ကာမစိတ်
ကာမစိတ်
အခန်း တစ်
အပြင်မှာ မိုးတွေသည်းထန်စွာရွာနေသည်။ ပြတင်းပေါက်မှန်သားပေါ်မှာ ပြေးလွှားနေတဲ့ မိုးရေစက်တွေကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာလည်း မုန်တိုင်းတစ်ခု ဆင်နေသလိုပဲ။ အခန်းထဲမှာတော့ မှောင်ရိပ်သန်းနေပြီး စားပွဲတင်မီးအိမ်လေးရဲ့ ဝါကျင်ကျင်အလင်းရောင်က ကျွန်မရဲ့ အထီးကျန်မှုကို ပိုပြီး ပေါ်လွင်စေသည်။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်တော့ သူ ပို့ထားတဲ့ စာတိုလေးတစ်စောင်ကို တွေ့ရသည်။ "ဘယ်မှာလဲ" တဲ့။ မေးခွန်းက တိုတိုလေး။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီနောက်ကွယ်မှာ ပါလာမယ့် စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုတွေ၊ သံသယတွေနဲ့ ထိန်းချုပ်မှုတွေကို ကျွန်မ ကောင်းကောင်း သိနေသည်။ ကျွန်မ လက်ချောင်းတွေ တုန်ယင်နေသည်။ စာပြန်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ စကားလုံးတွေက ခေါင်းထဲမှာ ပျောက်ရှနေခဲ့တယ်။
အခန်း နှစ်
ကျွန်မနဲ့ စစ်နိုင် စတင်တွေ့ဆုံခဲ့တာက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ကျော်ကပါ။ အဲ့ဒီတုန်းက သူက ကျွန်မအတွက်တော့ လောကကြီးရဲ့ အလင်းရောင်တစ်ခုလိုပဲ။ သူ့ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အကြည့်တွေ၊ နွေးထွေးတဲ့ အပြုံးတွေက ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်တွေကို အမြန်ဆုံး ဖမ်းဆုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မကတော့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ငတ်မွတ်နေတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်မို့ သူ့ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေကြားမှာ သာယာမိခဲ့တာ အမှန်ပဲ။ ကာမစိတ်ဆိုတာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဆွဲဆောင်မှုတင်မကဘဲ စိတ်ချင်း ဆက်နွှယ်မှုကိုပါ ညှို့ယူဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တဲ့ အရာဆိုတာ အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ သူက ကျွန်မကို အရူးအမူး ချစ်ပြခဲ့သလို၊ ကျွန်မကလည်း သူ့ရဲ့ အထိအတွေ့တွေ၊ စကားလုံးတွေကြားမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့အထိ နစ်မွန်းခဲ့ရတယ်။
အခန်း သုံး
အချစ်ရဲ့ အရောင်တွေက တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာပြီး ထိန်းချုပ်မှုတွေက အစားထိုးဝင်ရောက်လာခဲ့တယ်။ "အဲ့ဒီ အကျီကို မဝတ်နဲ့၊ အပြင်မထွက်နဲ့၊ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ မတွေ့နဲ့" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝမှာ အကျဉ်းထောင်တံခါးတွေလို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဖုန်းကို သူ အမြဲစစ်သည်။ ကျွန်မရဲ့ လူမှုကွန်ရက် အကောင့်တွေကို သူကပဲ စီမံခန့်ခွဲသည်။ တစ်ခါက ကျွန်မ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့ ကော်ဖီသောက်ဖို့ ထွက်သွားမိလို့ သူ ကျွန်မကို တစ်ပတ်တိတိ စကားမပြောဘဲ ပစ်ထားခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်မ ဖုန်းခေါ်သမျှကိုလည်း သူ မကိုင်ဘူး။ "Seen" ဖြစ်နေပေမဲ့ ဘာစာမှ ပြန်မလာတဲ့ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ညဘက်တွေမှာ တစ်ယောက်တည်း ငိုခဲ့ရတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျွန်မကပဲ သူ့ခြေဖဝါးအောက်မှာ ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်ခဲ့ရတာပါပဲ။
အခန်း လေး
ကျွန်မတို့ကြားက ပြဿနာတွေက ပိုပြီး နက်ရှိုင်းလာခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ နှိပ်စက်လာတယ်။ တစ်ခါတစ်လေ စိတ်တိုရင် လက်ပါတတ်ပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာတော့ တောင်းပန်စကားတွေ၊ နမ်းရှုံ့မှုတွေနဲ့ ကျွန်မကို ပြန်ပြီး သိမ်းသွင်းတတ်ပြန်တယ်။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ ဒါဟာ မှားနေမှန်း သိပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အထိအတွေ့တွေက ကျွန်မကို ရုန်းမထွက်နိုင်အောင် လုပ်ထားသလိုပဲ။ ဒါဟာ ချစ်ခြင်းလား၊ ဒါမှမဟုတ် သာယာမှုနောက်က လိုက်နေတဲ့ ကာမစိတ်လားဆိုတာ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်တောင် မဝေခွဲနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မ မိဘတွေနဲ့တောင် သူက အဆက်အသွယ် ဖြတ်ခိုင်းခဲ့တယ်။ "မင်းမှာ ငါပဲ ရှိရမယ်၊ ငါကပဲ မင်းကို အလိုချင်ဆုံးပဲ" တဲ့။ အဲ့ဒီစကားလုံးတွေက နားထောင်လို့ ကောင်းပေမဲ့ တကယ့်တော့ ကျွန်မရဲ့ လွတ်လပ်မှုကို သတ်နေတဲ့ အဆိပ်ငွေ့တွေပဲ ဖြစ်ခဲ့တယ်။
အခန်း ငါး
တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်မ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခုကို သိလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဘဏ်အကောင့်ထဲက ငွေတွေ အကုန်လုံးကို သူက ကျွန်မရဲ့ လျှို့ဝှက်နံပါတ်တွေကို သုံးပြီး ထုတ်ယူသွားခဲ့တာပါ။ အဲ့ဒီထက် ပိုဆိုးတာက ကျွန်မရဲ့ နာမည်ကို သုံးပြီး သူက လူအများကြီးဆီကနေ ငွေတွေ လိမ်လည်ထားတာပါပဲ။ ကျွန်မ ရှော့ခ်ရသွားတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ယုံကြည်ခဲ့တာ၊ ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပုံအပ်ခဲ့တာ။ သူကတော့ ကျွန်မကို ရုပ်သေးရုပ်လို ကစားနေခဲ့တာပဲ။ ကျွန်မ သူ့ကို မေးလိုက်တဲ့အခါ သူက အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြန်ဖြေတယ်။ "မင်းက ငါ့မိန်းမပဲ၊ ငါ့မှာ အခွင့်အရေး ရှိတာပေါ့" တဲ့။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ထဲက တစ်ခုခု ကျိုးပဲ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ချစ်ခဲ့တဲ့သူက လူသားတစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင် ဖြစ်နေခဲ့တာကိုး။
အခန်း ခြောက်
အဲ့ဒီညက အိမ်မှာ ရန်ပွဲ အပြင်းအထန် ဖြစ်ခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မကို ရိုက်နှက်ပြီး အခန်းထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့တယ်။ "မင်း ဘယ်မှ ထွက်သွားလို့ မရဘူး၊ မင်းမှာ ငါပဲ ရှိတယ်၊ မင်း ငါ့ကို မပါဘဲ မရှင်သန်နိုင်ဘူး" လို့ သူက အော်ဟစ်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လဲကျနေရင်း စဉ်းစားနေမိတယ်။ ကျွန်မ ဘာလို့ ဒီလို ဘဝမျိုးမှာ နေနေရတာလဲ။ ကာမစိတ်ရဲ့ လှည့်စားမှုတွေအောက်မှာ ကျွန်မရဲ့ တန်ဖိုးတွေကို ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောင်းချခဲ့မိတာလဲ။ သူ အိပ်ပျော်သွားတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ တုန်ယင်နေတဲ့ လက်တွေနဲ့ တံခါးကို ဖွင့်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ကျွန်မမှာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။ ပိုက်ဆံလည်း မရှိ၊ မိသားစုလည်း မရှိ၊ သူငယ်ချင်းလည်း မရှိ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမှာ ကျွန်မရဲ့ အသက်ရှူသံတော့ ကျန်သေးတယ်။ အဲ့ဒီအသက်ရှူသံကို ကျွန်မ ပြန်ပြီး ကယ်တင်ရမယ်။
အခန်း ခုနစ်
ကျွန်မ အိမ်ထဲကနေ ထွက်ပြေးခဲ့တယ်။ မိုးရေတွေထဲမှာ ကျွန်မ ပြေးနေမိတယ်။ ခြေထောက်တွေ နာကျင်နေပေမဲ့ ရင်ထဲက နာကျင်မှုလောက်တော့ မပြင်းထန်ပါဘူး။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျွန်မ ရဲစခန်းကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ သူ ကျွန်မကို လုပ်ခဲ့တဲ့ အမှုတွေ၊ လိမ်လည်မှုတွေကို အကုန် ဖွင့်ပြောလိုက်တယ်။ အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ အမှန်တရားကတော့ သူဟာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းကိုတင် ဒီလို လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ့မှာ ဒီလိုပဲ နာကျင်အောင် လုပ်ပြီး ငွေညှစ်ခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးတွေ အများကြီး ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်မကတော့ နောက်ဆုံးသားကောင်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူ မသိလိုက်တာက ကျွန်မကတော့ သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံး သားကောင် ဖြစ်သွားရမယ်ဆိုတာပါပဲ။
ကျွန်မ အခုတော့ တစ်ယောက်တည်းပါပဲ။ တစ်ခါတစ်လေ ညဘက်တွေမှာ သူ့ရဲ့ အသံတွေ၊ အထိအတွေ့တွေကို သတိရမိတဲ့အခါ ကာမစိတ်ရဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဆွဲအားကို ကြောက်လန့်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ သင်ခန်းစာတစ်ခု ရခဲ့ပါတယ်။ လူတစ်ယောက်ကို ချစ်တယ်ဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ မဟုတ်ဘူး။ ကာမစိတ်ဆိုတာ မီးလိုပဲ။ နွေးထွေးမှုကို ပေးနိုင်သလို ဘဝတစ်ခုလုံးကိုလည်း ပြာဖြစ်အောင် လောင်ကျွမ်းပစ်နိုင်တယ်။ အခုတော့ ကျွန်မက ပြာပုံထဲကနေ ပြန်လည် ပေါက်ဖွားလာတဲ့ ငှက်တစ်ကောင်လိုပဲ၊ နာကျင်မှုတွေနဲ့အတူ အားသစ်လောင်းပြီး ရှင်သန်နေပါတယ်။
သင်ခန်းစာ - အချစ်ဆိုသည်မှာ မိမိကိုယ်ကို ဆုံးရှုံးစေသောအရာ မဟုတ်ဘဲ၊ မိမိကိုယ်ကို ပိုမိုတန်ဖိုးထားတတ်လာစေသောအရာသာ ဖြစ်သင့်သည်။ လူတစ်ယောက်၏ အထိအတွေ့နောက်တွင် ပါလာသော အဆိပ်ကို မမြင်နိုင်လျှင် သင်၏ ဘဝသည် ထိုသူ၏ လက်ခုပ်ထဲက ရေသာ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။