ခဲအိုရဲ့ ယုတ်မာမှု

 မိုးနှောင်းညဦး၏ လေရူးများသည် ပြတင်းပေါက်တံခါးများကို တဂျိဂျိမြည်အောင် ဆွဲရမ်းနေကြသည်။ အိမ်အပြင်ဘက်တွင် မှောင်ရိပ်က သားရဲတစ်ကောင်လို ခြောင်းမြောင်းနေပြီး အိမ်ထဲတွင်မူ မီးချောင်းလင်းလင်းအောက်၌ မေသင်းတစ်ယောက်တည်း ထမင်းစားပွဲကို ပြင်ဆင်နေမိသည်။ ဟင်းအိုးထဲမှ တတောက်တောက် မြည်သံကလွဲလျှင် တစ်အိမ်လုံး တိတ်ဆိတ်လွန်းလှသည်။ မေသင်း၏ ရင်ထဲတွင်မူ မလုံခြုံမှုများက ဒီရေလို တက်နေ၏။ ဤအိမ်ကြီးထဲတွင် သူမ ခိုလှုံနေရသည်မှာ သုံးနှစ်ပင် ရှိခဲ့ပြီ။ မိဘမဲ့ဘဝဖြင့် အစ်မဖြစ်သူ မေသက်၏ အိမ်တွင် လာရောက်နေထိုင်ရသော်လည်း သူမအတွက်တော့ ဤအိမ်သည် နွေးထွေးသော ဂေဟာတစ်ခုထက် ပို၍ အသက်ရှူကျပ်စရာ နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ခြေသံတစ်ချက်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မေသင်း၏ ပခုံးများ တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ လှေကားရင်းမှ တက်လာသော ထိုခြေသံကို သူမ ကောင်းကောင်းသိသည်။ လေးလံပြီး ပိုင်စိုးပိုင်နက်နိုင်လှသော ခြေသံမျိုး။ ဦးဘိုကြည် ပြန်ရောက်လာပြီ။ သူသည် မေသက်၏ ခင်ပွန်း၊ မေသင်း၏ ခဲအို။ သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှိနေတတ်သော အရောင်အဝါမှာ ခဲအိုတစ်ယောက်၏ ကြင်နာမှုထက် ပို၍ ရမ္မက်ဆန်ပြီး အေးစက်လှသည်။ မေသင်းသည် ဟင်းပန်းကန်ကို ချရင်း လက်ချောင်းလေးများ တုန်ရီနေသည်ကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ဦးဘိုကြည်သည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် ဆိုဖာပေါ်တွင် ပစ်ထိုင်လိုက်ပြီး အပေါ်အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက မေသင်း၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို လိုက်လံကြည့်ရှုနေသည်။ မေသင်းသည် ခေါင်းကို ငုံ့ထားသော်လည်း သူမ၏ ကျောပြင်ထက်တွင် ထိုအကြည့်များ ကပ်ငြိနေသည်ကို ခံစားနေရသည်။ မင်းအစ်မ ဘယ်မှာလဲ ဟု သူက အသံဩဩဖြင့် မေးလိုက်သည်။ မေသက်က အလှူအိမ်ကို ကူညီဖို့ သွားပါတယ်၊ ညစာစားချိန်မှ ပြန်လာမယ် ပြောတယ် ဟု မေသင်းက တိုးညှင်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ဦးဘိုကြည်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဪ ဒါဆို တစ်အိမ်လုံးမှာ ငါတို့ နှစ်ယောက်တည်းပေါ့ ဟု သူက ပြောရင်း ထိုင်နေရာမှ ထလာသည်။ သူ၏ အနားသို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးကပ်လာသော အရိပ်ကြောင့် မေသင်း ရင်တုန်သွားသည်။ သူမသည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ အမြန်ဝင်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဦးဘိုကြည်က သူမ၏ လမ်းကို ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ ကိုယ်မှ ထွက်သော အရက်နံ့သင်းသင်းနှင့် ချွေးနံ့က မေသင်းကို ပျို့အန်ချင်စိတ် ပေါက်စေသည်။ မေသင်းက ဘေးသို့ ရှောင်ထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဦးဘိုကြည်က သူမ၏ ပုခုံးကို ခပ်တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ည၏ အမှောင်ထုက ပို၍ နက်ရှိုင်းလာသော်လည်း အိမ်ထဲမှ တင်းမာမှုကမူ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေသည်။ မေသင်း၏ စိတ်ထဲတွင် လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က မိဘများ ရှိစဉ်က ပျော်ရွှင်စရာ နေ့ရက်များကို သတိရမိသည်။ ယခုမူ သူမသည် ကျားရှေ့ရောက်နေသော သမင်ငယ်လေးလို အားကိုးရာမဲ့နေရှာသည်။ ဦးဘိုကြည်၏ လက်များက သူမ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် ပို၍ တင်းကျပ်လာပြီး သူ၏ မျက်နှာက သူမ၏ နားနားသို့ တိုးကပ်လာသည်။ မေသင်း ကြောက်မနေပါနဲ့၊ ငါက မင်းကို ချစ်လွန်းလို့ပါ ဟု သူက တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။ ထိုအသံသည် မေသင်းအတွက်တော့ ငရဲပြည်မှ လာသော အသံကဲ့သို့ပင်။ သူမသည် ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အားအင်ချင်းက မမျှ။ မေသက်သာ အခုပြန်လာရင် ကောင်းမှာပဲ ဟု သူမ စိတ်ထဲမှ တောင်းဆုပြုနေမိသည်။ သို့သော် အပြင်ဘက်တွင် မိုးက ပို၍ သည်းထန်စွာ ရွာချလိုက်သဖြင့် မေသက် ပြန်လာမည့်အချိန်မှာ ပို၍ ဝေးကွာသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

မေသင်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။ သူမသည် ဤအိမ်တွင် နေထိုင်ရသည်မှာ ကျေးဇူးရှင်များဟု မှတ်ယူခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ထိုကျေးဇူးတရားများက သူမကို တုပ်နှောင်ထားသော ကြိုးများသဖွယ် ဖြစ်နေသည်။ ဦးဘိုကြည်က သူမ၏ မေးစေ့ကို ဆွဲမလိုက်ပြီး မျက်လုံးချင်း ဆုံစေသည်။ မင်းက အရမ်းလှတာပဲ မေသင်း၊ မင်းအစ်မထက်တောင် ပိုလှတယ် ဟု သူက ယုတ်မာသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ မေသင်းသည် ရွံရှာလွန်းသဖြင့် မျက်လုံးကို မှိတ်ထားလိုက်မိသည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ ရောပြွမ်းနေသည်။ ဤလူသည် သူမ၏ အစ်မကို သစ္စာဖောက်ရုံတင်မကဘဲ သူမ၏ ဘဝကိုပါ ဖျက်ဆီးရန် ကြံစည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ မေသင်းသည် သူမ၏ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ဟင်းခပ်ဇွန်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ ဒါဟာ အစပဲ ရှိသေးတယ်၊ သူမ ဒီအတိုင်း အရှုံးပေးလို့ မဖြစ်ဘူး။

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် နေရောင်ခြည်က သစ်ပင်များကြားမှ တိုးဝင်လာသော်လည်း မေသင်း၏ စိတ်နှလုံးမှာမူ မကြည်လင်နိုင်ခဲ့ပေ။ ညက အဖြစ်အပျက်ကို မေသက်အား ပြောပြရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားသော်လည်း မေသက်၏ ပျော်ရွှင်နေသော မျက်နှာကို မြင်လျှင် သူမ စကားလုံးများက လည်ချောင်းဝတွင် တစ်နေတတ်သည်။ မေသက်သည် ဦးဘိုကြည်ကို အလွန်အမင်း ချစ်မြတ်နိုးပြီး ယုံကြည်ကိုးကွယ်သူ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မေသင်းက အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်လျှင် မေသက်က ယုံကြည်ပါ့မလား၊ သို့မဟုတ် သူမကိုပဲ အိမ်ပေါ်မှ နှင်ချလိုက်မလား ဆိုသည့် အတွေးက ခြောက်လှန့်နေသည်။ ဦးဘိုကြည်ကမူ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုပင် မနက်စာ စားပွဲတွင် ထိုင်ကာ သတင်းစာ ဖတ်နေသည်။ သူ၏ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသော ပုံစံကို ကြည့်ပြီး မေသင်း ပို၍ပင် ထိတ်လန့်မိသည်။ လူတစ်ယောက်သည် ဤမျှလောက်အထိ ဟန်ဆောင်ကောင်းနိုင်ပါသလား။

နေ့လယ်ပိုင်းတွင် မေသက်က ဈေးသို့ ခေတ္တသွားစဉ် ဦးဘိုကြည်က အလုပ်မှ စောပြန်လာသည်။ မေသင်းသည် အခန်းထဲတွင် တံခါးပိတ်နေသော်လည်း သူ၏ ခြေသံက အခန်းတံခါးဝတွင် ရပ်တန့်သွားသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ တံခါးလက်ကိုင်ကို လှည့်ကြည့်သံက မေသင်း၏ နှလုံးခုန်သံကို မြန်စေသည်။ မေသင်း၊ တံခါးဖွင့်စမ်း၊ ငါ မင်းကို စကားပြောစရာ ရှိတယ် ဟု သူက အမိန့်ပေးသံဖြင့် ပြောသည်။ မေသင်းသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ကွေးနေအောင် ဝပ်နေမိသည်။ သူမ၏ လက်သည်းများက လက်ဖဝါးထဲသို့ နစ်ဝင်နေသည်။ ကျွန်မ နေမကောင်းဘူး၊ အိပ်ချင်လို့ပါ ဟု သူမက အသံတုန်တုန်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ဦးဘိုကြည်၏ ရယ်သံက တံခါးတစ်ဖက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မင်း ငါ့ကို ကြောက်နေတာလား၊ ငါက မင်းကို ဘာမှမလုပ်ပါဘူး၊ မင်းကို ဂရုစိုက်ချင်ရုံတင်ပါ ဟု သူက ပြောရင်း တံခါးကို ခပ်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ပုတ်လိုက်သည်။

မေသက် ပြန်ရောက်လာသောအခါတွင်မှ မေသင်း သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ သို့သော် ထိုသက်ပြင်းက ခဏတာသာ ဖြစ်သည်။ ညစာစားပွဲတွင် ဦးဘိုကြည်က မေသက်ကို အလိုလိုက် အကြိုက်ဆောင်ပြနေသည်ကို မြင်ရသည်မှာ မေသင်းအတွက်တော့ ပျို့အန်ချင်စရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ မင်းညီမလေးက ဒီရက်ပိုင်း နေသိပ်မကောင်းဘူး ထင်တယ်၊ အခန်းထဲမှာပဲ အောင်းနေတယ် ဟု ဦးဘိုကြည်က ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် ပြောလိုက်သောအခါ မေသက်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေသင်းကို ကြည့်ရှုသည်။ ဟုတ်လား မေသင်း၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ဆေးခန်းသွားမလား ဟု မေသက်က မေးသည်။ မေသင်းသည် ဦးဘိုကြည်၏ အကြည့်အောက်တွင် ဘာမှ မပြောရဲဘဲ ခေါင်းကိုသာ ခါရမ်းလိုက်သည်။ သူမ၏ ငြိမ်သက်မှုက ဦးဘိုကြည်အတွက်တော့ အနိုင်ရရှိမှု တစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေသည်။

ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း အခြေအနေက ပို၍ ဆိုးရွားလာသည်။ ဦးဘိုကြည်သည် မေသင်း တစ်ယောက်တည်း ရှိချိန်ကို ပို၍ ရှာဖွေလာသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မတော်တဆလိုလိုဖြင့် ထိတွေ့ခြင်း၊ ရုန့်ရင်းကြမ်းတမ်းသော စကားလုံးများဖြင့် ကျီစယ်ခြင်းတို့က ပိုမို စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလာသည်။ မေသင်းသည် သူမ၏ ဘဝကို ဤအိမ်တွင် ဆက်လက် မရှင်သန်နိုင်တော့ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမတွင် သွားစရာ နေရာမရှိ၊ အားကိုးစရာ ဆွေမျိုးမရှိ။ ဤအမှောင်ထုထဲမှ လွတ်မြောက်ရန် လမ်းစကို ရှာမတွေ့နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ မေသက်ကို အမှန်တရား သိစေရန် သက်သေ တစ်ခုခု လိုအပ်သည်။

တစ်ညတွင် ဦးဘိုကြည်က အရက် အလွန်အကျွံ သောက်လာပြီး မေသင်း၏ အခန်းတံခါးကို အတင်းဝင်ရန် ကြိုးစားသည်။ မေသက်သည် အိမ်နီးချင်းတစ်ဦး၏ နာရေးသို့ သွားရောက်နေချိန် ဖြစ်သည်။ မေသင်းသည် ယခုအကြိမ်တွင်တော့ အလျှော့မပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ဖုန်းထဲမှ အသံဖမ်းစက်ကို ဖွင့်ထားလိုက်ပြီး တံခါးနားသို့ ကပ်သွားသည်။ ဦးဘိုကြည်၏ ယုတ်မာသော စကားလုံးများ၊ ခြိမ်းခြောက်မှုများနှင့် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို အသံဖမ်းစက်ထဲတွင် တစ်လုံးမကျန် မှတ်တမ်းတင်ထားလိုက်သည်။ ဦးဘိုကြည်က တံခါးကို ရိုက်ချိုးမတတ် ကြိုးစားနေစဉ် မေသက် ပြန်ရောက်လာသည်။ မေသက်သည် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမ၏ ချစ်လှစွာသော ခင်ပွန်းက ညီမဖြစ်သူ၏ အခန်းတံခါးကို အတင်းဖွင့်ရန် ကြိုးစားနေသည်မှာ ဘာအဓိပ္ပာယ်နည်း။

မေသက်က ဘိုကြည်၊ ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ ဟု အော်ဟစ်မေးလိုက်သည်။ ဦးဘိုကြည်သည် လန့်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ဟန်ဆောင်ကောင်းစွာဖြင့် မေသင်းက အထဲမှာ နေမကောင်းလို့တဲ့၊ ငါက စိုးရိမ်လို့ တံခါးဖွင့်ခိုင်းနေတာ ဟု ဆင်ခြေပေးသည်။ မေသင်းသည် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး မျက်ရည်များကြားမှ မေသက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အစ်မ၊ အဲဒါ အလိမ်အညာတွေပါ၊ ဒီမှာ နားထောင်ကြည့်ပါ ဟု ပြောကာ အသံဖမ်းထားသည်ကို ဖွင့်ပြလိုက်သည်။ အသံဖမ်းစက်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဦးဘိုကြည်၏ ယုတ်မာသော စကားသံများက အိမ်ကြီးတစ်အိမ်လုံးကို တုန်ခါသွားစေသည်။ မေသက်သည် နားထောင်ရင်း မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူလျော်သွားသည်။ သူမ ယုံကြည်ခဲ့သမျှ၊ အားကိုးခဲ့သမျှ အရာအားလုံးသည် ပြိုလဲသွားခဲ့ပြီ။

ဦးဘိုကြည်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် မေသင်း၏ ဖုန်းကို လုယူရန် ကြိုးစားသော်လည်း မေသက်က ကြားမှ ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူတော်ကောင်းယောင်ဆောင်နေတဲ့ လူယုတ်မာ၊ ရှင် ငါတို့ ညီအစ်မ ဘဝကနေ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားပါ ဟု မေသက်က အသံတုန်တုန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ဦးဘိုကြည်သည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ မျက်နှာဖုံး ကွာကျသွားသည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် ရုန့်ရင်းစွာ ဆဲဆိုကာ အိမ်ပေါ်မှ ဆင်းသွားတော့သည်။ မေသင်းနှင့် မေသက်တို့ ညီအစ်မ နှစ်ယောက်သည် အမှောင်ထုထဲတွင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်ကာ ငိုကြွေးနေမိကြသည်။ သို့သော် ထိုမျက်ရည်များသည် ဝမ်းနည်းမှုကြောင့်သာမကဘဲ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထောင်ချောက်တစ်ခုမှ လွတ်မြောက်သွားရခြင်းအတွက် သက်ပြင်းချမှုလည်း ပါဝင်နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် မေသင်းသည် သူမ၏ ဘဝသစ်ကို အစ်မဖြစ်သူနှင့်အတူ ပြန်လည် စတင်နိုင်ခဲ့သည်။ အတိတ်၏ ဒဏ်ရာများက ကျန်ရှိနေဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း သူမတို့ ညီအစ်မကြားမှ သံယောဇဉ်က ပို၍ ခိုင်မြဲသွားခဲ့သည်။ လူယုတ်မာတို့၏ လှည့်ကွက်များသည် ခဏတာသာ အောင်မြင်နိုင်သော်လည်း အမှန်တရား၏ အလင်းရောင်ရှေ့တွင်မူ အမြဲတမ်း ရှုံးနိမ့်သွားရစမြဲ ဖြစ်သည်။ မေသင်းသည် ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ မိုးစဲသွားပြီး ကောင်းကင်တွင် ကြယ်ပွင့်လေးများ လင်းလက်နေသည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လွတ်လပ်မှု၏ အရသာကို ခံစားလိုက်ရပြီး အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်သစ်များ ပေါ်ထွန်းလာတော့သည်။ အတိတ်က အမှောင်ထုသည် နောက်ကွယ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ရှေ့ဆက်ရမည့် လမ်းခရီးမှာမူ သူမတို့ ကိုယ်ပိုင် အလင်းရောင်ဖြင့် လင်းလက်နေတော့မည် ဖြစ်သည်။