ငါ့ရည်းစား သူများနဲ့ ညားပြီလေ

 ငါ့ရည်းစား သူများနဲ့ ညားပြီလေ

မင်္ဂလာခန်းမတစ်ခုလုံးရဲ့ ဆူညံသံတွေကြားမှာ ကျွန်တော်ဟာ လူပိုတစ်ယောက်လို ရပ်နေမိတယ်။ ပန်းရောင်စုံတွေနဲ့ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ စင်မြင့်ထက်မှာ သူ... ကျွန်တော် အသက်ထက် ချစ်ရတဲ့ နွေနွေဟာ တခြားယောင်္ကျားတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ကို တွဲထားတယ်။ သူ ဝတ်ထားတဲ့ မင်္ဂလာဝတ်စုံဖြူဖြူလေးက တောက်ပလွန်းလို့ ကျွန်တော့်မျက်ဝန်းတွေ ကျိန်းစပ်လာရတယ်။ "ငါ့ရည်းစား သူများနဲ့ ညားပြီလေ" ဆိုတဲ့ အသိက ရင်ဘတ်ထဲကို သံပူနဲ့ အထိုးခံလိုက်ရသလိုပါပဲ။

ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အချစ်ဦးသက်တမ်းက ခုနစ်နှစ်တိတိ ရှိခဲ့တာပါ။ တက္ကသိုလ်ကျောင်းတော်ကြီးရဲ့ သစ်ပုတ်ပင်အောက်မှာ၊ မိုးရွာတဲ့ညနေခင်းတွေမှာ၊ ဆိုင်ကယ်အစုတ်လေးတစ်စီးနဲ့ မြို့အနှံ့ လျှောက်သွားခဲ့တဲ့ အချိန်တွေမှာ ကျွန်တော်တို့ဟာ ကမ္ဘာမှာ အပျော်ဆုံးလူတွေ ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်တော် ပေးနိုင်တာဆိုလို့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနဲ့ ကတိစကားတွေပဲ ရှိခဲ့တာပါ။ "နွေနွေ့ကို တစ်သက်လုံး စောင့်ရှောက်ပါ့မယ်" ဆိုတဲ့ ကတိက အခုတော့ လေထဲမှာ ပျယ်လွင့်သွားတဲ့ မီးခိုးငွေ့တွေလိုပဲ။

လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လက အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ နွေနွေ့ရဲ့ အဖေဟာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းမှာ အလိမ်ခံလိုက်ရပြီး အကြွေးတွေ နွံနစ်ခဲ့တယ်။ အိမ်ကိုပါ သိမ်းမယ့်အဆင့် ရောက်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ နွေနွေ့မိသားစုကို ကူညီနိုင်တဲ့သူက အခု စင်ပေါ်မှာ နွေနွေ့လက်ကို ကိုင်ထားတဲ့ သူဌေးသား ကိုအောင်သူပဲ ရှိခဲ့တာ။ ကျွန်တော်ကတော့ သာမန်ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်း တစ်ယောက်၊ လစာလေးနဲ့ ရုန်းကန်နေရသူ။ နွေနွေ ကျွန်တော့်ကို လာပြောတုန်းက သူ ငိုနေခဲ့တယ်။ "ကိုကို... နွေနွေ ဘာလုပ်ရမလဲ" တဲ့။

အဲဒီညက ကျွန်တော် တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ခဲ့ဘူး။ နွေနွေ့ကို လက်လွှတ်ရမှာထက် နွေနွေ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်မှာကို ကျွန်တော် ပိုကြောက်တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတ္တအတွက်နဲ့ သူ့ဘဝကို မဖျက်ဆီးချင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်တယ်။ နွေနွေ ကျွန်တော့်ကို မုန်းသွားအောင် လုပ်ဖို့ပဲ။ ဒါမှ သူ စိတ်သန့်သန့်နဲ့ ဟိုဘက်ကို ပါသွားနိုင်မှာ။

ကျွန်တော် နွေနွေ့ဖုန်းတွေကို မကိုင်တော့ဘူး။ Facebook ကနေ ပို့တဲ့စာတွေကို Seen ပြပြီး ပြန်မဖြေဘူး။ တစ်ပတ်လောက် ကြာတော့ သူ ကျွန်တော့်အိမ်ရှေ့အထိ ရောက်လာတယ်။ မျက်လုံးလေးတွေ မို့အစ်လို့။ "ကိုကို... ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်၊ နွေနွေ ဘာမှားလို့လဲ" လို့ မေးတဲ့အခါ ကျွန်တော် ရင်ထဲမှာ သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်နေပေမယ့် မျက်နှာကိုတော့ ခပ်တင်းတင်းပဲ ထားလိုက်တယ်။

"ငါ မင်းကို ငြီးငွေ့ပြီ နွေနွေ။ မင်းတို့ အိမ်အခြေအနေတွေ ကြားရတာ ငါ့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်တယ်" လို့ ပြောလိုက်တဲ့ စကားက ကျွန်တော့်လျှာကို လှီးဖြတ်လိုက်သလိုပါပဲ။ နွေနွေဟာ အံ့သြတုန်လှုပ်သွားပြီး "ကိုကို... ဒါ တကယ်ပြောနေတာလား" လို့ တုန်တုန်ယင်ယင် မေးခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် စိတ်မရှည်သလို ဟန်ဆောင်ပြီး "အေး... တကယ်ပြောတာ၊ နောက်ကို ငါ့ဆီ မလာနဲ့တော့" လို့ ပြောပြီး တံခါးကို ပိတ်ချလိုက်တယ်။ တံခါးနောက်ကွယ်မှာ ကျွန်တော် ဒူးထောက်ပြီး ပါးစပ်ကို လက်နဲ့ပိတ်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးခဲ့တာကို သူ မသိခဲ့ဘူး။

အဲဒီနောက်ပိုင်း သူ ကျွန်တော့်ကို အကြိမ်ကြိမ် ဖုန်းခေါ်ပေမယ့် ကျွန်တော် လုံးဝ မကိုင်ခဲ့ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ သူ လက်လျှော့သွားခဲ့တယ်။ လပိုင်းအကြာမှာပဲ ကိုအောင်သူနဲ့ လက်ထပ်တော့မယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားရတယ်။ ကျွန်တော် နာကျင်ရပေမယ့် နွေနွေ့ဘဝ ပြေလည်သွားတော့မယ်ဆိုတဲ့ အသိနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖြေသိမ့်ခဲ့တယ်။

ဒီနေ့ မင်္ဂလာခန်းမထဲမှာ ကျွန်တော် လူအုပ်ကြားထဲကနေ သူ့ကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ သူကတော့ ကျွန်တော့်ကို မမြင်ပါဘူး။ ဂုဏ်သရေရှိ လူကြီးမင်းတွေကြားမှာ သူဟာ အရုပ်မလေးတစ်ရုပ်လို ငြိမ်သက်နေတယ်။ အခမ်းအနားပြီးလို့ ဧည့်သည်တွေ နှုတ်ဆက်တဲ့အချိန်မှာတော့ ကျွန်တော်တို့ မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားခဲ့တယ်။

သူ့မျက်ဝန်းထဲမှာ နာကျင်မှုတွေ၊ မေးခွန်းထုတ်မှုတွေနဲ့ အမုန်းတရားအချို့ကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အဝေးကနေပဲ ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး ခန်းမထဲကနေ ခပ်မြန်မြန် ထွက်လာခဲ့တယ်။ အပြင်မှာ မိုးတွေ သည်းကြီးမည်းကြီး ရွာနေတယ်။ ရင်ဘတ်ထဲက အလုံးကြီးက နင့်ကန်တက်လာပြီး လမ်းဘေးမှာတင် ကျွန်တော် ရပ်ငိုမိတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ ဖုန်းထဲကို Message တစ်စောင် ဝင်လာတယ်။ နွေနွေ့ဆီကပါ။

"ကိုကို... ကိုကို လုပ်ခဲ့တာတွေ အားလုံးကို နွေနွေ သိပါတယ်။ ကိုကို့သူငယ်ချင်းဆီက အားလုံး ကြားပြီးပါပြီ။ နွေနွေ့ကို ကယ်တင်ချင်လို့ ကိုကို လူဆိုးလုပ်ခဲ့တာမလား။ ဒါပေမယ့် ကိုကို မှားသွားတယ်။ နွေနွေက ကိုကိုနဲ့အတူ ဆင်းရဲခံဖို့ အသင့်ရှိခဲ့တာပါ။ အခုတော့ နွေနွေ ပြန်လှည့်လာလို့ မရတော့ဘူး။ ကိုကို ဖြစ်စေချင်တဲ့အတိုင်း နွေနွေ ပျော်အောင် နေပါ့မယ်။ ဒါပေမယ့် နွေနွေ့နှလုံးသားကတော့ ဒီနေ့မှာပဲ သေဆုံးသွားပါပြီ။"

ကျွန်တော် ဖုန်းကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားမိတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စတေးမှုဟာ သူ့အတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝတစ်ခု ဖြစ်စေမယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် တကယ်တော့ ကျွန်တော်ဟာ သူ့ကိုရော ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပါ သတ်ပစ်လိုက်တာပဲ။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝမှာ အစားထိုးလို့ မရတဲ့အရာက ပိုက်ဆံမဟုတ်ဘဲ နားလည်မှုနဲ့ အတူတူ ရုန်းကန်လိုစိတ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ အရာအားလုံး နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။

စင်ပေါ်က တောက်ပနေတဲ့ မီးဆိုင်းတွေအောက်မှာ သူဟာ သူဌေးကတော် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော်ကတော့ မိုးရေထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တဲ့ လူရှုံးသမားပေါ့။ ချစ်သူသက်တမ်း ခုနစ်နှစ်ဆိုတာ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ အလှီးခံလိုက်ရသလို နာကျင်မှုမျိုးနဲ့ အဆုံးသတ်သွားခဲ့တယ်။ "ငါ့ရည်းစား သူများနဲ့ ညားပြီလေ" ဆိုတဲ့ စကားကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တိုးတိုးလေး ပြောရင်း မှောင်မည်းနေတဲ့ လမ်းမပေါ်မှာ ကျွန်တော် ခြေဦးတည့်ရာ လျှောက်သွားနေမိတော့တယ်။

သင်ခန်းစာ - အချစ်တစ်ခုမှာ ကိုယ်တိုင်ဆုံးဖြတ်ပြီး စတေးလိုက်ခြင်းဟာ တဖက်လူအတွက် အကောင်းဆုံး ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ တစ်ခါတစ်ရံမှာ အမှန်တရားကို အတူတူ ရင်ဆိုင်ခြင်းကသာ အစစ်မှန်ဆုံးသော အချစ်ဖြစ်ပါတယ်။ လူတစ်ယောက်ကို ချစ်တယ်ဆိုရင် သူ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့်ကို မလုယူပါနဲ့။