ရင်အနာရဆုံးဖြစ်ချိန်

 မိုးစက်မိုးပေါက်တို့က သွပ်မိုးပေါ်သို့ ခပ်စိပ်စိပ်လေး တဖျောက်ဖျောက်ခုန်ဆင်းနေကြသည်။ အခန်းကျဉ်းလေးအတွင်း၌ မှိန်ပျပျထွန်းညှိထားသော မီးအိမ်ရောင်သည် နံရံပေါ်ရှိ လူနှစ်ယောက်၏ အရိပ်ကို ရှည်လျားထွေပြားစွာ ခြယ်မှုန်းနေ၏။ စားပွဲဝိုင်းလေးပေါ်တွင် တည်ခင်းထားသော ထမင်းဟင်းတို့သည် အငွေ့တထောင်းထောင်း ထမထွက်တော့ဘဲ အေးစက်စပြုနေပြီဖြစ်သည်။ မေသက်သည် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသော မင်းသူ့ကို တိတ်တဆိတ် ငေးကြည့်နေမိသည်။ မင်းသူ၏ မျက်လုံးများက ဟင်းပန်းကန်ထဲတွင်သာ ဝဲလည်နေပြီး မေသက်၏ မျက်ဝန်းညိုညိုများကို ဆုံရန် ငြင်းဆန်နေသယောင်ရှိသည်။ ဤသည်မှာ သူတို့နှစ်ဦးကြားက ဝေးကွာခြင်း၏ အစပျိုးခြင်းလော။ သံယောဇဉ်၏ အမျှင်တန်းလေးများ တဖြည်းဖြည်း ပြတ်တောက်နေသည်ကို မေသက် ရင်နာနာဖြင့် ခံစားနေရသည်။ တစ်ချိန်က ဤစားပွဲဝိုင်းလေးသည် ရယ်မောသံများနှင့် စည်ကားခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုမူ တိတ်ဆိတ်ခြင်းကသာ အရှင်သခင်ဖြစ်နေသည်။ မေသက်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာချလိုက်ပြီး ခက်ခက်ခဲခဲပင် စကားကို စတင်လိုက်ရသည်။ မောင်... ဒီနေ့ အလုပ်မှာ ပင်ပန်းလာသလားဟင်။ မင်းသူက ပုခုံးကို တစ်ချက်တွန့်ပြကာ ခေါင်းကိုသာ အသာအယာညိတ်ပြသည်။ မေသက်၏ ရင်ထဲတွင် ဆူးတစ်ချောင်းအောင့်ခနဲ ဝင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဂရုစိုက်မှုတို့ ခေါင်းပါးလာသောအခါ စကားလုံးတို့သည်လည်း အဓိပ္ပာယ်မဲ့လာတတ်သည်ကို သူမ ကောင်းကောင်းကြီး သိလိုက်ပြီဖြစ်သည်။

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် မှောင်ရိပ်က ပိုမိုထူထပ်လာသည်။ လေပြင်းတစ်ချက်အဝှေ့တွင် ကုလားကာစများက တဖျတ်ဖျတ်လွင့်ကာ အခန်းထဲသို့ အအေးဓာတ်ကို သယ်ဆောင်လာသည်။ မေသက်သည် ထိုင်ခုံမှထကာ ပြတင်းပေါက်ကို ပိတ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း စိတ်အာရုံကမူ အတိတ်ဟောင်းများဆီသို့ လွင့်ပျံသွားခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်ခန့်က ဤကဲ့သို့ မိုးနှောင်းညတစ်ညတွင် မင်းသူသည် သူမ၏ လက်ကလေးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ ထာဝရလက်တွဲသွားမည်ဟု ကတိပြုခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က မင်းသူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် တောက်ပခဲ့သော အလင်းရောင်တို့သည် ယခုအခါ ဘယ်ဆီဘယ်ဝယ်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြသနည်း။ အချစ်ဆိုသည်မှာ နွေဦးတွင် ပွင့်သော ပန်းကဲ့သို့ပင် ခဏတာ လှပပြီး ဆောင်းဦးတွင် ကြွေလွင့်ရမည့် ကံကြမ္မာမျိုးရှိလေသလား။ မေသက်သည် ပြတင်းပေါက်မှန်သားပြင်ပေါ်တွင် စီးကျနေသော မိုးရေစက်များကို ကြည့်ရင်း မိမိ၏ ဘဝကိုလည်း ထိုရေစက်များကဲ့သို့ အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ စီးဆင်းနေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ သူမ ရင်ထဲ၌ မဖော်ပြနိုင်သော နာကျင်မှုတစ်ခုက တသိမ့်သိမ့် တိုးဝင်လာသည်။ ချစ်ခြင်းတရား၏ အဆုံးသတ်သည် နာကျင်မှုသက်သက်သာ ဖြစ်နေမည်ဆိုလျှင် အစကတည်းက ဘာကြောင့်များ ဆုံတွေ့ခဲ့ကြပါသနည်း။

ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ အိမ်အပြင်ဘက်က မိုးသံက ပိုမိုကျယ်လောင်လာသည်။ မင်းသူသည် စားပွဲမှထကာ ဆိုဖာပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း ဖုန်းကိုသာ အာရုံစိုက်နေသည်။ မေသက်ကမူ ထမင်းဝိုင်းကို သိမ်းဆည်းရင်း မင်းသူ့ကို တစ်ချက်တစ်ချက် ခိုးကြည့်မိသည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် မမြင်နိုင်သော တံတိုင်းကြီးတစ်ခု ခြားနေသကဲ့သို့ပင်။ မေသက်သည် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ပန်းကန်များကို ဆေးကြောနေစဉ် မျက်ရည်တစ်စက်က ပါးပြင်ပေါ်သို့ ပူခနဲ စီးကျလာသည်။ မိန်းမသားတစ်ယောက်၏ အလိုလိုသိစိတ်က တစ်ခုခုတော့ မှားယွင်းနေပြီဟု သတိပေးနေသည်။ မင်းသူ၏ အကြည့်များ၊ မင်းသူ၏ အမူအရာများနှင့် မင်းသူ၏ စကားလုံးများက သူမနှင့် ဝေးရာသို့ တဖြည်းဖြည်း ခြေလှမ်းပြင်နေကြသည်။ မေသက်သည် ပန်းကန်ဆေးခြင်းကို ခဏရပ်ကာ ရင်ဘတ်ကို ဖိထားမိသည်။ ရင်ထဲတွင် ဆို့တက်လာသော ဝေဒနာကို မြိုသိပ်ရန် ကြိုးစားနေရသော်လည်း အောင့်သက်သက်ဝေဒနာက လည်ချောင်းဝတွင် တစ်ဆို့နေသည်။

မိုးစဲသွားသော်လည်း သစ်ပင်များပေါ်မှ ရေစက်ကျသံများက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းနေဆဲဖြစ်သည်။ မေသက်သည် အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာသောအခါ မင်းသူက ကျောပေး၍ အိပ်ပျော်ဟန်ဆောင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် ကုတင်နားတွင် အသာအယာ ထိုင်လိုက်ပြီး မင်းသူ၏ ကျောပြင်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ တစ်ချိန်က ဤကျောပြင်သည် သူမအတွက် အလုံခြုံဆုံးသော ခိုလှုံရာဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ အစိမ်းသက်သက် ခံစားချက်ကိုသာ ပေးစွမ်းနေတော့သည်။ မေသက်သည် လက်ကိုဆန့်ကာ မင်းသူ၏ ပုခုံးကို ထိတွေ့ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း လေထဲတွင်ပင် လက်က တန့်သွားခဲ့သည်။ ငြင်းပယ်ခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းက သူမ၏ နှလုံးသားကို ညှဉ်းပန်းနေသည်။ ချစ်သူနှစ်ဦးကြားတွင် စကားမပြောဘဲ နေခြင်းသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကျယ်လောင်ဆုံးသော အော်ဟစ်သံဖြစ်ကြောင်း သူမ ယခုမှ ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်လာရသည်။ ည၏ အမှောင်ထုထဲတွင် မေသက်သည် မျက်လုံးများကို စုံမှိတ်ထားသော်လည်း အိပ်စက်ခြင်းက သူမထံသို့ ရောက်မလာခဲ့ပေ။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် နေရောင်ခြည်သည် အခန်းထဲသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသည်။ မေသက် နိုးလာသောအခါ ကုတင်တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် မင်းသူ မရှိတော့ပေ။ အိပ်ရာခင်းပေါ်ရှိ အရေးအကြောင်းများကသာ မင်းသူ ရှိခဲ့ဖူးကြောင်း သက်သေပြနေသည်။ မေသက်သည် အိမ်ရှေ့ခန်းသို့ ထွက်လာခဲ့သော်လည်း အိမ်လေးက တိတ်ဆိတ်လွန်းလှသည်။ မင်းသူသည် အလုပ်ကို စောစောထွက်သွားခဲ့ဟန်တူသည်။ စားပွဲပေါ်တွင်မူ စာရွက်တစ်ရွက်ကို အလေးတစ်ခုဖြင့် ဖိထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မေသက်၏ နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာသည်။ တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် ထိုစာရွက်ကို ကောက်ယူကြည့်လိုက်သောအခါ မင်းသူ၏ လက်ရေးလှလှလေးဖြင့် ရေးထားသော စာသားအချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မေသက်... ငါတို့ ခဏလောက် ခွဲနေကြရအောင်၊ ငါ့ကိုယ်ငါ ပြန်ဆန်းစစ်ဖို့ အချိန်လိုနေလို့ပါ... ဟူသော စကားလုံးများက မေသက်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဝေဝါးသွားသည်။ စာရွက်လေးက ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လွင့်ခနဲ ကျသွားသလို မေသက်၏ ကမ္ဘာလေးလည်း ပြိုလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

အိမ်လေးထဲတွင် မေသက်တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ နံရံပေါ်ရှိ နာရီသံက တချက်ချက်နှင့် သူမ၏ နာကျင်မှုကို လှောင်ပြောင်နေသယောင်ရှိသည်။ မေသက်သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် အားအင်ကုန်ခမ်းစွာ ထိုင်ချလိုက်မိသည်။ ချစ်ခဲ့ရသမျှ၊ ပေးဆပ်ခဲ့ရသမျှတို့သည် ဤစာတစ်စောင်ဖြင့်သာ အဆုံးသတ်သွားရမည်လော။ သူမ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် သူတို့နှစ်ဦး အတူတူ လျှောက်ခဲ့ဖူးသော လမ်းကလေးများ၊ အတူတူ ကြည့်ခဲ့ဖူးသော ရုပ်ရှင်များ၊ အတူတူ စားခဲ့ဖူးသော အစားအစာများက ရုပ်ရှင်ပြကွက်များကဲ့သို့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ အမှတ်တရဆိုသည်မှာ ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသလောက် နာကျင်စရာလည်း ကောင်းလှပါလားဟု သူမ တွေးမိသည်။ လူတစ်ယောက်ကို ချစ်မိခြင်းသည် မိမိ၏ နှလုံးသားကို တစ်ပါးသူလက်ထဲသို့ အပ်နှင်းလိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုသူက အချိန်မရွေး ခြေမွှဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည်ကို သူမ မေ့လျော့ခဲ့မိသည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာလာသော်လည်း မင်းသူ့ထံမှ မည်သည့်သတင်းစကားမျှ မကြားရတော့ပေ။ မေသက်သည် ဖုန်းကို ခဏခဏ ကြည့်မိသော်လည်း ဝင်လာသမျှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတိုင်းက မင်းသူ မဟုတ်ခဲ့ပါ။ သူမသည် အိမ်ထဲတွင်ပင် အချိန်ကုန်လွန်စေရင်း မင်းသူ၏ ပစ္စည်းများကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ ဗီရိုထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော မင်းသူ၏ အင်္ကျီနံ့လေးကပင် သူမကို ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးစေခဲ့သည်။ လွမ်းဆွတ်ခြင်းဆိုသည်မှာ သက်ရှိထင်ရှားရှိနေသော လူတစ်ယောက်ကို သေဆုံးသွားသူကဲ့သို့ တမ်းတနေရခြင်းဖြစ်ကြောင်း မေသက် ခံစားနေရသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းအောက်တွင် အရိပ်မည်းများ ပေါ်လာပြီး ပါးပြင်များလည်း ချောင်ကျသွားခဲ့သည်။ အစားအသောက်ဆိုသည်မှာလည်း သူမအတွက် ခါးသက်သော ဆေးဝါးများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

တစ်ညတွင် မေသက်သည် မင်းသူနှင့် ဆုံခဲ့ဖူးသော ပန်းခြံဟောင်းလေးသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ လေအေးအေးက သူမ၏ ကိုယ်လေးကို တိုးဝှေ့သွားသည်။ ပန်းခြံထဲတွင် စုံတွဲအချို့က ရယ်ရယ်မောမောဖြင့် လမ်းလျှောက်နေကြသည်ကို ကြည့်ရင်း မေသက်၏ ရင်ထဲတွင် မနာလိုစိတ်ထက် သနားစိတ်က ပို၍ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူတို့လည်း တစ်နေ့တွင် ငါ့ကဲ့သို့ နာကျင်ရဦးမည်လားဟု တွေးမိသည်။ မေသက်သည် သူတို့နှစ်ဦး အမြဲထိုင်လေ့ရှိသော ခုံတန်းလျားလေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ ခုံတန်းလျားပေါ်တွင် ရေးထွင်းထားသော သူတို့နှစ်ဦး၏ နာမည်အတိုကောက်လေးများက ယခုမူ အရောင်မှိန်လျက်ရှိသည်။ မေသက်သည် ထိုစာလုံးလေးများကို လက်ဖြင့် အသာအယာ ပွတ်သပ်ကြည့်မိသည်။ အရာအားလုံးက ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း ဤခုံတန်းလျားလေးကမူ မပြောင်းလဲဘဲ ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် မေသက်၏ အနောက်မှ ခြေသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမ ရင်ခုန်သံများ မြန်လာကာ မျှော်လင့်ချက်အလင်းတန်းလေး တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ မောင်လား... ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူမ မြင်လိုက်ရသည်မှာ သူစိမ်းတစ်ယောက်သာ ဖြစ်နေသည်။ မေသက်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မျက်ရည်များ ပြန်လည် ဝေ့သီလာပြန်သည်။ မျှော်လင့်ခြင်းသည် ငရဲတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သူမ ထပ်မံ သိရှိလိုက်ရပြန်သည်။ သူမသည် ခုံတန်းလျားမှထကာ အိမ်သို့ ပြန်ရန် ခြေလှမ်းပြင်လိုက်သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် သူမ၏ အရိပ်ကသာ သူမနောက်သို့ ထပ်ချပ်မကွာ လိုက်ပါလာသည်။ အထီးကျန်ခြင်းဆိုသည်မှာ လူမရှိသော နေရာတွင် နေရခြင်းမဟုတ်ဘဲ မိမိကို နားလည်သူမရှိသော ကမ္ဘာထဲတွင် နေထိုင်ရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် မေသက်သည် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချလိုက်သည်။ ဆွဲထား၍မရသော သံယောဇဉ်ကို ဖြတ်တောက်ရန် ကြိုးစားခြင်းကသာ သူမအတွက် အကောင်းဆုံးဖြစ်မည်ဟု တွေးမိသည်။ သူမသည် မင်းသူ၏ ကျန်ရှိနေသော ပစ္စည်းများကို သေတ္တာတစ်ခုထဲသို့ တစ်ခုချင်းစီ ထည့်လိုက်သည်။ ဓာတ်ပုံများ၊ လက်ဆောင်ပစ္စည်းများ၊ နှင့် မင်းသူ ရေးခဲ့ဖူးသော စာတိုလေးများ။ ထိုပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းနေစဉ် သူမ၏ နှလုံးသားက တဆစ်ဆစ် နာကျင်နေသော်လည်း မျက်ရည်မကျမိအောင် ထိန်းထားသည်။ အတိတ်ကို သေတ္တာထဲသို့ ထည့်ပိတ်လိုက်ခြင်းဖြင့် သူမ၏ နာကျင်မှုများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပါစေဟု ဆုတောင်းမိသည်။ အချစ်ဆိုသည်မှာ ပိုင်ဆိုင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ လွှတ်ပေးခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်ကို သူမ နားလည်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။

မိုးအနည်းငယ် ပြန်ရွာလာပြန်သည်။ မေသက်သည် သေတ္တာကို အခန်းထောင့်တွင် ထားခဲ့ကာ အိမ်အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ လေထုထဲတွင် မြေနံ့လေးက သင်းပျံ့နေသည်။ သူမသည် လမ်းမပေါ်တွင် ခေါင်းမော့ကာ လမ်းလျှောက်နေမိသည်။ မိုးရေစက်များက သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျဆင်းလာပြီး ပါးပြင်ပေါ်မှ နာကျင်မှုများကို ဆေးကြောပေးနေသယောင်ရှိသည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လွတ်လပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ နာကျင်မှု၏ အမြင့်ဆုံး အမှတ်သို့ ရောက်ပြီးသောအခါ လူတစ်ယောက်သည် တည်ငြိမ်ခြင်းကို ရရှိတတ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ မေသက်သည် ထိုတည်ငြိမ်ခြင်းကို စတင် ခံစားနေရပြီဖြစ်သည်။

လမ်းထိပ်သို့ ရောက်သောအခါ မေသက်သည် နောက်သို့ တစ်ချက်မျှ ပြန်လှည့်မကြည့်ဘဲ ရှေ့သို့သာ ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ အနောက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော အိမ်လေးနှင့် နာကျင်စရာ အတိတ်များသည် မိုးမှောင်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ ရင်အနာရဆုံးဖြစ်ချိန်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီးသောအခါ ပိုမိုခိုင်မာသော နှလုံးသားတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ရမည်ဟု သူမ ယုံကြည်သည်။ လောကကြီးတွင် အမှောင်ထုသည် ထာဝရ မတည်မြဲနိုင်ဘဲ တစ်နေ့တွင် မိုးသောက်အလင်းရောင်သည် မုချ ရောက်ရှိလာမည်သာ ဖြစ်သည်။ မေသက်၏ ခြေလှမ်းများက ပိုမို သွက်လက်လာပြီး သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည်ပွင့်လန်းမည့် မျှော်လင့်ချက် ပန်းကလေးတစ်ပွင့်ကို မြေတောင်မြှောက်ရင်း ရှေ့သို့သာ လှမ်းမျှော်ကြည့်လိုက်ပါတော့သည်။