နောင်တရသော အမျိုးသမီး

 မိုးသားတိမ်လိပ်တို့သည် ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးကို ညိုမှိုင်းအုံ့ဆိုင်းစေလျက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုတို့၏ နိမိတ်ပုံအလား ခြိမ်းမောက်နေကြသည်။ ခြံဝန်းကျယ်ကြီးအတွင်းရှိ သစ်ပင်ကြီးများသည် လေပြင်းဒဏ်ကြောင့် ရုန်းကန်လှုပ်ရှားနေကြပြီး သစ်ရွက်ခြောက်တို့သည်လည်း မြေပြင်ထက်တွင် ဟိုဒီလွင့်စဉ်ကာ အဖော်မဲ့စွာ ပြေးလွှားနေကြသည်။ နှင်းရွှေရည်သည် သူမ၏ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော စံအိမ်ကြီး၏ အပေါ်ထပ် ဝရံတာမှ မှန်ပြတင်းကို အသာအယာမှီကာ ပြင်ပလောက၏ ဝရုန်းသုန်းကားဖြစ်မှုကို ငေးမောကြည့်ရှုနေမိသည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းသွယ်သွယ်လေးများတွင် ဝတ်ဆင်ထားသော စိန်လက်စွပ်ကြီးသည် လျှပ်စစ်မီးရောင်အောက်တွင် တလက်လက်တောက်ပနေသော်လည်း ထိုအလင်းရောင်သည် သူမ၏ နှလုံးသားအတွင်းပိုင်းအထိ ရောက်ရှိနိုင်စွမ်းမရှိပေ။

ရင်ထဲတွင် တစ်စိမ့်စိမ့်တိုးဝင်လာသော အအေးဓာတ်က မိုးစက်တို့ကြောင့်လား သို့မဟုတ် အထီးကျန်ဆဲဖြစ်နေသော သူမ၏ ကံကြမ္မာကြောင့်လားဆိုသည်ကို နှင်းရွှေရည် မခွဲခြားနိုင်တော့ပေ။ လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုခန့်က သူမရွေးချယ်ခဲ့သော လမ်းကြောင်းသည် ယနေ့တွင် သူမကို ရွှေအိမ်နန်းနှင့် ကြငှန်းအလယ်တွင် ထားရှိပေးထားသော်လည်း စိတ်၏ ချမ်းသာခြင်းကိုမူ ခိုးယူသွားခဲ့လေပြီ။ တစ်ချိန်က သူမ အလွန်မက်မောခဲ့သော စည်းစိမ်ဥစ္စာများသည် ယခုအခါတွင် သူမကို ပိတ်လှောင်ထားသည့် ခိုင်ခံ့လွန်းသော ရွှေလှောင်အိမ်ကြီးတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေတော့သည်။

ထိုစဉ် အခန်းတံခါးကို အသာအယာခေါက်သံနှင့်အတူ အိမ်ဖော်မလေးတစ်ဦး ဝင်လာကာ သခင်မလေးအတွက် အသင့်ဖျော်ထားသော ကော်ဖီပူပူတစ်ခွက်ကို လာရောက်ချထားပေးသည်။ နှင်းရွှေရည်သည် ဘာစကားမှ မဆိုဘဲ ခေါင်းကိုသာ အသာအယာညိတ်ပြလိုက်မိသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံသည် ကော်ဖီခွက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ငွေ့ရည်ဖွဲ့လှိုင်းတို့ကြားတွင် အတိတ်ဟောင်းတစ်ခုကို ရှာဖွေနေသယောင်ရှိသည်။ 

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက သူမတွင် အလွန်ချစ်ရသော ချစ်သူတစ်ဦးရှိခဲ့ဖူးသည်။ သူ၏အမည်မှာ ထွန်းနေ ဟု ခေါ်သည်။ ထွန်းနေသည် သူမအပေါ်တွင် အလွန်ကြင်နာတတ်သူဖြစ်ပြီး သူမ၏ ဆန္ဒမှန်သမျှကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် အမြဲကြိုးစားခဲ့သူဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် ဆင်းရဲသားတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က နှင်းရွှေရည်သည် ငွေကြေးဓန၏ လွှမ်းမိုးမှုကို မခံနိုင်ခဲ့ဘဲ သူမကို စိန်ရွှေရတနာများဖြင့် ဆင်ယင်ပေးနိုင်မည့် ယခုလက်ရှိ ခင်ပွန်းသည် ဦးမြတ်မင်းနှင့် လက်ထပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ထွန်းနေ၏ မျက်ရည်စက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မျက်ဝန်းများကို ကျောခိုင်းကာ သူမသည် စည်းစိမ်နောက်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အမှတ်တရတို့သည် ရင်ထဲတွင် တရှိုက်မက်မက် တိုးဝင်လာပြန်သည်။ တစ်ခါက ထွန်းနေသည် သူမကို လမ်းဘေးဆိုင်လေးတစ်ခုတွင် မုန့်ဟင်းခါး ကျွေးခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ငွေကြေးမချမ်းသာသော်လည်း ရယ်မောသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ယခုမူ သူမ၏ ရှေ့တွင်ရှိသော ဈေးကြီးလှသော အစားအသောက်များသည် သူမ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် ဆူးခက်များသဖွယ် တစ်ဆို့နေတော့သည်။ 

နှင်းရွှေရည်သည် သက်ပြင်းကို အကြိမ်ကြိမ်ချရင်း မှန်ပြတင်းပေါ်သို့ ကျဆင်းလာသော မိုးရေစက်များကို လက်ဖြင့် အသာအယာ တို့ထိကြည့်မိသည်။ မိုးစက်တို့သည် မှန်ပြင်ပေါ်တွင် လမ်းကြောင်းများသဖွယ် စီးကျသွားကြသလို သူမ၏ ဘဝလမ်းကြောင်းသည်လည်း မည်သည့်နေရာသို့ ဦးတည်နေသည်ကို သူမ ကိုယ်တိုင် မသိတော့ပေ။ သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူသည် စီးပွားရေးလောကတွင် အောင်မြင်ကျော်ကြားသူတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း အိမ်ထောင်ရေးတွင်မူ အေးစက်လွန်းလှသည်။ သူသည် နှင်းရွှေရည်ကို အလှပြရုပ်သေးရုပ်တစ်ခုကဲ့သို့သာ သဘောထားပြီး သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်များကိုမူ ဘယ်သောအခါမှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

စံအိမ်ကြီးအတွင်းရှိ တိတ်ဆိတ်မှုသည် နှင်းရွှေရည်အတွက် ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ ကောင်းလှသည်။ နံရံတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော နာရီကြီး၏ စက္ကန့်တံရွေ့လျားသံသည်ပင် သူမ၏ နားထဲတွင် ကျယ်လောင်စွာ မြည်ဟည်းနေသယောင် ခံစားရသည်။ သူမသည် သူမ၏ အခန်းအတွင်းရှိ မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး မှန်ထဲတွင် ပေါ်လာသော မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည်စိုက်ကြည့်မိသည်။ မှန်ထဲမှ အမျိုးသမီးသည် ဝတ်ကောင်းစားလှများ ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း မျက်ဝန်းများမှာမူ အသက်မဲ့နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

ငါ ဘာတွေကို ရွေးချယ်ခဲ့မိတာလဲ ဟု သူမ ကိုယ်ကိုကိုယ် တိုးတိုးလေး မေးမြန်းမိသည်။ အဖြေကတော့ ရှင်းလှပါသည်။ သူမသည် အနှစ်သာရမရှိသော ဂုဏ်ပကာသနနောက်သို့ လိုက်ရင်း မိမိ၏ စစ်မှန်သော ပျော်ရွှင်မှုကို စတေးခဲ့မိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုနောင်တသည် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် အမြစ်တွယ်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုအမြစ်ကို ဆွဲနှုတ်ရန်အတွက်မူ သူမတွင် ခွန်အားမရှိတော့ပေ။

မိုးသည် ပိုမိုသည်းထန်လာသည်။ လျှပ်စီးလက်သံသည် အိမ်ကြီးတစ်အိမ်လုံးကို တုန်ခါသွားစေသည်။ နှင်းရွှေရည်သည် မျက်လုံးများကို စုံမှိတ်လိုက်မိသည်။ သူမ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် ထွန်းနေ၏ အသံကို ကြားယောင်လာသည်။ နှင်းရွှေရည် မင်းကို ကိုယ် တကယ်ချစ်တာပါ မင်းမရှိရင် ကိုယ့်ဘဝက အဓိပ္ပာယ်မဲ့သွားမှာပါ ဟူသော စကားသံများသည် သူမ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ ထိုစဉ်က သူမသည် ထိုစကားများကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘဲ လှောင်ပြောင်ခဲ့မိသည်။ ယခုမူ ထိုစကားများ၏ တန်ဖိုးကို သူမ အသေအချာ နားလည်ခဲ့လေပြီ။

သူမသည် စားပွဲတင်အံဆွဲလေးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အောက်ခြေတွင် ဝှက်ထားသော ဓာတ်ပုံဟောင်းလေးတစ်ပုံကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုဓာတ်ပုံထဲတွင် သူမနှင့် ထွန်းနေတို့သည် ရိုးရှင်းစွာ ပြုံးနေကြသည်။ ဓာတ်ပုံလေးသည် ဟောင်းနွမ်းနေပြီဖြစ်သော်လည်း ထိုအထဲမှ အပြုံးများသည် ယနေ့တိုင် လတ်ဆတ်နေဆဲပင်။ နှင်းရွှေရည်သည် ထိုဓာတ်ပုံလေးကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပိုက်ထားရင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိတော့သည်။ သူမ၏ မျက်ရည်များသည် ဓာတ်ပုံပေါ်သို့ တစ်စက်ချင်း ကျဆင်းသွားပြီး အတိတ်၏ အမှတ်တရများကို ပိုမိုထင်ရှားစေသည်။

ဤခမ်းနားလှသော စံအိမ်ကြီးတွင် သူမသည် အထီးကျန်ဆုံးသော လူတစ်ဦးဖြစ်နေသည်။ ငွေကြေးသည် သူမကို အကာအကွယ်ပေးနိုင်သော်လည်း စိတ်၏ ဒဏ်ရာများကိုမူ ကုသပေးနိုင်စွမ်းမရှိပေ။ သူမသည် မှန်ထဲသို့ တစ်ဖန်ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ မှန်ထဲမှ အမျိုးသမီးသည် သူမကို လှောင်ပြောင်နေသယောင် ရှိသည်။ နောင်တဆိုသည်မှာ နောင်မှရတတ်သည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း နှင်းရွှေရည်အတွက်မူ ထိုနောင်တသည် သူမ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး လိုက်ပါနှိပ်စက်နေမည့် ဝိညာဉ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။

မိုးစက်တို့သည် တဖြည်းဖြည်း စဲသွားသော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲမှ မိုးကမူ စဲမည့်လက္ခဏာမရှိပေ။ သူမသည် ဓာတ်ပုံလေးကို အံဆွဲထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချရန် ကြိုးစားနေမိသည်။ သို့သော်လည်း သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စည်းစိမ်ဥစ္စာများသည် သူမကို တွယ်ကပ်ထားကြသည်။ သူမသည် လွတ်မြောက်လိုသော်လည်း မည်သည့်နေရာသို့ ပြေးရမည်ကို မသိပေ။ လောကကြီးတွင် အခွင့်အရေးဆိုသည်မှာ တစ်ကြိမ်သာ ရတတ်သည်ကို သူမ သိရှိသွားချိန်တွင် အရာအားလုံးသည် နောက်ကျနေခဲ့လေပြီ။

ခြံပြင်ပမှ ကားတစ်စီး ဝင်လာသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်း ဦးမြတ်မင်း ပြန်လာပြီ ဖြစ်သည်။ နှင်းရွှေရည်သည် သူမ၏ မျက်ရည်များကို အမြန်သုတ်လိုက်ပြီး မှန်ထဲတွင် သူမ၏ မျက်နှာကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူမသည် ပြန်လည်၍ အသက်မဲ့သော ရုပ်သေးရုပ်ကလေးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။ အခန်းတံခါး ပွင့်သွားပြီး ဦးမြတ်မင်း ဝင်လာသည်။ သူသည် သူမကို တစ်ချက်မျှ ကြည့်ရုံမျှဖြင့် သူ၏ အဝတ်အစားများကို လဲလှယ်ရန် ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် စကားသံမရှိ၊ နွေးထွေးမှုမရှိ၊ အပြန်အလှန် နားလည်မှုမရှိ။ ရှိသည်မှာ တာဝန်အရ နေထိုင်ရသော အေးစက်လွန်းသည့် ပတ်သက်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

နှင်းရွှေရည်သည် ဝရံတာသို့ ပြန်လည်ထွက်လာခဲ့သည်။ လေထုသည် လတ်ဆတ်နေသော်လည်း သူမ၏ အသက်ရှူရသည်မှာ ကျပ်တည်းနေဆဲဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ယံတွင် လမင်းသည် တိမ်တိုက်များကြားမှ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ နှင်းရွှေရည်သည်လည်း ထိုလမင်းကဲ့သို့ပင် သူမ၏ အတိတ်မှ နောင်တများကြားမှ ရုန်းထွက်နိုင်ပါ့မလားဟု တွေးတောရင်း ညဉ့်နက်သန်းခေါင်တိုင်အောင် အထီးကျန်စွာ ရပ်နေမိတော့သည်။ ဤသည်မှာ သူမ၏ နောင်တခရီးလမ်း၏ အစသာ ရှိသေးသည်။ ရှေ့ဆက်ရမည့် နေ့ရက်များတွင် သူမသည် မည်သို့သော ဒဏ်ရာများကို ထပ်မံရင်ဆိုင်ရဦးမည်ကို တွေးတောရင်း ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်နေမိသည်။ သို့သော် သူမ သိသည်မှာ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ ထိုအရာမှာ သူမ၏ ဘဝသည် ဘယ်သောအခါမှ ယခင်ကဲ့သို့ ပြန်လည်တောက်ပလာတော့မည် မဟုတ်ဆိုသည့် အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။