တဏှာရူး

 မိုးသားတိမ်လိပ်တို့သည် ကောင်းကင်ယံထက်တွင် နိမိတ်မကောင်းသော ပုံသဏ္ဌာန်တို့ဖြင့် ခပ်နိမ့်နိမ့် ဝေ့ဝဲနေကြသည်။ လေထုထဲတွင် စိုစွတ်ထိုင်းမှိုင်းသော မြေဆီနံ့နှင့်အတူ ဟောင်းနွမ်းဆွေးမြည့်နေသော သစ်သားအိမ်အိုကြီး၏ ရနံ့တို့ ရောယှက်နေ၏။ ကိုမောင်သည် ပြတင်းပေါက်တံခါးကို ခပ်ဖွဖွမှီရင်း အပြင်ဘက်က မိုးစက်မိုးပေါက်တို့ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းအိမ်ထဲတွင်မူ မြင်ကွင်းတို့က ဝေဝါးလျက်။ သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် တစ်မြည့်မြည့် လောင်မြိုက်နေသော မီးတစ်ပုံရှိသည်။ ထိုမီးသည် အလိုရမ္မက်နှင့် တပ်မက်ခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော တဏှာဟု ခေါ်သည့် အဆိပ်ပင်တစ်ပင်မှ မြစ်ဖျားခံခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုအဆိပ်ပင်၏ အသီးအပွင့်တို့ကို မြိန်ရှက်စွာ စားသုံးရင်း ရူးသွပ်ခြင်း လမ်းမပေါ်သို့ ခြေစုံပစ်ဝင်ခဲ့သူ တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

အခန်းထောင့်ရှိ မှန်တင်ခုံပေါ်တွင် တင်ထားသော ဆံပင်ညှပ်ကလေးကို သူ လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ ထိုအရာလေးသည် သူမ၏ အငွေ့အသက်တို့ကို ဆောင်ကြဉ်းပေးနေသကဲ့သို့။ တုန်ယင်နေသော လက်ချောင်းများဖြင့် ထိုဆံပင်ညှပ်ကလေးကို သူ ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ အေးစက်သော သတ္တုမျက်နှာပြင်က သူ၏ အရေပြားကို ထိတွေ့သွားသောအခါ ရင်ထဲတွင် လှိုက်ခနဲ ဖြစ်သွားရ၏။ သူမ၏ ဆံနွယ်ရနံ့ကို သူ လွမ်းဆွတ်မိသည်။ ထိုရနံ့သည် ပန်းရနံ့လည်း မဟုတ်၊ သင်းပျံ့သော ရေမွှေးနံ့လည်း မဟုတ်ဘဲ လူတစ်ယောက်ကို ရီဝေမူးယစ်စေနိုင်သော ထူးခြားသည့် ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုရနံ့နောက်သို့ တကောက်ကောက် လိုက်ရင်း သတိတရားတို့ ကင်းလွတ်ခဲ့ရသည်မှာ ကြာခဲ့လေပြီ။

ညနေခင်း၏ အလင်းရောင်သည် တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာပြီး အမှောင်ထုက အိမ်ကြီးကို ဝါးမျိုရန် ပြင်ဆင်နေသည်။ ကိုမောင်သည် မှန်ထဲတွင် ပေါ်လာသော မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိသည်။ မျက်ကွင်းညိုညို၊ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော ဆံပင်များနှင့် ခြောက်ကပ်နေသော နှုတ်ခမ်းများ။ သူသည် လူနှင့် မတူတော့ဘဲ တစ်စုံတစ်ရာကို အငမ်းမရ တောင့်တနေသော ပြိတ္တာတစ်ကောင်နှင့် တူနေသည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထင်မြင်မိသည်။ သူမသည် သူ့အတွက် နတ်သမီးတစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့သလို ငရဲခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားမည့် သံတမန်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ အပြုံးသည် ချိုမြိန်သလောက် ထိုအပြုံးနောက်ကွယ်ရှိ လျစ်လျူရှုမှုများက သူ့ကို နာကျင်စေခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုနာကျင်မှုကိုပင် သူက သာယာနေမိပြန်သည်။

လှေကားထစ်များထံမှ တကျွိကျွိ မြည်သံနှင့်အတူ ခြေသံသဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကိုမောင်၏ နှလုံးခုန်သံက မြန်ဆန်လာ၏။ သူ သိသည်။ သူမ လာနေပြီ။ သူမသည် အခန်းတံခါးဝတွင် ရပ်လိုက်ပြီး သူ့ကို အေးစက်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်သည်။ သူမ၏ အလှတရားသည် အမှောင်ထဲတွင် ပိုမိုတောက်ပနေသကဲ့သို့။ ကိုမောင်သည် စကားတစ်လုံးမျှ မပြောနိုင်ဘဲ သူမကိုသာ ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းအစုံက လှုပ်ရှားသွားပြီး ခပ်တိုးတိုး စကားတစ်ခွန်း ဆိုလိုက်သည်။ မောင်... ဘာလို့ အမှောင်ထဲမှာ ထိုင်နေတာလဲ တဲ့။ ထိုအသံသည် သူ့နားထဲတွင် ဂီတသံတစ်ခုကဲ့သို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ သို့သော် ထိုဂီတသည် ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းလှသော သံစဉ်တို့ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်းသာ ဖြစ်၏။

ကိုမောင်သည် သူမအနားသို့ တိုးသွားချင်သော်လည်း ခြေလှမ်းတို့က တုန့်ဆိုင်းနေသည်။ သူမနှင့် သူကြားတွင် မမြင်နိုင်သော တံတိုင်းကြီးတစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ထိုတံတိုင်းသည် တဏှာနှင့် မေတ္တာကြားက ခြားနားချက် ဖြစ်နိုင်သလို၊ ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်နှင့် စွန့်လွှတ်ခြင်းကြားက အဟန့်အတားလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သူသည် သူမ၏ လက်ဖျားလေးကို ကိုင်ကြည့်ချင်သည်။ သူမ၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ခေါင်းတင်ပြီး ငိုချလိုက်ချင်သည်။ သို့သော် သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မြင်နေရသော အထင်သေးမှုနှင့် ဂရုမစိုက်မှုတို့က သူ့ကို ကျောက်ရုပ်တစ်ခုကဲ့သို့ အေးခဲစေခဲ့သည်။ သူမသည် ပြုံးလိုက်ပြန်သည်။ ထိုအပြုံးသည် သူ့ကို သတ်ဖြတ်နေသော ဓားတစ်စင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိလှသည်။

ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ မိုးသံက ပိုမိုကျယ်လောင်လာသည်။ အိမ်ကြီး၏ အက်ကြောင်းများကြားမှ လေတိုးသံတို့သည် ငိုညည်းသံများကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်နေ၏။ ကိုမောင်သည် အိပ်ယာပေါ်တွင် လူးလှိမ့်ရင်း သူမအကြောင်းကိုသာ တွေးနေမိသည်။ သူမ၏ ရယ်သံ၊ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းသည် သူ့အာရုံထဲတွင် ရုပ်ရှင်ကားတစ်ကားကဲ့သို့ အဖန်တလဲလဲ ပေါ်လာနေသည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း စိတ်အာရုံတို့က သူမထံသို့သာ ပျံလွင့်နေ၏။ ဒါဟာ အချစ်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ရူးသွပ်မှုလား။ သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးခွန်းထုတ်မိသည်။ အဖြေကတော့ ရှင်းလှပါသည်။ သူသည် သူမ၏ တဏှာကျော့ကွင်းထဲတွင် ရုန်းမထွက်နိုင်အောင် ပိတ်မိနေသော သားကောင်တစ်ကောင်သာ ဖြစ်သည်။

တစ်ရက်ပြီး တစ်ရက်၊ တစ်လပြီး တစ်လ ကုန်လွန်သွားသော်လည်း ကိုမောင်၏ အခြေအနေက တိုးတက်မလာဘဲ ပိုမိုဆိုးရွားလာခဲ့သည်။ သူသည် အလုပ်အကိုင်တို့ကို ပစ်ပယ်လိုက်ပြီး သူမ ရှိရာ အရိပ်နောက်သို့သာ လိုက်နေခဲ့သည်။ သူမက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် သူသည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး၊ သူမက မျက်နှာလွှဲသွားလျှင်မူ ငရဲမီးထဲသို့ ကျဆင်းသွားရပြန်သည်။ သူ၏ ဘဝသည် သူမ၏ လက်ခုပ်ထဲက ရေကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ သူမသည် သူ့ကို ကစားနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ သိသော်လည်း ထိုကစားပွဲထဲတွင် ဆက်လက် ပါဝင်နေမိသည်။ ထိုအရာကိုပင် သူက တန်ဖိုးထားနေမိသည်မှာ ရယ်စရာပင် ကောင်းလှတော့သည်။

တစ်ညတွင်မူ ကိုမောင်သည် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ပြတ်သားစွာ ချလိုက်သည်။ သူသည် ဤသို့သော ဝေဒနာများမှ လွတ်မြောက်ချင်သည်။ သို့သော် လွတ်မြောက်ခြင်း ဆိုသည်မှာ သူမကို ပိုင်ဆိုင်ခြင်းမှသာ ရရှိနိုင်မည်ဟု သူ ယုံကြည်နေပြန်သည်။ သူသည် သူမ၏ အခန်းတံခါးဝသို့ ရောက်သွားသည်။ အခန်းထဲမှ မှိန်ပျပျ မီးလင်းရောင်က တံခါးအောက်ခြေမှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်သို့ စီးထွက်နေ၏။ သူသည် တံခါးကို ခပ်ဖွဖွ တွန်းလိုက်သည်။ တံခါးသည် အသံမမြည်ဘဲ ပွင့်သွား၏။ ကုတင်ပေါ်တွင် အိပ်မောကျနေသော သူမကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကိုမောင်၏ ရင်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထိုခံစားချက်သည် ချစ်ခြင်းလည်း မဟုတ်၊ မုန်းခြင်းလည်း မဟုတ်ဘဲ အစွန်းရောက်သော တပ်မက်မှုသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ အသက်ရှူသံက မှန်မှန်လေး ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူမသည် အိပ်မက်လှလှလေးများ မက်နေပုံရသည်။ ကိုမောင်သည် ကုတင်ဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ မိုးအလင်းတွင် မြင်တွေ့ရသော သူမထက် လရောင်အောက်က သူမက ပို၍ လှပနေသကဲ့သို့။ သူ၏ လက်များက သူမ၏ လည်ပင်းဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးသွားသည်။ သူသည် သူမကို ထိတွေ့ချင်သည်။ သူမကို ထာဝရ သူ့အနားတွင် ထားရှိချင်သည်။ သို့သော် ထိုသို့ ပြုလုပ်ရန်အတွက် သူမသည် အသက်မဲ့နေမှသာ ဖြစ်နိုင်မည်ဟူသော အတွေးဆိုးတစ်ခုက သူ၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများက နီမြန်းလာပြီး လက်ချောင်းများက တုန်ယင်လာ၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမက မျက်လုံးပွင့်လာသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ကြောက်လန့်မှုများ ယှက်သန်းသွားသော်လည်း ခဏချင်းမှာပင် အေးစက်သော အကြည့်တို့ဖြင့် ပြန်လည် အစားထိုးလိုက်သည်။ မောင်... ဘာလုပ်တာလဲ တဲ့။ သူမ၏ အသံက တည်ငြိမ်လွန်းနေသဖြင့် ကိုမောင် တုန်လှုပ်သွားရသည်။ သူ၏ လက်များက လေထဲတွင် ရပ်တန့်သွား၏။ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် မြင်ယောင်ကြည့်မိသည်။ သူသည် လူသတ်သမားတစ်ယောက် ဖြစ်လာတော့မှာလား။ ဒါမှမဟုတ် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို အကြောင်းပြပြီး အာသီသနောက် လိုက်နေတဲ့ တဏှာရူးတစ်ယောက်လား။ သူသည် အခန်းထဲမှ ဝုန်းခနဲ ပြေးထွက်ခဲ့သည်။ မိုးရေထဲတွင် သူ အားကုန်ပြေးနေမိသည်။

မိုးရေတို့က သူ့ကိုယ်ပေါ်သို့ တဖွဲဖွဲ ကျဆင်းနေသည်။ သူသည် ရွှံ့နွံများကြားတွင် လဲကျသွားသော်လည်း ပြန်ထရန် မကြိုးစားတော့ဘဲ ကောင်းကင်ယံကိုသာ ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ ရင်ထဲက မီးတောက်သည် မိုးရေကြောင့် ငြိမ်းသတ်သွားခြင်း မရှိဘဲ ပိုမိုပြင်းထန်စွာ လောင်မြိုက်နေ၏။ သူသည် သူမကို ဘယ်တော့မှ ပိုင်ဆိုင်နိုင်မည် မဟုတ်သလို၊ သူမ၏ အရိပ်မှလည်း လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ သူကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့သော ငရဲခန်းပင် ဖြစ်တော့သည်။ သူသည် အမှောင်ထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ရယ်မောလိုက်မိသည်။ ထိုရယ်သံသည် မိုးသံများကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း သူ၏ ဝိညာဉ်ထဲတွင်မူ ထာဝရ ပဲ့တင်ထပ်နေတော့မည် ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကိုမောင်သည် ထိုအိမ်အိုကြီးဆီသို့ ပြန်မသွားတော့ဘဲ ဝေးရာသို့ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ သို့သော် သူ ဘယ်နေရာကို ရောက်ရောက် သူမ၏ အငွေ့အသက်များက သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါနေမြဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် လူအုပ်ကြားတွင် သူမ၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ရှာဖွေနေမိသည်။ လေထဲတွင် သူမ၏ ရနံ့ကို နမ်းရှူနေမိသည်။ သူသည် လွတ်မြောက်လာသူ မဟုတ်ဘဲ မိမိကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားသော စိတ်အာရုံနန်းတော်ထဲတွင် ပိတ်မိနေသူသာ ဖြစ်သည်။ တဏှာဟူသည်မှာ လူတစ်ယောက်ကို အရှင်လတ်လတ် ငရဲပို့နိုင်သော အစွမ်းရှိကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း နားလည်သွားခဲ့ပြီ။ သို့သော် ထိုငရဲခန်းသည်ပင် သူ့အတွက်တော့ တစ်ခုတည်းသော ခိုလှုံရာ ဖြစ်နေခဲ့လေတော့သည်။

နေဝင်ရိုးရီ အချိန်တိုင်းတွင် သူသည် လမ်းဘေးက ခုံတန်းတစ်ခုပေါ်၌ ထိုင်ရင်း ကောင်းကင်ကို ငေးကြည့်နေတတ်သည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင်မူ သူမ ထားခဲ့သော ထိုဆံပင်ညှပ်ကလေးက အမြဲရှိနေစမြဲ။ သူသည် ထိုအရာလေးကို နမ်းရှူရင်း ပါးပြင်ပေါ်မှ စီးကျလာသော မျက်ရည်တို့ကို သုတ်ရန်ပင် မေ့လျော့နေတတ်သည်။ လောကကြီးက သူ့ကို တဏှာရူးဟု ခေါ်ချင်ခေါ်ပါစေ၊ သူကတော့ ထိုရူးသွပ်မှုထဲတွင်သာ ပျော်မွေ့နေတော့မည် ဖြစ်သည်။ အဆုံးသတ်တွင် လူတိုင်းသည် တစ်စုံတစ်ရာကို ရူးသွပ်စွာ တောင့်တတတ်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။ သူကတော့ သူမကို တောင့်တခြင်းဖြင့်သာ သူ၏ ဘဝကို အဆုံးသတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေတော့သည်။ မိုးစက်တို့က ထပ်မံ ကျဆင်းလာပြန်သည်။ လောကကြီးတစ်ခုလုံး ဝေဝါးသွားသော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲက သူမ၏ ပုံရိပ်ကတော့ ပိုမိုထင်ရှားလာနေခဲ့သည်။ အချစ်နှင့် တဏှာကြားက စည်းဝိုင်းထဲတွင် သူသည် ထာဝရ လှည့်ပတ်နေမည့် ဝိညာဉ်တစ်ခုအဖြစ်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေတော့သည်။