မိန်းမမှားခဲ့တဲ့ည
မိန်းမမှားခဲ့တဲ့ည
အခန်းတစ်
အပြင်မှာ မိုးတွေသည်းထန်စွာရွာနေတယ်။ ပြတင်းပေါက်မှန်သားပေါ်ကို ရိုက်ခတ်နေတဲ့ မိုးစက်သံတွေက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို အပ်နဲ့ထိုးသလို တစစ်စစ်နာကျင်စေတယ်။ အခန်းထဲမှာတော့ မှောင်မည်းလို့။ စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ မေသူ့ရဲ့ ဓာတ်ပုံလေးကို ကျွန်တော် ငေးကြည့်နေမိတယ်။ ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်ခဲ့တာ သုံးနှစ်ရှိပြီ။ အဲဒီသုံးနှစ်လုံးလုံး ကျွန်တော် သူမကို ကမ္ဘာမှာ အပျော်ဆုံး မိန်းမသားတစ်ယောက် ဖြစ်စေချင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အားလုံးက ပြာပုံအတိ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အလွန်အမင်း ယုံကြည်တတ်တဲ့ စိတ်၊ ဒေါသကို မထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အကျင့်ကပဲ ကျွန်တော့်ဘဝကို အမှောင်ချလိုက်တာလား။
အခန်းနှစ်
မေသူက စကားနည်းတဲ့ မိန်းကလေးပါ။ ကျွန်တော် ဘာပဲလုပ်လုပ် သူမက အမြဲပြုံးပြီး ကြိုဆိုတတ်တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အလုပ်တွေ အဆင်မပြေလို့ စိတ်ညစ်နေတဲ့ အချိန်တွေမှာတောင် သူမက "ကိုကို အဆင်ပြေသွားမှာပါ၊ မေရှိတယ်လေ" လို့ အမြဲအားပေးတတ်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အချစ်က ခိုင်မြဲတယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့မိတယ်။ သူမက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အရာအားလုံးထက် အဖိုးတန်တဲ့ ရတနာတစ်ပါးပါ။ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလလောက်ကစပြီး သူမရဲ့ အမူအရာတွေက တစ်မျိုး ပြောင်းလဲလာခဲ့တယ်။ ဖုန်းကို ခဏခဏ ခိုးကြည့်တာမျိုး၊ ကျွန်တော် အိမ်ပြန်နောက်ကျရင် သူမက အပြင်က ပြန်လာတတ်တာမျိုးတွေ ရှိလာတယ်။
အခန်းသုံး
အဲဒီညက ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အဆိုးဆုံးညပေါ့။ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ဖုန်းဆက်ပြီး မေသူ့ကို မြို့ထဲက ဟိုတယ်တစ်ခုရဲ့ ကော်ဖီဆိုင်မှာ အမျိုးသားတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့တယ်လို့ ပြောလာတယ်။ ကျွန်တော် မယုံနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်တိုင်သွားကြည့်မှ ဖြစ်မယ်ဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့မိတယ်။ ဟိုရောက်တော့ ကော်ဖီဆိုင်ထဲမှာ မဟုတ်ဘဲ ဟိုတယ်ရဲ့ အပေါ်ထပ်ကို တက်သွားတဲ့ ဓာတ်လှေကားထဲမှာ မေသူရယ်၊ အသက်ကြီးကြီး အမျိုးသားတစ်ယောက်ရယ်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်က တော်တော်လေး ရင်းနှီးပုံရတယ်။ မေသူက အဲဒီလူရဲ့ လက်မောင်းကို ကိုင်ထားတယ်။ ကျွန်တော့် ရင်ဘတ်ထဲမှာ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားသလိုပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် သူတို့ဆီကို ပြေးမသွားဘဲ နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ခဲ့မိတယ်။
အခန်းလေး
အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ကျွန်တော် အရက်တွေ အလွန်အကျွံသောက်ပြီး သူမအလာကို စောင့်နေခဲ့တယ်။ မေသူ အိမ်ပြန်ရောက်လာတဲ့ အချိန်မှာတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒေါသတွေက ထိန်းမနိုင်တော့ဘူး။ "နင် ဘယ်က ပြန်လာတာလဲ" လို့ ကျွန်တော် အော်မေးမိတယ်။ သူမ မျက်နှာ ပျက်သွားတယ်။ "မေ... အလုပ်ကိစ္စလေး ရှိလို့ပါ ကိုကို" တဲ့။ လိမ်လိုက်တာ။ မျက်တောင်မခတ်ဘဲ လိမ်နေတဲ့ သူမကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် စက်ဆုပ်မိသွားတယ်။ အဲဒီညက ကျွန်တော် သူမကို အဆိုးဆုံး စကားလုံးတွေနဲ့ ဆဲဆိုခဲ့တယ်။ "နင်လို မိန်းမမျိုးကို ငါ့ဘဝထဲ ခေါ်သွင်းခဲ့တာ မှားပြီ" လို့ ကျွန်တော် ပြောခဲ့မိတယ်။ သူမက ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ငိုပဲငိုနေခဲ့တယ်။ "ကိုကို... မေ ရှင်းပြပါရစေ" လို့ တောင်းပန်နေတဲ့ သူမရဲ့ လက်တွေကို ကျွန်တော် ခါထုတ်ပစ်ခဲ့တယ်။
အခန်းငါး
နောက်ရက်တွေမှာ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ စကားပြောသံတွေ ပျောက်ဆုံးသွားတယ်။ ကျွန်တော်က သူမကို လုံးဝ အဖတ်မလုပ်တော့ဘူး။ သူမ ပို့တဲ့ စာတွေကို ကြည့်ပြီး ပြန်စာမပို့ဘူး။ ဖုန်းခေါ်ရင်လည်း မကိုင်ဘူး။ ကျွန်တော့် စိတ်ထဲမှာတော့ သူမဟာ ဖောက်ပြန်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပဲ။ တစ်ပတ်လောက် ကြာတော့ သူမ အိမ်ကနေ ဆင်းသွားခဲ့တယ်။ "ကိုကို စိတ်အေးသွားမှ မေ ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်" ဆိုတဲ့ စာတိုလေး တစ်စောင်ပဲ ချန်ထားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။ သူမ မရှိရင် ပိုအေးတာပဲလို့တောင် တွေးမိခဲ့သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ နှလုံးသားထဲမှာတော့ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေခဲ့တာ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ပဲ သိတယ်။
အခန်းခြောက်
တစ်လလောက် ကြာတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်တော့်ဆီကို ရှေ့နေတစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။ "မေသူရဲ့ နောက်ဆုံးဆန္ဒအရ ဒါကို လာပေးတာပါ" တဲ့။ ကျွန်တော့် လက်ထဲကို စာအိတ်တစ်အိတ် ကမ်းပေးတယ်။ စာအိတ်ထဲမှာ မေသူ့ရဲ့ ဆေးစစ်ချက်မှတ်တမ်းတွေနဲ့ တရားဝင် စာချုပ်အချို့ ပါလာတယ်။ မေသူမှာ ဦးနှောက် အကျိတ်ရောဂါ ရှိနေတာ ကြာပြီတဲ့။ ခွဲစိတ်ဖို့အတွက် ငွေအများကြီး လိုနေတာ။ သူမက ကျွန်တော့်ကို စိတ်မညစ်စေချင်လို့ ဘာမှမပြောဘဲ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာ။ အဲဒီညက သူမ တွေ့ခဲ့တဲ့ လူက သူမရဲ့ ကွဲကွာနေတဲ့ ဖခင်ဖြစ်သူပဲ။ သူမ ခွဲစိတ်ဖို့ ငွေသွားတောင်းခဲ့တာ။ ဖခင်ဖြစ်သူက သူမကို ပြန်ဂရုစိုက်ဖို့ ကြိုးစားနေချိန်မှာ ကျွန်တော်ကတော့ သူမကို အထင်လွဲပြီး နှင်ထုတ်ခဲ့မိတယ်။ အဆိုးဆုံးကတော့... မေသူ ခွဲစိတ်မှု မအောင်မြင်ဘဲ မနေ့ကပဲ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီတဲ့။
အခန်းခုနစ်
ကျွန်တော့် ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားခဲ့ပြီ။ သူမကို ဆဲဆိုခဲ့တဲ့ စကားလုံးတွေ၊ သူမရဲ့ မျက်ရည်တွေကို ဂရုမစိုက်ခဲ့တဲ့ အချိန်တွေက ကျွန်တော့်ကို ပြန်ပြီး သတ်နေသလိုပဲ။ "ကိုကို... မေ ရှင်းပြပါရစေ" ဆိုတဲ့ သူမရဲ့ အသံလေးက နားထဲမှာ ဝဲနေတုန်း။ ကျွန်တော် သူမကို ယုံကြည်ခဲ့သင့်တယ်။ ကျွန်တော် သူမကို မေးခဲ့သင့်တယ်။ "မိန်းမမှားခဲ့တဲ့ည" လို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာ... တကယ်တော့ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်ကသာ "မှားယွင်းတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်" ကို ချခဲ့တာပါ။ အခုတော့ နောင်တတွေနဲ့အတူ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်ဘဝမှာ မေသူ မရှိတော့ဘူး။
သင်ခန်းစာ - တစ်ခါတစ်ရံမှာ မျက်စိနဲ့မြင်တာထက် နှလုံးသားနဲ့ ခံစားကြည့်ဖို့ ပိုအရေးကြီးပါတယ်။ အမှန်တရားကို မသိဘဲ ဆုံးဖြတ်ချက်ချမိခြင်းဟာ တစ်ဘဝလုံးစာ နောင်တတွေကို ဖိတ်ခေါ်ခြင်းပါပဲ။