ရက်စက်သော မိထွေး

 မိုးသားတိမ်လိပ်တို့သည် ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ညို့မှိုင်းအုံ့ဆိုင်းလျက်ရှိနေကြကာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာလည်း မှောင်ရိပ်သန်းစပြုနေပြီဖြစ်သည်။ သစ်သားအိမ်ဟောင်းကြီး၏ အောက်ထပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော သစ်သားကြမ်းပြင်တကျိကျိမြည်သံသည် ငြိမ်သက်နေသော လေထုထဲတွင် ထိတ်လန့်စရာကောင်းလောက်အောင် ကျယ်လောင်နေခဲ့သည်။ ပန်းချိုသည် အိမ်ထောင့်မှ တိုင်လုံးကြီးကွယ်တွင် ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ကျုံ့ထားရင်း အသက်ကို ခပ်မှန်မှန်ရှူရန် ကြိုးစားနေမိသည်။ သူမ၏ ရင်ခုန်သံတို့သည် ဒိတ်ဒိတ်တုန်အောင် ကျယ်လောင်နေသဖြင့် တစ်ဖက်မှ ကြားသွားမည်ကိုပင် စိုးရိမ်မိနေ၏။ အိမ်ဦးခန်းဘက်မှ လျှောက်လာသော ခြေသံတို့မှာ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်။ ထိုခြေသံတို့သည် လေးလံခြင်းမရှိဘဲ ခပ်သွက်သွက်နှင့် အေးစက်စက်နိုင်လှ၏။ ဒေါ်မြတ်မွန်၏ ခြေသံဖြစ်ကြောင်း ပန်းချို ကောင်းကောင်းသိသည်။ ထိုခြေသံနောက်ကွယ်တွင် မည်မျှလောက်သော ဒေါသအာဃာတတို့ ကိန်းအောင်းနေမည်ကိုလည်း သူမ မှန်းဆကြည့်ရုံနှင့် သိနိုင်လေသည်။

ဒေါ်မြတ်မွန်သည် အခန်းတံခါးဝသို့ ရောက်လာသောအခါ ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ထိုတည်ငြိမ်မှုအောက်တွင် လှိုင်းထန်နေသော စက်ဆုပ်မှုတို့က ပြည့်နှက်နေ၏။ ပန်းချိုကို လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းအစုံမှာ အနည်းငယ်မဲ့သွားသည်။ အေးစက်စက်အကြည့်တို့သည် ပန်းချို၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ ထိုးဖောက်သွားသလို ခံစားရစေ၏။ ညည်းက ဒီနေရာမှာ ပုန်းနေတာကိုး ဟု ဒေါ်မြတ်မွန်က ပြောလိုက်သော အသံမှာ တိုးညင်းသော်လည်း ပြတ်သားလွန်းလှသည်။ ထိုအသံသည် ပန်းချို၏ နားထဲတွင် ကျောက်ခဲတစ်လုံး ရေကန်ထဲသို့ ကျသွားသည့်နှယ် ဂယက်ထသွားစေသည်။ ပန်းချိုမှာ မည်သည့်စကားမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ခေါင်းကိုသာ ငုံ့ထားမိသည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများမှာ အဝတ်အစားစွန်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားမိကြ၏။

ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တိတ်ဆိတ်လွန်းနေသဖြင့် အိမ်အပြင်ဘက်မှ လေတိုးသံများကိုပင် ကြားနေရသည်။ ဒေါ်မြတ်မွန်သည် ပန်းချိုရှိရာသို့ တရွေ့ရွေ့ လျှောက်လာသည်။ သူမ၏ ကိုယ်နံ့မှာ သနပ်ခါးနံ့နှင့်အတူ အမွှေးနံ့သာနံ့ အနည်းငယ်ရောနှောနေသော်လည်း ပန်းချိုအတွက်မူ ထိုရနံ့မှာ အသက်ရှူကျပ်စရာ ကောင်းလှသည်။ မိထွေးဆိုသော အမည်နာမနောက်ကွယ်တွင် မည်မျှလောက်သော အမုန်းတရားတို့ ခိုအောင်းနေနိုင်သနည်းဟု ပန်းချို တွေးတောနေမိသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ အိမ်တွင်မရှိသော အချိန်တိုင်း ဒေါ်မြတ်မွန်၏ မျက်နှာဖုံးမှာ ကွာကျသွားလေ့ရှိသည်။ ယခုလည်း ဖခင်မှာ မြို့သို့ ကိစ္စဖြင့် သွားနေသဖြင့် အိမ်တွင် သူတို့နှစ်ဦးတည်းသာ ရှိလေသည်။ ညည်းကို ငါခိုင်းထားတဲ့ အလုပ်တွေက မပြီးသေးဘူး မဟုတ်လား ဟု ဒေါ်မြတ်မွန်က ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်သည်။ ထိုမေးခွန်းသည် ပန်းချိုကို အပြစ်သားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

မိုးရေစက်တို့သည် အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်သို့ စတင်ကျဆင်းလာကြပြီဖြစ်သည်။ ပန်းချို၏ နှလုံးသားထဲတွင်လည်း အလားတူပင် မိုးအုံ့နေ၏။ သူမသည် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဒေါ်မြတ်မွန်၏ မျက်နှာမှာ မှောင်ရိပ်ကြောင့် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ငယ်စဉ်က မိခင်ဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ခိုလှုံခဲ့ရသော အချိန်များကို သတိရမိသော်လည်း ထိုပုံရိပ်တို့မှာ ဝေဝါးလွန်းလှပြီဖြစ်သည်။ လက်ရှိဘဝ၏ ခါးသီးမှုတို့က သူမ၏ အမှတ်တရများကို ဖုံးလွှမ်းထားခဲ့လေပြီ။ ဒေါ်မြတ်မွန်သည် ပန်းချို၏ ပုခုံးကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ ထိုလက်တို့မှာ နူးညံ့သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ဆုပ်ကိုင်ထားမှုမှာ အားပါလွန်းလှ၏။ လာစမ်း ပန်းချို ညည်း ဒီနေ့တော့ အပြစ်ပေးတာကို ခံရမယ် ဟု ဆိုကာ ပန်းချိုကို အခန်းအပြင်ဘက်သို့ ဆွဲထုတ်သွားလေသည်။

အိမ်နောက်ဘက်ရှိ မီးဖိုချောင်သို့ ရောက်သောအခါ အမှောင်ရိပ်မှာ ပို၍ ထူထပ်နေသည်။ မီးခိုးနံ့နှင့် ငရုတ်သီးနံ့တို့က လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေ၏။ ဒေါ်မြတ်မွန်သည် မီးဖိုဘေးရှိ ကြိမ်လုံးကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ ထိုကြိမ်လုံးမှာ ဟောင်းနွမ်းနေပြီဖြစ်သော်လည်း ပန်းချိုအတွက်မူ သေမင်း၏ လက်နက်ကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။ ညည်းရဲ့ အမေသာ ရှိနေရင် ညည်းကို ဒီလောက် ပျော့ညံ့အောင် ထားမှာမဟုတ်ဘူး ဟု ဒေါ်မြတ်မွန်က ပြောလိုက်သော စကားသည် ပန်းချို၏ ရင်ကို ဓားနှင့်မွှန်းလိုက်သလို ခံစားရစေသည်။ မိခင်ဖြစ်သူကို စော်ကားလိုက်ခြင်းမှာ သူမအတွက် မခံချင်စရာအကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်၏။ သို့သော် သူမမှာ အံကြိတ်ထားရုံမှအပ ဘာမျှမတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ဒေါ်မြတ်မွန်သည် ကြိမ်လုံးကို မြှောက်လိုက်သည်။ ပန်းချိုသည် မျက်လုံးကို တင်းတင်းမှိတ်ထားလိုက်မိ၏။ ခန္ဓာကိုယ်သို့ ရောက်ရှိလာမည့် နာကျင်မှုကို ကြိုတင်ခံစားနေရသလိုပင်။ လေထုထဲတွင် ကြိမ်လုံးဝှေ့ယမ်းသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအချိန်တွင် အိမ်ရှေ့မှ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ပန်းချို၏ ဖခင်ပြန်လာပြီဖြစ်သည်။ ဒေါ်မြတ်မွန်၏ လက်များမှာ လေထဲတွင် ရပ်တန့်သွား၏။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ခက်ထန်နေသော အမူအရာတို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ဇနီးသည်တစ်ဦး၏ ဟန်ပန်ကို ချက်ချင်း ဝတ်ဆင်လိုက်လေသည်။ ပန်းချိုသည် ထိုအပြောင်းအလဲကို ကြည့်ရင်း အံ့သြထိတ်လန့်နေမိသည်။

ဖခင်ဖြစ်သူသည် မိုးရေများ စိုစွတ်လျက် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်။ မမြတ်မွန် ရေ မိုးကလည်း သဲလိုက်တာ ဟု ဖခင်က အော်ခေါ်လိုက်သောအခါ ဒေါ်မြတ်မွန်က ပြုံးလျက် ဆီးကြိုလိုက်သည်။ အို ကိုကို ပြန်လာပြီလား မိုးစိုလာတာပဲ ကျန်းမာရေး ထိခိုက်ဦးမယ် လာလာ အဝတ်အစား လဲလိုက်ဦး ဟု ပြောနေသော သူမ၏ အသံမှာ ပန်းချိုကို အစောနက ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သော အသံနှင့် လုံးဝ ခြားနားနေသည်။ ပန်းချိုသည် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် တစ်ဦးတည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ဖော်ပြမရနိုင်သော ခံစားချက်တို့က ပြည့်နှက်နေ၏။ ဖခင်ဖြစ်သူသည် ဒေါ်မြတ်မွန်၏ ဟန်ဆောင်မှုများကို မည်သည့်အခါမှ သိရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ညစာစားပွဲတွင်လည်း လေထုမှာ တင်းမာနေဆဲပင်။ ဖခင်ဖြစ်သူက ပန်းချိုကို ကြည့်ကာ သမီး ပန်းချို ဘာလို့ ထမင်းကို ကောင်းကောင်းမစားတာလဲ နေမကောင်းဘူးလား ဟု မေးမြန်းသည်။ ထိုအခါ ဒေါ်မြတ်မွန်က သမီးက ဒီနေ့ အပြင်မှာ လျှောက်ဆော့ထားလို့ ပင်ပန်းနေတာ ထင်တယ် ကိုကို ရဲ့ သူက အမြဲတမ်း ဆော့နေတာပဲ ဟု ကြားဖြတ်ဖြေကြားလိုက်သည်။ ပန်းချိုသည် ဖခင်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဖခင်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ချစ်ခြင်းနှင့် ယုံကြည်မှုတို့သာ တွေ့ရသည်။ သူသည် ဒေါ်မြတ်မွန်၏ စကားကို အမှန်ဟု ထင်မှတ်နေရှာသည်။ ပန်းချိုသည် ရင်ထဲမှ ဝေဒနာကို မျိုသိပ်ရင်း ထမင်းကို ခက်ခဲစွာ မြိုချနေမိသည်။

ညသည် တဖြည်းဖြည်း နက်ရှိုင်းလာသည်။ အပြင်ဘက်တွင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေဆဲဖြစ်ပြီး လျှပ်စီးလက်သံတို့က ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေ၏။ ပန်းချိုသည် သူမ၏ အခန်းလေးထဲတွင် လှဲလျောင်းရင်း အနာဂတ်အတွက် တွေးတောနေမိသည်။ မိထွေး၏ ရက်စက်မှုတို့မှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပို၍ ဆိုးရွားလာမည်ကို သူမ သိသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ရှေ့တွင် နူးညံ့ပြပြီး ကွယ်ရာတွင် ညှဉ်းပန်းတတ်သော ထိုအမျိုးသမီးနှင့် သူမ မည်သို့ ဆက်လက် ရင်ဆိုင်ရမည်နည်း။ အခန်းအပြင်ဘက်တွင် ဒေါ်မြတ်မွန်၏ ခြေသံကို ပြန်လည်ကြားလိုက်ရပြန်သည်။ ထိုခြေသံသည် ပန်းချို၏ အိပ်မက်ဆိုးများဆီသို့ ဦးတည်နေသကဲ့သို့ပင်။

မနက်ခင်းသို့ ရောက်သောအခါ မိုးတိမ်များ ကင်းစင်သွားသော်လည်း ပန်းချို၏ စိတ်ထဲတွင်မူ မိုးဖွဲများ ရွာနေဆဲဖြစ်သည်။ နေရောင်ခြည်သည် ပြတင်းပေါက်မှ တိုးဝင်လာသော်လည်း သူမ၏ အခန်းထဲကို နွေးထွေးမှု မပေးနိုင်ပေ။ ဒေါ်မြတ်မွန်သည် စောစောစီးစီးပင် နိုးနေကာ အိမ်တွင်းအလုပ်များကို ကြပ်မတ်နေသည်။ ပန်းချိုကို မြင်လိုက်သောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်စက် အလင်းရောင်တစ်ခု လက်သွားသည်။ ဒီနေ့ ညည်း အဝတ်တွေအကုန် လျှော်ရမယ် ဟု မိန့်မှာလိုက်သည်။ ပန်းချိုသည် ဘာမျှမပြောဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ အဝတ်တောင်းကို မလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်မောင်းပေါ်မှ အညိုအမည်း စွဲနေသော ဒဏ်ရာလေးများမှာ အေးစက်စက် လေထုနှင့် ထိတွေ့သောအခါ နာကျင်မှုကို ပေးစွမ်းနေ၏။

အဝတ်လျှော်နေစဉ်တွင် ပန်းချိုသည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ အကြောင်းကို ပြန်လည် စဉ်းစားမိသည်။ မိခင်ရှိစဉ်က သူမ၏ ဘဝမှာ ပန်းခင်းသော လမ်းကဲ့သို့ နူးညံ့ခဲ့သည်။ အခုမူ ဆူးခင်းသော လမ်းပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း လျှောက်လှမ်းနေရသလိုပင်။ ဒေါ်မြတ်မွန်သည် အဝတ်လျှော်နေသော ပန်းချိုကို အဝေးမှ စောင့်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မည်သည့်အရာကို ကြံစည်နေသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။ ပန်းချို၏ ငြိမ်သက်မှုကပင် ဒေါ်မြတ်မွန်အတွက် ဒေါသဖြစ်စရာ ကောင်းနေပုံရသည်။ ညည်းကတော့ အမြဲတမ်း အမူအရာ မရှိသလိုပဲ ဟု ဒေါ်မြတ်မွန်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ဖခင်ဖြစ်သူသည် အလုပ်ကိစ္စဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်သွားပြန်သည်။ အိမ်ထဲတွင် တစ်ဖန် တိတ်ဆိတ်ခြင်းတို့က ကြီးစိုးလာပြန်၏။ ဒေါ်မြတ်မွန်သည် ပန်းချိုကို ခေါ်ကာ အခန်းထဲသို့ သွင်းလိုက်သည်။ ဒီနေ့တော့ ညည်းကို ကောင်းကောင်း ဆုံးမမှဖြစ်မယ် ဟု ပြောကာ တံခါးကို ဂျိတ်ထိုးလိုက်လေသည်။ ပန်းချို၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုတို့က အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူမသည် အခန်းထောင့်သို့ နောက်ဆုတ်သွားမိသော်လည်း လွတ်မြောက်ရာ လမ်းမရှိပေ။ ဒေါ်မြတ်မွန်၏ လက်ထဲတွင် အစောနက ကြိမ်လုံးထက် ပို၍ ထူထဲသော ဒုတ်တစ်ချောင်း ပါလာသည်။

နာကျင်မှုတို့သည် တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ပန်းချို၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။ သူမသည် အသံထွက်အောင် မငိုမိစေရန် အံကို တင်းတင်းကြိတ်ထားသည်။ ငိုလျှင် ပို၍ အနှိပ်စက်ခံရမည်ကို သူမ သိသည်။ ဒေါ်မြတ်မွန်၏ မျက်နှာတွင်မူ ပုံမှန်မဟုတ်သော ပျော်ရွှင်မှု အငွေ့အသက် အချို့ကို တွေ့ရသည်။ အခြားသူ၏ နာကျင်မှုကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်နေသော ထိုအမျိုးသမီး၏ စိတ်ဓာတ်မှာ မည်မျှလောက် အောက်တန်းကျသနည်းဟု ပန်းချို တွေးမိသည်။ နာကျင်မှုတို့က တဖြည်းဖြည်း ထုံကျင်မှုသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ ခန္ဓာကိုယ်မှ ခွဲထွက်သွားသလို ခံစားရကာ အဝေးတစ်နေရာသို့ လွင့်ပါးသွားမိသည်။

ညနေစောင်းသောအခါ ဒေါ်မြတ်မွန်သည် အခန်းတံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ ပန်းချိုသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ခွေယိုင်လျက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ အဝတ်အစားများမှာ စုတ်ပြဲနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာလည်း နာကျင်ကိုက်ခဲနေ၏။ သို့သော် သူမ၏ မျက်ဝန်းတို့မှာမူ သေမင်းကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။ အမုန်းတရားတို့သည် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် အမြစ်တွယ်နေပြီဖြစ်သည်။ ဤရက်စက်မှုတို့သည် သူမကို ဖျက်ဆီးရုံသာမက သူမ၏ စိတ်ဓာတ်ကို ပို၍ မာကျောစေခဲ့သည်။ ဒေါ်မြတ်မွန်သည် ပန်းချိုကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ထွက်သွားလေသည်။

ညချမ်းအချိန်တွင် ဖခင်ဖြစ်သူ ပြန်ရောက်လာပြန်သည်။ ထုံးစံအတိုင်း ဒေါ်မြတ်မွန်သည် နူးညံ့သော မျက်နှာဖုံးကို တပ်ဆင်လိုက်ပြန်သည်။ သို့သော် ယနေ့တွင် ပန်းချိုသည် ထမင်းစားပွဲသို့ ထွက်မလာခဲ့ပေ။ သူမသည် အခန်းထဲတွင် အမှောင်ထဲ၌ တစ်ဦးတည်း ထိုင်နေမိသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူက ပန်းချို ဘယ်မှာလဲ ဟု မေးသောအခါ ဒေါ်မြတ်မွန်က သမီးက စိတ်ကောက်နေတယ် ကိုကို ရဲ့ ကျွန်မက သူ့ကို အစာစားချိန်မှာ မဆော့နဲ့လို့ ပြောမိလို့ပါ ဟု လိမ်ညာပြောဆိုလိုက်ပြန်သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ အေးလေ ကလေးဆိုတော့လည်း ဒီလိုပါပဲ ဟု ဆိုကာ လက်ခံလိုက်ပြန်သည်။

ရက်သတ္တပတ် အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ပန်းချိုသည် ဒေါ်မြတ်မွန်၏ ညှဉ်းပန်းမှုများကို အသံတိတ် ခံစားနေခဲ့ရသော်လည်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ တစ်စုံတစ်ခုကို ကြံစည်နေခဲ့သည်။ သူမသည် အမြဲတမ်း ငုံ့ခံနေသူ မဟုတ်တော့ပေ။ တစ်ညတွင် ဒေါ်မြတ်မွန်သည် အိမ်အပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားသော အခိုက်အတန့်ကို ပန်းချိုက စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ဒေါ်မြတ်မွန်သည် အိမ်နီးချင်း တစ်ဦးနှင့် စကားပြောနေစဉ် ပန်းချိုသည် သူမ၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ ဒေါ်မြတ်မွန် အမြတ်တနိုး သိမ်းထားသော ရတနာသေတ္တာကို ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် ထိုသေတ္တာကို အိမ်နောက်ဘက်ရှိ ရေတွင်းဟောင်းထဲသို့ ပစ်ချလိုက်လေသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ဒေါ်မြတ်မွန်သည် သူမ၏ ရတနာများ ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို သိရှိသွားသောအခါ ရူးသွပ်လုမတတ် ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူမသည် အိမ်ရှိ လူတိုင်းကို လိုက်လံ မေးမြန်းသော်လည်း မည်သူမျှ မသိရှိကြပေ။ ပန်းချိုကို မေးသောအခါ ပန်းချိုက တည်ငြိမ်သော မျက်နှာဖြင့် သမီး မသိပါဘူး ဒေါ်ဒေါ် ဟု ပြန်ဖြေသည်။ ဒေါ်မြတ်မွန်သည် ပန်းချို၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုအကြည့်သည် သူမကို တစ်စုံတစ်ခုသော အန္တရာယ်မှ သတိပေးနေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

ဒေါ်မြတ်မွန်သည် ပန်းချိုကို အပြစ်ပေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဖခင်ဖြစ်သူက အိမ်တွင် ရှိနေသဖြင့် မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ပူလောင်မှုတို့က ပြည့်နှက်နေ၏။ ပန်းချိုသည် ထိုအခြေအနေကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ ပြုံးနေမိသည်။ ရက်စက်မှု၏ ရလဒ်သည် မည်သို့ ရှိမည်ကို သူမ ပြသလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤသည်မှာ အစသာ ရှိသေးကြောင်း ပန်းချို ကောင်းကောင်း သိသည်။ သူမ၏ ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့သော ထိုအမျိုးသမီးအား သူမ မည်သည့်အခါမှ ခွင့်လွှတ်မည် မဟုတ်ပေ။

အချိန်ကာလတို့သည် တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးလာခဲ့သည်။ ပန်းချိုသည် အရွယ်ရောက်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ အလှအပမှာလည်း သိသာထင်ရှားလာသည်။ ဒေါ်မြတ်မွန်သည် ပန်းချို၏ အလှကို ကြည့်ကာ မနာလိုမှုတို့က ပို၍ တိုးလာခဲ့သည်။ သူမသည် ပန်းချိုကို အိမ်တွင် အမြဲ ပိတ်လှောင်ထားရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဖခင်ဖြစ်သူက ပန်းချိုကို ကျောင်းသို့ ပို့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ဒေါ်မြတ်မွန်အတွက် သည်းခံနိုင်စရာ မရှိသော ကိစ္စဖြစ်လာသည်။ သူမသည် ပန်းချိုကို ကျောင်းမသွားနိုင်စေရန် နည်းမျိုးစုံဖြင့် အနှောင့်အယှက် ပေးခဲ့သည်။

သို့သော် ပန်းချိုသည် လက်မလျှော့ခဲ့ပေ။ သူမသည် စာအုပ်များကို အဖော်ပြုကာ သူမ၏ အသိပညာကို တိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ဒေါ်မြတ်မွန်၏ နှိပ်စက်မှုတို့သည် သူမကို ပို၍ သန်မာလာစေခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဒေါ်မြတ်မွန်သည် ပန်းချို၏ စာအုပ်များကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးတတ်သည်။ ထိုအခါ ပန်းချိုသည် မီးခိုးများကြားမှ တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေတတ်သည်။ ညည်း ဘာလို့ မငိုတာလဲ ဟု ဒေါ်မြတ်မွန်က အော်ဟစ်မေးမြန်းတတ်သည်။ ပန်းချိုကတော့ မျက်ရည်ဆိုသည်မှာ တန်ဖိုးရှိသူများအတွက်သာ ဖြစ်သည်ဟု စိတ်ထဲက တွေးတောနေမိသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ပန်းချို၏ ဘဝထဲသို့ ထူးခြားသော အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူသည် ရောဂါဝေဒနာ ခံစားရကာ အိပ်ရာထဲတွင် လဲနေခဲ့ရသည်။ ဒေါ်မြတ်မွန်သည် ဖခင်ဖြစ်သူကို ဂရုစိုက်ဟန် ပြသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ အမွေရရှိရေးကိုသာ အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။ ပန်းချိုသည် ဖခင်၏ အနားတွင် ရှိနေကာ ပြုစုယုယပေးသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူသည် သူ၏ မှားယွင်းမှုများကို သိမြင်လာခဲ့သည်။ သမီးလေးကို အဖေ ကာကွယ်မပေးနိုင်ခဲ့တာ ခွင့်လွှတ်ပါ ဟု ဖခင်က တိုးတိုးလေး ပြောရှာသည်။ ပန်းချိုသည် ဖခင်၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း မျက်ရည်များ ကျလာမိသည်။

ဖခင်ဖြစ်သူ ကွယ်လွန်သွားသောအခါ ဒေါ်မြတ်မွန်သည် အိမ်ကြီးကို သိမ်းပိုက်ရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် ဖခင်ဖြစ်သူသည် သေတမ်းစာကို ကြိုတင် ရေးသားထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ အိမ်နှင့် ပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးကို ပန်းချိုအား လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။ ဒေါ်မြတ်မွန်သည် ဘာမျှမရရှိဘဲ အိမ်မှ ထွက်ခွာသွားရမည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူမသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ပန်းချိုကို သတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ပန်းချိုက ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။ ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များ ရောက်ရှိလာကာ ဒေါ်မြတ်မွန်ကို ဖမ်းဆီးသွားခဲ့သည်။

ဒေါ်မြတ်မွန်ကို ခေါ်ဆောင်သွားသောအခါ ပန်းချိုသည် အိမ်ရှေ့လှေကားထစ်တွင် ရပ်လျက် ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းတို့တွင် အောင်နိုင်မှု အရိပ်အယောင်ထက် ဝမ်းနည်းမှုတို့က ပို၍ ကိန်းအောင်းနေသည်။ ရက်စက်မှုတို့သည် အဆုံးသတ်တွင် မိမိကိုယ်ကိုယ်သာ ပြန်လည် ဖျက်ဆီးတတ်ကြောင်း သူမ သိမြင်သွားခဲ့သည်။ ဒေါ်မြတ်မွန်သည် ရဲကားပေါ်မှနေ၍ ပန်းချိုကို စက်ဆုပ်စွာ ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအကြည့်တို့သည် ပန်းချိုကို မခြောက်လှန့်နိုင်တော့ပေ။

ပန်းချိုသည် အိမ်ဟောင်းကြီးထဲသို့ ပြန်လည် ဝင်လာခဲ့သည်။ အိမ်ထဲတွင် ငြိမ်သက်ခြင်းတို့က စိုးမိုးနေ၏။ သူမသည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ ဓာတ်ပုံရှေ့တွင် ရပ်ကာ ကန်တော့လိုက်သည်။ အမေ သမီး နိုင်ခဲ့ပြီ ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် နေရောင်ခြည်သည် တောက်ပစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး သစ်ပင်ပန်းမန်တို့သည်လည်း လန်းဆန်းနေကြသည်။ ပန်းချို၏ ဘဝတွင် နွေဦးသစ်တစ်ခု စတင်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် အတိတ်၏ ဒဏ်ရာများကို အနာရွတ်အဖြစ်သာ ထားရှိကာ အနာဂတ်ဆီသို့ ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ လှမ်းတက်သွားလေတော့သည်။

မှတ်သားလောက်သော အဆုံးသတ်မှာကား ဒေါ်မြတ်မွန်သည် သူမ၏ ရက်စက်မှုများကြောင့် အထီးကျန်စွာ ဘဝကို ကုန်ဆုံးရချိန်တွင် ပန်းချိုသည် သူမ၏ ဘဝကို အဓိပ္ပာယ်ရှိစွာ တည်ဆောက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အမုန်းတရားထက် ချစ်ခြင်းနှင့် သည်းခံခြင်းကသာ လူတစ်ယောက်ကို မြင့်မြတ်စေကြောင်း ဤဇာတ်လမ်းလေးက သက်သေထူနေခဲ့လေသည်။ အိမ်ဟောင်းကြီးသည်လည်း ယခုအခါ အမှောင်ရိပ်များ ကင်းစင်ကာ နွေးထွေးသော အလင်းရောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။ ပန်းချိုသည် ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်ကာ လတ်ဆတ်သော လေကို ရှူရှိုက်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ငှက်ကလေးများ မြူးထူးစွာ ပျံသန်းနေကြကာ လောကကြီးသည် သူမအတွက် အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည် မွေးဖွားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါတော့သည်။