ခယ်မနဲ့ဖောက်ပြန်မိတဲ့အခါ
မိုးစက်မိုးပေါက်တို့က သွပ်မိုးဟောင်းပေါ်ကို ခပ်စိပ်စိပ် ခုန်ဆင်းနေကြတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ အိမ်ထဲက လေထုက ထူးထူးခြားခြား လေးလံနေခဲ့တယ်။ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်နေတဲ့ ကိုသက်နောင်ရဲ့ အကြည့်တွေက သတင်းစာပေါ်မှာ ရှိနေပေမဲ့ စိတ်အာရုံကတော့ မီးဖိုချောင်ထဲက ပန်းကန်ဆေးသံတွေဆီကို ရောက်နေမိတယ်။ အဲဒီ အသံပိုင်ရှင်က သူ့ဇနီး မေသူ မဟုတ်ဘူး။ မေသူ့ရဲ့ ညီမလေး နှင်းဝေ ဖြစ်နေတာကပဲ ပြဿနာရဲ့ အစလို့ ဆိုရမယ်။ နှင်းဝေက မြို့ကို ကျောင်းတက်ဖို့ ရောက်လာကတည်းက ဒီအိမ်လေးထဲမှာ သုံးယောက်အတူ နေထိုင်ခဲ့ကြတာ အခုဆိုရင် ခြောက်လကျော်ခဲ့ပြီ။ ပထမတော့ ခဲအိုနဲ့ ခယ်မဆိုတဲ့ စည်းဘောင်အတွင်းမှာ အားလုံးက ရိုးရှင်းခဲ့ပေမဲ့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အဲဒီစည်းတွေက မိုးရေထဲမှာ ပျော်ဝင်သွားတဲ့ မြေစာတွေလို တဖြည်းဖြည်း ပါးလျလာခဲ့တယ်။ နှင်းဝေက သူ့အမေထက် ပိုပြီး နုနယ်တယ်၊ ပိုပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိတယ်ဆိုတာကို ကိုသက်နောင် ငြင်းလို့မရတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခုလို ရင်ဆိုင်နေရတယ်။
မီးဖိုချောင်ထဲက ထွက်လာတဲ့ နှင်းဝေရဲ့ ခြေသံက ခပ်ဖွဖွလေး။ သူမက ရေစိုနေတဲ့ လက်တွေကို ထမီအနားသတ်လေးနဲ့ သုတ်ရင်း ကိုသက်နောင်ရဲ့ ဘေးနားက ခုံပုလေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ အစ်မ မေသူက ဒီနေ့ ညပိုင်းအလုပ်ဆင်းရမှာမို့ အိမ်မှာ သူတို့နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေကြတာ။ အခန်းအပြင်ဘက်မှာ ရွာနေတဲ့ မိုးက ပိုပြီး သည်းထန်လာသလို အိမ်ထဲက တိတ်ဆိတ်မှုကလည်း ပိုပြီး ကျယ်လောင်လာတယ်။ ကိုသက်နောင်က သတင်းစာကို ဘေးချလိုက်ပြီး သူမကို ကြည့်မိတော့ နှင်းဝေရဲ့ မျက်လုံးတွေက တုန်ရီနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီမျက်လုံးတွေထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုထက် ပိုတဲ့ အရာတစ်ခုခု၊ တားမြစ်ထားတဲ့ သစ်သီးကို မြည်းစမ်းချင်နေတဲ့ ဆန္ဒမျိုးကို သူ မြင်နေရသလိုပဲ။
ကိုကြီး သိပ်ပင်ပန်းနေပြီလား ဆိုတဲ့ နှင်းဝေရဲ့ အသံက တိုးညှင်းလွန်းလို့ မိုးသံတွေကြားမှာ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေတယ်။ သူမရဲ့ ကိုယ်သင်းနံ့က သနပ်ခါးနံ့ သင်းသင်းလေးနဲ့အတူ ခေါင်းလျှော်ရည်နံ့ ခပ်အေးအေးလေး ရောယှက်နေတာ။ အဲဒီအနံ့က ကိုသက်နောင်ရဲ့ အသိစိတ်တွေကို တဖြည်းဖြည်း ဝါးမြိုလာတယ်။ မပင်ပန်းပါဘူး နှင်းဝေရယ်၊ အလုပ်တွေက ဒီလိုပါပဲ လို့ ပြန်ဖြေလိုက်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အသံက ပုံမှန်ထက် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေခဲ့တယ်။ နှင်းဝေက သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ရှိနေတဲ့ လေထုက လျှပ်စစ်ဓာတ်တွေ စီးဝင်နေသလို ပူလောင်လာတယ်။ အနီးကပ် မြင်နေရတဲ့ သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးတွေက ကိုသက်နောင်ကို စိန်ခေါ်နေသလိုပဲ။
လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်ကတည်းက စတင်ခဲ့တဲ့ ဒီခံစားချက်က အခုတော့ ထိန်းချုပ်လို့မရတဲ့ ဒီရေတစ်ခုလို တိုးဝင်လာခဲ့ပြီ။ မေသူ့ကို ချစ်တာကတော့ အမှန်တရားပါ၊ ဒါပေမဲ့ နှင်းဝေနဲ့ နီးကပ်ရတဲ့ အခိုက်အတန့်တိုင်းမှာ ခံစားရတဲ့ ရင်ခုန်သံက မေသူပေးနိုင်တဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုနဲ့ လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားနေတယ်။ ဒါဟာ မှားယွင်းနေမှန်း သူ သိတယ်၊ ကိုယ်ကျင့်တရားရဲ့ တရားစီရင်မှုကို ခံရတော့မယ်ဆိုတာကိုလည်း သူ နားလည်တယ်။ ဒါပေမဲ့ လူဆိုတာက တားမြစ်ထားတဲ့ အရာတွေအပေါ်မှာ ပိုပြီး မက်မောတတ်ကြတာ သဘာဝပဲလား။ နှင်းဝေက သူ့လက်ကို ခပ်ဖွဖွလေး လာထိလိုက်တဲ့အခါ ကိုသက်နောင်ရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားတယ်။ အဲဒီအထိအတွေ့က မီးစတစ်ခုလိုပဲ၊ သူ့ရဲ့ စိတ်အာရုံတွေကို အကုန် မီးရှို့ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တယ်။
အပြင်မှာ မိုးက တဖြည်းဖြည်း စဲသွားပေမဲ့ အိမ်ထဲမှာတော့ မုန်တိုင်းက အခုမှ စတင်တော့မှာ ဖြစ်တယ်။ နှင်းဝေရဲ့ မျက်လုံးထဲက မျက်ရည်စတွေက သူမရဲ့ အတွင်းစိတ်က ပဋိပက္ခတွေကို ဖော်ပြနေသလိုပဲ။ ကိုကြီး ကျွန်မကို မုန်းသွားမလား ဟု သူမက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်တယ်။ အဲဒီမေးခွန်းက ကိုသက်နောင်ရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလို ခံစားရစေတယ်။ သူက သူမရဲ့ ပါးပြင်လေးကို လက်နဲ့ ခပ်ဖွဖွလေး ထိလိုက်မိတယ်။ နူးညံ့လွန်းတဲ့ အထိအတွေ့က သူ့ကို လမ်းမှားထဲကို ပိုပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဆွဲခေါ်သွားသလိုပဲ။ အမှားတစ်ခုကို အမှားမှန်း သိရက်နဲ့ ကျူးလွန်ရတာဟာ လောကမှာ အဆိုးဆုံး ငရဲတစ်ခုပဲလို့ သူ အရင်က ထင်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီငရဲကပဲ သူ မစွန့်လွှတ်နိုင်တဲ့ နိဗ္ဗာန်တစ်ခု ဖြစ်နေပြန်တယ်။
တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားတိုင်း သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက လျှို့ဝှက်ချက်က ပိုပြီး ကြီးထွားလာတယ်။ မေသူ အိမ်မှာ ရှိနေတဲ့ အချိန်တွေမှာတောင် သူတို့ရဲ့ အကြည့်ချင်း ဆုံမိတဲ့အခါတိုင်းမှာ လောင်မြိုက်နေတဲ့ ဆန္ဒတွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ခဲယဉ်းလာတယ်။ မေသူကတော့ ဘာမှ မသိရှာဘဲ သူမရဲ့ ညီမလေးနဲ့ ခင်ပွန်းသည်တို့ အဆင်ပြေနေတာကို ကြည့်ပြီး ပြုံးနေတတ်တယ်။ အဲဒီ အပြုံးတွေက ကိုသက်နောင်အတွက်တော့ အဆိပ်ခတ်ထားတဲ့ ပျားရည်လိုပါပဲ။ သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်တဲ့အခါ မှန်ထဲမှာ မြင်နေရတဲ့ ပုံရိပ်က သူစိမ်းတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပြီ။ အိမ်ထောင်ဦးစီးကောင်း တစ်ယောက်၊ လင်ယောက်ျားကောင်း တစ်ယောက်ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်တွေက နှင်းဝေရဲ့ အပြုံးတစ်ခုအောက်မှာ ဖုန်မှုန့်တွေလို လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီ။
ညဉ့်နက်တဲ့ အချိန်တစ်ခုမှာ နှင်းဝေက သူ့အခန်းတံခါးကို ခပ်ဖွဖွလေး လာခေါက်ခဲ့တယ်။ မေသူက အိပ်ပျော်နေပြီ။ ကိုသက်နောင် တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်တဲ့အခါ သူမက သူ့ရင်ခွင်ထဲကို တိုးဝင်လာပြီး ငိုချလိုက်တော့တယ်။ ကျွန်မ မနေနိုင်တော့ဘူး ကိုကြီး၊ ကျွန်မ ရူးတော့မယ် လို့ ရှိုက်ကြီးတငင် ပြောနေတဲ့ သူမကို ကြည့်ပြီး ကိုသက်နောင် ဘာကိုမှ မစဉ်းစားနိုင်တော့ဘူး။ သူ သူမကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်မိတယ်။ ဒီအချိန်မှာ ကမ္ဘာကြီး ပျက်စီးသွားရင်တောင် သူ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့သလိုပဲ။ အချစ်နဲ့ အမှားကြားက စည်းက ပါးလွန်းလွန်းလို့ သူတို့ ကျော်ဖြတ်မိသွားကြပြီ။ အဲဒီညက စပြီး သူတို့ရဲ့ ဘဝတွေက ဘယ်တော့မှ အရင်လို ပြန်မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးဆိုတာ သူ ကောင်းကောင်း သိလိုက်ရတယ်။
အမှားတစ်ခုက နောက်ထပ် အမှားပေါင်းများစွာကို မွေးဖွားပေးသလိုပဲ၊ သူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ပိုပြီး နက်ရှိုင်းလာသလို ပိုပြီးတော့လည်း ကြောက်စရာကောင်းလာတယ်။ နှင်းဝေက သူ့ကို ပိုင်ဆိုင်ချင်လာတယ်၊ ကိုသက်နောင်ကလည်း မေသူ့ကို ကြည့်ရတာ အပြစ်ရှိစိတ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်လာတယ်။ အိမ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ပရိဘောဂတွေ၊ နံရံတွေကတောင် သူတို့ကို ကဲ့ရဲ့နေသလို ခံစားရတယ်။ မေသူကတော့ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပြီး ပိန်လှီလာတဲ့ နှင်းဝေကို ကြည့်ပြီး စိတ်ပူနေရှာတယ်။ နှင်းဝေ နေမကောင်းဘူးလား၊ အစားတွေလည်း မဝင်ဘူး ဆိုတဲ့ မေသူ့ရဲ့ စကားတွေက ကိုသက်နောင်ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို လှံနဲ့ ထိုးလိုက်သလို ခံစားရစေတယ်။ သူတို့ ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ အပြစ်က သူတို့ နှစ်ယောက်တည်းကိုတင် မဟုတ်ဘဲ မေသူ့ကိုပါ တဖြည်းဖြည်း သတ်နေတာ ဖြစ်တယ်။
တစ်ခါတလေကျရင် ကိုသက်နောင်က အရာအားလုံးကို ဖွင့်ပြောလိုက်ချင်စိတ် ပေါက်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖွင့်ပြောလိုက်ရင် ရရှိလာမယ့် ရလဒ်က အားလုံး ပြာကျသွားမှာကို သူ ကြောက်တယ်။ နှင်းဝေကလည်း အခုဆိုရင် အရင်ကလို ရွှင်ရွှင်လန်းလန်း မရှိတော့ဘဲ မှိုင်တွေနေတတ်လာတယ်။ သူတို့ရဲ့ အချစ်က အမှောင်ထဲမှာ ပွင့်တဲ့ ပန်းလိုပဲ၊ နေရောင်ခြည်နဲ့ ထိတွေ့လိုက်တာနဲ့ ညှိုးနွမ်းသွားမယ့် အရာမျိုး ဖြစ်နေတယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ မေသူက သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ရိပ်မိသွားပုံရတယ်။ သူမရဲ့ အကြည့်တွေက အရင်ကလို မနွေးထွေးတော့ဘူး၊ အိမ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ လေထုကလည်း ခဲထွက်သွားသလိုပဲ။ အဲဒီ တိတ်ဆိတ်မှုက မုန်တိုင်းမလာခင်က ငြိမ်သက်ခြင်းမျိုး ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ အရာအားလုံးက ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့တယ်။ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေတဲ့ ညတစ်ညမှာ မေသူက သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ စာတိုလေးတွေကို ဖတ်မိသွားခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ အိမ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ လေထုက ပြတ်တောက်သွားသလိုပဲ။ မေသူက ဘာမှ မပြောဘဲ သူတို့ကို ကြည့်နေတဲ့ အကြည့်က ဓားတစ်စင်းထက် ပိုပြီး ထက်ရှနေတယ်။ နှင်းဝေကတော့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဒူးထောက်ပြီး ငိုနေခဲ့တယ်။ ကိုသက်နောင်ကတော့ ဘာကိုမှ ရှင်းပြဖို့ အင်အား မရှိတော့ဘူး။ သူ ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ အပြစ်က သူ့ကို စကားမပြောနိုင်အောင် ပိတ်ဆို့ထားသလိုပဲ။ မေသူက သူမရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ထုပ်ပိုးပြီး အိမ်ထဲက ထွက်သွားတဲ့အခါ ကိုသက်နောင် နောက်က လိုက်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ခြေထောက်တွေက မြေကြီးထဲမှာ မြုပ်နေသလို ရွေ့လို့မရခဲ့ဘူး။
အခုဆိုရင် အိမ်ကြီးက တိတ်ဆိတ်လို့နေပြီ။ နှင်းဝေကလည်း သူမရဲ့ အိမ်ကို ပြန်သွားခဲ့ပြီ။ ကိုသက်နောင် တစ်ယောက်တည်း အမှောင်ထဲမှာ ထိုင်နေရင်း သူ ဘာတွေ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သလဲဆိုတာကို ပြန်စဉ်းစားနေမိတယ်။ သူ ရရှိခဲ့တဲ့ ခဏတာ သာယာမှုက သူ့ရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ။ မိုးကတော့ အခုထိ ရွာနေတုန်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီမိုးရေတွေက သူ့ရဲ့ အပြစ်တွေကို ဆေးကြောပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မှားယွင်းတဲ့ လမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့မိတဲ့အတွက် ပေးဆပ်ရတဲ့ တန်ဖိုးက ကြီးမားလွန်းလှတယ်။ သူ မှန်ထဲကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူ့ကို ပြန်ကြည့်နေတဲ့ လူက သူ မသိတဲ့ လူစိမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
ဇာတ်သိမ်းမှာတော့ ကိုသက်နောင်က အထီးကျန်ခြင်းရဲ့ အရသာကို အပြည့်အဝ ခံစားနေရတယ်။ နှင်းဝေကိုလည်း သူ မပိုင်ဆိုင်ခဲ့ရသလို၊ မေသူ့ကိုလည်း သူ ပြန်မရနိုင်တော့ဘူး။ သူတို့ရဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်းက လှပခဲ့တာ မဟုတ်ဘဲ နာကျင်မှုတွေနဲ့ပဲ ပြည့်နှက်နေခဲ့တာ။ လောကမှာ တားမြစ်ထားတဲ့ အရာတွေက ဆွဲဆောင်မှုရှိနိုင်ပေမဲ့ အဲဒီနောက်ကွယ်မှာ ပါလာတဲ့ အကျိုးဆက်ကတော့ ဘယ်တော့မှ မပျောက်ပျက်နိုင်တဲ့ အမာရွတ်တွေ ဖြစ်နေတတ်တယ်။ မိုးသံတွေကြားမှာ သူ ကြားနေရတာက မေသူ့ရဲ့ ငိုသံလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားတွေ ပြိုလဲသွားတဲ့ အသံလားဆိုတာ သူ ကိုယ်တိုင်တောင် မခွဲခြားနိုင်တော့ဘဲ အမှောင်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့တော့တယ်။ အမှားတစ်ခုရဲ့ အဆုံးသတ်က ဒီလောက်အထိ ခါးသီးလိမ့်မယ်လို့ သူ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့မိဘူး။ လေတိုက်တိုင်း ယိမ်းနွဲ့နေတဲ့ သစ်ကိုင်းတွေလိုပဲ သူ့ရဲ့ ဘဝကလည်း အခုတော့ အမြစ်ပြတ်သွားခဲ့ပြီ။ နှင်းဝေရဲ့ ရနံ့တွေ၊ မေသူ့ရဲ့ အပြုံးတွေ အားလုံးက အတိတ်ရဲ့ အရိပ်တွေအဖြစ်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး သူကတော့ နောင်တတွေနဲ့အတူ အနာဂတ်မရှိတဲ့ လမ်းပေါ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ဆက်လျှောက်နေရဦးမှာ ဖြစ်တယ်။