ခိုးရာပါ ပစ္စည်း

 မိုးစက်မိုးပေါက်တို့သည် ပြတင်းမှန်ပြင်ပေါ်၌ အားကိုးရာမဲ့စွာ တွယ်ကပ်နေကြပြီးမှ တစ်ချက်တစ်ချက်တွင် အောက်သို့ လျှောကျပျောက်ကွယ်သွားကြသည်မှာ မိမိ၏ ဘဝအခြေအနေနှင့် များစွာပင် တူညီနေသယောင်ရှိသည်ဟု နှင်း စိတ်ထဲက တွေးတောနေမိသည်။ အခန်းအတွင်း၌ ထွန်းညှိထားသော ဆီမီးအိမ်ငယ်၏ အလင်းဖျော့ဖျော့သည် ရှေးဟောင်းပရိဘောဂများပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အရိပ်မည်းကြီးများကို ဖန်တီးထားသည်။ လေထုထဲ၌ သစ်သားနံ့နှင့် သင်းပျံ့သော စံပယ်ပန်းနံ့တို့ ရောယှက်နေသော်လည်း ထိုရနံ့တို့က နှင်း၏ ရင်ထဲရှိ မွန်းကြပ်မှုများကိုတော့ မဖယ်ရှားပေးနိုင်ခဲ့ပေ။ နှင်းသည် မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေရင်း မှန်ထဲမှ မိမိ၏ ပုံရိပ်ကို အစိမ်းသက်သက် ကြည့်ရှုနေမိသည်။ ဖြူဖျော့သော ပါးပြင်ပေါ်၌ မျက်ရည်စတို့ ခိုတွဲနေခြင်းမရှိသော်လည်း မျက်ဝန်းအိမ်ထဲတွင်မူ နာကျင်မှုဟူသော အဆိပ်အတောက်တို့က အနည်ထိုင်နေကြသည်။ ဤအိမ်ကြီးအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ နှင်းသည် လူသားတစ်ယောက်ထက် အဖိုးတန်သော အလှပြပစ္စည်းတစ်ခုအဖြစ်သာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ခံစားနေရသည်။

ကိုနေမင်း ဆိုသော ထိုအမျိုးသားသည် နှင်း၏ ဘဝထဲသို့ မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သူဖြစ်သည်။ သူသည် လိုချင်သောအရာမှန်သမျှကို ငွေကြေးနှင့် အာဏာကို အသုံးချကာ အရယူတတ်သူဖြစ်ပြီး နှင်းကိုလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ နှင်း၏ မိသားစုအရေးအခက်အခဲများကို အခွင့်ကောင်းယူကာ သူမကို လောကအလယ်မှ ဆွဲထုတ်ပြီး ဤရွှေလှောင်အိမ်ကြီးထဲသို့ ထည့်သွင်းထားခဲ့သည်။ နှင်းအတွက်တော့ သူသည် ကယ်တင်ရှင်မဟုတ်ဘဲ အနုနည်းဖြင့် လုယက်ဖျက်ဆီးခဲ့သော သူခိုးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ သူခိုးဟု ဆိုရာတွင်လည်း ရိုးရိုးခိုးယူခြင်းမျိုးမဟုတ်ဘဲ နှင်း၏ စိတ်ဝိညာဉ်နှင့် လွတ်လပ်ခွင့်များကိုပါ အစအနမကျန် ခိုးယူသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ကားဝင်လာသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် နှင်း၏ ရင်ခုန်သံတို့သည် မြန်ဆန်လာပြီး လက်ဖျားခြေဖျားတို့ အေးစက်သွားရသည်။ ထိုအသံသည် နှင်းအတွက်တော့ လွတ်မြောက်ခြင်း၏ အဆုံးသတ်နှင့် ချုပ်နှောင်ခြင်း၏ အစပျိုးသံပင် ဖြစ်သည်။

တံခါးချပ်တို့သည် အသံမထွက်ဘဲ ပွင့်ဟသွားပြီးမှ ကိုနေမင်းသည် အခန်းထဲသို့ ခန့်ညားထည်ဝါစွာ လှမ်းဝင်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ရေမွှေးနံ့ပြင်းပြင်းသည် နှင်း၏ အာရုံများကို နှောက်ယှက်လာသည်။ သူသည် နှင်း၏ အနောက်တွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မှန်ထဲမှတစ်ဆင့် နှင်း၏ မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်တို့သည် ပိုင်စိုးပိုင်နင်းနိုင်လွန်းလှပြီး နှင်းကို လူတစ်ယောက်အဖြစ်ထက် မိမိပိုင်ဆိုင်သော အဖိုးတန်ပစ္စည်းတစ်ခုအဖြစ် ကြည့်နေခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း နှင်း သိနေသည်။ သူ၏ လက်ကြီးများက နှင်း၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ နှင်းသည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားမိသော်လည်း အားတင်းကာ ငြိမ်သက်နေလိုက်သည်။ ကိုနေမင်းသည် ငုံ့လျှိုးကာ နှင်း၏ နားနားသို့ ကပ်လျက် ခပ်တိုးတိုး ဆိုလိုက်သည့် စကားသံက အခန်းတွင်း၌ ဟိန်းထွက်သွားသယောင် ရှိသည်။

ဒီနေ့ မင်းအတွက် လက်ဆောင်တစ်ခု ပါလာတယ် နှင်း ဟု သူက ဆိုရင်း အိတ်ကပ်ထဲမှ ကတ္တီပါဘူးအနီလေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဘူးကို ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် အတွင်းမှ ကျောက်စိမ်းရောင် တောက်ပနေသော ဆွဲကြိုးတစ်ပင်က လျှပ်စစ်မီးရောင်အောက်တွင် ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ထိုဆွဲကြိုးသည် လှပသလောက် အေးစက်သော ဂုဏ်သတ္တိရှိနေသည်ဟု နှင်း ခံစားရသည်။ ကိုနေမင်းသည် ဆွဲကြိုးကို နှင်း၏ လည်တိုင်ဖြူဖြူပေါ်တွင် ဝတ်ဆင်ပေးလိုက်သည်။ ဆွဲကြိုး၏ အေးစက်မှုက နှင်း၏ အရေပြားပေါ်သို့ ထိတွေ့သွားချိန်တွင် နှင်းသည် ထိုအရာကို ဆွဲကြိုးတစ်ခုထက် မိမိကို ချုပ်နှောင်ထားသော သံခြေကျဉ်းတစ်ခုအဖြစ်သာ မြင်ယောင်နေမိသည်။ သူသည် နှင်း၏ နားသယ်စပ်ကို အသာအယာ နမ်းရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် ကျေနပ်အားရသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်သည်။

မင်းနဲ့ သိပ်လိုက်တာပဲ နှင်း၊ မင်းက ငါ့ရဲ့ အလှဆုံးသော ခိုးရာပါပစ္စည်းလေးပဲ ဟု သူက ပြောလိုက်သောအခါ နှင်း၏ နှလုံးသားသည် ဆစ်ခနဲ နာကျင်သွားရသည်။ ခိုးရာပါပစ္စည်း ဆိုသည့် စကားလုံးက နှင်း၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ နှင်းသည် သူ့ကို မော့ကြည့်ကာ စကားတစ်ခွန်းကိုသာ မေးမြန်းချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ရှင် ကျွန်မကို တကယ်ရော ချစ်ရဲ့လား ကိုနေမင်း ဆိုသည့် စကားကို နှင်း လည်ချောင်းဝအထိ ရောက်လာသော်လည်း အပြင်သို့ ထုတ်မပြောဖြစ်ခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ အဖြေကို နှင်း ကြိုတင်သိရှိနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူ၏ ချစ်ခြင်းဆိုသည်မှာ ပိုင်ဆိုင်လိုမှုအပေါ်တွင်သာ အခြေခံထားခြင်း ဖြစ်သည်။ နှင်းသည် သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို မြှင့်တင်ပေးမည့်၊ သူ၏ အမိန့်ကို နာခံမည့်၊ သူ စိတ်တိုင်းကျ ပြုပြင်ဖန်တီးနိုင်မည့် ရုပ်သေးရုပ်ကလေး တစ်ရုပ်သာ ဖြစ်သည်။

ညဉ့်ဦးယံ၏ အေးစက်သော လေပြည်သည် ပြတင်းပေါက်ကြားမှ တိုးဝင်လာပြီး အခန်းတွင်းရှိ ဆီမီးရောင်ကို တုန်ယင်သွားစေသည်။ ကိုနေမင်းသည် နှင်း၏ အနားမှ ခွာသွားပြီး ဝိုင်ခွက်ကို ငဲ့ယူနေစဉ်တွင် နှင်းသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ မှောင်မိုက်နေသော ကောင်းကင်ကြီးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ အပြင်လောကတွင် မိုးက တဖွဲဖွဲရွာနေဆဲ ဖြစ်သည်။ လွတ်လပ်သော ငှက်ငယ်လေးများသည် ယခုအချိန်တွင် ဘယ်ဆီဘယ်ဝယ်၌ နားခိုနေကြမည်နည်းဟု နှင်း တွေးတောနေမိသည်။ မိမိမှာမူ အဖိုးတန် ကျောက်မျက်ရတနာများ ဆင်ယင်ထားသော်လည်း စိတ်ဝိညာဉ်မှာမူ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးနေရသည်။ ဤအိမ်ကြီးသည် နှင်းအတွက်တော့ အကျဉ်းထောင်တစ်ခုထက် မပိုပေ။ နှင်း၏ ဘဝကို သူခိုးတစ်ယောက်က ခိုးယူသွားခဲ့ပြီးနောက် နှင်းတွင် ကျန်ရှိနေသည်မှာ အသက်ရှူနေသော ရုပ်အလောင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

တစ်ခေတ်တစ်ခါက နှင်းတွင်လည်း အိပ်မက်များ ရှိခဲ့ဖူးသည်။ ပန်းချီဆွဲရသည်ကို ဝါသနာပါပြီး သဘာဝအလှတရားများကို စုတ်ချက်တင်လိုခဲ့သော မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ယခုမူ နှင်း၏ လက်ချောင်းများတွင် စုတ်တံအစား အဖိုးတန်ရတနာများသာ နေရာယူထားကြသည်။ ကိုနေမင်းသည် ဝိုင်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး နှင်းကို လှမ်းကြည့်ကာ မင်း ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ ဟု မေးလိုက်သည်။ သူ၏ အသံထဲတွင် စိုးရိမ်မှုထက် စစ်ဆေးမေးမြန်းလိုသော သဘောက ပိုကဲနေသည်။ နှင်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်ပြီး ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ မိုးရွာတာ ကြည့်နေတာပါ ဟုသာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။ နှင်း၏ စကားသံသည် လေထဲတွင် လွင့်ပါးသွားပြီး ကိုနေမင်း၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခြင်း ရှိမရှိ နှင်း မသိတော့ပေ။

ကိုနေမင်းသည် နှင်း၏ အနားသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး နှင်း၏ လက်ကလေးကို အုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ မင်း ငါ့အနားမှာ ရှိနေသရွေ့ မင်း ဘာမှ ပူစရာမလိုဘူး၊ ငါ မင်းကို လောကမှာ အချမ်းသာဆုံး မိန်းကလေး ဖြစ်အောင် ထားမှာပါ ဟု သူက ကတိစကားများ ဆိုနေသည်။ သို့သော် ထိုကတိစကားများသည် နှင်းအတွက်တော့ ချိုသာသော အဆိပ်ခွက်များသာ ဖြစ်သည်။ စည်းစိမ်ဥစ္စာများက နှင်း၏ ရင်ထဲမှ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေမှုများကို မဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်သည်ကို သူ ဘယ်သောအခါမှ နားလည်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ နှင်းသည် သူ၏ လက်ခုပ်ထဲမှ ရေကဲ့သို့ ဖြစ်နေရပြီး သူ အလိုရှိရာသို့ လူးလာတုံ့ခေါက် စီးဆင်းနေရသည်။ ဤညသည်လည်း အရင်ညများကဲ့သို့ပင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် နာကျင်ခြင်းတို့ ရောယှက်ကာ ကုန်ဆုံးသွားဦးမည်ဖြစ်သည်။

မှန်ထဲတွင် ပေါ်နေသော နှင်း၏ ပုံရိပ်သည် တစ်စတစ်စ ဝေဝါးလာသည်။ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဝဲတက်လာသော မျက်ရည်စတို့ကို ကိုနေမင်း မမြင်အောင် နှင်း အားတင်းကာ ထိန်းထားလိုက်သည်။ သူက နှင်းကို ပွေ့ဖက်လိုက်ချိန်တွင် နှင်း၏ ကိုယ်လုံးလေးမှာ တောင့်တင်းနေမိသည်။ နှင်းသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ရှိနေသော်လည်း စိတ်ဝိညာဉ်မှာမူ အလွန်ဝေးကွာသော တစ်နေရာသို့ ရောက်ရှိနေသည်။ နှင်းသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ခိုးရာပါပစ္စည်း တစ်ခုအဖြစ် လက်ခံလိုက်ရခြင်းမှာ ကံကြမ္မာ၏ ရက်စက်မှုလော သို့မဟုတ် မိမိ၏ အားနည်းမှုလော ဆိုသည်ကို ခွဲခြားရခက်နေသည်။ မိုးသံတို့က ပိုမိုကျယ်လောင်လာပြီး လျှပ်စီးတစ်ချက် လက်သွားချိန်တွင် အခန်းတွင်းရှိ အရာအားလုံးသည် ခဏတာ လင်းလက်သွားပြီးမှ ပြန်လည်မှောင်အတိ ကျသွားခဲ့သည်။ ထိုမှောင်မိုက်မှုထဲတွင် နှင်း၏ အနာဂတ်သည်လည်း ပျောက်ကွယ်နေခဲ့လေသည်။

ကိုနေမင်းက နှင်း၏ ပါးပြင်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ရင်း မင်းက သိပ်လှတာပဲ နှင်း၊ ငါ့အတွက်တော့ မင်းဟာ ဘယ်အရာနဲ့မှ မလဲနိုင်တဲ့ ရတနာတစ်ပါးပဲ ဟု ဆိုလိုက်သည်။ သူ၏ စကားလုံးတိုင်းသည် နှင်း၏ နှလုံးသားကို တစ်ချက်ချင်း ထိုးနှက်နေသယောင် ရှိသည်။ သူ၏ ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်သည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာအယောင်ဆောင်ကာ နှင်းကို ဝါးမြိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအိမ်ကြီး၏ နံရံများ၊ တန်ဖိုးကြီးသော ပရိဘောဂများနှင့် လှပသော အဝတ်အစားများကြားတွင် နှင်းသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပျောက်ကွယ်သွားနေရသည်။ နှင်းသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ရုန်းထွက်ချင်သော်လည်း ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် အတားအဆီးများက စောင့်ကြိုနေသည်။ ဤသည်မှာ နှင်း၏ ဘဝ ဇာတ်လမ်းအစပင် ဖြစ်သည်။ ခိုးယူခံလိုက်ရသော ဘဝတစ်ခု၏ နာကျင်ဖွယ်ရာ အလှတရားများမှာ ယခုမှ စတင်၍ ပွင့်အာလာတော့မည် ဖြစ်သည်။

ည၏ နက်ရှိုင်းမှုနှင့်အတူ နှင်း၏ စိတ်ကူးများကလည်း နက်ရှိုင်းရာသို့ စီးဆင်းသွားသည်။ ကိုနေမင်းသည် နှင်းကို အိပ်ရာဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် နှင်းသည် နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မိုးစက်တို့အောက်တွင် ငြိမ်သက်နေသော သစ်ပင်ကြီးများသည် လွတ်လပ်မှု၏ ပြယုဒ်အဖြစ် မားမားမတ်မတ် ရှိနေကြသည်။ နှင်းမှာမူ ထိုသစ်ပင်များကဲ့သို့ပင် မြေကြီးထဲတွင် အမြစ်တွယ်နေရသော်လည်း အကိုင်းအခက်များမှာမူ လှောင်အိမ်ထဲတွင် ပိတ်မိနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ ခိုးရာပါပစ္စည်း တစ်ခု၏ တန်ဖိုးသည် ပိုင်ရှင်၏ အလိုဆန္ဒပေါ်တွင်သာ မူတည်နေပြီး ထိုပစ္စည်းတွင် ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒဟူ၍ မရှိနိုင်ကြောင်း နှင်း ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်သွားခဲ့ရသည်။ ဤသည်မှာ နှင်းအတွက်တော့ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု၏ အစဖြစ်သလို၊ လွတ်မြောက်လိုစိတ်တို့ တိတ်တဆိတ် ပေါက်ဖွားရာ အခြေခံလည်း ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။