သစ္စာမဲ့ယောကျာ်းရဲ့လုပ်ရပ်

 မိုးစက်မိုးပေါက်တို့သည် ပြတင်းမှန်ပြင်ပေါ်၌ အဆက်မပြတ် ရိုက်ခတ်နေကြသည်။ အပြင်လောကတစ်ခုလုံး မှောင်မည်းအုံ့မှိုင်းနေသကဲ့သို့ ဇင်မီ့ရင်ထဲ၌လည်း ဖော်မပြတတ်သော လေးလံထိုင်းမှိုင်းမှုတို့က နေရာယူထားသည်။ ဧည့်ခန်းရှိ နာရီအိုကြီး၏ စက္ကန့်တံသွားသံမှာ တိတ်ဆိတ်သော ညဥ့်ဦးယံ၌ ကျယ်လောင်လွန်းလှသည်။ သူမသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေမိသည်။ စားပွဲပေါ်ရှိ ဟင်းလျာတို့မှာ အေးစက်တောင့်တင်းနေပြီဖြစ်သည်။ ယနေ့သည် သူတို့ဇနီးမောင်နှံ၏ အိမ်ထောင်သက် ဆယ်နှစ်ပြည့်မြောက်သည့်နေ့။ သို့သော် လင်ယောကျာ်းဖြစ်သူ ကိုသန့်သည် ယခုအချိန်ထိ အိမ်ပြန်မရောက်သေးပေ။ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတိုင်းကိုလည်း အလုပ်ရှုပ်နေသည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ပယ်ချခဲ့သည်။ ဇင်မီသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို လေးပင်စွာ ချလိုက်မိသည်။ သူမ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်ကစ၍ ပြောင်းလဲလာသော ကိုသန့်၏ အမူအရာတို့ကို တရိပ်ရိပ် ပြန်လည်မြင်ယောင်နေမိသည်။ နူးညံ့သော စကားလုံးတို့ ရှားပါးလာခြင်း၊ မျက်လုံးချင်း ဆုံကြည့်ရန် ရှောင်လွှဲလာခြင်းနှင့် အမြဲတမ်းလိုလို ပင်ပန်းနေတတ်ခြင်းတို့မှာ ပဟေဠိတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ ရုတ်တရက် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ကားဝင်လာသံ ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဇင်မီ့နှလုံးခုန်သံတို့ မြန်ဆန်သွားသည်။ တံခါးပွင့်လာသောအခါ ကိုသန့်သည် မိုးရေအနည်းငယ် စိုစွတ်လျက် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်။ သူ၏ အကျီကော်လာတွင် ကပ်ပါလာသော အမျိုးသမီးသုံး ရေမွှေးနံ့သင်းသင်းမှာ ဇင်မီ့နှာခေါင်းထဲသို့ စူးရှစွာ တိုးဝင်လာသည်။ ထိုရနံ့သည် သူမ အမြဲသုံးနေကျ ရနံ့မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှသည်။ ကိုသန့်သည် ဇင်မီ့ကို စေ့စေ့ပင်မကြည့်ဘဲ အပေါ်ထပ်သို့ တက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ ဇင်မီသည် ရင်ထဲမှ နာကျင်မှုကို အောင့်အည်းထားရင်း ကိုသန့် စားဖို့တစ်ခုခု ပြင်ပေးရမလားဟု မေးလိုက်သော်လည်း သူက စိတ်မရှည်သကဲ့သို့ လက်ခါပြကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။ ဤသည်မှာ သူတို့အိမ်ထောင်ရေး၏ အက်ကြောင်းကြီးကို ပထမဆုံးအကြိမ် အထင်အရှား မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

ကိုသန့် အိပ်ပျော်သွားချိန်တွင် ဇင်မီသည် ကုတင်နံဘေး၌ ထိုင်ကာ မှောင်မည်းနေသော မျက်နှာကြက်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ အတိတ်ဟောင်းများက ရုပ်ရှင်ကားချပ်တစ်ခုကဲ့သို့ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပြန်လည်ပေါ်လာသည်။ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဘဝက တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အသက်ထက်မက ချစ်ခဲ့ကြပုံများ၊ ဆင်းရဲပင်ပန်းမှုဒဏ်ကို အတူတူရင်ဆိုင်ကာ ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေသို့ ရောက်အောင် ကြိုးစားခဲ့ကြပုံများကို ပြန်လည်တွေးတောမိတိုင်း ဇင်မီ့ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်များ တလိမ့်လိမ့် စီးကျလာသည်။ ကိုသန့်သည် သူမအတွက်တော့ တစ်ကမ္ဘာလုံး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ ဘဝကို သူ့လက်ထဲသို့ ယုံကြည်စိတ်ချစွာ အပ်နှင်းခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုမူ ထိုယုံကြည်မှုတို့သည် သဲထဲရေသွန်သကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်တော့မည့် အခြေအနေသို့ ဆိုက်ရောက်နေပြီလားဟု တွေးတောရင်း ရင်ထဲတွင် မီးစနှင့် ထိုးသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ သူမသည် ကုတင်ဘေးရှိ ကိုသန့်၏ အကျီကို ကောက်ယူလိုက်မိသည်။ အိတ်ကပ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ခုကို စမ်းမိသဖြင့် ထုတ်ကြည့်လိုက်ရာ ဈေးကြီးသော ရတနာဆိုင်တစ်ခုမှ ငွေလက်ခံဖြတ်ပိုင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဝယ်ယူထားသည့်ပစ္စည်းမှာ စိန်လက်စွပ်တစ်ကွင်းဖြစ်ပြီး ဝယ်ယူသည့်နေ့စွဲမှာ ယမန်နေ့ကပင်ဖြစ်သည်။ ဇင်မီ့လက်ချောင်းများ တုန်ရီလာသည်။ သူမအတွက် ဝယ်ပေးခြင်းမဟုတ်သည်မှာ အသေအချာပင်။ အကြောင်းမှာ ယနေ့ သူမ၏ လက်တွင် မည်သည့်လက်ဆောင်မှ ရောက်မလာခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဤအမှန်တရားသည် သူမ၏ နှလုံးသားကို ဓားနှင့်မွှန်းသကဲ့သို့ နာကျင်စေသည်။ သစ္စာတရားကို အခြေခံ၍ တည်ဆောက်ထားသော အိမ်ထောင်ရေးတံတိုင်းကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြိုကျပျက်စီးတော့မည့် အရှိန်အဟုန်ကို သူမ ခံစားနေရသည်။

နောက်တစ်ပတ်၏ စနေနေ့ညတွင် ကုမ္ပဏီတစ်ခု၏ ဧည့်ခံပွဲသို့ သူတို့နှစ်ဦး အတူတူ တက်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ ဇင်မီသည် အလှဆုံး ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတုများသာ ရှိနေသည်။ ပွဲအတွင်း၌ ကိုသန့်သည် သူမအနားတွင် အချိန်အကြာကြီး မနေပေ။ သူသည် လူအုပ်ကြားထဲတွင် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးနှင့် ရယ်မောကာ စကားပြောနေသည်ကို ဇင်မီ လှမ်းမြင်နေရသည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ ကိုသန့်၏ အတွင်းရေးမှူး ထက်ထက် ဖြစ်နေသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ ဇင်မီ့ရင်ထဲတွင် ဝုန်းဒိုင်းကြဲသွားသည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ အကြည့်များ၊ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ထိတွေ့ဆက်ဆံပုံများသည် ရိုးသားသော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များထက် ကျော်လွန်နေသည်မှာ အဝေးမှကြည့်ရုံနှင့် သိသာလွန်းလှသည်။ ကိုသန့်၏ မျက်လုံးများတွင် သူမအပေါ် မပြဖူးသော တောက်ပမှုနှင့် စိတ်အားထက်သန်မှုတို့ကို ထိုမိန်းကလေးအပေါ် ပြသနေသည်ကို မြင်ရသည်မှာ ဇင်မီ့အတွက် အဆိပ်သောက်ရသည်ထက်ပင် ပို၍ နာကျင်ရသည်။ ဇင်မီသည် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ သူတို့ရှိရာသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူမ ရောက်သွားသောအခါ ကိုသန့်၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ပျက်ယွင်းသွားပြီး စကားသံများ တန့်သွားသည်။ ထက်ထက်ဆိုသော အမျိုးသမီးကမူ ဇင်မီ့ကို စိန်ခေါ်သကဲ့သို့သော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဇင်မီသည် မိမိ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးစားရင်း လောကဝတ်စကားကိုသာ အေးစက်စွာ ပြောဆိုခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ၏ အတွင်းစိတ်ထဲတွင်မူ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲရန် အရှိန်ယူနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရပြီဖြစ်သည်။

ပွဲမှအပြန် ကားပေါ်တွင် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး စကားတစ်လုံးမျှ မပြောဖြစ်ကြပေ။ အိမ်ထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် ဇင်မီသည် အောင့်အည်းထားသမျှကို ဖွင့်ချလိုက်တော့သည်။ ကိုသန့်၊ ရှင် ကျွန်မကို ဘာမှတ်နေတာလဲဟု သူမက ခပ်တိုးတိုးသော်လည်း ပြတ်သားသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ကိုသန့်သည် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် အကျီကို ချွတ်ပစ်ကာ မင်း ဘာတွေ ရူးကြောင်ကြောင် လျှောက်ပြောနေတာလဲဟု ပြန်အော်သည်။ ဇင်မီသည် ရတနာဆိုင်မှ ငွေလက်ခံဖြတ်ပိုင်းကို သူ၏ ရှေ့သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ ရှင် ဝယ်ပေးခဲ့တဲ့ စိန်လက်စွပ်က ဘယ်သူ့ဆီ ရောက်သွားပြီလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိချင်တယ်ဟု သူမက မျက်ရည်များ ဝဲလျက် ပြောလိုက်သည်။ ကိုသန့်သည် ခဏမျှ ဆွံ့အသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် မျက်နှာပြောင်တိုက်ကာ ဒါက အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ဝယ်ရတာပါ၊ မင်း အပိုတွေ တွေးမနေနဲ့ဟု ငြင်းဆိုသည်။ ဇင်မီသည် ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်ရင်း အလုပ်ကိစ္စအတွက် စိန်လက်စွပ်ကို ကိုယ်တိုင် သွားဝယ်ပေးရသလား၊ ပြီးတော့ ရှင်နဲ့ ထက်ထက်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကလည်း အလုပ်ကိစ္စပဲလားဟု မေးလိုက်သည်။ ကိုသန့်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် စားပွဲကို ရိုက်လိုက်ကာ မင်းက အရမ်းချုပ်ချယ်တာပဲ၊ ငါ အပြင်မှာ ဘာပဲလုပ်လုပ် မင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူးဟု အော်ဟစ်ကာ အခန်းထဲမှ ထွက်သွားသည်။ ဇင်မီသည် လူသူကင်းမဲ့သော ဧည့်ခန်းအလယ်တွင် ဒူးထောက်ကျကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိတော့သည်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် သစ္စာတရားတို့မှာ တစ်ဖက်သတ်သာ ဖြစ်နေခဲ့သည်ကို သူမ လက်ခံရန် ခက်ခဲနေဆဲဖြစ်သည်။

ရက်သတ္တပတ် အနည်းငယ် ကြာလာသောအခါ ဇင်မီသည် ကိုသန့်နှင့် ပတ်သက်၍ ထပ်မံ စုံစမ်းစရာ မလိုတော့လောက်အောင် အမှန်တရားများက ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ကိုသန့်သည် ထက်ထက်အတွက် တိုက်ခန်းတစ်ခု ဝယ်ပေးထားပြီး ထိုနေရာသို့ အမြဲမပြတ် သွားရောက်နေကြောင်း သူငယ်ချင်းတစ်ဦး၏ ပြောပြချက်အရ သိလိုက်ရသည်။ ဇင်မီသည် မိမိကိုယ်ကို မှန်ထဲတွင် ပြန်ကြည့်မိသည်။ သူမသည် အိမ်ထောင်ရှင်မကောင်းတစ်ဦးဖြစ်ရန်၊ လင်ယောကျာ်း၏ အလိုကို ဖြည့်ဆည်းရန်အတွက် မိမိ၏ ဆန္ဒများကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ရရှိလာသော ရလဒ်မှာ လှောင်ပြောင်ခြင်းနှင့် သစ္စာဖောက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ နှလုံးသားသည် ယခင်ကကဲ့သို့ နူးညံ့မနေတော့ဘဲ ကျောက်ခဲတစ်ခုကဲ့သို့ မာကျောလာသည်။ နာကျင်မှုတို့မှာ အမုန်းတရားအဖြစ်သို့ တဖြည်းဖြည်း ကူးပြောင်းလာသည်။ သူမသည် ကိုသန့်ကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရန်ထက် မိမိ၏ ဘဝကို မည်သို့ ပြန်လည် တည်ဆောက်ရမည်ကို ပို၍ စဉ်းစားလာသည်။ သစ္စာမဲ့သော ယောကျာ်းတစ်ယောက်၏ လက်အောက်တွင် ငုံ့ခံနေရသော ဘဝကို သူမ ငြီးငွေ့လာပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် အဝတ်အစားအချို့နှင့် အရေးကြီးသော စာရွက်စာတမ်းများကို တိတ်တဆိတ် စုဆောင်းကာ ဘဝသစ်တစ်ခုအတွက် ပြင်ဆင်လာသည်။

တစ်ညတွင် ကိုသန့်သည် အမူးလွန်ကာ အိမ်သို့ ပြန်လာသည်။ သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖုန်းသည် တဆက်တည်း မြည်နေသဖြင့် ဇင်မီ ကောက်ကိုင်လိုက်ရာ ထက်ထက်ထံမှ ပေးပို့ထားသော မက်ဆေ့ခ်ျများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုမက်ဆေ့ခ်ျများတွင် ဇင်မီ့ကို စော်ကားထားသော စကားလုံးများနှင့် ကိုသန့်၏ အချစ်တော် ဖြစ်နေရခြင်းကို ဂုဏ်ယူနေသော အသုံးအနှုန်းများ ပါဝင်နေသည်။ ဇင်မီသည် ထိုမက်ဆေ့ခ်ျများကို မိမိ၏ ဖုန်းထဲသို့ လွှဲပြောင်းယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကုတင်ပေါ်တွင် မူးမေ့လဲနေသော ကိုသန့်ကို ကြည့်ကာ သနားစရာကောင်းလိုက်တာ ကိုသန့်၊ ရှင့်ကို ကျွန်မ ဘယ်လောက်ချစ်ခဲ့သလဲဆိုတာ ရှင် လုံးဝ မသိခဲ့ဘူးဟု ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။ ဇင်မီသည် ထိုညတွင် တစ်မှေးမျှ အိပ်မပျော်ခဲ့ပေ။ သူမသည် အိမ်ရှေ့ဝရန်တာတွင် ထိုင်ကာ လင်းအားကြီး အချိန်ကို စောင့်မျှော်နေမိသည်။ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းမှ နေရောင်ခြည် အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် သူမ၏ စိတ်သည်လည်း ကြည်လင်ပြတ်သားသွားသည်။ သူမသည် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ခိုင်မာစွာ ချလိုက်ပြီဖြစ်သည်။ ဤအိမ်ဂေဟာသည် ယခင်က သူမ၏ ပျော်ရွှင်မှု အိုအေစစ် ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ အဆိပ်အတောက်များ ပြည့်နှက်နေသော ငရဲခန်းတစ်ခုသာ ဖြစ်တော့သည်။

နံနက်စာ စားပွဲတွင် ဇင်မီသည် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေသည်။ ကိုသန့်သည် ခေါင်းကိုက်နေသော ဝေဒနာဖြင့် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာသည်။ ဇင်မီသည် သူ၏ ရှေ့သို့ ကွာရှင်းစာချုပ်ကို ချပေးလိုက်သည်။ ကိုသန့်သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး ဒါက ဘာသဘောလဲဟု မေးသည်။ ဇင်မီသည် သူ၏ မျက်လုံးကို စေ့စေ့ကြည့်ကာ ရှင် လိုချင်နေတဲ့ လွတ်လပ်မှုကို ပေးတာပါ၊ ကျွန်မတို့ လမ်းခွဲကြရအောင်ဟု အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ ကိုသန့်သည် ရယ်မောကာ မင်းက ငါ့ကို ထားခဲ့နိုင်ပါ့မလား၊ မင်းမှာ ဘာမှမရှိဘဲနဲ့ဟု မထီမဲ့မြင် ပြောဆိုသည်။ ဇင်မီသည် ပြုံးလိုက်ရင်း ရှင် မှားနေပြီ ကိုသန့်၊ ကျွန်မမှာ ဂုဏ်သိက္ခာရှိတယ်၊ ပြီးတော့ ရှင့်ရဲ့ သစ္စာမဲ့မှုတွေကို သက်သေပြနိုင်တဲ့ အထောက်အထားတွေလည်း အားလုံးရှိတယ်၊ ရှင် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် လက်မှတ်ထိုးမလား၊ ဒါမှမဟုတ် တရားရုံးမှာ ရှင့်ရဲ့ အရှုပ်တော်ပုံတွေကို ဖွင့်ချရမလားဟု တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ ကိုသန့်၏ မျက်နှာသည် ပြာနှမ်းသွားသည်။ သူသည် ဇင်မီ့ကို ဤမျှ ပြတ်သားလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ ထင်မထားခဲ့ပေ။ သူသည် ဇင်မီ့ကို အမျိုးမျိုး ချော့မော့ကြည့်သော်လည်း ဇင်မီ၏ စိတ်သည် ကျောက်ဆောင်ကဲ့သို့ ခိုင်မာနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဇင်မီသည် အိမ်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ကိုသန့် ဝယ်ပေးခဲ့သော အသုံးအဆောင်များ၊ လက်ဝတ်ရတနာများကို တစ်ခုမျှ ယူမလာခဲ့ပေ။ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်စုဆောင်းငွေနှင့် မိဘများဆီမှ အမွေရထားသော မြေကွက်ကလေးသာ သူမ၏ အားကိုးရာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် မြို့ပြင်ရှိ တိတ်ဆိတ်သော ရပ်ကွက်တစ်ခုတွင် အိမ်လေးတစ်လုံး ငှားလိုက်သည်။ ပထမဆုံးညတွင် သူမသည် တစ်ဦးတည်း အထီးကျန်သကဲ့သို့ ခံစားရသော်လည်း ထိုအထီးကျန်မှုတွင် လွတ်လပ်ခြင်းရနံ့များ ပါဝင်နေသည်ကို သတိပြုမိသည်။ သူမသည် ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်ကာ လတ်ဆတ်သော လေကို ဝဝလင်လင် ရှူသွင်းလိုက်သည်။ ကိုသန့်နှင့် ရှိစဉ်က ခံစားခဲ့ရသော ရင်ကျပ်မှုတို့သည် တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားသည်။ သူမသည် မိမိ၏ ဝါသနာပါသော ပန်းချီဆွဲခြင်းကို ပြန်လည် စတင်ခဲ့သည်။ သူမ၏ စိတ်ကူးထဲမှ နာကျင်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်တို့ကို ပိတ်ကားပေါ်တွင် ဆေးရောင်ခြယ်ရင်း ဘဝကို အဓိပ္ပာယ်အသစ်ဖြင့် ပြန်လည် အသက်သွင်းခဲ့သည်။

လအနည်းငယ် ကြာသောအခါ ဇင်မီ၏ ပန်းချီကားများမှာ လူကြိုက်များလာပြီး ပြပွဲတစ်ခုတွင်ပင် ပြသခွင့် ရခဲ့သည်။ သူမသည် ယခင်ကထက် ပိုမို လှပကာ ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်လာသည်။ တစ်နေ့တွင် သူမ၏ ပန်းချီပြပွဲသို့ ကိုသန့် ရောက်လာသည်။ သူသည် ယခင်ကကဲ့သို့ ခန့်ညားထည်ဝါခြင်း မရှိတော့ဘဲ နွမ်းနယ်နေပုံရသည်။ သူသည် ဇင်မီ့အနားသို့ တိုးလာကာ ဇင်မီ၊ ငါ မှားခဲ့ပါတယ်၊ ထက်ထက်က ငါ့ဆီက ပိုက်ဆံတွေကို ယူပြီး တခြားတစ်ယောက်နဲ့ ထွက်သွားပြီ၊ မင်းကို ငါ တကယ် လွမ်းတယ်၊ ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါဦးဟု တောင်းပန်တိုးလျှိုးသည်။ ဇင်မီသည် သူ့ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် နာကျင်မှုလည်း မရှိတော့သလို၊ အမုန်းတရားလည်း မရှိတော့ပေ။ ဘာမှမရှိသော ဗလာနယ်တစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။ ကိုသန့်၊ ရှင် မှားခဲ့တာက ကျွန်မကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တာ တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို တန်ဖိုးမထားခဲ့တာက ရှင့်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားပဲ၊ အခုတော့ ကျွန်မဆီမှာ ရှင့်အတွက် နေရာမရှိတော့ဘူးဟု ပြောကာ ကျောခိုင်း ထွက်လာခဲ့သည်။

ကိုသန့်သည် ပန်းချီပြပွဲအလယ်တွင် အရုပ်ကြိုးပြတ် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူသည် မိမိလက်ထဲတွင် ရှိသော ရတနာကို မသိဘဲ ဖန်စလေးများကို ရတနာမှတ်ကာ မက်မောခဲ့မိသည့်အတွက် နောင်တကြီးစွာ ရနေမိသည်။ သို့သော် အချိန်ကား နှောင်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဇင်မီသည် ပြပွဲခန်းမအပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ အပြင်တွင် မိုးဖွဲဖွဲလေး ရွာနေသော်လည်း ယခင်ကကဲ့သို့ အုံ့မှိုင်းမနေတော့ပေ။ မိုးစက်တို့သည် မြေကြီးပေါ်သို့ ကျဆင်းကာ သစ်ပင်ပန်းမန်တို့ကို လန်းဆန်းစေသကဲ့သို့ သူမ၏ ဘဝသည်လည်း အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည် လန်းဆန်းလာပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် ထီးကလေးကို ဆောင်းကာ လူအုပ်ကြားထဲသို့ ယုံကြည်မှုရှိရှိ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ သူမ၏ ရှေ့တွင် လှပသော အနာဂတ်တစ်ခုက ဆီးကြိုနေသည်ကို သူမ သိနေသည်။

လူ့ဘဝတွင် သစ္စာတရားသည် တန်ဖိုးအရှိဆုံးအရာ ဖြစ်သည်။ ထိုတန်ဖိုးကို နားမလည်သောသူသည် မည်မျှပင် ပြည့်စုံစေကာမူ စိတ်၏ ဆင်းရဲခြင်းမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ဇင်မီသည် နာကျင်မှုများမှ သင်ခန်းစာယူကာ မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူမသည် အတိတ်၏ အကျဉ်းသားအဖြစ်မှ လွတ်မြောက်ကာ လွတ်လပ်သော ငှက်ငယ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကောင်းကင်ပြာကြီးတွင် ပျံသန်းနေပြီဖြစ်သည်။ သစ္စာမဲ့သော ယောကျာ်းတစ်ယောက်၏ လုပ်ရပ်သည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ခဏတာ နာကျင်စေနိုင်သော်လည်း၊ ထိုအမျိုးသမီး၏ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှုကိုမူ မဖျက်ဆီးနိုင်ကြောင်း သူမ သက်သေပြခဲ့သည်။

နေဝင်ရိုးရီ အချိန်တွင် ဇင်မီသည် ကမ်းခြေတစ်ခု၌ လမ်းလျှောက်နေမိသည်။ ပင်လယ်လှိုင်းတံပိုးတို့သည် ကမ်းခြေသို့ ရိုက်ခတ်ကာ ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ ဘဝ၏ နာကျင်မှုတို့သည်လည်း ဤလှိုင်းတံပိုးများကဲ့သို့ပင် အချိန်တန်လျှင် ပျောက်ကွယ်သွားမည်သာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမ၏ အပြုံးသည် ယခင်ကထက် ပို၍ စစ်မှန်ကာ တည်ငြိမ်လှသည်။ သူမသည် တစ်စုံတစ်ဦး၏ အားကိုးရာ မဟုတ်တော့ဘဲ မိမိကိုယ်တိုင်၏ အားကိုးရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သစ္စာမဲ့ခြင်း၏ နောက်ကွယ်တွင် ပိုမိုခိုင်မာသော သစ္စာတရားနှင့် မိမိကိုယ်မိမိ ချစ်ခင်ခြင်းတို့ ရှိနေသည်ကို သူမ သိရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ဇင်မီ၏ အောင်ပွဲပင် ဖြစ်တော့သည်။ ဘဝ၏ စာမျက်နှာအသစ်တွင် သူမသည် ပျော်ရွှင်ခြင်း အနုပညာကို ကိုယ်တိုင် ရေးဆွဲရင်း ရှေ့သို့ ဆက်လက် လှမ်းချီနေတော့သည်။