တဏှာရူးပထွေးနဲ့အတူနေရတဲ့ည
တဏှာရူးပထွေးနဲ့အတူနေရတဲ့ည
အခန်း () အိမ်ဆိုတဲ့ ငရဲခန်းရဲ့ အစ
အပြင်မှာ မိုးတွေသည်းထန်စွာ ရွာနေတယ်။ သွပ်မိုးပေါ်ကို ကျတဲ့ မိုးစက်သံတွေက ကျွန်မရဲ့ ရင်ခုန်သံထက်တောင် ပိုကျယ်နေသလိုပဲ။ အခန်းထောင့်က မှောင်ရိပ်ထဲမှာ ထိုင်နေရင်း ကျွန်မ လက်ဖျားတွေ အေးစက်နေမိတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က အဖေဆုံးပြီးနောက်ပိုင်း အမေဟာ ဦးမောင်မောင်ဆိုတဲ့ လူကို အိမ်ပေါ်ခေါ်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ကျွန်မရဲ့ လုံခြုံမှုဆိုတဲ့ စကားလုံးဟာ အဘိဓာန်ထဲမှာတင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တာ။ "သမီး... ညည်းပထွေးက လူကောင်းပါအေ၊ ငါတို့သားအမိကို လုပ်ကျွေးမယ့်သူ ရှိတာပဲ ကျေးဇူးတင်လှပြီ" လို့ အမေ အမြဲပြောလေ့ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမေ မမြင်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် မမြင်ချင်ဟန်ဆောင်နေတာလား ကျွန်မ မသိဘူး။ ဦးမောင်မောင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ပြေးလွှားနေတတ်တာကို အမေ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။
အခန်း () နီးကပ်လာတဲ့ အန္တရာယ်
ကျွန်မမှာ ချစ်သူရှိတယ်။ သူ့နာမည်က ကျော်စွာ။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံး ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အလုပ်အတူတူလုပ်ရင်း လက်ထပ်ဖို့အထိ ရည်မှန်းထားကြတာ။ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက ကျွန်မဘက်မှာ မရှိခဲ့ဘူး။ ဦးမောင်မောင်ဟာ ကျွန်မအလုပ်လုပ်တဲ့နေရာအထိ လိုက်လာပြီး ပြဿနာရှာတတ်သလို၊ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းကိုလည်း ခိုးစစ်တတ်တယ်။ "မင်း အမေ မသိအောင် ငါဘာလုပ်နိုင်တယ်ဆိုတာ မင်းသိတယ်နော်" ဆိုတဲ့ ခြိမ်းခြောက်သံတွေက ကျွန်မရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝမှာ အမြဲကြားနေရတဲ့ အသံတွေ ဖြစ်လာတယ်။ အလုပ်မှာလည်း စိတ်မပါတော့တဲ့အတွက် အမှားမှားအယွင်းယွင်းတွေ ဖြစ်လာပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျွန်မ အလုပ်ကနေ ထုတ်ပယ်ခံလိုက်ရတယ်။ အဲဒီနေ့က ကျွန်မ ဘဝရဲ့ ပထမဆုံးသော ပြိုလဲမှုပဲ။
အခန်း () လှည့်ကွက်နှင့် အလှည့်အပြောင်း
အလုပ်ပြုတ်သွားတဲ့နေ့မှာပဲ အမေကလည်း ရုတ်တရက် နေမကောင်းဖြစ်ပြီး ဆေးရုံတက်လိုက်ရတယ်။ အိမ်မှာ ကျွန်မနဲ့ ဦးမောင်မောင် နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တဲ့အချိန်။ ကျော်စွာဆီကို ကျွန်မ ဖုန်းခေါ်ပေမယ့် သူ ဖုန်းမကိုင်ဘူး။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ ဦးမောင်မောင် သွေးထိုးထားတဲ့ စကားတွေကြောင့် အထင်လွဲမှုတွေက ကြီးထွားနေခဲ့ပြီ။ "မြင်တယ် (Seen)" ဆိုတဲ့ စာတန်းလေးကိုပဲ ကြည့်ရင်း ကျွန်မ မျက်ရည်ကျခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အားကိုးရာက ကျွန်မကို ကျောခိုင်းသွားခဲ့ပြီ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အခန်းတံခါးကို ခေါက်တဲ့အသံ ကြားလိုက်ရတယ်။ မဟုတ်ဘူး... အဲဒါ ခေါက်တာမဟုတ်ဘူး၊ တွန်းဖွင့်လိုက်တာ။
အခန်း () နက်ရှိုင်းလာတဲ့ ပဋိပက္ခ
ဦးမောင်မောင် အခန်းထဲကို ဝင်လာတယ်။ သူ့ဆီကနေ အရက်နံ့တွေ နံဟောင်နေတာပဲ။ "အမေ ဆေးရုံမှာ သမီး... မင်းကို ကြည့်ပေးဖို့ ငါ့မှာ တာဝန်ရှိတယ်" လို့ သူက ခပ်ရွဲ့ရွဲ့ပြောတယ်။ ကျွန်မ အနောက်ကို ဆုတ်မိပေမယ့် နံရံနဲ့ ကျောကပ်သွားပြီ။ ကျွန်မရဲ့ အော်ဟစ်သံတွေဟာ မိုးသံတွေကြားမှာ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့တယ်။ အဲဒီညက ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်နဲ့ ကျွန်မရဲ့ လူသားဆန်မှုတွေ အားလုံးဟာ ရက်ရက်စက်စက် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ရုန်းကန်ခဲ့ပေမယ့် အားအင်ချင်းက မမျှဘူး။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ "ကျော်စွာ... ကယ်ပါဦး" လို့ တတွတ်တွတ် တောင်းတနေပေမယ့် ဘယ်သူမှ ရောက်မလာခဲ့ဘူး။
အခန်း () စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲခြင်း
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာ ကျွန်မဟာ အသက်မရှိတဲ့ အရုပ်တစ်ရုပ်လို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ အိပ်ရာပေါ်က သွေးစွန်းနေတဲ့ အခင်းတွေကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရွံရှာမိတယ်။ အမေ ဆေးရုံက ဆင်းလာတဲ့အခါ ကျွန်မ အားလုံးကို ဖွင့်ပြောဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အမေ ပြန်ပြောလိုက်တဲ့ စကားက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပဲ။ "သမီး... ညည်း အဖေက ငါ့ကို ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ပေးထားတာ။ သူ မရှိရင် ငါတို့ ဆေးဖိုးဝါးခတောင် ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ အိမ်မှာ အေးအေးဆေးဆေး နေစမ်းပါ" တဲ့။ အမေ သိနေတာပဲ။ အမေက ပိုက်ဆံအတွက်နဲ့ သူ့သမီးကို ငရဲတွင်းထဲ ပစ်ချခဲ့တာ။
အခန်း () နောက်ဆုံး အကွဲအပြဲ
ကျော်စွာ အိမ်ကို ရောက်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ လာတာက ကျွန်မကို နှစ်သိမ့်ဖို့မဟုတ်ဘူး။ ဦးမောင်မောင် ပို့လိုက်တဲ့ ကျွန်မရဲ့ မဖွယ်မရာ ပုံတွေကို ကြည့်ပြီး သူ ကျွန်မကို လာစွန့်ပစ်တာ။ "မင်း ဒီလောက်အောက်တန်းကျလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားဘူး သန္တာ" တဲ့။ ကျွန်မ ရှင်းပြဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် သူ နားမထောင်ဘူး။ သူ လှည့်ထွက်သွားတဲ့ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားခဲ့ပြီ။ အလုပ်လည်းမရှိ၊ ချစ်သူလည်းမရှိ၊ အမေဆိုတဲ့သူကလည်း မိခင်စိတ်မရှိတော့တဲ့နောက်မှာ ကျွန်မ ဘာအတွက် အသက်ရှင်နေရတော့မှာလဲ။
အခန်း () ဇာတ်သိမ်းနှင့် သင်ခန်းစာ
ကျွန်မ အခုတော့ အဲဒီအိမ်ကနေ ထွက်လာခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ သွားစရာ နေရာမရှိဘူး။ လမ်းဘေးက ခုံတန်းတစ်ခုပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက အဖြစ်အပျက်တွေကို ပြန်တွေးနေမိတယ်။ ကျွန်မ အမှားက ဘာလဲ? လူတစ်ယောက်ကို အလွန်အမင်း ယုံကြည်မိတာလား? ဒါမှမဟုတ် အားနာတတ်တဲ့ စိတ်ကြောင့်လား? ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ အဖတ်ဆယ်လို့ မရအောင် ကျိုးပျက်သွားခဲ့ပြီ။ ဦးမောင်မောင်လို လူစားတွေဟာ လူ့လောကမှာ လွတ်လပ်စွာ သွားလာနေတုန်းပဲ၊ အမေလို မိခင်တွေဟာလည်း ကိုယ်ကျိုးအတွက် သားသမီးကို ရောင်းစားနေကြတုန်းပဲ။ ကျွန်မ သင်ယူလိုက်ရတဲ့ သင်ခန်းစာကတော့ အမှောင်ထုဟာ အနီးဆုံးလူတွေဆီကနေ စတင်တတ်တယ်ဆိုတာပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - ယုံကြည်မှုဆိုတာ ဖန်သားပြင်လိုပဲ၊ တစ်ကြိမ် ကွဲအက်သွားရင် ဘယ်တော့မှ နဂိုအတိုင်း ပြန်မရနိုင်သလို၊ အနီးဆုံးလူက ပေးတဲ့ ဒဏ်ရာဟာ အနက်ရှိုင်းဆုံး ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ အဆိပ်ရှိတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကနေ ရုန်းမထွက်နိုင်သရွေ့ မင်းရဲ့ ဘဝဟာ သူတစ်ပါးရဲ့ ခြေဖွဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံနေရဦးမှာပဲ။