အဆိပ်သင့် ပန်း(စ/ဆုံး)

မိုးနှောင်းကာလ၏ တိမ်ညိုများအောက်တွင် ရန်ကုန်မြို့ပြ၏ ညနေခင်းသည် မှိုင်းရီလျက်ရှိသည်။ လမ်းမထက်ဝယ် သစ်ရွက်ကြွေများက လေအဝှေ့တွင် ဟိုမှသည်မှ လွင့်ပါးနေကြသလို မေသက်ထား၏ ရင်ထဲ၌လည်း အမည်မဖော်နိုင်သော စိုးရိမ်စိတ်တို့က ခိုအောင်းနေသည်။ သူမသည် အနုပညာပြခန်း၏ ထောင့်စွန်းတစ်နေရာတွင် ရပ်ရင်း နံရံထက်မှ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို ငေးမောနေမိသည်။ ထိုပန်းချီကားသည် အနက်ရောင်နောက်ခံတွင် သွေးကဲ့သို့နီရဲနေသော နှင်းဆီပန်းတစ်ပွင့် အဆိပ်ငွေ့များကြား၌ ပွင့်လန်းနေသည့် ပုံတူဖြစ်သည်။ သူမ၏ နောက်ဘက်မှ ခြေသံတိုးတိုးကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လှည့်ကြည့်မိသောအခါ ခန့်ညားထည်ဝါသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် မင်းမြတ်ဘုန်းဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများက နက်ရှိုင်းလှပြီး ထိုမျက်ဝန်းထဲတွင် ဘာကိုမှ ဖတ်၍မရနိုင်လောက်အောင် တည်ငြိမ်လွန်းနေသည်။

မင်းမြတ်ဘုန်းက သူမအနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး ပန်းချီကားကို စိုက်ကြည့်ရင်း စကားဆိုသည်။ ပန်းတွေက လှပလေလေ အဆိပ်ရှိမှန်း သိသာလေလေပဲဟု သူက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ မေသက်ထားသည် သူ၏ စကားကြောင့် ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားရသည်။ သူက သူမကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သော်လည်း ထိုအပြုံးသည် နှုတ်ခမ်းဖျားတွင်သာ ရှိပြီး မျက်လုံးများအထိ ရောက်ရှိမသွားပေ။ ဤသည်မှာ သူတို့နှစ်ဦး၏ ပထမဆုံးသော ဆုံစည်းမှုပင် ဖြစ်သည်။ ထိုညကစ၍ မေသက်ထား၏ ဘဝထဲသို့ မင်းမြတ်ဘုန်းဟူသော အမည်နာမသည် အစီအစဉ်တကျ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် သူမအတွက်တော့ နားမလည်နိုင်သော ပုစ္ဆာတစ်ပုဒ်ကဲ့သို့ပင်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာလာသောအခါ မင်းမြတ်ဘုန်းသည် မေသက်ထားကို ခင်မင်ရင်းနှီးစွာ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။ သူသည် သူမ ကြိုက်တတ်သော ပန်းများကို ပို့ပေးတတ်သလို သူမ၏ စိတ်အခြေအနေကိုလည်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနေသူဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် မြို့ပြင်က ကန်ရေပြင်ဘေးတွင် လမ်းလျှောက်ရင်း စကားတွေ အများကြီး ပြောဖြစ်ကြသည်။ မင်းမြတ်ဘုန်းက သူ၏ ငယ်ဘဝအကြောင်း၊ ခက်ခဲခဲ့သော အတိတ်များအကြောင်းကို တစ်စွန်းတစ်စ ပြောပြတတ်သဖြင့် မေသက်ထားသည် သူ့အပေါ် သနားစိတ်နှင့်အတူ ချစ်ခြင်းမေတ္တာများ စတင်ပွင့်လန်းလာခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ မသိသည်မှာ ထိုမေတ္တာပန်းသည် အဆိပ်ရည်ဖြင့် လောင်းကြေးထပ်ထားသည်ကိုပင်။ မင်းမြတ်ဘုန်း၏ စကားလုံးတိုင်းသည် ချိုသာသော်လည်း ထိုစကားလုံးများနောက်ကွယ်တွင် တွက်ချက်ထားသော စီမံကိန်းများ ရှိနေခဲ့သည်။

တစ်ညတွင် မေသက်ထားသည် သူမ၏ ဖခင်ဖြစ်သူ ဦးနေမင်းနှင့် စကားပြောဖြစ်ကြသည်။ ဦးနေမင်းသည် သမီးဖြစ်သူ၏ အချစ်ရေးကို သဘောမတူလိုသည့်ပုံစံဖြင့် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေသည်။ သမီး သူဌေးသားဆိုတာ အမျိုးမျိုး ရှိတတ်တယ်၊ သမီးရဲ့ စိတ်နှလုံးကိုပဲ အထိခိုက်မခံစေချင်ဘူးဟု ဖခင်ဖြစ်သူက သတိပေးသည်။ မေသက်ထားသည် ဖခင်၏ စကားကို နားမဝင်ခဲ့ပေ။ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မင်းမြတ်ဘုန်းသည် အကောင်းဆုံးသော လူသားတစ်ဦးအဖြစ်သာ မြင်ယောင်နေခဲ့သည်။ မေသက်ထား၏ ဖခင်နှင့် မင်းမြတ်ဘုန်း၏ မိသားစုကြားတွင် ရှေးယခင်က ရှိခဲ့သော ပဋိပက္ခများကို သူမ လုံးဝ မသိရှိခဲ့ပေ။ ထိုအတိတ်၏ အနာရွတ်များသည် ယခုအခါ ကလဲ့စားချေခြင်းအဖြစ် ပြန်လည် နိုးထလာနေပြီဖြစ်သည်။

မင်းမြတ်ဘုန်းသည် မိမိ၏ အခန်းထဲတွင် မှောင်မည်းစွာ ထိုင်နေရင်း မေသက်ထား၏ ဓာတ်ပုံကို ကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင်လည်း ဝေခွဲမရသော ခံစားချက်များ ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူသည် မေသက်ထားကို အသုံးချကာ သူမ၏ ဖခင်ကို ဒူးထောက်စေရန် ကြံစည်ထားသော်လည်း မေသက်ထား၏ ဖြူစင်မှုများက သူ့ကို တုန်လှုပ်စေသည်။ သူမသည် သူ့ကို ယုံကြည်အားကိုးစွာ ကြည့်တတ်သော မျက်ဝန်းများကို မြင်ရတိုင်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုက ဆွဲဆန့်ထားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သို့သော် သူ၏ မိခင်ခံစားခဲ့ရသော ဒုက္ခများ၊ သူ၏ မိသားစု ပျက်စီးခဲ့ရမှုများအတွက် ဦးနေမင်းကို လက်စားချေရန် သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်က ပို၍ ခိုင်မာနေပြန်သည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကို အဆိပ်လူးထားသော လက်နက်တစ်ခုကဲ့သို့ ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

စေ့စပ်ပွဲနေ့ ရောက်လာသောအခါ တစ်မြို့လုံးက ဂုဏ်ပြုခဲ့ကြသည်။ မေသက်ထားသည် လှပသော ဝတ်စုံဖြင့် နတ်သမီးတစ်ပါးအလား တင့်တယ်နေသော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင်တော့ အေးစိမ့်သော ခံစားချက်တစ်ခု ကိန်းအောင်းနေသည်။ မင်းမြတ်ဘုန်းသည် သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော်လည်း သူ၏ လက်ဖဝါးများက အေးစက်နေသည်။ ပွဲအပြီးတွင် မေသက်ထားသည် မင်းမြတ်ဘုန်း၏ စာကြည့်တိုက်အတွင်းသို့ မတော်တဆ ဝင်မိရာမှ လျှို့ဝှက်သော အံဆွဲတစ်ခုထဲရှိ ဖိုင်တွဲတစ်ခုကို တွေ့ရှိသွားသည်။ ထိုဖိုင်တွဲထဲတွင် သူမ၏ ဖခင်နှင့် ပတ်သက်သော အချက်အလက်များ၊ စီးပွားရေး လုပ်ငန်းများကို ဖျက်ဆီးမည့် အစီအစဉ်များနှင့် သူမကို မည်သို့ ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်ဟူသော မှတ်တမ်းများ ပါရှိနေသည်။ သူမ၏ ကမ္ဘာကြီးသည် တခဏချင်းအတွင်း ပြိုလဲသွားရသည်။

မေသက်ထားသည် ထိုစာရွက်များကို ကိုင်ရင်း မျက်ရည်များ ဝဲနေစဉ်မှာပင် မင်းမြတ်ဘုန်း အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် အရင်ကကဲ့သို့ ကြင်နာမှုများ မရှိတော့ဘဲ အေးစက်ခက်ထန်သော အကြည့်များသာ ရှိတော့သည်။ မင်း သိသွားပြီပဲ ဟု သူက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။ မေသက်ထားက တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် မေးမြန်းသည်။ ဒါတွေအားလုံးက အတုအယောင်တွေလား၊ ကျွန်မကို ချစ်ခဲ့တာကော အစစ်အမှန် မရှိဘူးလား ဟု သူမက အော်ဟစ်မေးမြန်းသည်။ မင်းမြတ်ဘုန်းသည် ခေတ္တမျှ ငြိမ်ကျသွားပြီးမှ မင်းအဖေလုပ်ခဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်တွေအတွက် မင်းက ပြန်ပေးဆပ်ရမှာပဲ၊ ဒါက ကံကြမ္မာပဲ ဟု ပြောကာ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မေသက်ထားသည် အဆိပ်သင့်ပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ နွမ်းလျသွားရတော့သည်။

ရက်များစွာ ကြာသွားသော်လည်း မေသက်ထားသည် မိမိ၏ အခန်းထဲမှ အပြင်သို့ မထွက်တော့ပေ။ သူမ၏ ဖခင်သည်လည်း စီးပွားရေးအရ ထိုးနှက်မှုများကြောင့် ကျန်းမာရေး ချို့ယွင်းလာခဲ့သည်။ မင်းမြတ်ဘုန်းသည် အောင်ပွဲခံနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှု မရှိပေ။ သူသည် ညစဉ် ညတိုင်း အရက်ကိုသာ ဖော်ပြုရင်း မေသက်ထား၏ မျက်နှာကိုသာ မြင်ယောင်နေမိသည်။ သူ လိုချင်သော ကလဲ့စားကို ရခဲ့သော်လည်း သူ၏ နှလုံးသားကတော့ လောင်မြိုက်နေသည်။ သူသည် မေသက်ထားကို အမှန်တကယ် ချစ်မိသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း နောက်ကျမှ သိလိုက်ရသည်။ သို့သော် ထိုအချစ်သည် နှစ်ဦးလုံးကို ဖျက်ဆီးမည့် အဆိပ်ရည်များသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

မေသက်ထားသည် နောက်ဆုံးတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။ သူမသည် မင်းမြတ်ဘုန်းထံသို့ ဖိတ်စာတစ်စောင် ပို့လိုက်သည်။ သူတို့ ပထမဆုံး ဆုံခဲ့သော ပန်းချီပြခန်းတွင် တွေ့ဆုံရန်ဖြစ်သည်။ မင်းမြတ်ဘုန်း ရောက်လာသောအခါ မေသက်ထားသည် ထိုနီရဲသော နှင်းဆီပန်းချီကားရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေသော်လည်း လှပမြဲ လှပနေဆဲပင်။ ကျွန်မ ရှင့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ကြားက အဆိပ်တွေကိုတော့ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ယူသွားပါရစေ ဟု သူမက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ မင်းမြတ်ဘုန်းသည် သူမ၏ စကားကို နားမလည်ခင်မှာပင် မေသက်ထားသည် သူမ ကိုင်ထားသော လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မော့သောက်လိုက်သည်။ ထိုခွက်ထဲတွင် ပြင်းထန်သော အဆိပ်များ ပါရှိနေခဲ့သည်။

မင်းမြတ်ဘုန်းသည် သူမ၏ အနားသို့ ပြေးသွားကာ သူမကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ ဘာလို့လဲ၊ မေသက်ထား၊ ကိုယ် မှားသွားပါတယ် ဟု သူက ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်း ပြောသည်။ မေသက်ထားသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မှေးစက်ရင်း နောက်ဆုံးအကြိမ် ပြုံးလိုက်သည်။ ရှင့်ကို မုန်းရမှာထက် ရှင့်ကို ချစ်ရင်း သေဆုံးရတာက ပိုပြီး သက်သာလို့ပါ ဟု ပြောရင်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများ ပိတ်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ လက်ထဲမှ နှင်းဆီပွင့်ကလေးသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကြွေကျသွားသည်။ ထိုနှင်းဆီပွင့်သည် မေသက်ထား၏ သွေးများဖြင့် ပို၍ နီရဲနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

မင်းမြတ်ဘုန်းသည် မေသက်ထား မရှိတော့သော ကမ္ဘာကြီးတွင် အသက်ရှင်နေရသော်လည်း သူသည် လူသေတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် သူမ၏ အုတ်ဂူဘေးတွင် နေ့စဉ် သွားရောက် ထိုင်နေတတ်သည်။ သူ ရှာဖွေခဲ့သော ကလဲ့စားချေခြင်းသည် သူ့ကို ဘာမှ ပေးမသွားဘဲ သူ ချစ်ရသော သူကိုသာ ဆုံးရှုံးစေခဲ့သည်။ အတိတ်၏ အမုန်းတရားများက ပစ္စုပ္ပန်၏ အချစ်ကို ဝါးမြိုသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ လေထုထဲတွင်တော့ မေသက်ထား ကြိုက်တတ်သော စံပယ်ပန်းရနံ့များက လွင့်ပျံ့နေဆဲပင်။ သို့သော် ထိုရနံ့များသည် ယခုအခါတွင်တော့ လွမ်းမောဖွယ်ရာ အဆိပ်ငွေ့များအဖြစ်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဇာတ်လမ်း၏ နိဂုံးတွင် မင်းမြတ်ဘုန်းသည် ထိုပန်းချီပြခန်းကို ဝယ်ယူလိုက်ပြီး မေသက်ထား၏ ပုံတူကိုသာ ချိတ်ဆွဲထားခဲ့သည်။ သူသည် လူသူနှင့် ကင်းဝေးရာတွင် နေထိုင်ရင်း သူမကို လွမ်းဆွတ်တမ်းတနေခဲ့သည်။ အချစ်ဆိုသည်မှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် လှပသော ပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ဖြစ်သော်လည်း ထိုပန်းကို ပိုင်ဆိုင်ရန် ကြိုးစားရင်း အဆိပ်သင့်သွားတတ်သည်ကို သူ နောက်ကျမှ နားလည်ခဲ့ရသည်။ မိုးစက်များက ပြတင်းပေါက်မှန်ကို ရိုက်ခတ်နေသံသည် မေသက်ထား၏ တိုးညှင်းသော စကားသံများကဲ့သို့ပင်။ လောကကြီးတွင် အချစ်စစ်သည် တစ်ခါတစ်ရံ၌ နာကျင်ခြင်းဖြင့်သာ အဆုံးသတ်တတ်ကြောင်း ဤဇာတ်လမ်းက သက်သေထူခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ယံမှ လမင်းသည်လည်း မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်များကြားတွင် ပုန်းကွယ်နေသည်။ မြေပြင်ထက်တွင်တော့ အဆိပ်သင့်ခဲ့သော ပန်းကလေးတစ်ပွင့်သည် မည်သူမှ မသိနိုင်သော လျှို့ဝှက်ချက်များကို သယ်ဆောင်ရင်း မြေမြုပ်သင်္ဂြိုဟ်ခြင်း ခံခဲ့ရပြီဖြစ်သည်။ အချစ်၏ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို ရှာဖွေသူတိုင်းအတွက် ဤဇာတ်လမ်းသည် ရင်နင့်ဖွယ်ရာ သတိပေးချက်တစ်ခုအဖြစ် ထာဝရ တည်ရှိနေတော့မည်ဖြစ်သည်။ ပန်းကလေးသည် နွမ်းသွားသော်လည်း သူ၏ ရနံ့ကတော့ နှလုံးသားထဲတွင် စွဲထင်ကျန်ရစ်နေဆဲပင်။ မင်းမြတ်ဘုန်း၏ မျက်ရည်စက်များက နှင်းဆီပွင့်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားရင်း ဇာတ်လမ်းသည် ငြိမ်သက်ခြင်းများစွာဖြင့် အဆုံးသတ်သွားခဲ့လေတော့သည်။