အဆိပ်သင့်အချစ်

 မိုးစက်တို့သည် ပြတင်းမှန်ပြင်ပေါ်၌ အပြိုင်အဆိုင် လူးလွန့်လျက်ရှိကြသည်။ အခန်းတွင်း၌ ပျံ့လွင့်နေသော ကော်ဖီခါးခါး၏ အနံ့သည် သော်တာ၏ နှာခေါင်းဝတွင် တစ်စုံတစ်ရာသော အတိတ်ဆိုးများကို လာရောက်ပုတ်ခတ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရ၏။ ည၏ အမှောင်ထုသည် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ညောင်ပင်ကြီးနောက်ကွယ်မှ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာနေသည်။ သော်တာသည် မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေမိ၏။ သူမ၏ မျက်ဝန်းအိမ်တွင် ခိုတွယ်နေသော မျက်ရည်စတို့သည် မီးအလင်းရောင်အောက်တွင် စိန်ပွင့်ကလေးများကဲ့သို့ တောက်ပနေသော်လည်း ထိုတောက်ပမှုနောက်ကွယ်၌ နက်ရှိုင်းသော နာကျင်မှုများ ကိန်းအောင်းနေသည်ကို သူမကိုယ်တိုင်သာ သိရှိနိုင်သည်။ အခန်းတံခါးပွင့်သံနှင့်အတူ လေးလံသော ခြေသံတစ်ခုက အခန်းတွင်းသို့ တိုးဝင်လာသည်။ ထိုခြေသံသည် သူမ၏ နှလုံးခုန်သံကို မြန်ဆန်စေခဲ့သည်။ မင်းခန့်သည် သူမ၏ ပုခုံးပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်စဉ် သော်တာ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင်သွားခဲ့ရသည်။ မင်းခန့်၏ အထိအတွေ့သည် နွေးထွေးမှုထက် အေးစက်လှသော သံခြေကျဉ်းတစ်စုံကဲ့သို့ သူမကို ရစ်ပတ်ထားလေသည်။

ပထမဦးဆုံးသော နာကျင်မှုသည် ချိုမြိန်သော စကားလုံးများဖြင့် စတင်ခဲ့သည်။ မင်းခန့်သည် သော်တာ့ကို ချစ်သည်ဟု ဆိုသည့်အခါတိုင်း သူမ၏ လွတ်လပ်ခွင့်များကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးမြိုပစ်ခဲ့သည်။ မင်းခန့်၏ အကြည့်များတွင် ပိုင်စိုးပိုင်နင်းနိုင်မှုများ အပြည့်ရှိနေပြီး သော်တာ့ကို လောကကြီးနှင့် အဆက်အသွယ်ဖြတ်တောက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူမ၏ သူငယ်ချင်းများ၊ သူမ၏ မိသားစုနှင့် သူမ မြတ်နိုးသော ပန်းချီကားချပ်များသည် မင်းခန့်၏ မနာလိုစိတ်အောက်တွင် ပြာကျခဲ့ရဖူးသည်။ အချစ်ဆိုသည်မှာ နားလည်မှုဟု သူမ ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း မင်းခန့်အတွက်မူ အချစ်သည် အကျဉ်းထောင်တစ်ခုကို လှပသော နံရံကပ်စက္ကူများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သော်တာသည် ထိုအကျဉ်းထောင်ထဲတွင် အသက်ရှူရကျပ်လျက် ရှိသော်လည်း ရုန်းထွက်ရန် အင်အားကင်းမဲ့နေခဲ့သည်။

ညစာစားပွဲတစ်ခုတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ကိစ္စသည် သော်တာ့အတွက် မေ့မရနိုင်သော ဒဏ်ရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ မင်းခန့်သည် သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးနှင့် သော်တာ စကားပြောနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဒေါသအဟုန်များ လောင်မြိုက်သွားခဲ့သည်။ အိမ်အပြန်လမ်းတွင် ကားအတွင်း၌ ရှိနေသော တိတ်ဆိတ်မှုသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ မင်းခန့်၏ လက်များက စတီယာရင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏ သွားများကို ကြိတ်ထားသံမှာ သော်တာ့နားထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်သံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်နေခဲ့သည်။ မင်းခန့်က မည်သည့်စကားမှ မပြောသော်လည်း သူ၏ ထွက်သက်ဝင်သက်များက ပြင်းထန်နေသည်။ အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ မင်းခန့်သည် သော်တာ့ကို အိပ်ခန်းထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ပိတ်ပစ်လိုက်သည်။ ထိုညက သော်တာသည် အချစ်၏ အဆိပ်အတောက်ကို အပြည့်အဝ မြည်းစမ်းခဲ့ရသည်။

ရက်သတ္တပတ်များစွာ ကုန်လွန်သွားသော်လည်း သော်တာ့၏ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်စိတ်များက အရိပ်လို လိုက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမသည် မင်းခန့်၏ ရှေ့တွင် အရုပ်မလေးတစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာ နေထိုင်ရသည်။ မင်းခန့်က သူမကို လှပသော ဝတ်စုံများ ဝယ်ပေးသည်၊ တန်ဖိုးကြီးသော လက်ဝတ်ရတနာများ ဆင်မြန်းပေးသည်။ သို့သော် ထိုအရာအားလုံးသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ရှိနေသော အညိုအမည်းစွဲနေသည့် ဒဏ်ရာများကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။ သော်တာသည် မှန်ထဲတွင် မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်ကြည့်တိုင်း သူစိမ်းတစ်ယောက်ကို မြင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ တောက်ပမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်မှာ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများသာ ဖြစ်သည်။

တစ်ရက်တွင် သော်တာသည် အိမ်၏ မြေအောက်ခန်းထဲ၌ ပုန်းကွယ်နေသော သူမ၏ ဟောင်းနွမ်းနေသည့် ပန်းချီစုတ်တံများကို ပြန်လည်တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထိုစုတ်တံများကို ကိုင်လိုက်သောအခါ သူမ၏ နှလုံးသားထဲမှ ငြိမ်သက်နေသော ဆန္ဒများက ပြန်လည်နိုးထလာခဲ့သည်။ သူမသည် မင်းခန့်မရှိခိုက်တွင် တိတ်တဆိတ် ပန်းချီဆွဲရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ ပန်းချီကားထဲတွင် တောက်ပသော အရောင်များ မရှိတော့ဘဲ မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်များနှင့် ဆူးခက်များကြားတွင် ပိတ်မိနေသော ငှက်ငယ်တစ်ကောင်ကိုသာ ပုံဖော်နေမိသည်။ ထိုပန်းချီကားသည် သူမ၏ ဘဝအမှန်ကို ဖော်ပြနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ သို့သော် မင်းခန့်သည် သူမ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို မကြာမီ သိရှိသွားခဲ့သည်။

မင်းခန့်က ပန်းချီကားကို မြင်သောအခါ သူ၏ ဒေါသသည် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ပန်းချီကားကို ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်ပြီး သော်တာ့ကို နံရံတွင် ကပ်ကာ အော်ဟစ်ခဲ့သည်။ မင်းခန့်၏ အော်သံများသည် အိမ်တစ်အိမ်လုံးကို တုန်ခါသွားစေသည်။ သော်တာသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေရင်း ငိုကြွေးနေမိသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုတည်းသော အတွေးသာ ရှိတော့သည်။ ဤနေရာမှ ထွက်ပြေးရမည်။ ဤအဆိပ်သင့်သော အချစ်ကြားတွင် သူမ ဆက်လက်ရှင်သန်နေပါက သူမ၏ ဝိညာဉ်သည် တဖြည်းဖြည်း သေဆုံးသွားလိမ့်မည်။ သို့သော် မင်းခန့်သည် သူမကို မည်သည့်အခါမှ လွှတ်ပေးမည်မဟုတ်ကြောင်း သော်တာ သိသည်။ သူသည် သူမကို သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခုကဲ့သို့ မှတ်ယူထားသည်။

မိုးသည် အဆက်မပြတ် ရွာသွန်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သော်တာသည် အထုပ်အပိုးအချို့ကို တိတ်တဆိတ် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ သူမ၏ လက်များက တုန်ယင်နေသော်လည်း စိတ်ဆုံးဖြတ်ချက်ကမူ ခိုင်မာနေသည်။ မင်းခန့်သည် အိပ်ပျော်နေပြီဟု သူမ ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း အမှောင်ထဲမှ မင်းခန့်၏ အသံထွက်ပေါ်လာသောအခါ သူမ၏ သွေးများ အေးခဲသွားခဲ့ရသည်။ မင်းခန့်က မီးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သော်တာ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် အရက်ခွက်တစ်ခု ရှိနေပြီး သူ၏ အကြည့်များက မသေချာမရေရာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ မင်းခန့်က သူမ၏ အနီးသို့ တဖြည်းဖြည်း လျှောက်လာပြီး သူမ၏ ဆံပင်များကို အသာအယာ သပ်ပေးခဲ့သည်။ သူ၏ အပြုအမူသည် နူးညံ့နေသော်လည်း သော်တာ့အတွက်မူ ထိုနူးညံ့မှုသည် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေသည်။

မင်းခန့်က သော်တာ့ကို ဖက်ထားရင်း သူမ၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့သည်။ မင်း ငါ့ကို ထားသွားလို့ မရဘူး သော်တာ၊ ငါ မင်းမရှိရင် သေသွားလိမ့်မယ် ဟု ဆိုသည်။ သော်တာသည် ထိုစကားလုံးများနောက်ကွယ်ရှိ အတ္တများကို မြင်နေရသည်။ မင်းခန့်သည် သူမကို ချစ်ခြင်းထက် သူမကို ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်က ပို၍ ကြီးမားနေသည်။ သော်တာသည် မင်းခန့်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ငြိမ်သက်နေမိသော်လည်း သူမ၏ စိတ်ကမူ လွတ်မြောက်ရာလမ်းကို ရှာဖွေနေဆဲ ဖြစ်သည်။ မင်းခန့်သည် သူမကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူ၏ အချစ်သည် အဆိပ်အတောက်ဖြစ်နေမှန်း သူကိုယ်တိုင်ပင် မသိရှိခဲ့ပေ။

နောက်တစ်နေ့တွင် သော်တာသည် မြို့ပြင်ရှိ သူမ၏ အဒေါ်ဖြစ်သူထံသို့ အကူအညီတောင်းရန် စာတစ်စောင် ရေးခဲ့သည်။ သူမသည် ထိုစာကို အိမ်အကူမိန်းကလေးမှတစ်ဆင့် ပို့ဆောင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း မင်းခန့်က ထိုစာကို ကြားဖြတ်ဖတ်မိသွားသည်။ မင်းခန့်သည် သော်တာ့ကို အိမ်ထဲတွင် သော့ပိတ်ထားလိုက်သည်။ သူမသည် အပြင်လောကနှင့် လုံးဝ အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားခဲ့ရသည်။ သော်တာသည် ပြတင်းပေါက်မှနေ၍ ကောင်းကင်ကြီးကို ငေးကြည့်ရင်း လွတ်လပ်မှုကို တောင့်တနေမိသည်။ သူမ၏ ဘဝသည် လှောင်အိမ်ထဲမှ ငှက်တစ်ကောင်ထက်ပင် ပို၍ ဆိုးရွားနေခဲ့သည်။ မင်းခန့်သည် သူမကို အစားအသောက်များ လာပေးသော်လည်း သူမ မစားနိုင်ခဲ့ပေ။

ရက်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ သော်တာသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရရော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရပါ အားနည်းလာခဲ့သည်။ သူမသည် အိပ်မက်ဆိုးများကိုသာ မပြတ်မက်နေခဲ့သည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် မင်းခန့်သည် သူမကို အနက်ရောင် သမုဒ္ဒရာကြီးထဲသို့ တွန်းချနေသည်ဟု မြင်မက်သည်။ သော်တာသည် နိုးလာတိုင်း ချွေးစေးများဖြင့် စိုရွှဲနေတတ်သည်။ မင်းခန့်သည် သော်တာ့၏ အခြေအနေကို မြင်သောအခါ စိုးရိမ်သယောင်ရှိသော်လည်း သူမကို လွှတ်ပေးရန် စိတ်ကူးမရှိခဲ့ပေ။ သူသည် သော်တာ့နားတွင် ထိုင်ကာ သူမ၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားတတ်သည်။ ထိုလက်များမှာ သူမကို ချုပ်နှောင်ထားသော သံကြိုးများသာ ဖြစ်သည်။

တစ်ညတွင် သော်တာသည် အခွင့်အရေးတစ်ခုကို ရရှိခဲ့သည်။ မင်းခန့်သည် အရက်အလွန်အကျွံ သောက်ထားသောကြောင့် အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်။ သော်တာသည် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ သော့ကို တိတ်တဆိတ် ယူလိုက်သည်။ သူမ၏ နှလုံးခုန်သံသည် နားထဲတွင် ဒိတ်ဒိတ်နှင့် ကျယ်လောင်နေသည်။ သူမသည် အိမ်ရှေ့တံခါးသို့ အသာအယာ လျှောက်သွားပြီး သော့ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အေးစက်သော ညလေညင်းက သူမ၏ မျက်နှာကို လာရောက်ထိတွေ့သောအခါ သူမသည် လွတ်လပ်မှု၏ အရသာကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သော်တာသည် နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ မိုးထဲလေထဲတွင် အစွမ်းကုန် ပြေးထွက်ခဲ့သည်။ သူမ၏ ခြေထောက်များ နာကျင်နေသော်လည်း သူမ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

သော်တာသည် လမ်းမပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ ကားတစ်စီးကို တားလိုက်သည်။ သူမသည် အဒေါ်ဖြစ်သူရှိရာ မြို့ကလေးသို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ မင်းခန့် နိုးလာသောအခါ သူမ မရှိတော့သည်ကို သိသွားလိမ့်မည်။ သော်တာသည် ကားနောက်မှ ကျန်ရစ်ခဲ့သော အိမ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ထိုအိမ်သည် သူမ၏ နာကျင်မှုများ၏ ပြတိုက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမသည် အဆိပ်သင့်သော အချစ်ကို စွန့်လွှတ်ကာ ဘဝသစ်ကို စတင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ၏ နှလုံးသားတွင် စွဲကျန်နေသော ဒဏ်ရာများမှာမူ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ကုသရဦးမည် ဖြစ်သည်။

နေဝင်ရိုးရီ အချိန်တွင် သော်တာသည် ပင်လယ်ကမ်းခြေတစ်ခုတွင် ထိုင်နေမိသည်။ လှိုင်းသံများသည် သူမ၏ စိတ်ကို ငြိမ်းချမ်းစေသည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် စုတ်တံတစ်ခု ရှိနေပြီး ကောင်းကင်၏ လှပသော အရောင်များကို ပုံဖော်နေသည်။ သူမ၏ ပန်းချီကားထဲတွင် ငှက်ငယ်သည် လှောင်အိမ်မှ လွတ်မြောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သော်တာသည် ပြုံးလိုက်မိသည်။ ထိုအပြုံးသည် စစ်မှန်သော ပျော်ရွှင်မှုမှ လာသော အပြုံးဖြစ်သည်။ အတိတ်၏ အရိပ်အယောင်များက တစ်ခါတစ်ရံ ခြောက်လှန့်နေဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း သော်တာသည် မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည်တွေ့ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အချစ်ဆိုသည်မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ချုပ်နှောင်ထားခြင်းမဟုတ်ဘဲ အတူတူ ပျံသန်းခြင်းသာ ဖြစ်သည်ကို သူမ နားလည်သွားခဲ့သည်။ နေမင်းသည် ပင်လယ်ပြင်အောက်သို့ ငုပ်လျှိုးသွားသော်လည်း သော်တာ့၏ ဘဝတွင်မူ အလင်းရောင်သစ်များ စတင်တောက်ပနေပြီ ဖြစ်သည်။ အဆုံးသတ်တွင် သူမသည် အဆိပ်ကို ဖြေဖျောက်နိုင်ခဲ့ပြီး လွတ်လပ်သော ဝိညာဉ်အဖြစ် ရှင်သန်နေထိုင်နိုင်ခဲ့လေသည်။