မယားကို အဆုံးစီရင်တဲ့ည

 မိုးသက်မုန်တိုင်းက အိမ်အပြင်ဘက်တွင် တဝုန်းဝုန်းနှင့် သောင်းကျန်းနေသော်လည်း အိပ်ခန်းအတွင်း၌မူ သေမင်းတမျှ တိတ်ဆိတ်လျက်ရှိသည်။ မှောင်မည်းနေသော အခန်းထောင့်မှ ဝါကျင့်ကျင့် မီးအိမ်ရောင်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေသော မိန်းမပျို၏ မျက်နှာပေါ်သို့ မှိန်ဖျော့စွာ ကျရောက်နေသည်။ ကျွန်တော့်လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားသော ဓားမြှောင်သည် အေးစက်လှသည်။ ထိုဓား၏ အသွားမှ ရောင်ပြန်ဟပ်နေသော အလင်းတန်းသည် ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ခွဲရှနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ဤညသည် ကျွန်တော်နှင့်သူမ၏ ပတ်သက်မှုအားလုံးကို အဆုံးသတ်ရမည့်ည ဖြစ်သည်။ ချစ်ခြင်းတရားနှင့် မုန်းတီးခြင်းတို့ကြားတွင် ဗျာများခဲ့ရသော အချိန်များသည် အဆုံးသတ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်သည် သူမ၏ အသက်ရှူသံ ခပ်မှန်မှန်ကို နားထောင်ရင်း လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက အတိတ်ဆီသို့ စိတ်အာရုံတို့ လွင့်မျောသွားခဲ့သည်။

ကျွန်တော်တို့ စတင်တွေ့ဆုံခဲ့စဉ်က ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးသည် ပန်းရနံ့များဖြင့် သင်းပျံ့နေခဲ့သည်။ မိုးဦးကျကာလ၏ မြေနံ့သင်းသင်းနှင့်အတူ သူမ၏ ရယ်မောသံသည် ကျွန်တော့်ဘဝထဲသို့ နွေဦးရာသီကို ယူဆောင်လာပေးခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က သူမသည် အပြစ်ကင်းစင်သော နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး ကျွန်တော်သည် သူမ၏ အချစ်ကို ရရှိရန် ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပုံအောပေးခဲ့သူဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းညိုညိုများထဲတွင် ကျွန်တော့်အတွက် ကမ္ဘာတစ်ခုလုံး ရှိနေခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် အချိန်၏ ရေစီးကြောင်းအောက်တွင် လူတို့၏ စိတ်နှလုံးသည်လည်း ကျောက်ဆောင်များကဲ့သို့ တိုက်စားခံရတတ်သည်ကို ထိုစဉ်က ကျွန်တော် မသိခဲ့ပါ။ ချစ်ခြင်းတရားသည် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်နှင့် သံသယများအဖြစ် အသွင်ပြောင်းလာခဲ့သည်။

ကျွန်တော်တို့၏ အိမ်ထောင်ရေးသည် အစပိုင်းတွင် ချိုမြိန်သလောက် နောက်ပိုင်းတွင်မူ ခါးသီးသော ဆေးတစ်ခွက်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ညစာစားပွဲတွင် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး စကားမပြောဘဲ ပန်းကန်ခက်ရင်းသံများကိုသာ နားထောင်နေရသည့် အချိန်များသည် ငရဲခန်းတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သော အကြည့်များတွင်လည်း စိမ်းသက်မှုများ ကြီးစိုးလာခဲ့သည်။ ကျွန်တော်သည် သူမကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလေ သူမသည် ကျွန်တော့်လက်ထဲမှ လွတ်ထွက်ရန် ပိုမိုကြိုးစားလေ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သံသယဆိုသော အဆိပ်အတောက်သည် ကျွန်တော်တို့၏ အိပ်ရာထဲအထိ ပျံ့နှံ့ဝင်ရောက်လာပြီး ညစဉ်ညတိုင်း ရင်ဆိုင်နေရသော တိတ်ဆိတ်မှုများသည် ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံများထက် ပိုမို၍ နာကျင်စေခဲ့သည်။

တစ်ညတွင် သူမ၏ ဗီရိုထဲမှ ဝှက်ထားသော စာတစ်စောင်ကို ကျွန်တော် တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထိုစာသည် ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကို မြေလှန်ပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။ အခြားသော အမျိုးသားတစ်ဦးထံမှ ရေးသားထားသော ချစ်စကားများသည် ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ကို မီးဖြင့် မြှိုက်သကဲ့သို့ ပူလောင်စေခဲ့သည်။ သူမသည် ကျွန်တော့်အနားတွင် ရှိနေသော်လည်း သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်သည် အခြားတစ်နေရာသို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို ထိုအခါမှ ကျွန်တော် အသေအချာ သိလိုက်ရသည်။ ထိုနေ့မှစ၍ ကျွန်တော်သည် သူမကို သတ်ရန် ကြံစည်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူမအပေါ် ထားရှိသော ကျွန်တော့်၏ အချစ်ကို သတ်ပစ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအချစ်သည် မသေဆုံးဘဲ နာကျင်မှုများအဖြစ်သာ အသွင်ပြောင်းသွားခဲ့သည်။

အပြင်ဘက်မှ လျှပ်စီးသံက အခန်းတစ်ခုလုံးကို ခဏတာ လင်းထိန်သွားစေသည်။ ကျွန်တော်သည် ကုတင်နားသို့ ခြေဖွဖွနင်းကာ တိုးကပ်သွားမိသည်။ သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် မျက်ရည်စအချို့ ခြောက်ကပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျွန်တော့်လက်များ တုန်ရီလာသည်။ သူမသည် အိပ်မက်ထဲတွင် ငိုနေခဲ့ခြင်းလော။ သို့မဟုတ် ကျွန်တော့်အနားတွင် နေထိုင်ရသည်မှာ သူမအတွက် ဤမျှအထိ ပင်ပန်းနေခဲ့ခြင်းလော။ ကျွန်တော် ကိုင်ထားသော ဓားမြှောင်၏ အသွားသည် သူမ၏ လည်ပင်းနားသို့ နီးကပ်သွားသည်။ ဤဓားဖြင့်သာ တစ်ချက်တည်း အဆုံးစီရင်လိုက်လျှင် သူမသည် ဤလောက၏ နာကျင်မှုများမှ လွတ်မြောက်သွားပေတော့မည်။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း သူမကို ဆုံးရှုံးရခြင်းဆိုသော ကြောက်စိတ်မှ လွတ်မြောက်သွားမည် ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော့်စိတ်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းစုံက ကယောင်ကတမ်း ဖြစ်နေသည်။ သူမကို အဆုံးစီရင်ခြင်းသည် သူမကို သတ်ဖြတ်ခြင်းလော သို့မဟုတ် ကျွန်တော်တို့ကြားက နာကျင်စရာကောင်းသော နှောင်ကြိုးများကို ဖြတ်တောက်ခြင်းလော။ သူမ၏ မျက်နှာသည် အိပ်ပျော်နေစဉ်တွင် အလွန်ပင် ငြိမ်သက်အေးချမ်းလှသည်။ ဤမျှ လှပသော သတ္တဝါတစ်ဦးကို ကျွန်တော် မည်သို့ ရက်စက်နိုင်မည်နည်း။ သို့သော် သူမ၏ ဖောက်ပြန်မှုနှင့် ကျွန်တော့်အပေါ် ထားရှိသော လျစ်လျူရှုမှုများကို ပြန်လည်တွေးတောမိသောအခါ ဒေါသနှင့် အာဃာတတို့က ကျွန်တော့်ကို ပြန်လည်လွှမ်းမိုးလာပြန်သည်။ လက်ထဲမှ ဓားကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း ကျွန်တော်သည် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ခိုင်မာစွာ ချလိုက်မိသည်။

ဓားဦးက သူမ၏ အသားအရေနှင့် ထိကပ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသောအခါ သူမသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ပွင့်လာသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့ခြင်းထက် သနားကရုဏာသက်မှုများကိုသာ ကျွန်တော် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ကာ မခိုင်ညည်းသော အသံဖြင့် ကျွန်တော့်အမည်ကို ခေါ်လိုက်သည်။ ထိုအသံသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ကျွန်တော့်ကို ချစ်သည်ဟု ပြောခဲ့စဉ်က အသံနှင့် ထပ်တူပင်။ ကျွန်တော်သည် ဓားကို ကိုင်ထားရင်း အေးခဲသွားသည်။ သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်ကာ ဓားကို သူမ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ပိုမိုနီးကပ်အောင် ဆွဲယူလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် 'သတ်လိုက်ပါ' ဆိုသော အဓိပ္ပာယ်ထက် 'ကျွန်မကို လွှတ်ပေးပါ' ဆိုသော တောင်းဆိုမှုကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျွန်တော် နားလည်လိုက်သည်မှာ ကျွန်တော်သည် သူမကို မသတ်နိုင်ပါ။ ကျွန်တော် အဆုံးစီရင်ရမည်မှာ သူမ၏ အသက်မဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော့်၏ အတ္တနှင့် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုစိတ်များကိုသာ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်သည် သူမကို သတ်ရန် ကြိုးစားခြင်းဖြင့် သူမကို ပိုင်ဆိုင်ရန် ကြိုးစားနေခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်သည် ဓားကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လွှတ်ချလိုက်သည်။ ဓားနှင့် ကြမ်းပြင် ထိခိုက်သံသည် တိတ်ဆိတ်သော ညတွင် ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျွန်တော်သည် ကုတင်ဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကလေးငယ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိတော့သည်။

သူမသည် ကျွန်တော့်ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အမှားကိုယ်စီနှင့် လူသားများသာ ဖြစ်ကြသည်။ ကျွန်တော်တို့၏ အိမ်ထောင်ရေးဟူသော သင်္ဘောသည် မုန်တိုင်းထဲတွင် နစ်မြုပ်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်သည် သူမကို အဆုံးစီရင်ရန် ကြိုးစားခြင်းဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုသာ အဆုံးစီရင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤညသည် ကျွန်တော် သူမကို သတ်ရမည့်ည မဟုတ်ဘဲ သူမကို လွတ်လပ်ခွင့် ပေးရမည့်ည ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်တို့ကြားက ချည်နှောင်မှုအားလုံးကို ယနေ့ညတွင် အဆုံးသတ်ရန် ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မိုးသည် စဲသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း သစ်ပင်များမှ ကျလာသော ရေစက်သံများက အခန်းအပြင်ဘက်တွင် ကျန်ရှိနေသေးသည်။ အခန်းထဲတွင်မူ ဖယောင်းတိုင်မီးသည် ငြိမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်သည် သူမ၏ လက်ကို နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် နမ်းရှိုက်ကာ အခန်းထဲမှ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ကျွန်တော်သည် သူမကို အဆုံးစီရင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော်တို့၏ အတိတ်ကို အဆုံးစီရင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤညသည် ကျွန်တော့်အတွက် ခါးသီးသော်လည်း လွတ်မြောက်ခြင်း၏ အစဦးလည်း ဖြစ်သည်။

အိမ်ပြင်သို့ ထွက်လာသောအခါ အရုဏ်ဦး၏ အလင်းဖျော့ဖျော့က ကောင်းကင်ယံတွင် ပေါ်ထွက်နေပြီဖြစ်သည်။ လေထုသည် သန့်စင်လန်းဆန်းနေပြီး ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှ အလေးကြီးတစ်ခု လွင့်စင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ လမ်းမပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းနေရင်း ကျွန်တော်သည် နောက်သို့ ပြန်မကြည့်တော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ချစ်ခြင်းဆိုသည်မှာ ဆုပ်ကိုင်ထားခြင်းသာမကဘဲ တစ်ခါတစ်ရံတွင် လွှတ်ပေးလိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်ကို ကျွန်တော် နားလည်သွားခဲ့သည်။

အဝေးတစ်နေရာမှ ငှက်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လောကကြီးသည် အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည်စတင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော့်နောက်ကွယ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော အိမ်ကလေးနှင့် သူမ၏ ပုံရိပ်များသည် တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားသည်။ မယားကို အဆုံးစီရင်သော ညသည် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ထိုညမှ ရရှိခဲ့သော သင်ခန်းစာမှာ ကျွန်တော့်ဘဝတစ်လျှောက်လုံးအတွက် မှတ်ကျောက်တစ်ခု ဖြစ်နေပေတော့မည်။ ချစ်ခြင်းသည် သေခြင်းထက် ပိုမိုအားကောင်းသကဲ့သို့ ခွင့်လွှတ်ခြင်းသည်လည်း ကလဲ့စားချေခြင်းထက် ပိုမိုမြင့်မြတ်ကြောင်း ကျွန်တော် သိရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်သည် ရှေ့သို့သာ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းရင်း လွတ်လပ်ခြင်း၏ အရသာကို အပြည့်အဝ ခံစားလိုက်မိတော့သည်။