ခင်အေးရဲ့ ဝမ်းနည်းမှု

 မိုးစက်မိုးပေါက်တို့သည် သွပ်မိုးဟောင်းပေါ်သို့ ခပ်စိပ်စိပ်လေး တဖျောက်ဖျောက် ကျဆင်းနေကြသည်။ ထိုအသံသည် ငြိမ်သက်နေသော ညနေခင်း၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းနေသော်လည်း ခင်အေး၏ ရင်ထဲက တိတ်ဆိတ်မှုကတော့ ထိုမိုးသံထက်ပင် ပို၍ ကျယ်လောင်နေသယောင် ရှိသည်။ ခင်အေးသည် ပြတင်းပေါက်ဘောင်ကို မှီ၍ အပြင်ဘက်က မှောင်ရိပ်သန်းစပြုနေသော ဝါးရုံတောတန်းကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံသည် အသက်မဲ့နေသော ရေကန်တစ်ခုကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ထိုတည်ငြိမ်မှုအောက်တွင် နက်ရှိုင်းလှသော ဝမ်းနည်းမှုတို့က အနည်ထိုင်နေကြသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အမြစ်တွယ်နေခဲ့သော ထိုဝေဒနာသည် ယခုကဲ့သို့ မိုးစွေသော ညနေခင်းမျိုးတွင် ပို၍ အားကောင်းမောင်းသန် ဖြစ်လာတတ်စမြဲပင်။ ခင်အေး၏ လက်ချောင်းလေးများသည် ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်က သစ်သားသားပေါ်တွင် အလိုလို ကစားနေမိသည်။ သူမ၏ အသားအရေသည် အလုပ်ကြမ်းဒဏ်ကြောင့် ကြမ်းတမ်းနေပြီဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ စိတ်အာရုံကတော့ နုနယ်လှသော အတိတ်ကာလများဆီသို့ လွင့်ပျံသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

အိမ်ရှေ့ခန်းမှ နာရီအိုကြီး၏ သံပတ်သံသည် တစ်ချက်ချင်း မှန်မှန်လေး မြည်နေသည်။ ထိုအသံသည် အချိန်တို့ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားနေကြောင်းကို သတိပေးနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ ခင်အေး သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်လေးလေး ချလိုက်မိသည်။ သူမ၏ ဘဝသည် ဤအိမ်အိုကြီးထဲတွင်ပင် တစ်ရွေ့ရွေ့နှင့် အိုမင်းရင့်ရော်လာခဲ့ရသည်။ တစ်ခါက သူမတွင်လည်း အိမ်မက်များ ရှိခဲ့ဖူးသည်။ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ လှပသော အနာဂတ်ကို သူမ စုတ်ချက်တင်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ကံကြမ္မာ၏ လက်ဖျောက်တစ်ချက် တီးလိုက်မှုတွင် အရာအားလုံးသည် ပြာပုံဘဝသို့ ရောက်ရှိခဲ့ရသည်။ ခင်အေး၏ စိတ်ထဲတွင် လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုက မြင်ကွင်းများက ရုပ်ရှင်ကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ ပြန်လည် မြင်ယောင်လာသည်။ ထိုစဉ်က သူမသည် နုပျိုလန်းဆန်းသော မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ အပြုံးများတွင် နေရောင်ခြည်ကဲ့သို့ တောက်ပမှုများ ရှိခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ယခုမူ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ညှိုးငယ်မှုနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတို့ကသာ နေရာယူထားကြတော့သည်။

အမှောင်ထုသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ခင်အေး၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝါးမြိုလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် မီးခလုတ်ကို သွားမဖွင့်သေးဘဲ အမှောင်ထဲတွင်ပင် ဆက်၍ ထိုင်နေမိသည်။ အမှောင်ထုသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် လူတစ်ယောက်ကို လုံခြုံမှုပေးတတ်သည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။ အမှောင်ထဲတွင်တော့ သူမ၏ မျက်ရည်များကို ဘယ်သူမှ မြင်နိုင်မည်မဟုတ်သကဲ့သို့ သူမ၏ နာကျင်မှုများကိုလည်း ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သည်မဟုတ်ပါလား။ ခင်အေး၏ ရင်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ဦးကို တမ်းတနေသော စိတ်အစဉ်တို့က တလှိုင်းပြီးတလှိုင်း ထကြွလာသည်။ ထိုသူသည် သူမ၏ ဘဝကို အဓိပ္ပာယ်ဖော်ဆောင်ပေးခဲ့သူ ဖြစ်သလို သူမကို ဝမ်းနည်းမှု ပင်လယ်ထဲသို့ တွန်းပို့ခဲ့သူလည်း ဖြစ်သည်။ အချစ်ဆိုသည်မှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အဆိပ်နှင့်တူသည်ဟု ခင်အေး တွေးမိသည်။ သောက်သုံးနေစဉ်တွင် ချိုမြိန်သယောင်ရှိသော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ရင်ထဲတွင် လောင်မြိုက်စေတတ်သည်။

မိုးသံသည် ပို၍ စိတ်လာသည်။ လေပြင်းတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သောအခါ ပြတင်းပေါက်မှ မိုးစက်အချို့သည် ခင်အေး၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ စင်ဟပ်လာသည်။ ထိုအေးစက်သော ထိတွေ့မှုကြောင့် ခင်အေး သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူမသည် အခန်းထောင့်က စားပွဲလေးပေါ်တွင် တင်ထားသော ဓာတ်ပုံဘောင်လေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ အမှောင်ထဲတွင်မို့ ဓာတ်ပုံထဲက လူ၏မျက်နှာကို သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရသော်လည်း ခင်အေး၏ နှလုံးသားထဲတွင်တော့ ထိုမျက်နှာသည် အမြဲတမ်း ထင်ကျန်နေခဲ့သည်။ ဓာတ်ပုံထဲကလူသည် ပြုံးနေသည်။ ထိုအပြုံးသည် ခင်အေးအတွက်တော့ တစ်သက်စာ နောင်တနှင့် နာကျင်မှုတို့၏ အစပြုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ လူတစ်ယောက်ကို ချစ်မိခြင်းသည် ဤမျှလောက်အထိ ပေးဆပ်ရမည်ဟု သူမ မထင်ခဲ့ဖူးပါ။ မိမိကိုယ်ကိုယ်ထက် ပို၍ ချစ်ခဲ့မိသောကြောင့် ယခုကဲ့သို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်၍ သတ်နေရသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

အိမ်အောက်ထပ်မှ အမေဖြစ်သူ၏ ချောင်းဆိုးသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ခင်အေး အာရုံပြန်စုစည်းလိုက်သည်။ အမေ့ကို ဆေးတိုက်ရမည့် အချိန် ရောက်ပြီဖြစ်သည်။ ခင်အေးသည် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သော်လည်း ခြေလှမ်းတို့က လေးလံနေသည်။ သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်သည် ယခုအချိန်အထိ အတိတ်၏ အကျဉ်းထောင်ထဲတွင်သာ ပိတ်မိနေဆဲဖြစ်သည်။ ခင်အေးသည် အခန်းတံခါးကို ဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ လှေကားထစ်များကို တစ်ထစ်ချင်း ဆင်းလာစဉ် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုတို့က ဒီရေကဲ့သို့ တိုးဝင်လာပြန်သည်။ သူမသည် အမေ့အခန်းဘက်သို့ လျှောက်သွားရင်း မျက်ဝန်းအစုံကို ခပ်ဖွဖွ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ အမေ့ရှေ့တွင်တော့ သူမသည် အမြဲတမ်း ခိုင်မာတောင့်တင်းနေသော သမီးကောင်းတစ်ဦးအဖြစ်သာ နေပြရမည်ဖြစ်သည်။ မိမိ၏ ဝမ်းနည်းမှုကို အခြားသူတစ်ဦးအား ခံစားရအောင် မလုပ်လိုခြင်းသည် ခင်အေး၏ မာနပင် ဖြစ်သည်။

မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ရေနွေးအိုးသည် တစီစီနှင့် မြည်နေသည်။ ခင်အေးသည် ရေနွေးအိုးကို မကာ ဖန်ခွက်ထဲသို့ ရေနွေးထည့်လိုက်သည်။ ရေနွေးငွေ့များက သူမ၏ မျက်နှာကို လာ၍ ဟပ်သည်။ ထိုရေနွေးငွေ့များကြားတွင် သူမ၏ မျက်နှာသည် ပို၍ပင် ဖြူဖျော့နေသယောင် ရှိသည်။ အပြင်ဘက်တွင်တော့ မိုးက စဲမည့်ပုံမပေါ်သေးဘဲ ပို၍ပင် သည်းထန်လာသည်။ ခင်အေးသည် ဆေးလုံးအချို့နှင့် ရေနွေးခွက်ကို ယူကာ အမေ့အခန်းထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်။ အမေသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ပိန်ချုံးလှသော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် လဲလျောင်းနေသည်။ အမေ့ကို ကြည့်ရင်း ခင်အေး၏ ရင်ထဲတွင် သနားဂရုဏာတို့ တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်လာသည်။ အမေသည်လည်း သူမကဲ့သို့ပင် ဝမ်းနည်းမှုများစွာကို ရင်ဝယ်ပိုက်ကာ ဖြတ်သန်းလာခဲ့သူတစ်ဦး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ မိန်းမသားတို့၏ ဘဝသည် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် စတင်ကာ ဝမ်းနည်းမှုနှင့်ပင် ကုန်ဆုံးသွားတတ်ကြသလောဟု ခင်အေး တွေးတောနေမိသည်။

အမေ့ကို ဆေးတိုက်ပြီးနောက် ခင်အေးသည် အမေ့ဘေးတွင် ခဏထိုင်နေပေးလိုက်သည်။ အမေသည် သူမ၏ လက်ကို ခပ်ဖွဖွလေး ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ထိုလက်ဖဝါး အိုကြီး၏ အထိအတွေ့သည် ခင်အေးကို တစ်စုံတစ်ရာ ပြောပြနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ အမေ့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်လည်း ခင်အေး မသိနိုင်သော လျှို့ဝှက်ချက်များ၊ နာကျင်မှုများ ရှိနေနိုင်သည်ကို သူမ ပထမဦးဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သတိထားမိလိုက်သည်။ ငါတို့တွေဟာ ဝမ်းနည်းမှုကို အမွေဆက်ခံနေကြတာလားဟု ခင်အေး၏ စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းထုတ်မိသည်။ ခင်အေးသည် အမေ့ကို စောင်သေချာ ခြုံပေးခဲ့ပြီးနောက် အခန်းပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ အိမ်ရှေ့ခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူမသည် ကမ္ဘာဦးကတည်းက တည်ရှိနေခဲ့သည့်အတိုင်း ထာဝရ ငြိမ်သက်နေသော ထိုင်ခုံဟောင်းကြီးပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်မိသည်။

ညသည် ပို၍ နက်ရှိုင်းလာသည်။ မိုးသံသည်လည်း ပို၍ အုံ့မှိုင်းလာသည်။ ခင်အေးသည် အမှောင်ထဲတွင် မျက်လုံးမှိတ်ကာ သူမ၏ ရင်ထဲက ဝမ်းနည်းမှုများကို အဖော်ပြုနေမိသည်။ ထိုဝမ်းနည်းမှုများသည် ယခုအခါ သူမ၏ ဘဝ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် ထိုဝမ်းနည်းမှုများကို မမုန်းတီးတော့ပါ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုဝမ်းနည်းမှုများသည်သာ သူမတွင် ကျန်ရှိတော့သော တစ်ခုတည်းသော အဖော်မွန်များ ဖြစ်နေကြသောကြောင့်ပင်။ ခင်အေး၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်တစ်ပေါက်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ စီးကျလာသည်။ ထိုမျက်ရည်သည် နာကျင်မှုကြောင့် စီးကျလာခြင်းမဟုတ်ဘဲ အထီးကျန်မှု၏ အရသာကို ခံစားနေရခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဘဝတွင် နွေဦးကာလသည် ဘယ်သောအခါမှ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာတော့မည်မဟုတ်ကြောင်း သူမ ကောင်းကောင်းကြီး သိနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဤသို့ဖြင့် ခင်အေး၏ ညနေခင်းများသည် ဝမ်းနည်းမှုတို့ဖြင့်သာ တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့ ကုန်ဆုံးနေခဲ့သည်။ သူမ၏ ဘဝဇာတ်လမ်းသည် တစ်ခန်းရပ် ပြဇာတ်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ လိုက်ကာများ ကျသွားသော်လည်း ပရိသတ်မရှိသော ရုံကြီးထဲတွင် သူမ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်နေခဲ့ရသည်။ ခင်အေးသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ချလိုက်မိရင်း နာရီအိုကြီး၏ သံပတ်သံနောက်သို့ စိတ်အာရုံကို လွှတ်ထားလိုက်သည်။ အပြင်ဘက်က မိုးစက်များသည်လည်း သူမ၏ ဝမ်းနည်းမှုကို ဖေးမကူညီပေးနေသကဲ့သို့ တဖျောက်ဖျောက်နှင့် ဆက်လက်ကျဆင်းနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ ညဥ့်ငှက်တစ်ကောင်၏ အော်သံသည် အဝေးဆီမှ ပျံ့လွင့်လာသည်။ ထိုအသံသည်ပင်လျှင် ခင်အေးအတွက်တော့ ဝမ်းနည်းမှု၏ တေးသွားတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ရှိနေတော့သည်။ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင်တော့ ပြောမပြနိုင်သော စကားလုံးများ၊ ရင်မဖွင့်နိုင်သော ခံစားချက်များက တောင်ပုံရာပုံ ရှိနေသော်လည်း ခင်အေးသည် ထိုအရာအားလုံးကို တိတ်ဆိတ်မှုဖြင့်သာ အဆုံးသတ်လိုက်ရလေတော့သည်။ ခင်အေး၏ ဝမ်းနည်းမှုသည် မည်သူမှ မသိနိုင်သော၊ မည်သူမှ မမြင်နိုင်သော၊ သို့သော် သူမ၏ ဘဝတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးထားသော နက်ရှိုင်းလှသော ပင်လယ်ပြင်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဤသည်ကား ခင်အေး၏ ဘဝ၊ ခင်အေး၏ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ခင်အေး၏ တစ်ကိုယ်တော် ကမ္ဘာငယ်လေးပင် ဖြစ်တော့သည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ခင်အေးသည် ထိုဝမ်းနည်းမှု၏ ရင်ခွင်ထဲတွင်ပင် အိပ်မောကျသွားခဲ့လေတော့သည်။ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော ထိုညသည် ခင်အေးအတွက်တော့ ရှည်လျားလွန်းလှသော ညတစ်ည ဖြစ်နေခဲ့ပေသည်။ အနာဂတ်၏ မရေရာမှုများနှင့် အတိတ်၏ ဒဏ်ရာများကြားတွင် ခင်အေးသည် မျောပါနေခဲ့သည်။ တစ်ချိန်က သူမ မျှော်လင့်ခဲ့ဖူးသော ပျော်ရွှင်မှုများသည် ယခုအခါတွင်တော့ မိုးရေထဲ၌ ပျော်ဝင်သွားသော ဖုန်မှုန့်များကဲ့သို့ အစအနပင် ရှာမရတော့ပေ။ ခင်အေး၏ ရင်ထဲက အပူမီးကို မိုးရေက ငြိမ်းသတ်ပေးနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပါ။ ထိုအပူသည် သူမ၏ အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်ကာ သူမကို တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဖျက်ဆီးနေခဲ့သည်။ ခင်အေးသည် ထိုအမှန်တရားကို လက်ခံထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူမအတွက်တော့ ဝမ်းနည်းမှုသည်သာ တစ်ခုတည်းသော သစ္စာရှိသည့် အဖော်မွန် ဖြစ်နေတော့သည်။ ဤည၏ အဆုံးသတ်မှာ ဘာရှိမလဲဆိုတာ ခင်အေး မတွေးချင်တော့ပါ။ သူမ သိသည်ကတော့ မနက်ဖြန်တွင်လည်း သူမသည် ဤဝမ်းနည်းမှုနှင့်အတူ ပြန်လည် နိုးထလာရဦးမည်ဆိုသောအချက်သာ ဖြစ်သည်။ ခင်အေး၏ ဝမ်းနည်းမှုသည် ဘယ်သောအခါမှ ကုန်ဆုံးသွားမည့်ပုံ မရှိဘဲ သူမ၏ အသက်ရှူသံနှင့်အတူ ထာဝရ တည်ရှိနေတော့မည်သာ ဖြစ်သည်။