နောက်ကျသွားသော ကျတော့်မိန်းမ၏နောင်တ

 ညမှောင်ရီပျိုးစအချိန်တွင် အိမ်ရှေ့ဝရန်တာ၌ ထိုင်နေသော မြတ်သူ၏ကျောပြင်သည် မီးခိုးရောင်မှိုင်းမှိုင်းအောက်တွင် အထီးကျန်စွာ နစ်မြုပ်နေသည်။ မိုးပေါက်အချို့က လေနှင့်အတူလွင့်စင်ကာ သစ်သားကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တဖွဲဖွဲကျနေသော်လည်း သူကတော့ လှုပ်ရှားခြင်းမရှိဘဲ အဝေးက လမ်းမီးတိုင်ပျိုးပျိုးကိုသာ ငေးကြည့်နေမိသည်။ အိမ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖန်ခွက်ကွဲသံနှင့်အတူ ရွှေစင်၏ စူးရှသော အော်ဟစ်သံက လေထုထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ မြတ်သူ သက်ပြင်းကို အသာအယာချလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူတို့အိမ်ထောင်ရေး၏ နေ့စဉ်မြင်ကွင်းတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့သည်မှာ ကြာခဲ့ပြီ။ ရွှေစင်သည် တစ်ချိန်က သူသိခဲ့သော အပြုံးချိုချိုနှင့် မိန်းကလေးမဟုတ်တော့ဘဲ စိမ်းကားမှုနှင့် မာနတရားတို့ လွှမ်းမိုးထားသော သူစိမ်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မြတ်သူသည် တိုးတက်မှုမရှိသော၊ ငွေကြေးဓန မရှာဖွေနိုင်သော အသုံးမကျသည့် လင်ယောက်ျားတစ်ယောက်မျှသာ။

အခန်းထဲသို့ မြတ်သူ ပြန်ဝင်လာသောအခါ ရွှေစင်က မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် ပြင်ဆင်နေသည်။ သူမ၏ တောက်ပသော နှုတ်ခမ်းနီအရောင်နှင့် ခမ်းနားသော ဝတ်စုံတို့က မြတ်သူ၏ နွမ်းလျသော ပုံစံနှင့် အလွန်ပင် ကွာခြားလွန်းလှသည်။ ရှင့်ကို ကြည့်ရတာ စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ မြတ်သူ ဟု သူမက မှန်ထဲမှတစ်ဆင့် လှောင်ပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။ မြတ်သူက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ သူမ ဖိတ်စင်ထားသော ဖန်ကွဲစများကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကောက်သိမ်းနေမိသည်။ သူ၏ လက်ဖျားတွင် ဖန်ကွဲစတစ်ခု စူးဝင်သွားသော်လည်း နာကျင်မှုကို သူ မခံစားရတော့ပါ။ နှလုံးသားထဲက အက်ကြောင်းတွေက ဒီထက်ပိုပြီး နက်ရှိုင်းနေခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။ ရွှေစင်ကတော့ သူမ၏ လက်ကိုင်အိတ်ကို ဆွဲကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားလေသည်။ သူမ သွားမည့်နေရာသည် မြတ်သူနှင့် မဆိုင်သော၊ ငွေကြေးနှင့် ဂုဏ်ပကာသနတို့ ဝေဆာရာ အရပ်ဖြစ်လိမ့်မည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်ဆီက သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ယခုကဲ့သို့ စိမ်းကားမှုမျိုး မရှိခဲ့ဖူးပါ။ ထိုစဉ်က ရွှေစင်သည် မြတ်သူ ခူးပေးသော လမ်းဘေးက ပန်းပွင့်လေးတစ်ပွင့်ကိုပင် မြတ်နိုးစွာ ပန်ဆင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အိမ်ကလေးသည် သေးငယ်သော်လည်း နွေးထွေးမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ မြတ်သူသည် စာရေးဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်ရန် အိပ်မက်မက်ခဲ့ပြီး ရွှေစင်က သူ့ကို အားပေးခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် အချိန်နှင့် အခြေအနေတို့က လူတစ်ယောက်ကို ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။ ရွှေစင်၏ သူငယ်ချင်းများ တိုက်နှင့် ကားနှင့် ခမ်းနားလာချိန်တွင် မြတ်သူ၏ ကလောင်သွားကတော့ မိသားစုအတွက် လုံလောက်သော ဝင်ငွေကို မပေးနိုင်ခဲ့ပါ။ ထိုနေရာမှစတင်ကာ ရွှေစင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မကျေနပ်မှု အရိပ်အယောင်များ စတင်ခိုအောင်းလာခဲ့သည်။

မြတ်သူသည် အမှောင်ထဲတွင် တစ်ယောက်တည်းထိုင်ရင်း စာအုပ်အဟောင်းလေးတစ်အုပ်ကို ထုတ်ကြည့်မိသည်။ ထိုစာအုပ်ထဲတွင် သူတို့နှစ်ဦး၏ အမှတ်တရ ဓာတ်ပုံလေးများ ရှိသည်။ ရွှေစင်က သူ့ပခုံးကို မှီကာ ရယ်မောနေသော ဓာတ်ပုံလေးကို မြင်ရသောအခါ မြတ်သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဆို့တက်လာသည်။ သူ ဘယ်နေရာမှာ မှားသွားခဲ့သနည်း။ သူ ချစ်သော မိန်းမကို ပျော်ရွှင်အောင် မထားနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ သူ၏ အပြစ်သာ ဖြစ်သည်ဟု သူ အမြဲတွေးလေ့ရှိသည်။ သို့သော် ရွှေစင် ရှာဖွေနေသော ပျော်ရွှင်မှုသည် ငွေကြေးသာ ဖြစ်နေသောအခါ မြတ်သူ၏ မေတ္တာတရားမှာ အရာမထင်တော့ပေ။ အပြင်ဘက်တွင် မိုးက ပို၍ သည်းထန်စွာ ရွာချလာသည်။ မိုးသံများကြားတွင် မြတ်သူ၏ ချောင်းဆိုးသံက ခပ်အုပ်အုပ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရွှေစင် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ညဦးယံ ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့်အတူ ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ယှက်သန်းနေသည်။ မြတ်သူက သူမအတွက် နွားနို့ပူပူတစ်ခွက် ပြင်ဆင်ပေးသော်လည်း သူမက လက်ခါပြကာ ငြင်းဆန်သည်။ ရှင် ဒီလိုတွေ လုပ်နေတာကို ကျွန်မ ရိုးအီနေပြီ မြတ်သူ ဟု သူမက အော်ဟစ်သည်။ ကျွန်မ လိုချင်တာက ဒီလို ဂရုစိုက်မှုမျိုး မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မ လိုချင်တာက တခြားသူတွေလို ဂုဏ်ရှိရှိ နေနိုင်ဖို့ ဟု ဆိုကာ သူမ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ မြတ်သူကတော့ စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသော နွားနို့ခွက်ကလေးကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချမိသည်။ ထိုညက မြတ်သူသည် ဧည့်ခန်းထဲတွင်သာ ကွေးကွေးလေး အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

နောက်ရက် အနည်းငယ်အတွင်း မြတ်သူ၏ ကျန်းမာရေးက သိသိသာသာ ဆိုးရွားလာသည်။ သူ ခဏခဏ မောပန်းလာပြီး ရင်ဘတ်ထဲက အောင့်တက်လာတတ်သည်။ သို့သော် ရွှေစင်ကို သူ ဘာမှမပြောခဲ့ပါ။ ရွှေစင်ကလည်း သူမ၏ လူမှုရေးလောကထဲတွင်သာ နစ်မွန်းနေသဖြင့် မြတ်သူ၏ အပြောင်းအလဲကို သတိမပြုမိခဲ့ပေ။ မြတ်သူသည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် ဆေးရုံသို့ သွားခဲ့သည်။ ဆရာဝန်၏ စကားက မြတ်သူ၏ ကမ္ဘာကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။ သင့်ရဲ့ အဆုတ်က အခြေအနေ တော်တော်လေး ဆိုးနေပြီ၊ အချိန်အများကြီး မကျန်တော့ဘူး ဟု ဆရာဝန်က လေသံအေးအေးဖြင့် ပြောခဲ့သည်။ မြတ်သူသည် ဆေးရုံမှ ထွက်လာချိန်တွင် ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်မိသည်။ နေရောင်ခြည်က ပြင်းထန်သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အေးစိမ့်နေသည်။

သူ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ရွှေစင်က ခရီးထွက်ရန် အထုတ်အပိုးများ ပြင်ဆင်နေသည်။ ကျွန်မ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ကမ်းခြေကို လိုက်သွားမလို့ ဟု သူမက တိုတိုတုတ်တုတ် ပြောသည်။ မြတ်သူက သူမကို ခဏလောက် ငေးကြည့်နေမိသည်။ နှုတ်ဆက်စကား တစ်ခွန်းလောက်တော့ ပြောချင်ခဲ့သော်လည်း ရွှေစင်က သူ့ကို ကျောခိုင်းထားသည်။ ရွှေစင်... ခဏလောက် စကားပြောရအောင် ဟု မြတ်သူက ခပ်တိုးတိုး ခေါ်သည်။ ရွှေစင်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ဘာလဲ မြန်မြန်ပြော၊ ကျွန်မ အချိန်မရှိဘူး ဟု ပြန်ဖြေသည်။ မြတ်သူက ပြုံးလိုက်သည်။ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဂရုစိုက်ပြီး သွားပါလို့ ပြောမလို့ပါ ဟုသာ ဆိုလိုက်သည်။ ရွှေစင်က သူ့ကို တစ်ချက်မျှ လှည့်မကြည့်ဘဲ အိမ်ပြင်သို့ ထွက်သွားလေတော့သည်။

ရွှေစင် မရှိသော အိမ်ကလေးမှာ ပို၍ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ မြတ်သူသည် စာရေးစားပွဲတွင် ထိုင်ကာ စာတစ်စောင်ကို စတင်ရေးသားသည်။ ထိုစာမှာ ရွှေစင်အတွက် သူထားခဲ့မည့် နောက်ဆုံးစကားများ ဖြစ်သည်။ သူ ရေးလိုသော စကားလုံးများမှာ အလွန်များပြားသော်လည်း လက်ချောင်းများက တုန်ရီနေသဖြင့် ခက်ခဲစွာ ရေးနေရသည်။ သူ ရွှေစင်ကို ဘယ်လောက် ချစ်ခဲ့ကြောင်း၊ သူမကို ပျော်ရွှင်အောင် မထားနိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ဘယ်လောက် တောင်းပန်ချင်ကြောင်း ထိုစာထဲတွင် ပါဝင်သည်။ သူ ရေးနေရင်း ချောင်းဆိုးလာသဖြင့် လက်ကိုင်ပုဝါဖြင့် အုပ်လိုက်သောအခါ သွေးစအချို့ ပါလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ မြတ်သူကတော့ အသာအယာ ပြုံးရင်း စာကို ဆက်ရေးနေခဲ့သည်။

ရွှေစင် ကမ်းခြေမှ ပြန်ရောက်လာသောအခါ အိမ်တစ်ခုလုံး မှောင်အတိ ကျနေသည်။ မြတ်သူ အိပ်ပျော်နေသည်ဟု ထင်ကာ သူမ မီးမဖွင့်ဘဲ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်။ သို့သော် အိပ်ယာပေါ်တွင် မြတ်သူ မရှိပါ။ သူမ ဧည့်ခန်းသို့ ထွက်လာသောအခါ စာရေးစားပွဲတွင် မှောက်လျက် လဲကျနေသော မြတ်သူကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မြတ်သူ... ဟေ့ မြတ်သူ... ထဦးလေ ဟု သူမက လှုပ်နှိုးသော်လည်း မြတ်သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အေးစက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ စားပွဲပေါ်တွင် သွေးစအချို့ ပေကျံနေသော စာရွက်တစ်ရွက်ရှိသည်။ ရွှေစင်၏ လက်များ တုန်ရီလာသည်။ သူမ စာရွက်ကို ကောက်ယူကာ ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။

စာထဲတွင် မြတ်သူက ရွှေစင်ကို ချစ်မြတ်နိုးကြောင်းနှင့် သူမ လိုချင်သော ဘဝမျိုးကို မပေးနိုင်ခဲ့သည့်အတွက် နောင်တရကြောင်း ရေးထားသည်။ ထို့ပြင် သူ၏ စာမူခအချို့နှင့် စုဆောင်းထားသော ငွေကြေးအနည်းငယ်ကို သူမအတွက် ထားရစ်ခဲ့ကြောင်းလည်း ပါရှိသည်။ ရွှေစင်၏ မျက်ဝန်းမှ မျက်ရည်များ ပိုးပိုးပေါက်ပေါက် ကျလာသည်။ သူမ မြတ်သူကို အမြဲ အပြစ်တင်ခဲ့သော်လည်း မြတ်သူကတော့ သူမကို နောက်ဆုံးအချိန်ထိ ငဲ့ညှာသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ မာနများ၊ လောဘများက မြတ်သူ၏ မေတ္တာတရားရှေ့တွင် အရည်ပျော်ကျသွားသည်။ သို့သော် အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မြတ်သူ၏ ဈာပနတွင် ရွှေစင်သည် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ကာ ငိုကြွေးနေမိသည်။ သူမ၏ သူငယ်ချင်းများ၊ ဂုဏ်ဒြပ်များမှာ ယခုအချိန်တွင် သူမအတွက် အနှစ်သာရ မရှိတော့ပါ။ သူမ ဘေးနားတွင် အမြဲရှိနေပေးခဲ့သော၊ သူမ၏ ဒေါသများကို သည်းခံပေးခဲ့သော လူသားတစ်ယောက် မရှိတော့မှသာ ထိုလူ၏ တန်ဖိုးကို သူမ သိရှိခဲ့ရသည်။ မြတ်သူ၏ ရုပ်ကလာပ်ကို မီးသင်္ဂြိုဟ်စက်ထဲသို့ သွင်းသွားချိန်တွင် ရွှေစင်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးမိသည်။ ကျွန်မ မှားသွားပါတယ် မြတ်သူရယ်... ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ပါ ဟု ဆိုသော်လည်း ထိုစကားကို နားထောင်မည့်သူမှာ မရှိတော့ပေ။

မိုးဖွဲလေးများက ဝရန်တာထဲသို့ လွင့်စင်လာပြန်သည်။ ရွှေစင်၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် မျက်ရည်နှင့် မိုးရေတို့ ရောပြွမ်းနေသည်။ လူဆိုသည်မှာ ရှိနေစဉ်တွင် တန်ဖိုးမထားတတ်ဘဲ ဆုံးရှုံးသွားမှသာ နောင်တရတတ်သည့် အမျိုး ဖြစ်သည်ဟု မြတ်သူ ပြောဖူးခဲ့သည်။ ထိုစကားသည် ယခုအခါ ရွှေစင်အတွက် အမှန်တရားတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။ သူမသည် နောက်ကျသွားသော နောင်တများဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့ရသည်။ လေပြေတစ်ချက်အဝေ့တွင် မြတ်သူ၏ အနံ့အသက်လေးများ ပါလာသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ရွှေစင်က တိုးတက်စွာ ရေရွတ်မိသည်။ နောက်ဘဝမှာ တွေ့ခဲ့ရင် ကျွန်မ ရှင်ပေးတဲ့ ပန်းလေးတစ်ပွင့်နဲ့တင် ကျေနပ်ပါ့မယ် မြတ်သူရယ်...။ သို့သော် ကောင်းကင်ကြီးကတော့ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေမြဲ ဖြစ်သည်။ အမှောင်ထုက အိမ်ကလေးကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး တိတ်ဆိတ်ခြင်းတို့ကသာ ကြီးစိုးနေတော့သည်။