ကိုယ်ပြုသည့်ကံ(စ/ဆုံး)

မိုးတိမ်ညိုတို့ မှိုင်းညို့နေသော ညနေခင်း၏ အရိပ်အောက်တွင် ဦးဘုန်းမြတ်သည် မှန်ပြတင်းအပြင်ဘက်က ရန်ကုန်မြို့ပြ၏ လှုပ်ရှားမှုတို့ကို ငေးမောကြည့်ရှုနေမိသည်။ သူ၏ ဇိမ်ခံရုံးခန်းအတွင်း၌ အေးစက်သော လေအေးပေးစက်သံမှအပ အခြားအသံမရှိ။ လက်ထဲ၌ ကိုင်ထားသော ဝိုင်ခွက်အတွင်းမှ နီရဲသော အရည်များသည် တုန်ယင်နေသည့် လက်အစုံကြောင့် လှိုင်းထနေ၏။ စည်းစိမ်ဥစ္စာ၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲ၌တော့ အတိတ်မှ အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခုက အမြဲတမ်း ခြောက်လှန့်နေခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက သူပြုခဲ့သော အမှားတစ်ခုသည် ယခုအချိန်တွင် ကံကြမ္မာ၏ ပြန်လမ်းအဖြစ် ပေါ်ပေါက်လာတော့မည်ကို သူ၏ အသိစိတ်က ကြိုတင်သတိပေးနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ ထိုအမှားမှာ သူ၏ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ဦးသက်နောင်ကို စီးပွားရေးလောကအတွင်းမှ မတရားသော နည်းလမ်းဖြင့် ဖယ်ထုတ်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က ရရှိခဲ့သော ငွေကြေးနှင့် အာဏာတို့သည် ယနေ့သူပိုင်ဆိုင်သော အင်ပါယာ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်များ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ထိုအုတ်မြစ်များအောက်တွင် သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ၏ မျက်ရည်နှင့် ဘဝပျက်ခြင်းတို့ မြုပ်နှံထားခဲ့ရသည်။

အတိတ်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိတိုင်း ဦးဘုန်းမြတ်၏ နှလုံးသားသည် ဆူးဖြင့် အထိုးခံရသကဲ့သို့ နာကျင်ရသည်။ ထိုစဉ်က ဦးသက်နောင်သည် သူ၏ တစ်ဦးတည်းသော သမီးငယ်လေးကို ပွေ့ချီကာ လူမွဲစာရင်းအသွင်းခံရသည့်နေ့တွင် ဦးဘုန်းမြတ်၏ ရုံးခန်းရှေ့သို့ ရောက်လာခဲ့ဖူးသည်။ မင်းကို ငါယုံကြည်ခဲ့တာပဲ ဘုန်းမြတ်ရယ် ဟု တိုးညင်းစွာ ပြောဆိုခဲ့သော ထိုအသံသည် ယခုတိုင် နားထဲ၌ ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဦးသက်နောင်သည် ထိုဖြစ်ရပ်အပြီး မကြာမီမှာပင် စိတ်ထိခိုက်ကာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ မိသားစုသည်လည်း ဘယ်ဆီဘယ်ဝယ် ရောက်ရှိသွားသည်ကို မည်သူမျှ မသိရှိခဲ့ကြပေ။ ဦးဘုန်းမြတ်သည် မိမိ၏ အပြစ်ကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် ပရဟိတလုပ်ငန်းများစွာကို လုပ်ကိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ စိတ်အတွင်း၌တော့ နောင်တမီးက တစ်ဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ နေဝင်ချိန်၏ နီမြန်းသော အလင်းတန်းများသည် ရုံးခန်းအတွင်းသို့ ဖြာကျလာချိန်တွင် ဦးဘုန်းမြတ်သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်မိသည်။

ဦးဘုန်းမြတ်၏ တစ်ဦးတည်းသော သမီးဖြစ်သူ နဒီသည် ဖခင်၏ အချစ်ဆုံးနှင့် အဖိုးတန်ဆုံး ရတနာပင် ဖြစ်သည်။ နဒီသည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အတိတ်မှ အရိပ်မည်းများကို ဘာမျှမသိရှာဘဲ စိတ်နှလုံး ဖြူစင်လွန်းသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သမီးဖြစ်သူ၏ မင်္ဂလာပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေရသည့် အချိန်တွင် ဦးဘုန်းမြတ်၏ စိတ်ထဲ၌ ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုက စိမ့်ဝင်လာသည်။ နဒီ ချစ်မြတ်နိုး၍ လက်ထပ်မည့်သူမှာ မင်းထက်ဆိုသည့် လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ မင်းထက်သည် ထက်မြက်ပြီး ရည်မွန်သော လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ တစ်ခါတစ်ရံ တွေ့ရတတ်သော အေးစက်သည့် အရိပ်အယောင်များက ဦးဘုန်းမြတ်ကို စိုးရိမ်ပူပန်စေသည်။ မင်းထက်၏ မိဘများအကြောင်းကို မေးမြန်းသည့်အခါတိုင်း သူသည် မိဘမဲ့တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်းနှင့် ခက်ခဲစွာ ရုန်းကန်ခဲ့ရကြောင်းကိုသာ အမြဲဖြေဆိုလေ့ရှိသည်။ ထိုအဖြေသည် ဦးဘုန်းမြတ်၏ ရင်ထဲ၌ သံသယမျိုးစေ့ကို ချပေးခဲ့သော်လည်း သမီးဖြစ်သူ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို မဖျက်ဆီးလိုသဖြင့် ငြိမ်သက်နေခဲ့ရသည်။

မင်္ဂလာပွဲကျင်းပရန် ရက်အနည်းငယ်သာ လိုတော့သည့် အချိန်တွင် မင်းထက်သည် ဦးဘုန်းမြတ်၏ အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုညက မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေပြီး လျှပ်စီးလက်သံများက ကောင်းကင်ယံ၌ ဟိန်းဟောက်နေသည်။ ဧည့်ခန်းအတွင်း၌ နှစ်ဦးတည်း ရှိနေစဉ် မင်းထက်က သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဓာတ်ပုံဟောင်းတစ်ပုံကို ထုတ်ယူကာ ကော်ဖီစားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ ထိုဓာတ်ပုံကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏ၌ ဦးဘုန်းမြတ်၏ မျက်နှာသည် သွေးမရှိတော့သကဲ့သို့ ဖြူလျော့သွားခဲ့သည်။ ဓာတ်ပုံထဲတွင် ငယ်ရွယ်စဉ်က ဦးဘုန်းမြတ်နှင့် ဦးသက်နောင်တို့သည် လက်ချင်းချိတ်ကာ ပြုံးရွှင်စွာ ရပ်နေကြသည်။ ဒါက ကျွန်တော့်အဖေနဲ့ ဦးလေးရဲ့ ပုံပါ ဟု မင်းထက်က အေးစက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ထိုစကားလုံးသည် ဦးဘုန်းမြတ်၏ ရင်ဘတ်ကို တူဖြင့် ထုနှိပ်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ကံကြမ္မာသည် သူထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုရက်စက်စွာဖြင့် လည်ပတ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူသဘောပေါက်လိုက်သည်။

မင်းထက်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နာကျင်မှုနှင့် ကလဲ့စားချေလိုစိတ်တို့ ရောယှက်နေသည်ကို ဦးဘုန်းမြတ် မြင်တွေ့နေရသည်။ ဦးလေးကြောင့် ကျွန်တော့်အဖေ ဘဝပျက်ခဲ့ရတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ သားအမိတွေ လမ်းဘေးရောက်ခဲ့ရတယ်၊ အမေဟာ ဆင်းရဲဒဏ်ကို မခံနိုင်လို့ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာတင် အသက်ပျောက်ခဲ့ရတာ ဦးလေးသိရဲ့လား ဟု မင်းထက်က တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ဦးဘုန်းမြတ်သည် ဘာစကားမျှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျနေမိသည်။ မိမိပြုခဲ့သော ကံသည် မိမိ၏ အချစ်ဆုံးသမီးမှတစ်ဆင့် ပြန်လည်ပေးဆပ်ခိုင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူသိလိုက်သည်။ မင်းထက်က ဆက်လက်၍ ကျွန်တော် နဒီ့ကို ချစ်တာ အစစ်အမှန်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ ဦးလေးကို မြင်ရတိုင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲက မီးတွေကို ငြှိမ်းသတ်လို့မရဘူး ဟု ပြောဆိုကာ ရုံးခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ထိုညမှစ၍ ဦးဘုန်းမြတ်သည် အိပ်မပျော်သော ညပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။ သမီးဖြစ်သူ နဒီသည် ဖခင်နှင့် ချစ်သူကြားမှ တင်းမာမှုကို သတိပြုမိလာသော်လည်း အကြောင်းရင်းကို မသိရှိပေ။ သူမသည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ကျန်းမာရေးအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေပြီး မင်းထက်ကိုလည်း အပြည့်အဝ ယုံကြည်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဦးဘုန်းမြတ်သည် မိမိ၏ အပြစ်အတွက် သမီးဖြစ်သူ၏ ဘဝကို အပေါင်မခံလိုတော့ပေ။ သူသည် မင်းထက်ကို သီးသန့်ခေါ်ယူကာ သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို လွှဲပြောင်းပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ငါ့အပြစ်တွေအတွက် ငါပေးဆပ်ပါ့မယ်၊ ဒါပေမဲ့ နဒီ့ကိုတော့ စိတ်ဒဏ်ရာ မရစေပါနဲ့ ဟု ဦးဘုန်းမြတ်က တောင်းပန်တိုးလျှိုးခဲ့သည်။ သူ၏ စည်းစိမ်များအားလုံးကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရသော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲ၌ ထူးဆန်းသော ပေါ့ပါးမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် ကံကြမ္မာ၏ အလှည့်အပြောင်းသည် ထိုမျှနှင့် မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။ မင်းထက်သည် ဦးဘုန်းမြတ်၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို လက်ခံရရှိပြီးနောက်တွင် နဒီနှင့် လမ်းခွဲရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဦးဘုန်းမြတ်ကို စည်းစိမ်မဲ့စေရုံတင်မကဘဲ အချစ်ဆုံးသူများထံမှလည်း ခွဲခွာစေရန် ဖြစ်သည်။ နဒီသည် အဖြစ်မှန်ကို သိရှိသွားသည့်အခါတွင် ရင်ကွဲမတတ် ခံစားခဲ့ရသည်။ သူမသည် ဖခင်ပြုခဲ့သော အမှားအတွက် မိမိ၏ အချစ်ကို စတေးလိုက်ရခြင်းအပေါ် နာကျင်ခဲ့ရသည်။ ဦးဘုန်းမြတ်သည် သမီးဖြစ်သူ၏ မျက်ရည်များကို ကြည့်ကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် သတ်သေရန်အထိ ကြံစည်ခဲ့သော်လည်း နဒီက ဖခင်ကို တားဆီးခဲ့သည်။ အဖေမှားခဲ့တာ မှန်ပေမယ့် အဖေက သမီးရဲ့ အဖေပါပဲ၊ အဖေနဲ့အတူ သမီး အားလုံးကို ပြန်စပါ့မယ် ဟု နဒီက ခိုင်မာစွာ ပြောဆိုခဲ့သည်။

မင်းထက်သည် ဦးဘုန်းမြတ်၏ ကုမ္ပဏီကို သိမ်းပိုက်လိုက်သော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲ၌ ပျော်ရွှင်မှု မရှိခဲ့ပေ။ နဒီ၏ မျက်ရည်စိုရွှမ်းသော မျက်နှာနှင့် ဦးဘုန်းမြတ်၏ နောင်တရနေသော ပုံရိပ်တို့က သူ့ကို နေ့ညမပြတ် နှိပ်စက်နေသည်။ သူသည် ကလဲ့စားချေခြင်း၏ နောက်ကွယ်တွင် နာကျင်မှုသာ ကျန်ရစ်တတ်ကြောင်းကို နားလည်လာခဲ့သည်။ သူပိုင်ဆိုင်လိုက်သော ငွေကြေးနှင့် အာဏာတို့သည် သူ၏ အထီးကျန်မှုကို မဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ခဲ့ပေ။ တစ်ဖက်တွင်လည်း ဦးဘုန်းမြတ်နှင့် နဒီတို့သည် မြို့ပြင်ရှိ အိမ်လေးတစ်လုံးတွင် ရိုးရှင်းစွာ နေထိုင်ရင်း ဘဝသစ်ကို စတင်ခဲ့ကြသည်။ ဦးဘုန်းမြတ်သည် ကျန်းမာရေး ချို့ယွင်းလာသော်လည်း သမီးဖြစ်သူ၏ ပြုစုယုယမှုကြောင့် စိတ်ချမ်းသာမှုကို ရရှိခဲ့သည်။

တစ်နှစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် မင်းထက်သည် ဦးဘုန်းမြတ်၏ အိမ်လေးသို့ ရောက်ရှိလာပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ အမုန်းတရားများ မရှိတော့ဘဲ နောင်တရိပ်များသာ လွှမ်းမိုးနေသည်။ သူသည် ဦးဘုန်းမြတ်၏ ခြေရင်း၌ ဝပ်စတွားကာ ကန်တော့ခဲ့သည်။ ကျွန်တော် မှားခဲ့ပါတယ် ဦးလေး၊ ကလဲ့စားချေခြင်းက ဘာကိုမှ မကုစားနိုင်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါပြီ၊ ဒီကုမ္ပဏီနဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ဦးလေးတို့ဆီ ပြန်အပ်ချင်ပါတယ် ဟု ပြောဆိုခဲ့သည်။ သို့သော် ဦးဘုန်းမြတ်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး သားရယ်... အဲဒီအရာတွေက ဦးလေးအတွက် အရေးမကြီးတော့ပါဘူး၊ ဦးလေးပြုခဲ့တဲ့ ကံကို ဦးလေးပေးဆပ်ပြီးပြီ၊ အခုတော့ စိတ်အေးလက်အေးနဲ့ သေရတော့မယ် ဟု ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

နဒီသည် မင်းထက်ကို ခွင့်လွှတ်နိုင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူတို့ကြားက ဒဏ်ရာများက နက်ရှိုင်းလွန်းနေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးလုံးသည် အမုန်းတရားများကို စွန့်လွှတ်ကာ အချင်းချင်း နားလည်မှုဖြင့် လမ်းခွဲခဲ့ကြသည်။ ဦးဘုန်းမြတ်သည် သူ၏ နောက်ဆုံးအချိန်များတွင် သမီးဖြစ်သူ၏ လက်ကို ကိုင်ထားရင်း အေးချမ်းစွာ မျက်စိပိတ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုမျှ မရှိတော့ဘဲ အပြစ်များမှ ကင်းစင်သွားသကဲ့သို့ ရှိသည်။ ဦးဘုန်းမြတ်၏ ဈာပနတွင် မင်းထက်သည် လူမသိသူမသိ လာရောက်ဂါရဝပြုခဲ့ပြီး ဦးသက်နောင်၏ အုတ်ဂူဘေးတွင် ဦးဘုန်းမြတ်၏ အရိုးပြာကို မြုပ်နှံပေးခဲ့သည်။

အတိတ်၏ အမုန်းတရားများသည် မြေမြုပ်သင်္ဂြိုဟ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ နဒီသည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အမွေအနှစ်များကို အသုံးပြုကာ ဦးသက်နောင်၏ အမည်ဖြင့် ပရဟိတ ဖောင်ဒေးရှင်းတစ်ခုကို တည်ထောင်ခဲ့သည်။ သူမသည် အတိတ်ကို သင်ခန်းစာယူကာ အနာဂတ်ကို ကောင်းမှုကုသိုလ်များဖြင့် တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ မင်းထက်သည်လည်း ဝေးလံသော အရပ်တစ်ခုသို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး မိမိ၏ စိတ်နှလုံးကို ပြန်လည်ကုစားရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူတို့အားလုံးသည် ကိုယ်ပြုသည့်ကံ၏ အကျိုးဆက်များကို အသီးသီး ခံစားခဲ့ကြရသော်လည်း အဆုံးသတ်တွင်တော့ ခွင့်လွှတ်ခြင်းဟူသော တရားကသာ အရာရာကို ငြိမ်းချမ်းစေခဲ့သည်။

နေဝင်ရီတရော အချိန်တွင် နဒီသည် ဖခင်၏ အုတ်ဂူရှေ့၌ ရပ်နေမိသည်။ လေပြေအေးလေးက သူမ၏ ဆံနွယ်များကို အသာအယာ တိုးဝှေ့သွားသည်။ လောကကြီးတွင် အကောင်းနှင့် အဆိုး၊ အကြောင်းနှင့် အကျိုးတို့သည် ဒွန်တွဲနေမြဲ ဖြစ်သည်။ မိမိပြုသော ကံသည် မိမိထံသို့ မည်သည့်ပုံစံဖြင့်မဆို ပြန်လည်ရောက်ရှိလာတတ်ကြောင်းကို သူမ ကောင်းစွာ နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မိုးဖွဲလေးများ စတင်ရွာသွန်းလာချိန်တွင် နဒီသည် အတိတ်၏ အရိပ်များကို ထားရစ်ခဲ့ကာ အေးချမ်းသော ခြေလှမ်းများဖြင့် အိမ်အပြန်လမ်းသို့ လှည့်ထွက်ခဲ့သည်။ လောကနိယာမအရ ကံကြမ္မာ၏ စက်ဝိုင်းသည် တစ်ပတ်လည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ထိုစက်ဝိုင်းအတွင်းမှ သင်ခန်းစာများမှာမူ လူသားတို့၏ ရင်ထဲ၌ ထာဝရ ကိန်းအောင်းနေတော့မည် ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ပြုသည့်ကံသည် ကိုယ်ထံသို့သာ ပြန်လာမြဲ ဖြစ်သကဲ့သို့ ကောင်းမှုပြုလျှင် ကောင်းကျိုးရမည်ဟူသော အမှန်တရားသည်လည်း မည်သည့်အခါမျှ ပြောင်းလဲသွားမည် မဟုတ်ပေ။