ကံအကျိူးမပေးသည့် မိအေး

 မိုးသားတိမ်လိပ်တို့က ညိုမှောင်ဆို့တက်နေသည့် ကောင်းကင်အောက်ဝယ် မိအေးသည် အိမ်ရှေ့ဝရန်တာကလေးတွင် ငိုင်တိုင်တိုင် ထိုင်နေမိသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးက စိုထိုင်းထိုင်းအအေးဓာတ်နှင့်အတူ မြေနံ့အေးအေးတို့က နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်နေသည်။ မိအေး၏ အမည်က အေးမြခြင်းကို ဆောင်သည်ဟု ဆိုသော်လည်း သူမ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင်မူ ပူလောင်မှုတို့ကသာ အစဉ်အမြဲ ကြီးစိုးခဲ့သည်။ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသည့် ဟောင်းနွမ်းနေသော ထဘီစုတ်ကလေးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်နယ်ရင်း သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံက ရွာထိပ်လမ်းဆုံဆီသို့ အကြောင်းမဲ့ ငေးကြည့်နေမိသည်။ အဘွားဖြစ်သူက သူမကို မိအေးဟု အမည်ပေးခဲ့စဉ်က အေးအေးချမ်းချမ်းနှင့် ဘဝကို ဖြတ်သန်းရစေရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ကံကြမ္မာကမူ ထိုအမည်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် လမ်းကိုသာ သူမအတွက် ရွေးချယ်ပေးခဲ့လေသည်။

ရွာကလေး၏ နံနက်ခင်းသည် ပုံမှန်အတိုင်းပင် လှုပ်ရှားရုန်းကန်မှုတို့ဖြင့် စတင်ခဲ့သည်။ မိအေးသည် စောစောစီးစီးထကာ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ပြာပူများကြားဝယ် လုံးပန်းနေရသည်။ အဖေဖြစ်သူက အရက်နာကျနေသဖြင့် တညည်းညည်းတညူညူ လုပ်နေသလို အမေဖြစ်သူကလည်း ခါးနာရောဂါကြောင့် အိပ်ရာထဲတွင်သာ လဲလျောင်းနေရသည်။ မိအေး၏ ပခုံးပေါ်တွင် တင်ရှိနေသည့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတို့က သူမ၏ အသက်အရွယ်နှင့် မလိုက်အောင်ပင် လေးလံလွန်းလှသည်။ ဈေးတောင်းကို ခေါင်းပေါ်တင်ကာ ရွာလယ်လမ်းအတိုင်း လျှောက်လာစဉ် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ကဲ့ရဲ့သံအချို့က လေထဲတွင် ဝဲလွင့်နေသည်။ ကံအကျိုးမပေးသည့် မိအေးဟု လူတိုင်းက ခေါ်ဝေါ်ကြသည်ကို သူမ သိသော်လည်း မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ ခေါင်းငိုက်စိုက်ချ၍သာ လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။ ဈေးထဲတွင် သူမ ရောင်းချသည့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကလည်း အခြားသူများကဲ့သို့ လန်းဆန်းမနေဘဲ ညှိုးနွမ်းနေတတ်သည်မှာလည်း ထူးဆန်းလှသည့် ကံကြမ္မာပင် ဖြစ်သည်။

နေရောင်ခြည်က သစ်ပင်အုပ်များကြားမှ တိုးထွက်လာချိန်တွင် ရွာထိပ်သို့ ကားတစ်စီး ဆိုက်ရောက်လာသည်။ ထိုကားပေါ်မှ ဆင်းလာသူမှာ မိအေး၏ ငယ်သူငယ်ချင်း မောင်သစ်ပင် ဖြစ်သည်။ မောင်သစ်သည် မြို့ပေါ်တွင် အလုပ်သွားလုပ်ရာမှ ပြန်လာခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုက ရွာသူရွာသားများနှင့် ကွဲပြားနေပြီး ရုပ်ရည်ကလည်း ပိုမိုတောက်ပလာသယောင် ရှိသည်။ မိအေးသည် သူ့ကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏဝယ် ရင်ထဲတွင် လှိုက်ခနဲ ဖြစ်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် သူမ၏ နိမ့်ပါးလှသော အခြေအနေကို သတိရကာ မျက်နှာကို လွှဲလိုက်မိသည်။ မောင်သစ်က သူမကို မြင်သွားပြီး အပြေးအလွှား လာနှုတ်ဆက်သည်။ မိအေး... နေကောင်းရဲ့လားဟု မေးလိုက်သည့် သူ၏ အသံက နွေးထွေးလွန်းလှသဖြင့် မိအေး၏ နှလုံးသားထဲတွင် နှစ်ရှည်လများ အေးခဲနေသည့် နှင်းခဲများ အရည်ပျော်ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် ထိုနွေးထွေးမှုနောက်ကွယ်တွင် မရေရာသည့် စိုးရိမ်စိတ်တို့ကလည်း ကပ်ပါလာခဲ့သည်။

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ အဖေဖြစ်သူက ငွေတောင်းပြန်သည်။ ဖဲဝိုင်းတွင် ရှုံးလာသဖြင့် ငွေလိုနေခြင်းဖြစ်သည်။ မိအေး ရှာဖွေထားသမျှ ငွေစလေးများကို ထုတ်ပေးလိုက်ရသည့်အခါ သူမ၏ မျက်ဝန်းတွင် မျက်ရည်တို့က ဝေ့သီလာသည်။ အမေ့အတွက် ဆေးဝယ်ရန် စုဆောင်းထားသည့် ငွေလေးများ ဖြစ်သည်။ အဖေက ငွေကို ဆွဲယူကာ လှည့်ထွက်သွားသည့် ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း မိအေးသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပုံရက်သား လဲကျသွားသည်။ ဘာကြောင့် ငါ့ဘဝက ဒီလောက်တောင် ကံဆိုးနေရတာလဲဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးခွန်းထုတ်နေမိသော်လည်း မည်သည့်အဖြေမှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။ အိမ်အပြင်ဘက်တွင် မိုးသံက တဖွဲဖွဲဖြင့် ပြန်လည် စတင်နေပြန်သည်။ လေပြင်းတစ်ချက် အဝှေ့တွင် အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်မှ သက်ကယ်စအချို့ လွင့်စင်သွားသည်။ မိအေး၏ ဘဝသည်လည်း ထိုသက်ကယ်စများကဲ့သို့ပင် လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည်လားဟု သူမ တွေးတောနေမိသည်။

ညနေခင်းတွင် မြစ်ကမ်းနားရှိ ညောင်ပင်ကြီးအောက်၌ မိအေးနှင့် မောင်သစ်တို့ ဆုံဖြစ်ကြသည်။ မောင်သစ်က သူ မြို့မှာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် အကြောင်းအရာများကို ပြောပြနေသော်လည်း မိအေး၏ စိတ်က လွင့်ပျံ့နေသည်။ မောင်သစ်က သူမ၏ လက်ကလေးကို အမှတ်မထင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည့်အခါ မိအေး တုန်ရင်သွားသည်။ မောင်သစ်က သူမကို မြို့သို့ လိုက်ခဲ့ရန် ခေါ်သည်။ ဤရွာတွင် နေလျှင် တစ်သက်လုံး ဆင်းရဲတွင်းမှ လွတ်မည်မဟုတ်ဟု သူက ဆိုသည်။ မိအေး၏ ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေးတစ်ခု ဖြတ်ခနဲ လက်သွားသော်လည်း အိမ်တွင် ကျန်ရစ်မည့် နာမကျန်းဖြစ်နေသော အမေနှင့် အရက်သမားအဖေကို မျက်စိထဲ မြင်ယောင်လာသည်။ သူမသာ ထွက်သွားလျှင် သူတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမည်နည်း။ မောင်သစ်၏ မျက်ဝန်းထဲမှ မေတ္တာရိပ်ကို မြင်နေရသော်လည်း မိအေးသည် မိမိ၏ ကံကြမ္မာကို သိနေသည်။ သူမသည် အေးချမ်းစွာ နေခွင့်မရှိသူ ဖြစ်သည်။

မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းသည့် ညတစ်ညတွင် ဖြစ်ရပ်ဆိုးတစ်ခု စတင်ခဲ့သည်။ အဖေဖြစ်သူ အရက်မူးပြီး အိမ်ပြန်အလာ လမ်းတွင် ချော်လဲကာ မြောင်းထဲသို့ ကျသွားခဲ့သည်။ ရွာသားများက ဝိုင်းဝန်း ကူညီကြသော်လည်း အဖေက သတိမရတော့ပေ။ မိအေးသည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ဆရာဝန်ကို သွားပင့်သော်လည်း မိုးက သည်းလွန်းလှသဖြင့် လမ်းများ ပိတ်နေသည်။ ထိုညက မိအေး တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ အဖေ့အနားတွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။ အမေကလည်း အိပ်ရာထဲမှနေ၍ တရှုံ့ရှုံ့ငိုနေသည်။ မိအေးသည် မိမိ၏ ကံကြမ္မာကို ကျိန်ဆဲချင်သော်လည်း အသံက လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်နေသည်။ မိုးလင်းသည့်အခါတွင် အဖေသည် ထာဝရ ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ရွာသူရွာသားများက မိအေးကို ကြည့်ကာ သနားစရာကောင်းလိုက်သည့် မိအေး၊ ကံလည်း တကယ်မကောင်းရှာဘူးဟု တိုးတိုးဖော်ဖော် ပြောဆိုကြပြန်သည်။

ဈာပနကိစ္စများ ပြီးစီးသွားသည့်အခါ မိအေး၏ ပခုံးပေါ်တွင် အကြွေးဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများက ထပ်မံ ဖိစီးလာသည်။ အဖေ လောင်းကစားထားသည့် ကြွေးမြီများကို ဆပ်ရန်အတွက် အိမ်ကို ပေါင်နှံရတော့မည်။ မောင်သစ်က ကူညီရန် ကမ်းလှမ်းသော်လည်း မိအေးက ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ သူမကြောင့် မောင်သစ်၏ ဘဝပါ နစ်မွန်းသွားမည်ကို သူမ မလိုလားပေ။ မောင်သစ်သည် သူမကို စိတ်ပျက်သွားဟန်ဖြင့် မြို့သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ ထိုနေ့က မိအေးသည် ရွာထိပ်လမ်းဆုံအထိ လိုက်မပို့ဘဲ အိမ်နောက်ဖေးရှိ သရက်ပင်အောက်တွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ငိုနေမိသည်။ လေထဲတွင် လွင့်ပါလာသည့် မောင်သစ်၏ ကိုယ်သင်းနံ့လေးကို တမ်းတမိသော်လည်း လက်တွေ့ဘဝက သူမကို ရိုက်နှက်နှိပ်စက်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ မိအေးသည် သူမ၏ အမည်ကို ပြောင်းလဲပစ်ချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။ အေးချမ်းခြင်း မရှိသည့် မိအေးထက် ပူလောင်သည့် မိပူဟု ခေါ်ဝေါ်လျှင်ပင် ပို၍ မှန်ကန်ဦးမည်ဟု သူမ တွေးမိသည်။

အချိန်ကာလတို့က တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးလာခဲ့သည်။ မိအေးသည် အသက်အရွယ်ရလာသော်လည်း တစ်ကိုယ်တည်းသာ ဖြစ်သည်။ အမေဖြစ်သူ ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက် သူမသည် ရွာရှိ လူချမ်းသာအိမ်တစ်အိမ်တွင် အစေခံအဖြစ် ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်နေရသည်။ သူမ၏ လက်များသည် ကြမ်းတမ်းနေပြီး မျက်နှာတွင်လည်း အရေးအကြောင်းများ ထင်ကျန်နေပြီ ဖြစ်သည်။ မောင်သစ်က မြို့တွင် အိမ်ထောင်ကျကာ ချမ်းသာနေပြီဟူသော သတင်းကို ကြားရသည့်အခါ မိအေးသည် ခဏမျှ ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူ ပျော်ရွှင်နေသည်ကို ကြားရရုံနှင့် သူမ ကျေနပ်ပါသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ သူမ၏ ငယ်ဘဝကို ပြန်လည် မြင်ယောင်ရင်း ရင်ထဲတွင် ဆူးတစ်ချောင်း အမြစ်တွယ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ကံကြမ္မာသည် သူမကို ပျော်ရွှင်ခွင့် တစ်ခါမျှ မပေးခဲ့ဘဲ အမြဲတမ်း နောက်တစ်လှမ်း နောက်ကျနေစေခဲ့သည်။

နေဝင်ချိန်တစ်ခုတွင် မိအေးသည် မြစ်ကမ်းနားသို့ လမ်းလျှောက်သွားမိသည်။ ရေပြင်ပေါ်တွင် ထိုးကျနေသည့် နေရောင်ခြည်က ရွှေရောင်တောက်နေသည်။ သူမသည် မြစ်ထဲသို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ရေပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်နေသည့် သူမ၏ ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ အိုမင်းနေသော၊ နွမ်းလျနေသော အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦး။ ထိုပုံရိပ်က သူမကို စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ မိအေးသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်သည်။ ငါ့ဘဝက ဒီလိုပဲ ပြီးဆုံးသွားတော့မှာလားဟု သူမ မေးခွန်းထုတ်မိသည်။ သို့သော် ထိုမေးခွန်း၏ အဖြေကို သူမ သိရှိနေပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကံအကျိုးမပေးသည့် မိအေး ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဘဝသည် အစကတည်းက ကြမ္မာဆိုးတို့ဖြင့် ရေးထိုးထားသည့် စာမျက်နှာတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ရွာထဲသို့ လူစိမ်းတစ်ယောက် ရောက်လာသည်။ ထိုသူက မိအေးကို လိုက်ရှာနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက မောင်သစ်၏ ရှေ့နေဖြစ်ကြောင်း ပြောပြသည်။ မောင်သစ် ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှု အချို့ကို မိအေး၏ အမည်ဖြင့် လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ကြောင်း ပြောပြသည့်အခါ မိအေးသည် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။ ငွေကြေးနှင့် မြေကွက်များ။ အသက်ကြီးမှ ရရှိလာသည့် ထိုစည်းစိမ်တို့က မိအေးအတွက် အဓိပ္ပာယ် ရှိပါဦးမည်လော။ သူမ လိုချင်ခဲ့သည်မှာ ငွေကြေးမဟုတ်ဘဲ နွေးထွေးသည့် လက်တစ်စုံနှင့် အေးချမ်းသည့် ဘဝကလေးသာ ဖြစ်သည်။ မောင်သစ်သည် သူ့ဘဝ၏ နောက်ဆုံးအချိန်အထိ သူမကို သတိရနေခဲ့သည်ဟု သိရသည့်အခါ မိအေး၏ မျက်ရည်တို့က ထိန်းမနိုင် သိမ်းမရ ကျဆင်းလာသည်။ ကံကြမ္မာသည် သူမကို နောက်ဆုံးအကြိမ် လှောင်ပြောင်လိုက်ပြန်လေပြီ။

မိအေးသည် ရရှိလာသည့် ငွေကြေးများဖြင့် ရွာတွင် ဘုန်းကြီးကျောင်းနှင့် ရေတွင်း ရေကန်များကို လှူဒါန်းခဲ့သည်။ သူမသည် ချမ်းသာသော အဘွားအိုတစ်ဦး ဖြစ်လာသော်လည်း သူမ၏ အိမ်ကလေးတွင်မူ တစ်ယောက်တည်းသာ ဆက်လက် နေထိုင်ခဲ့သည်။ လူအများက သူမကို ဒေါ်မိအေးဟု ရိုရိုသေသေ ခေါ်ဝေါ်လာကြသော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲမှ အထီးကျန်မှုကမူ ပျောက်ကွယ်မသွားခဲ့ပေ။ ညအချိန်တွင် လေတိုက်သံများကို နားထောင်ရင်း သူမသည် မောင်သစ်နှင့် ဆုံခဲ့သည့် ညောင်ပင်ကြီးအောက်သို့ စိတ်ကူးဖြင့် ရောက်သွားတတ်သည်။ ထိုနေရာတွင် သူမသည် နုပျိုနေဆဲ၊ မျှော်လင့်ချက်များ ရှိနေဆဲ မိအေးကလေး ဖြစ်နေချင်သည်။ သို့သော် နံနက်မိုးလင်းသည့်အခါတိုင်း လက်တွေ့ဘဝ၏ အေးစက်စက် အရှိတရားက သူမကို စောင့်ကြိုနေဆဲပင်။

ဇာတ်သိမ်းခန်းဝယ် မိအေးသည် လောကကြီးကို နှုတ်ဆက်ရန် ပြင်ဆင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ကုတင်ဘေးတွင် မောင်သစ် ပေးခဲ့သည့် စာအဟောင်းလေး တစ်စောင် ရှိနေသည်။ နေဝင်ချိန်၏ နောက်ဆုံး အလင်းတန်းတို့က အခန်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ မိအေးသည် မျက်လုံးကို အသာအယာ မှိတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင်မူ ခါးသီးလှသော အပြုံးတစ်ခု ပွင့်လန်းနေသည်။ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ကံအကျိုးမပေးခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံး ထွက်သက်တွင်မူ သူမသည် အေးချမ်းမှုကို ရှာတွေ့သွားဟန် ရှိသည်။ ရွာသားများက မိအေး ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိရသည့်အခါ တစ်ရွာလုံး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ လေပြင်းတစ်ချက် အဝှေ့တွင် အိမ်ရှေ့မှ ညှိုးနွမ်းနေသော ပန်းပွင့်ကလေးများ ကြွေကျသွားသည်။ ကံအကျိုးမပေးသည့် မိအေးသည် သူမ၏ အမည်နှင့်အညီ အေးချမ်းရာ အရပ်သို့ ထာဝရ ထွက်ခွာသွားခဲ့လေပြီ။ သို့သော် သူမ၏ ဘဝဇာတ်လမ်းကမူ ရွာကလေး၏ လေထုထဲတွင် ရင်နင့်ဖွယ်ရာ အမှတ်တရအဖြစ် ကျန်ရစ်နေခဲ့တော့သည်။