင်သာသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ဒီစာအုပ်က မေ အကြိုက်ဆုံး မဟုတ်လား၊ မေပဲ ယူသွားပါ ဟု ဆိုသည်။ မေသည် ထိုစာအုပ်ကို လှမ်းယူလိုက်စဉ် သူတို့၏ လက်ချောင်းချင်း ခဏတာ ထိမိသွားသည်။ လျှပ်စစ်ဓာတ် စီးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသော်လည်း နှစ်ဦးသားလုံးက လက်ကို အမြန် ပြန်ရုပ်လိုက်ကြသည်။ ထိုထိတွေ့မှုက သူတို့ကြားက ကွဲအက်ကြောင်းကို ပိုမို ထင်ရှားစေခဲ့သည်။ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ချစ်ခဲ့ကြသည်မှာ အမှန်ပင်၊ သို့သော် ထိုအချစ်သည် အချိန်ကာလ၏ တိုက်စားမှုအောက်တွင် ပုံသဏ္ဌာန် ပျက်ယွင်းသွားခဲ့ပြီ။ လမ်းခွဲခြင်းသည် မုန်းလို့မဟုတ်ဘဲ ဆက်လက် လက်တွဲရန် အင်အား မရှိတော့ခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိကြသည်။

တတိယမြောက် အခန်းကဏ္ဍတွင် မီးဖိုချောင်အတွင်းမှ အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မေသည် နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ရေနွေးအိုး တည်လိုက်သည်။ ထုံးစံအတိုင်း နှစ်ခွက် မဟုတ်တော့ဘဲ တစ်ခွက်စာသာ ပြင်ဆင်နေမိစဉ်မှာပင် သူမ၏ မျက်ဝန်း၌ မျက်ရည်စတို့ ဝဲတက်လာသည်။ ထိုစဉ် ထက်က မီးဖိုချောင်ဝတွင် လာရပ်ပြီး မေ၊ ကိုယ့်အတွက်လည်း တစ်ခွက်လောက် ဖျော်ပေးပါဦး ဟု ဆိုလာသည်။ မေသည် ခေါင်းငြိမ့်ပြရင်း ကော်ဖီနှစ်ခွက်ကို ထပ်မံ ပြင်ဆင်လိုက်ပြန်သည်။ စားပွဲဝိုင်းလေးတွင် သူတို့ ပြန်ထိုင်ကြသည်။ ဒီတစ်ခါတော့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင်လျက်။ အလင်းရောင် အားနည်းသော မီးသီးအောက်တွင် ထက်၏ မျက်နှာသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံ ပေါ်သည်။ မေသည် သူ့ကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် လှိုက်တက်လာသော ဝေဒနာကို အောင့်အီးထားရသည်။ ငါတို့ ဘယ်နားမှာ မှားသွားခဲ့တာလဲဟု မေးချင်သော်လည်း ထိုမေးခွန်းက အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့သည်ကို သူမ သိသည်။ အမှားမရှိဘဲ လွဲချော်သွားခြင်းက ပို၍ နာကျင်ရသည် မဟုတ်ပါလား။

စတုတ္ထမြောက် အပိုင်းတွင် သူတို့သည် အတိတ်ကို ပြန်လည် တမ်းတမိကြသည်။ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခဲ့သည့် မိုးသည်းထန်သော နေ့တစ်နေ့၊ အတူတူ လမ်းလျှောက်ခဲ့သည့် ကမ်းနားလမ်း၊ ကတိကဝတ်များ ပြုခဲ့ကြသည့် ကြယ်ရောင်စုံ ညများ။ ထိုမှတ်ဉာဏ်တို့သည် ယခုမူ အဝေးက လွင့်ပျံလာသော တေးသံကဲ့သို့ ဝေဝါးလှသည်။ ထက်က ပြုံးယောင်သန်းလျက် ပြောလိုက်သည်။ မေ မှတ်မိသေးလား၊ ငါတို့ ဒီအိမ်ကို စပြောင်းလာတုန်းက လိုက်ကာအရောင် ရွေးတာနဲ့တင် တစ်ပတ်လောက် ကြာသွားခဲ့တာ ဟု ဆိုသည်။ မေကလည်း ခပ်ယောင်ယောင် ပြုံးရင်း မှတ်မိတာပေါ့၊ အဲဒီတုန်းက ထက်က အပြာရောင်မှ အပြာရောင်ဆိုပြီး ဇွတ်လုပ်နေတာလေ ဟု ပြန်ပြောသည်။ ခဏတာ ပျော်ရွှင်မှုသည် အခန်းထဲတွင် ပျံ့လွင့်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် နာကျင်မှုက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။ ထိုမှတ်ဉာဏ်များက ယခုအခါ လက်ကျန် အကြွင်းအကျန်များသာ ဖြစ်တော့သည်။ အတိတ်သည် လှပသလောက် ပစ္စုပ္ပန်သည် ခါးသီးလွန်းလှသည်။

ပဉ္စမမြောက် အခိုက်အတန့်သည် ပစ္စည်းများ ခွဲဝေခြင်း ဖြစ်သည်။ နံရံတွင် ချိတ်ထားသော ဓာတ်ပုံဘောင်များကို မေက ဖြုတ်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး ပြုံးရွှင်နေသော ပုံရိပ်များ။ ထိုပုံရိပ်များကို မြင်ရသည်မှာ ရင်ဘတ်ကို ဓားဖြင့် အမွှန်းခံနေရသကဲ့သို့ပင်။ ထက်က ဘေးမှ ရပ်ကြည့်နေပြီး ဒီပုံတွေကို မေပဲ ယူသွားပါ၊ ကိုယ်ကတော့ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာပဲ သိမ်းထားပါ့မယ် ဟု တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။ မေသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဟင့်အင်း၊ ဒီပုံတွေက ဒီအိမ်မှာပဲ ကျန်ခဲ့သင့်တာ၊ အသစ်စမယ့် နေရာကို အတိတ်တွေကို သယ်မသွားချင်တော့ဘူး ဟု ဆိုသည်။ သူမ၏ စကားလုံးတိုင်းသည် လေးလံလှသည်။ နှစ်ဦးသဘောတူ လမ်းခွဲခြင်း ဆိုသော်လည်း ခံစားချက်တို့ကတော့ အညီအမျှ မခွဲဝေနိုင်ကြချေ။ မည်သူက ပိုနာကျင်ရသနည်းဟူသည်မှာ တိုင်းတာ၍ မရနိုင်သော ပဟေဠိတစ်ခုသာ။

ဆဋ္ဌမမြောက် အပိုင်းတွင် မိုးက ပို၍ သည်းထန်လာသည်။ ပြတင်းပေါက်မှ လေပြင်းများ တိုးဝင်လာသဖြင့် လိုက်ကာများ တဖျတ်ဖျတ် လွင့်နေသည်။ ထက်က ထသွားပြီး ပြတင်းပေါက်ကို ပိတ်လိုက်သည်။ ထိုသို့ ပိတ်လိုက်ခြင်းသည် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေး တံခါးကို ပိတ်လိုက်ခြင်းနှင့်လည်း တူနေသည်။ သူသည် မေ့အနားသို့ ပြန်လာပြီး သူမ၏ ပုခုံးကို အသာအယာ ကိုင်လိုက်သည်။ မေ၊ ကိုယ်တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မုန်းလို့ လမ်းခွဲတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မေ သိတယ်မဟုတ်လား ဟု သူက မေးသည်။ မေသည် မျက်ရည်များကို ထိန်းမထားနိုင်တော့ဘဲ ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာသည်။ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ချစ်နေလျက်နဲ့ လမ်းခွဲရတာက ပိုပြီး ခက်ခဲလွန်းတယ် ထက်ရယ် ဟု သူမက ရှိုက်ကြီးတငင် ဖြေလိုက်သည်။ ထက်သည် သူမကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ထားချင်သော်လည်း သူ၏ လက်များကို ဘေးတွင်သာ ချထားမိသည်။ ယခုအချိန်တွင် နှစ်သိမ့်မှုပေးခြင်းသည် လမ်းခွဲခြင်းကို ပို၍ ကြန့်ကြာစေရုံသာ ရှိလိမ့်မည်။

သတ္တမမြောက် အခိုက်အတန့်တွင် မေသည် သူမ၏ လက်ကျန် ပစ္စည်းအနည်းငယ်ကို သိမ်းဆည်းပြီးစီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ အခန်းထဲတွင် သူမ၏ အသုံးအဆောင်များ မရှိတော့သဖြင့် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားသည်။ ထိုဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်မှုသည် သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင်လည်း အလားတူ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ ထက်သည် ဗီရိုအလွတ်ကို ကြည့်ရင်း တစ်ချိန်က ဤနေရာတွင် ပြည့်နှက်နေခဲ့သော နွေးထွေးမှုများကို သတိရနေမိသည်။ သူသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ သော့တွဲကို ထုတ်လိုက်သည်။ အိမ်သော့လေး။ မေသည်လည်း သူမ၏ သော့ကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ ထိုသော့နှစ်ချောင်းသည် ဘေးချင်းယှဉ်လျက် ရှိနေသော်လည်း ပိုင်ရှင်များကမူ ဝေးကွာကြတော့မည်။ အိမ်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်သည် ယခုမှစ၍ သူတို့အတွက် ပြောင်းလဲသွားချေပြီ။

အဋ္ဌမမြောက် အခန်းကဏ္ဍတွင် သူတို့သည် နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်မိကြသည်။ မေ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် နာကျင်မှု၊ နောင်တနှင့် လွတ်မြောက်လိုစိတ်တို့ ရောပြွမ်းနေသည်။ ထက်၏ မျက်ဝန်းတွင်မူ တည်ငြိမ်မှုနောက်ကွယ်မှ ကြေကွဲမှုတို့ကို မြင်နိုင်၏။ မေက တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ ထက်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ၊ ထမင်းမှန်မှန်စားပါ၊ ညဘက်တွေဆို အိပ်ရေးပျက်မခံပါနဲ့ ဟု ဆိုသည်။ ထက်က ခေါင်းငြိမ့်ပြရင်း မေလည်း အတူတူပါပဲ၊ တစ်ခုခု အခက်အခဲရှိရင် ကိုယ့်ကို အချိန်မရွေး ဖုန်းဆက်လို့ရပါတယ် ဟု ပြန်ပြောသည်။ ထိုကတိစကားသည် ယဉ်ကျေးမှုအရ ပြောခြင်းသာ ဖြစ်သည်ကို နှစ်ဦးသားလုံး သိသည်။ လမ်းခွဲပြီးနောက်တွင် ဖုန်းဆက်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက် ခဲယဉ်းလှသည် မဟုတ်ပါလား။

နဝမမြောက် အပိုင်းတွင် မေသည် သူမ၏ သေတ္တာကို ဆွဲလျက် တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားသည်။ ထက်က နောက်ကနေ လိုက်ပါလာပြီး တံခါးကို ဖွင့်ပေးသည်။ အပြင်ဘက်တွင် မိုးက တဖြည်းဖြည်း စဲလာပြီ ဖြစ်သော်လည်း မြေပြင်ကမူ ရေဝပ်လျက် ရှိနေသေးသည်။ လမ်းမီးတိုင်များမှ အလင်းရောင်သည် ရေအိုင်များပေါ်တွင် ထင်ဟပ်နေသည်။ မေသည် တံခါးဝတွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး နောက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။ ဤအိမ်လေးထဲတွင် ကုန်ဆုံးခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာ။ ရယ်မောသံများ၊ ငိုရှိုက်သံများ၊ အတူတူ ချက်ပြုတ်စားသောက်ခဲ့သော အနံ့အသက်များ။ အရာအားလုံးက ယခုမူ ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကဲ့သို့ ကျန်ရစ်ခဲ့ချေပြီ။

ဒသမမြောက် အခိုက်အတန့်တွင် မေသည် အိမ်အပြင်သို့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။ လေအေးလေးက သူမ၏ ပါးပြင်ကို လာရောက် ထိတွေ့သည်။ ထက်သည် တံခါးဘောင်ကို ကိုင်လျက် ရပ်နေဆဲ။ သူတို့ကြားတွင် စကားလုံးများ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ ရှိနေသည်မှာ နှလုံးသားချင်း စကားပြောနေသော တိတ်ဆိတ်မှုသာ။ မေက ထက်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးသည် နာကျင်မှုများကြားမှ ပွင့်လန်းလာသော ပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ပင်။ သွားတော့မယ်နော် ဟု သူမက ပြောလိုက်သည်။ ထက်က ခေါင်းငြိမ့်ပြရင်း ကောင်းကောင်းသွားပါ မေ ဟု ဆိုသည်။ ထိုစကားစုသည် သူတို့၏ ဇာတ်လမ်းကို အဆုံးသတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဧကဒသမမြောက် အပိုင်းတွင် မေသည် လမ်းမပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူမသည် နောက်သို့ တစ်ချက်ကလေးမျှ လှည့်မကြည့်ဘဲ ရှေ့သို့သာ တည့်တည့် လျှောက်သွားသည်။ သူမ၏ ခြေသံသည် တိတ်ဆိတ်သော လမ်းမပေါ်တွင် ခပ်မှန်မှန် ထွက်ပေါ်နေသည်။ အိမ်ထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ထက်သည် တံခါးကို အသာအယာ ပိတ်လိုက်သည်။ တံခါးပိတ်သံသည် တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ခွဲခြားလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရ၏။ သူသည် အမှောင်ထုထဲတွင် ခဏမျှ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေမိသည်။ ထို့နောက် ဆိုဖာပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ အခန်းထဲတွင် မေ၏ ကိုယ်နံ့သင်းသင်းလေး ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း သူမ၏ ရှိနေခြင်းကမူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။

ဒွါဒသမမြောက် နောက်ဆုံးအခန်းကဏ္ဍတွင် မေသည် လမ်းထိပ်ရှိ တက္ကစီပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ ကားမှန်ပြတင်းမှတစ်ဆင့် သူမ နေထိုင်ခဲ့သော တိုက်ခန်းလေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မီးရောင်မှိန်မှိန်လေးက ဝေးကွာသွားသည်။ သူမသည် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်ပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ နှလုံးသားထဲတွင် ကွဲအက်သွားသော အပိုင်းအစများကို ပြန်လည် စုစည်းရဦးမည်။ နှစ်ဦးသဘောတူ လမ်းခွဲခြင်း ဆိုသည်မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လွတ်လပ်ခွင့်ပေးခြင်း ဖြစ်သလို၊ မိမိကိုယ်ကိုလည်း ပြန်လည် ရှာဖွေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ မိုးရေစက်များအောက်တွင် မြို့ပြကြီးသည် တည်ငြိမ်လျက် ရှိနေသည်။ အဆုံးသတ်တစ်ခုသည် အစပြုခြင်း အသစ်တစ်ခုအတွက် လမ်းဖွင့်ပေးလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်ပါတော့သည်။ သူတို့၏ အချစ်ဇာတ်လမ်းသည် ဤနေရာတွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သော်လည်း သူတို့၏ ဘဝခရီးသည်မူကား အသီးသီး ဆက်လက် စီးဆင်းနေဦးမည် ဖြစ်သည်။ လွမ်းဆွတ်ခြင်းတို့သည် တိမ်တိုက်များကဲ့သို့ လွင့်ပါးသွားကြမည်ဖြစ်ပြီး၊ ကျန်ရစ်ခဲ့မည်မှာ ရင့်ကျက်ခြင်းနှင့် နားလည်ခြင်းတို့သာ ဖြစ်ပေတော့သည်။ အတိတ်ကို ကျောခိုင်းလျက်၊ မေသည် အနာဂတ်၏ အလင်းတန်းသစ်များဆီသို့ ဦးတည်သွားပါတော့သည်။ ပြတင်းမှန်ပေါ်က မိုးရေစက်များလည်း တဖြည်းဖြည်း ခြောက်သွေ့သွားကြလေပြီ။