အဖေမရှိသည့်ကိုယ်ဝန်
အဖေမရှိသည့် ကိုယ်ဝန်
အခန်း (တစ်)
အန်ချင်စိတ်က လည်ချောင်းဝမှာ တစ်ဆို့နေသည်။ မနက်ခင်းတိုင်း ရင်ဆိုင်နေရသော ဤဝေဒနာက ကျွန်မအတွက်တော့ ကျိန်စာတစ်ခုလိုပင်။ မှန်ထဲမှာ ပေါ်နေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ မျက်နှာက ဖျော့တော့လို့။ ပါးပြင်တွေက ချောင်ကျနေပြီး မျက်လုံးအိမ်တွေကတော့ အိပ်ရေးပျက်လွန်းလို့ ညိုမှောင်နေပြီ။ ဗိုက်ကလေးက အနည်းငယ် သိသိသာသာ ပူထွက်လာခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ လက်ဖဝါးနဲ့ အသာအယာ ပွတ်သပ်ကြည့်မိတော့ အတွင်းထဲက သက်ရှိလေးက ငြိမ်သက်နေဆဲ။
"နွေ... ထမင်းစားရအောင်လေ"
အစ်မဖြစ်သူ မနှင်းရဲ့ အသံက တံခါးအပြင်ဘက်က ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျွန်မ သက်ပြင်းကို အသာချလိုက်ပြီး မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်ရ၏။ ဒီအိမ်ထဲမှာ ကျွန်မနဲ့ မနှင်း နှစ်ယောက်တည်း ရှိတာတောင် အိမ်က အရမ်းကို ခြောက်ကပ်နေသလိုပဲ။ အပြင်မှာတော့ မိုးတွေက တဖွဲဖွဲရွာနေတယ်။ မိုးစက်တွေက ပြတင်းပေါက်မှန်ကို ရိုက်ခတ်နေတဲ့ အသံက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို အပ်နဲ့ ထိုးနေသလို ခံစားရစေတယ်။
အခန်း (နှစ်)
လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးလလောက်က ဒီအချိန်ဆို ကျွန်မရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားမယ့်သူ ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ မင်းခန့်။ သူက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာဦးအစလိုပဲ။ သူ့ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ အပြုံးတွေ၊ ဂရုစိုက်မှုတွေအောက်မှာ ကျွန်မဟာ ကလေးတစ်ယောက်လို ပျော်ရွှင်ခဲ့ဖူးတယ်။ "နွေရယ်... ကိုယ်တို့ တစ်သက်လုံး အတူတူ နေသွားကြမယ်နော်" လို့ သူ ကတိပေးခဲ့တာတွေကို အခုထိ နားထဲမှာ ကြားယောင်နေမိတုန်း။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်က ရိုးရှင်းပေမဲ့ နက်ရှိုင်းတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ကိုယ်ဝန်ရှိပြီလို့ သိလိုက်ရတဲ့နေ့က ကျွန်မ ကြောက်ရွံ့မှုထက် ပျော်ရွှင်မှုက ပိုခဲ့တယ်။ မင်းခန့်ကို ပြောပြဖို့ ဖုန်းဆက်ခဲ့ပေမဲ့ အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး သူဟာ လေထဲကို ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သလိုပဲ။
အခန်း (သုံး)
စောင့်နေခဲ့တာ ရက်တွေကနေ လတွေအထိ ကြာလာခဲ့တယ်။ Messenger မှာ ပို့ထားတဲ့ စာတွေက "Seen" ပြနေပေမဲ့ ဘာပြန်စာမှ မလာခဲ့ဘူး။ ဖုန်းခေါ်ရင်လည်း စက်ပိတ်ထားတယ်ပဲ အမြဲပြောနေခဲ့တာ။ ကျွန်မရဲ့ တစ်နေ့တာဟာ ဖုန်းမျက်နှာပြင်လေးကို ကြည့်ရင်း၊ မင်းခန့်ဆီက အကြောင်းပြန်မလားဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်လေးနဲ့ပဲ ကုန်ဆုံးခဲ့ရတယ်။ လူမှုပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ ကဲ့ရဲ့သံတွေ၊ အိမ်နီးချင်းတွေရဲ့ စူးစမ်းတဲ့ အကြည့်တွေကို ကျွန်မ အံကြိတ်ခံခဲ့တယ်။ မနှင်းကတော့ "စိတ်မပူနဲ့ နွေ၊ အစ်မရှိတယ်... အဲ့ဒီလို တာဝန်မယူတဲ့ ယောက်ျားကို မေ့လိုက်စမ်းပါ" လို့ အမြဲအားပေးတတ်တယ်။ မနှင်းသာ ဘေးမှာ မရှိရင် ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေမိမှာ အကြိမ်ကြိမ်ပါပဲ။
အခန်း (လေး)
ဒီနေ့တော့ ဗိုက်က အတော်လေး အောင့်လာတာနဲ့ မနှင်း အပြင်သွားတုန်း သူထားခဲ့တဲ့ ဆေးအိတ်ထဲမှာ အကိုက်အခဲပျောက်ဆေး ရှာမိတယ်။ ဆေးအိတ်ကို မွှေနှောက်ရင်း အိတ်ကပ်အောက်ခြေက ဖုန်းအဟောင်းလေး တစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲ့ဒါ မင်းခန့်ရဲ့ ဖုန်းအပိုလေးပဲ။ သူ ကျွန်မတို့အိမ်မှာ မေ့ကျန်ခဲ့တယ် ထင်ပြီး ဖွင့်ကြည့်မိတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားခဲ့ရတယ်။ ဖုန်းထဲမှာ မနှင်းနဲ့ မင်းခန့်တို့ ပို့ထားတဲ့ စာတိုတွေ။
"မင်း သူ့အနားက ထွက်သွားရင် ငါ မင်းကို ပိုက်ဆံ သိန်းငါးဆယ် ပေးမယ်။ နွေက ငါ့ညီမ... သူ့ကို ငါ့လက်ထဲမှာပဲ ထားချင်တယ်။ မင်းလို လူတန်းစားမျိုးနဲ့ ငါ မပေးစားနိုင်ဘူး။ သူ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဆိုတာလည်း မင်း သိစရာမလိုဘူး။ ထွက်သွားလိုက်တော့။"
အဲ့ဒါ မနှင်း ပို့ထားတဲ့စာ။ နောက်ပြီး မင်းခန့်ရဲ့ ပြန်စာ... "ကျွန်တော် နွေ့ကို တကယ်ချစ်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အမေရဲ့ ဆေးကုသစရိတ်က အရေးကြီးနေလို့ပါ။ ကျွန်တော် ထွက်သွားပေးပါ့မယ်။ နွေ့ကို စောင့်ရှောက်ပေးပါ..."
အခန်း (ငါး)
နှလုံးသားထဲမှာ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မကို အချစ်ဆုံးဆိုတဲ့ အစ်မအရင်းက ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာလား။ ကျွန်မကို ဂရုစိုက်သလိုလိုနဲ့ နောက်ကွယ်မှာ မင်းခန့်ကို မောင်းထုတ်ခဲ့တာလား။ ကျွန်မ လက်တွေ တုန်ယင်လာတယ်။ အသက်ရှူရတာ ကျပ်လာတယ်။ ဒီဗိုက်ထဲက ကလေးက အဖေမရှိတာ မဟုတ်ဘူး၊ အဖေကို မောင်းထုတ်ခံလိုက်ရတာ။ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ အနီးဆုံးလူက ကျွန်မကို ဓားနဲ့ နောက်ကျောကနေ ထိုးလိုက်တာပဲ။
အခန်း (ခြောက်)
မနှင်း အိမ်ပြန်ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ဖုန်းကို ကိုင်ပြီး ဧည့်ခန်းမှာ ထိုင်နေမိတယ်။
"နွေ... ဘာဖြစ်လို့လဲ မျက်နှာလည်း မကောင်းဘူး"
မနှင်းက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ကျွန်မနား တိုးလာတယ်။ ကျွန်မ ဖုန်းကို သူ့ရှေ့ ချပေးလိုက်တော့ သူ့မျက်နှာ သွေးဆုတ်ဖြူလျော့သွားတယ်။
"ဒါ... ဒါက ဘာလဲ မနှင်း။ ဘာလို့လဲ? ဘာလို့ ကျွန်မကို ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရတာလဲ?"
ကျွန်မ အော်ဟစ်ငိုယိုမိတယ်။ အသံတွေက တုန်ခရင်နေပြီး ရင်ဘတ်ထဲက နာကျင်မှုက အပြောနဲ့ ဖော်ပြလို့ မရနိုင်တော့ဘူး။
"ငါ... ငါက ညည်း ကောင်းစားဖို့ လုပ်တာပါ။ အဲ့ဒီလို ဆင်းရဲတဲ့ ကောင်နဲ့ ညည်း ဘယ်လို လုပ်စားမလဲ။ ငါ့မှာ ညည်းပဲ ရှိတာလေ... ညည်း သူနဲ့ ပါသွားရင် ငါ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့မှာပေါ့"
မနှင်းရဲ့ အဖြေက ကျွန်မကို ပိုပြီး ထုံထိုင်းသွားစေတယ်။ အတ္တ...။ သူ့ရဲ့ အထီးကျန်မှာ ကြောက်တဲ့ အတ္တကြောင့် ကျွန်မရဲ့ ဘဝနဲ့ ကလေးရဲ့ အနာဂတ်ကို ရိုက်ချိုးပစ်ခဲ့တာ။
အခန်း (ခုနစ်)
အခုတော့ ကျွန်မ မနှင်းရဲ့ အိမ်ကနေ ထွက်လာခဲ့ပြီ။ ဘယ်ကိုသွားရမလဲ မသိပေမဲ့ ဒီလို သစ္စာဖောက်မှုတွေ ပြည့်နေတဲ့ အမိုးအောက်မှာ တစ်စက္ကန့်တောင် ထပ်မနေချင်တော့ဘူး။ မင်းခန့်ကိုလည်း ကျွန်မ ပြန်မရှာတော့ဘူး။ ပိုက်ဆံအတွက်နဲ့ ကိုယ့်ချစ်သူနဲ့ ကလေးကို စွန့်လွှတ်သွားတဲ့သူဟာလည်း တန်ဖိုးမရှိသလို၊ အတ္တအတွက်နဲ့ ညီမအရင်းကို လိမ်ညာတဲ့သူဟာလည်း အစ်မလို့ ခေါ်ဖို့ မထိုက်တန်တော့ဘူး။
မိုးရေထဲမှာ လမ်းလျှောက်နေရင်း ဗိုက်ကလေးကို အသာအယာ ဖိထားမိတယ်။ "ကလေး... မင်းမှာ အဖေ မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ သန်မာတဲ့ အမေ တစ်ယောက်ရှိတယ်။ လောကကြီးက ရက်စက်တတ်ပေမဲ့ တို့နှစ်ယောက် အတူတူ ရင်ဆိုင်ကြမယ်နော်" လို့ စိတ်ထဲကနေ ပြောနေမိတယ်။ မျက်ရည်တွေက မိုးရေနဲ့အတူ ရောနှောစီးကျနေပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ခြေလှမ်းတွေကတော့ အရင်ကထက် ပိုခိုင်မာနေခဲ့ပြီ။
သင်ခန်းစာ - တစ်ခါတရံမှာ ကျွန်မတို့ကို အနာကျင်စေဆုံးလူဟာ ရန်သူမဟုတ်ဘဲ ကျွန်မတို့ အချစ်ရဆုံးနဲ့ အယုံကြည်ရဆုံး လူသားတွေပဲ ဖြစ်နေတတ်တယ်။ လူတစ်ယောက်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခြင်းဟာ ကိုယ့်ရင်ဘတ်ကို ဓားအပ်လိုက်ခြင်းနဲ့ အတူတူပါပဲ။