နာကျဉ်နေသော အမျိုးသမီး

 နေဝင်ရီတရောအချိန်၏ မှောင်ရိပ်များက အခန်းထောင့်တွင် ခိုအောင်းနေကြသည်။ ပြတင်းပေါက်မှ တိုးဝင်လာသော မိုးရေစက်များ၏ အေးစက်မှုသည် မြတ်နိုး၏ နှလုံးသားအိမ်ထဲအထိ စိမ့်ဝင်နေသယောင် ရှိ၏။ လက်သူကြွယ်၌ ဝတ်ဆင်ထားသော ရွှေလက်စွပ်ကလေးမှာ ယခင်ကထက် ပို၍ လေးလံနေသလို ခံစားရသည်။ ထိုလက်စွပ်သည် ချစ်ခြင်း၏ သက်သေမဟုတ်တော့ဘဲ ချည်နှောင်ထားသော သံကြိုးတစ်စသဖွယ် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် ထိုင်နေသော အမျိုးသမီး၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ အရည်လဲ့နေသော်လည်း မျက်ရည်တို့က ပါးပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ဆင်းမလာခဲ့ပေ။ သူမသည် နာကျင်မှုကို မြိုသိပ်ရလွန်း၍ ရင်ထဲတွင် အလုံးအခဲကြီးတစ်ခု ခံနေရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ အခန်းပြင်ပမှ ကြားနေရသော မိုးသံလေသံများက သူမ၏ တစ်ဦးတည်းသော အဖော်မွန် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အောက်ထပ်မှ တံခါးဖွင့်သံနှင့်အတူ ယောကျ်ားတစ်ယောက်၏ ခြေသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ထိုခြေသံသည် တစ်ချိန်က သူမကို လုံခြုံမှုပေးခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ စိမ်းသက်သော ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် နာကျင်မှုကိုသာ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ မောင် ပြန်လာပြီဟု သူမ စိတ်ထဲက ရေရွတ်လိုက်မိသော်လည်း နှုတ်ခမ်းဖျားမှ အသံထွက်မလာခဲ့ပါ။ မှန်ထဲတွင် မြင်နေရသော မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်ကြည့်ရင်း သူမ မဲ့ပြုံးတစ်ချက် ပြုံးလိုက်မိသည်။ လှပသော မျက်နှာလေးနောက်ကွယ်တွင် ကြေကွဲနေသော ကမ္ဘာတစ်ခု ရှိနေသည်ကို မည်သူကမျှ သိနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ထိုင်နေရာမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထလိုက်ပြီး ဝတ်လဲခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ အပေါ်ဝတ်အင်္ကျီကို လဲလှယ်လိုက်သည်။ လက်ချောင်းလေးများက တုန်ရီနေသော်လည်း သူမက ထိုတုန်ရီမှုကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။

ညစာစားပွဲတွင် နှစ်ဦးသားကြားရှိ တိတ်ဆိတ်မှုက အသက်ရှူရခက်လောက်အောင် ပြင်းထန်လှသည်။ ပန်းကန်ခွက်ယောက်ချင်း ထိခတ်သံမှလွဲ၍ အခြားအသံ မထွက်ပေါ်ခဲ့ပေ။ တစ်ဖက်တွင် ထိုင်နေသော ကိုကို့ကို သူမ မော့မကြည့်ဝံ့ပါ။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် သူမကို ချစ်မြတ်နိုးသည့် အရိပ်အယောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ သိနေခဲ့သည်။ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်နံ့များက နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်နေသော်လည်း သူမအတွက်မူ ခါးသက်သော အရသာကိုသာ ခံစားနေရသည်။ မောင်က ပန်းကန်ထဲက အသားကို ခပ်အေးအေးပင် လှီးဖြတ်နေရင်း မနက်ဖြန် ခရီးသွားရမည်ဟု ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။ မြတ်နိုး၏ လက်ထဲမှ ဇွန်းကလေး တုန်ခါသွားသော်လည်း သူမက ခေါင်းကိုသာ ညိတ်ပြလိုက်မိသည်။

ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် မိုးက ပို၍ သည်းထန်လာသည်။ အိပ်ခန်းထဲတွင် လင်းနေသော ညအိပ်မီးရောင်ဖျော့ဖျော့အောက်၌ သူမသည် ဘေးနားတွင် အိပ်မောကျနေသော လူကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူနှင့် သူမကြားတွင် ရှိနေသော အကွာအဝေးသည် လက်မအနည်းငယ်သာ ရှိသော်လည်း စိတ်ချင်းကမူ မိုင်ပေါင်းသန်းချီ ဝေးကွာနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူမသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်ဆီက အမှတ်တရများကို ပြန်လည် တမ်းတမိသည်။ ထိုစဉ်က သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ယခုကဲ့သို့ စိမ်းသက်မှုမျိုး မရှိခဲ့ပေ။ ချိုသာသော စကားလုံးများ၊ နွေးထွေးသော ဖက်လဲတကင်း ရှိမှုများက ယခုအခါတွင်မူ ပြာပုံထဲက မီးခဲများနှယ် တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်းသေသွားခဲ့ပြီ။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်နေသော နာကျင်မှုသည် ဒဏ်ရာတစ်ခုလို တဆစ်ဆစ် ကိုက်ခဲနေခဲ့သည်။

မိုးသောက်ယံ အချိန်တွင် မြတ်နိုးသည် အိပ်ရာမှ စောစီးစွာ ထလိုက်သည်။ သူမသည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး လသာဆောင်သို့ ထွက်ခဲ့သည်။ လေအေးများက သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ဖြတ်သန်းသွားစဉ် သူမသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်မိသည်။ သစ်ပင်များပေါ်မှ ကျဆင်းနေသော ရေစက်များက သူမ၏ မျက်ရည်များသဖွယ် မြေပေါ်သို့ ခုန်ဆင်းနေကြသည်။ သူမ၏ ဘဝသည်လည်း ထိုရေစက်များကဲ့သို့ပင် ပျက်စီးလွယ်နေပြီလားဟု တွေးတောမိသည်။ သူမသည် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာပြီး မောင်၏ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ပြင်ဆင်ပေးရန် အဝတ်များကို စုစည်းလိုက်သည်။ အင်္ကျီလက်ဖျားမှ ရရှိနေသော အမျိုးသမီးသုံး ရေမွှေးနံ့တစ်ခုကြောင့် သူမ၏ နှလုံးသားသည် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားရသည်။ ထိုရနံ့သည် သူမ အသုံးမပြုသော ရနံ့တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူမသည် ထိုအင်္ကျီကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။ နာကျင်မှုက ရင်ဘတ်ထဲကနေ လည်ချောင်းအထိ တက်လာပြီး ရှိုက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် သူမသည် ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် ပိတ်ထားလိုက်ပြီး အသံမထွက်အောင် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်သော်လည်း နာကျင်မှုကမူ အသစ်အဆန်းကဲ့သို့ပင် ပြင်းထန်နေဆဲ ရှိသည်။ သူမသည် မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်ကြည့်ကာ ပြုံးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ဤအိမ်တွင် သူမသည် သရုပ်ဆောင်ကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့သည်မှာ ကြာခဲ့ပြီ။ မောင် နိုးလာသောအခါ သူမသည် ဘာမျှမဖြစ်သကဲ့သို့ ပြုမူရဦးမည် ဖြစ်သည်။

မောင်က ခရီးဆောင်အိတ်ကို ဆွဲကာ အိမ်အပြင်သို့ ထွက်သွားသောအခါ သူမသည် ပြတင်းပေါက်မှနေ၍ ငေးကြည့်နေမိသည်။ ကားလေး ဝေးရာသို့ ထွက်ခွာသွားသည်အထိ သူမ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေခဲ့သည်။ အိမ်ကြီးသည် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ဧည့်ခန်းထဲသို့ ဆင်းလာပြီး ဆိုဖာပေါ်တွင် အားအင်ကုန်ခမ်းစွာ ထိုင်ချလိုက်သည်။ နံရံပေါ်တွင် ချိတ်ထားသော သူတို့နှစ်ဦး၏ မင်္ဂလာဓာတ်ပုံကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ထိုဓာတ်ပုံထဲက အမျိုးသမီးသည် ယခုမြင်နေရသော အမျိုးသမီးနှင့် လားလားမျှ မသက်ဆိုင်တော့သလိုပင်။

နေ့လယ်ခင်းတွင် သူမ၏ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ဖုန်းဆက်လာသည်။ သူမသည် အသံကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းပြီး စကားပြောခဲ့သော်လည်း တစ်ဖက်မှ သူငယ်ချင်းက သူမ၏ စိတ်မကြည်လင်မှုကို ရိပ်မိပုံရသည်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဟု မေးလာသောအခါ သူမက ဘာမှမဖြစ်ပါဟုသာ ဖြေခဲ့သည်။ သူမ၏ နာကျင်မှုကို မည်သူ့ကိုမျှ ဝေမျှရန် ဆန္ဒမရှိပေ။ သူမသည် ဝေဒနာကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရသည်ကို ပို၍ နှစ်သက်ပုံရသည်။ ညနေစောင်းတွင် သူမသည် ဥယျာဉ်ထဲသို့ ဆင်းကာ ပန်းပင်များကို ရေလောင်းနေခဲ့သည်။ ပန်းပွင့်လေးများက သူမကို ကြည့်ပြီး သနားနေသယောင် ရှိသည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် မောင် ပြန်လာခဲ့သည်။ သူသည် ပုံမှန်အတိုင်းပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသည်။ သူယူဆောင်လာသော လက်ဆောင်ပစ္စည်းလေးကို သူမအား ပေးသောအခါ သူမက ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သော်လည်း ထိုလက်ဆောင်သည် သူမ၏ စိတ်ကို မပျော်ရွှင်စေခဲ့ပေ။ လက်ဆောင်ထက် ပို၍ လိုအပ်နေသည်မှာ ရိုးသားမှုနှင့် နွေးထွေးမှု ဖြစ်ကြောင်း သူမ ပြောချင်သော်လည်း မျိုသိပ်ထားခဲ့သည်။ ညစာစားပြီးနောက် မောင်က အလုပ်ကိစ္စများကြောင့် ပင်ပန်းနေသည်ဟု ဆိုကာ စောစော အိပ်ရာဝင်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ဧည့်ခန်းတွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ညနက်ပိုင်းတွင် သူမသည် စာကြည့်တိုက်ခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ သို့သော် စာလုံးများကို သူမ မမြင်ရဘဲ အတွေးများကသာ နယ်ကျွံနေခဲ့သည်။ သူမ၏ ဘဝသည် ဤကဲ့သို့ပင် ကုန်ဆုံးသွားတော့မည်လားဟု တွေးတောမိသောအခါ ရင်ထဲတွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် အပြောင်းအလဲတစ်ခုကို လိုလားနေသော်လည်း ထိုအပြောင်းအလဲကို စတင်ရန် သတ္တိမရှိဘဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် မိမိကိုယ်မိမိ ချစ်ရန် မေ့လျော့နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် မြတ်နိုးသည် ထူးထူးခြားခြား လှပစွာ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူမသည် အိမ်ထဲတွင်သာ ပိတ်လှောင်မနေတော့ဘဲ အပြင်သို့ ထွက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ လမ်းမပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းနေစဉ် လတ်ဆတ်သော လေထုကို ရှူရှိုက်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားရသည်။ သူမသည် ပန်းခြံတစ်ခုထဲသို့ ဝင်ကာ ထိုင်ခုံတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က ကလေးငယ်များ၏ ကစားသံ၊ ငှက်ကလေးများ၏ တေးဆိုသံများက သူမ၏ နာကျင်မှုကို ခဏတာ မေ့လျော့စေခဲ့သည်။

နေဝင်ချိန်တွင် သူမသည် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ အိမ်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အမှောင်ရိပ်များက သူမကို ဆီးကြိုနေဆဲ ရှိသည်။ သို့သော် ယခုတစ်ခါတွင်မူ သူမသည် ထိုအမှောင်ထုကို မကြောက်တော့ပေ။ သူမသည် မီးခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်ပြီး အိမ်ကို လင်းထိန်သွားအောင် လုပ်လိုက်သည်။ မောင်က ဧည့်ခန်းထဲတွင် ထိုင်နေပြီး သူမကို အံ့ဩစွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမသည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးသည် ယခင်ကကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်အပြုံးမဟုတ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ခုကို ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးသား အပြုံးမျိုး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူမသည် မောင်၏ ရှေ့တွင် တည့်တည့်ရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်သူကြွယ်မှ လက်စွပ်ကလေးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချွတ်လိုက်သည်။ မောင်က ဘာလုပ်တာလဲဟု မေးသောအခါ သူမက ဘာစကားမျှ မပြောဘဲ လက်စွပ်ကလေးကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ယခင်က ရှိခဲ့သော နာကျင်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကြည်လင်သော သန္နိဋ္ဌာန်များသာ အစားထိုးဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် လှည့်ထွက်လာပြီး အပေါ်ထပ်သို့ တက်ခဲ့သည်။

အခန်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ သူမသည် ခရီးဆောင်အိတ်ကို ထုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အဝတ်အစားများကို စနစ်တကျ ထည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ယခင်က ခံစားခဲ့ရသော အလုံးအခဲကြီးသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လွတ်လပ်မှု၏ အရသာကို စတင်ခံစားနေရပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ လေပြေအေးများက သူမ၏ ဆံနွယ်များကို တိုးဝှေ့သွားစဉ် သူမသည် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း အသက်ရှူလိုက်သည်။

ညဉ့်ဦးယံအချိန်တွင် မြတ်နိုးသည် ခရီးဆောင်အိတ်ကို ဆွဲကာ အိမ်အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ မောင်က ဧည့်ခန်းတွင် ထိုင်နေဆဲ ရှိသော်လည်း သူမက သူ့ကို တစ်ချက်မျှ မကြည့်တော့ဘဲ အိမ်ရှေ့တံခါးဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အပြင်ဘက်တွင် လရောင်က လင်းဖြာနေခဲ့သည်။ သူမသည် အိမ်ပြင်သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်စဉ် သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင် နာကျင်မှုများ၊ ကြေကွဲမှုများနှင့် အတိတ်ဆိုးများကို ထားရစ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လမ်းမပေါ်တွင် သူမ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်လှမ်းနေသော်လည်း သူမသည် အထီးကျန်သည်ဟု မခံစားရတော့ပေ။ သူမ၏ ရှေ့တွင် ရှိနေသော လမ်းသည် မည်မျှ ရှည်လျားမည်ကို မသိသော်လည်း သူမသည် ယုံကြည်ချက်ရှိရှိဖြင့် ရှေ့သို့ ဆက်လှမ်းနေခဲ့သည်။ သူမသည် နာကျင်နေသော အမျိုးသမီးဘဝမှ လွတ်မြောက်ကာ မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည်ရှာဖွေတွေ့ရှိသူ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ နှလုံးသားအိမ်တွင် အသစ်တစ်ဖန် ပွင့်လန်းလာမည့် ပန်းကလေးများအတွက် နေရာလွတ်တစ်ခု ဖန်တီးလိုက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ အမှောင်ထုသည် ကွယ်ပျောက်သွားပြီး အရုဏ်ဦး၏ အလင်းရောင်က သူမ၏ ရှေ့မှောက်တွင် စောင့်ကြိုနေခဲ့လေသည်။