ဖျက်ချရမည့် သမီးရဲ့ ကိုယ်ဝန်

 မိုးအုံ့မှိုင်းသော နံနက်ခင်းသည် မြို့လေး၏ လမ်းမများပေါ်တွင် ခဲရောင်ခြယ်သလျက် ရှိနေသည်။ လေထုထဲတွင် စိုစွတ်သော မြေနံ့နှင့် ပုပ်သိုးသိုး ရနံ့တို့ ရောပြွမ်းနေပြီး ဒေါ်ခင်သန်း၏ ရင်ထဲတွင်မူ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲရန် တာစူနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ အိမ်ရှေ့ခန်းရှိ သစ်သားကုလားထိုင်ဟောင်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ဒေါ်ခင်သန်း၏ လက်ထဲ၌ ဆီးစစ်တံကလေးတစ်ခုမှာ တုန်ယင်လျက်ရှိသည်။ ထိုအရာပေါ်မှ နီရဲသော မျဉ်းကြောင်း နှစ်ကြောင်းမှာ သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဓားဖြင့် မွှန်းနေသကဲ့သို့ပင်။ သူမသည် သက်ပြင်းကို အသာချရင်း ဘေးခန်းမှ သမီးဖြစ်သူ သီရိ၏ အိပ်ခန်းတံခါးကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူ သမီးလေး၏ အနာဂတ်သည် ယခုမူ ဤပလတ်စတစ်တံကလေးတစ်ခုကြောင့် ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။

အိမ်တွင်း၌ ငြိမ်သက်ခြင်းက စိုးမိုးထားသော်လည်း ဒေါ်ခင်သန်း၏ စိတ်အစဉ်မှာမူ လှိုင်းတံပိုးများ ထနေသည်။ သူမသည် ရပ်ကွက်ထဲတွင် စံပြမိခင်တစ်ဦးအဖြစ် လူလေးစားခံရသူဖြစ်ပြီး သီရိမှာလည်း အေးဆေးသိမ်မွေ့သော မိန်းကလေးတစ်ဦးအဖြစ် လူသိများသည်။ ယခုမူ ထိုပုံရိပ်များအားလုံးသည် မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားခဲ့ပြီ။ သမီးဖြစ်သူ၏ အန်ဖတ်နံ့နံနေသော အိပ်ခန်းတံခါးဝတွင် သူမ ရပ်လိုက်သည်။ သီရိသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ကွေးကွေးလေး အိပ်ပျော်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်လျက်ရှိသည်။ ဒေါ်ခင်သန်းသည် သမီးဖြစ်သူကို ကြည့်ရင်း ဒေါသနှင့် သနားဂရုဏာတို့ အားပြိုင်နေသည်။ သို့သော် ထိုအရာအားလုံးထက် ရှေ့ဆက်ရမည့် လူမှုပတ်ဝန်းကျင်၏ ကဲ့ရဲ့သံများက သူမ၏ နားထဲတွင် ပို၍ ကျယ်လောင်စွာ ကြားနေရသည်။

သီရိ နိုးလာသောအခါ မိခင်ဖြစ်သူ၏ လက်ထဲမှ ဆီးစစ်တံကို မြင်သည်နှင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားသည်။ သူမသည် အပြစ်ရှိသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ခေါင်းကို ငုံ့ထားပြီး မျက်ရည်များမှာ ပါးပြင်ပေါ်သို့ တလိမ့်လိမ့် စီးကျလာသည်။ ဒေါ်ခင်သန်းသည် စကားတစ်လုံးမှ မပြောဘဲ သမီး၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။ ထိုတိတ်ဆိတ်မှုသည် မည်သည့် အော်ဟစ်ဆဲဆိုသံထက်မဆို ပို၍ နာကျင်စရာ ကောင်းလှသည်။ သီရိက တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် အမေဟု ခေါ်လိုက်သော်လည်း ဒေါ်ခင်သန်းက လက်ကာပြလိုက်သည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် သမီးအပေါ် ထားရှိသော ယုံကြည်မှုများမှာ ပြာပုံအတိ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ သူမသည် သမီးဖြစ်သူကို အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ရင်း ဤကိုယ်ဝန်ကို ဖျက်ချရမည်ဟု ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

သီရိ၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူမသည် မိမိ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို လက်ဖြင့် အုပ်ကိုင်ထားမိသည်။ ထိုနေရာတွင် သက်ရှိတစ်ခု ရှိနေပြီဆိုသော အသိက သူမကို ကြောက်ရွံ့စေသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်လည်း မိခင်စိတ်က နိုးထလာသည်။ သို့သော် အမေ့၏ အမိန့်ကို သူမ မလွန်ဆန်ရဲပေ။ ဒေါ်ခင်သန်းသည် ရပ်ကွက်ထဲမှ သိက္ခာကို အသက်ထက် တန်ဖိုးထားသူဖြစ်ကြောင်း သီရိ အသိဆုံးဖြစ်သည်။ ထိုနေ့မှစ၍ အိမ်ကလေးသည် သင်္ချိုင်းကုန်းတစ်ခုကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်သွားသည်။ မိခင်နှင့် သမီးကြားတွင် နံရံတစ်ခု ခြားသွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး မည်သူမျှ စကားမဆိုမိကြပေ။

ညဖက်တွင် ဒေါ်ခင်သန်းသည် ဘုရားစင်ရှေ့၌ ပုတီးစိပ်နေသော်လည်း စိတ်က မငြိမ်သက်နိုင်ပေ။ သူမသည် သမီးဖြစ်သူ၏ အနာဂတ်အတွက် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု မိမိကိုယ်ကို ညာနေသော်လည်း အတွင်းစိတ်ထဲ၌မူ လူသတ်သမားတစ်ဦးကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ သီရိ၏ အခန်းထဲမှ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုသံကို ကြားရတိုင်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင် အပ်ဖြင့် ထိုးသကဲ့သို့ နာကျင်ရသည်။ သို့သော် သူမသည် မျက်ရည်ကို အတင်းအကျပ် ထိန်းထားသည်။ မိန်းမသားတစ်ဦး၏ ဘဝတွင် သိက္ခာမဲ့စွာဖြင့် ကလေးတစ်ယောက်ကို မွေးဖွားခြင်းထက် နာကျင်စရာ ကောင်းသည်မှာ မရှိဟု သူမ ယုံကြည်ထားသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ဒေါ်ခင်သန်းသည် သမီးဖြစ်သူကို မြို့စွန်ရှိ ဆေးခန်းတစ်ခုသို့ ခေါ်သွားရန် ပြင်ဆင်သည်။ သူမသည် လူမသိသူမသိစေရန် အဝတ်အစားများကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းသာ ဝတ်ဆင်ခိုင်းပြီး မျက်နှာကို ပုဝါဖြင့် အုပ်ခိုင်းထားသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သီရိသည် ကားပြတင်းပေါက်မှ အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေသည်။ ဒေါ်ခင်သန်းကမူ ရှေ့ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေပြီး နောက်သို့ ပြန်လှည့်ရန် စိတ်ကူးမရှိပေ။ ကားလေးသည် မြို့ပြ၏ ဆူညံသံများကို ကျော်ဖြတ်၍ လူသူကင်းဝေးသော နေရာတစ်ခုသို့ ဦးတည်နေသည်။

ဆေးခန်းလေးမှာ ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြတ်နေပြီး လေထုထဲတွင် ပိုးသတ်ဆေးနံ့နှင့် ဖုန်နံ့များ ထုံမွှမ်းနေသည်။ ဒေါ်ခင်သန်းသည် ဆရာဝန်မကြီးနှင့် စကားပြောနေစဉ် သီရိမှာ ခုံတန်းရှည်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ သူမ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ နားထဲတွင် ဒိတ်ဒိတ်နှင့် မြည်နေသည်။ သူမသည် ဤနေရာမှ ထွက်ပြေးချင်သော်လည်း ခြေထောက်များက မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် လေးလံနေသည်။ ဆရာဝန်မကြီး၏ မျက်နှာမှာ အမူအရာ ကင်းမဲ့နေပြီး ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များကို နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ကိုင်တွယ်နေရသူဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

သီရိကို အတွင်းခန်းထဲသို့ ခေါ်သွားသောအခါ ဒေါ်ခင်သန်းမှာ အပြင်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူမသည် လက်ချောင်းများကို ကျိုးမတတ် ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။ အခန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာမည့် အသံများကို သူမ နားစွင့်နေမိသည်။ ရုတ်တရက် သီရိ၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံက အခန်းပြင်သို့ ပျံ့လွင့်လာသည်။ ထိုအသံသည် ဒေါ်ခင်သန်း၏ နားစည်ကို ဖောက်ထွက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ချက်ချင်းပင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်မိသည်။ ထိုအသံထဲတွင် သမီးဖြစ်သူ၏ နာကျင်မှုသာမက ဆုံးရှုံးသွားသော မိခင်မေတ္တာ၏ ငိုကြွေးသံပါ ပါဝင်နေသကဲ့သို့ သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်း ဒေါ်ခင်သန်း၏ စိတ်ထဲတွင် အတိတ်မှ ပုံရိပ်များ တရိပ်ရိပ် ပေါ်လာသည်။ သီရိကို မွေးဖွားစဉ်က သူမ ခံစားခဲ့ရသော နာကျင်မှု၊ သမီးလေး ပထမဆုံး လမ်းလျှောက်တတ်စဉ်က ပျော်ရွှင်မှု၊ နှင့် သမီးလေး၏ နုနယ်သော လက်ချောင်းကလေးများ။ ထိုပုံရိပ်များက သူမ၏ မာနတရားကို ရိုက်ချိုးလိုက်သည်။ သူမသည် ဘာကို ကာကွယ်နေတာလဲ။ လူတွေရဲ့ အတင်းအဖျင်းစကားတွေကိုလား၊ ဒါမှမဟုတ် မိမိရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကိုလား။ ထိုအရာများက သမီးဖြစ်သူ၏ အသက်နှင့် ရင်းပြီး ရယူရမည့်အရာများလား။

ဒေါ်ခင်သန်းသည် တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ဖွင့်၍ အတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ ဆရာဝန်မကြီးက အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေစဉ် ဒေါ်ခင်သန်းက သီရိကို ဆွဲထူလိုက်သည်။ မလုပ်နဲ့တော့၊ ငါ့သမီးကို ဘာမှမလုပ်နဲ့တော့ဟု သူမ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သီရိသည် မျက်ရည်များကြားမှ သူမ၏ အမေကို ကြည့်နေသည်။ ဒေါ်ခင်သန်းသည် သမီးဖြစ်သူကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ထားပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးတော့သည်။ ငါ့သမီးလေး ဘာမှမဖြစ်စေရဘူး၊ အမေ ရှိတယ်၊ အမေ အားလုံးကို ရင်ဆိုင်ပေးမယ်ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ပြောနေမိသည်။

ဆေးခန်းပြင်ပသို့ ထွက်လာသောအခါ ကောင်းကင်ယံတွင် တိမ်ထူထပ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ဒေါ်ခင်သန်း၏ ရင်ထဲတွင်မူ အလင်းရောင်တစ်ခု စတင် တောက်ပလာသည်။ သူမသည် သမီး၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ လမ်းဘေးရှိ သစ်ပင်ကြီးများမှာ လေတိုက်၍ ယိမ်းထိုးနေကြသော်လည်း သူမ၏ စိတ်ဓာတ်ကမူ ယခုအခါ မယိုင်လဲတော့ပေ။ လူမှုပတ်ဝန်းကျင်၏ ကဲ့ရဲ့သံများကို သူမ နားပိတ်ထားလိုက်သည်။ သူမအတွက် အရေးကြီးဆုံးမှာ သမီး၏ အသက်နှင့် ထိုရင်သွေးငယ်လေးသာ ဖြစ်တော့သည်။

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဒေါ်ခင်သန်းသည် သီရိကို နွေးထွေးသော စွပ်ပြုတ်တစ်ခွက် တိုက်ကျွေးသည်။ သီရိ၏ မျက်နှာတွင် မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်များ ပြန်လည် မြင်တွေ့လာရသည်။ ဒေါ်ခင်သန်းသည် သမီး၏ နဖူးကို အသာအယာ နမ်းလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ ငါတို့ ဒီမြို့ကနေ ထွက်သွားကြမယ် သမီး၊ ဘယ်သူမှ မသိတဲ့နေရာမှာ ငါတို့ အသစ်က ပြန်စကြမယ်။ သီရိသည် အမေ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ငိုကြွေးမိသည်။ ထိုငိုကြွေးခြင်းမှာ နာကျင်မှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ နားလည်ခွင့်လွှတ်မှုကြောင့် ရရှိသော ငြိမ်းချမ်းမှု ဖြစ်သည်။

လများ ကုန်လွန်သွားသောအခါ ဒေသသစ်တစ်ခုရှိ ခြံငယ်လေးထဲတွင် ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ ငိုသံက ပျံ့လွင့်လာသည်။ ဒေါ်ခင်သန်းသည် မြေးလေးကို ပွေ့ချီထားရင်း ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ လှပသော နေဝင်ချိန်ကို ကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ သိက္ခာကို သူမ ကိုယ်တိုင် ပြန်လည် တည်ဆောက်ခဲ့ပြီ။ ထိုသိက္ခာမှာ သူတစ်ပါး အမြင်တွင် ရှိနေသောအရာ မဟုတ်ဘဲ မိမိ၏ အမှန်တရားကို ရဲဝံ့စွာ ရင်ဆိုင်ရဲသော စိတ်ခွန်အားပင် ဖြစ်သည်။ သီရိသည် အမေ့ဘေးတွင် ရပ်ရင်း ကလေးလေးကို ကြည့်ကာ ပြုံးနေသည်။ သူတို့၏ ဘဝသည် ပြည့်စုံခြင်း မရှိသော်လည်း မေတ္တာတရားဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

အမှောင်ထုသည် ကမ္ဘာလောကကို စိုးမိုးလာသော်လည်း ထိုအိမ်ကလေးအတွင်း၌မူ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ မီးအိမ်ကလေးမှာ တောက်ပစွာ လင်းထိန်နေသည်။ ဒေါ်ခင်သန်းသည် တစ်ချိန်က ဖျက်ချရန် ကြိုးစားခဲ့သော ထိုအသက်ကလေး၏ လက်ချောင်းလေးများကို ကိုင်ထားရင်း ဘဝ၏ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့ပြီ။ အတိတ်၏ အမာရွတ်များမှာ ရှိနေဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း ထိုအမာရွတ်များကပင် သူတို့အား ပိုမို ခိုင်မာသော လူသားများ ဖြစ်လာစေခဲ့သည်။ ဇာတ်လမ်းသည် ဤနေရာတွင် ပြီးဆုံးသွားသော်လည်း သူတို့၏ မေတ္တာခရီးမှာမူ ထာဝရ ဆက်လက် တည်ရှိနေဦးမည် ဖြစ်သည်။