နောက်ကျသွားသော အဖေ့နောက်ဆုံးခရီး

 နောက်ကျသွားသော အဖေ့နောက်ဆုံးခရီး

အခန်းတစ်

တုန်ခါနေသည့် လက်ကိုင်ဖုန်းလေးကို ကျွန်တော် စားပွဲပေါ်မှာ ဒီအတိုင်း ပစ်ထားလိုက်မိသည်။ ဖန်သားပြင်ပေါ်မှာ ပေါ်နေသည့် "အဖေ" ဆိုသည့် စာသားကို မြင်နေရသော်လည်း ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာတော့ ဒေါသနှင့် ငြီးငွေ့မှုကသာ ကြီးစိုးနေသည်။ အရေးကြီးသည့် လုပ်ငန်းရှင်များ ရှေ့မှောက်တွင် ဤသို့သော ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုမျိုးက ကျွန်တော့်အတွက် အနှောင့်အယှက်သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ 

"ဘာလို့ အမြဲတမ်း ဒီလိုအချိန်မှ ဆက်ရတာလဲဗျာ..." 

ကျွန်တော် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ အဖေ့ထံမှ ဖုန်းလာလျှင် အမြဲတမ်း ငွေလို၍ဖြစ်စေ၊ ရွာက ကိစ္စမရှိ ကိစ္စရှာပြီး လှမ်းပြောခြင်းဖြစ်စေ တစ်ခုခုတော့ ရှိတတ်သည်။ ကျွန်တော် ရုန်းကန်ခဲ့ရသည့် မြို့ပြဘဝ၊ ကျွန်တော် တည်ဆောက်ထားသည့် အောင်မြင်မှု ဂုဏ်သိက္ခာတွေကြားထဲမှာ အဖေသည် ရှက်စရာကောင်းသည့် အစွန်းအထွက်တစ်ခုလို ကျွန်တော် ခံစားနေခဲ့ရသည်မှာ ကြာပြီ။ ဖုန်းသံ ဆိတ်သုဉ်းသွားသော်လည်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ မကျေနပ်မှုတွေက တမြေ့မြေ့ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

အခန်းနှစ်

ကျွန်တော့် ငယ်ဘဝသည် ဆင်းရဲခြင်းနှင့် နာကျင်ခြင်းများကြားမှာ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။ အမေ ဆုံးပါးသွားပြီးနောက် အဖေသည် အရက်သမားတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်ဟု ကျွန်တော် ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ကျွန်တော် ကျောင်းတက်ရန် ငွေလိုသည့်အချိန်တိုင်း အဖေသည် ရွာကလယ်တွေကို ရောင်းချခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်တော်တို့၏ အိမ်လေးပင် ပါသွားခဲ့ရသည်။ 

"မင်း ပညာတတ်ဖြစ်ဖို့ပဲ အရေးကြီးတယ် သား... ကျန်တာ ငါ့တာဝန်ထား" 

ထိုစဉ်က အဖေပြောခဲ့သည့် စကားကို ကျွန်တော် အယုံအကြည် မရှိခဲ့ပါ။ အဖေသည် သူ့ကိုယ်သူ အသုံးမကျ၍ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ ကုန်ဆုံးသွားသည်ဟုသာ ကျွန်တော် စွဲမြဲစွာ မှတ်ယူထားခဲ့သည်။ မြို့တက်ပြီး အလုပ်လုပ်ကတည်းက ကျွန်တော် ရွာကို မပြန်ဖြစ်သည်မှာ ငါးနှစ်ကျော်ခဲ့ပြီ။ လစဉ် ငွေအနည်းငယ် လွှဲပေးရုံဖြင့် သားကောင်းတစ်ယောက်၏ တာဝန် ကျေပွန်ပြီဟု ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ညာခဲ့သည်။ အဖေ့ဆီက လာသမျှ ဖုန်းတွေကိုလည်း အလုပ်ရှုပ်သည်ဟု အကြောင်းပြကာ အမြဲလိုလို လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။

အခန်းသုံး

"မင်းအဖေ... ဆုံးပြီ" 

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ရွာက ဦးလေးဖြစ်သူထံမှ ဖုန်းဝင်လာခဲ့သည်။ ထိုစကားတစ်ခွန်းက ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကို ရိုက်ချိုးလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျွန်တော့်လက်ထဲက ကော်ဖီခွက် ကြမ်းပြင်ပေါ် ကျကွဲသွားသံကို ဝေဝါးစွာ ကြားလိုက်ရသည်။ မနေ့ညက အဖေ ခေါ်ခဲ့သည့် ဖုန်းသည် ကျွန်တော့်အတွက် နောက်ဆုံးခွင့်အရေး ဖြစ်နေခဲ့သည်ကို ကျွန်တော် မသိခဲ့ပါ။ အဖေ ဘာပြောချင်ခဲ့တာလဲ။ အဖေ ဘာတွေ မှာချင်ခဲ့တာလဲ။ 

ကျွန်တော် ချက်ချင်းပင် ကားမောင်းပြီး ရွာကို ပြန်ခဲ့သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် "ဘာမှမဖြစ်ဘူး၊ ဒါ အိမ်မက်ပဲ ဖြစ်မှာပါ" ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်နေသော်လည်း မျက်လုံးထဲမှာတော့ မနေ့ညက တုန်ခါနေသည့် ဖုန်းလေးကိုသာ မြင်ယောင်နေမိသည်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ လျစ်လျူရှုမှုက အဖေ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်ကို ရက်စက်စွာ သတ်ပစ်ခဲ့သလို ခံစားနေရသည်။

အခန်းလေး

ရွာကို ရောက်သည့်အချိန်တွင် အိမ်ရှေ့က မဏ္ဍပ်အိုလေးနှင့် လူအချို့ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဖြူဖျော့နေသည့် အဖေ့မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့်ခြေထောက်တွေ မခိုင်တော့ဘဲ ဒူးထောက်လဲကျသွားခဲ့သည်။ အဖေ့လက်ချောင်းလေးတွေက ကြမ်းတမ်းနေဆဲ၊ အသားအရေတွေက ညှိုးနွမ်းနေဆဲ။ 

"မနေ့က သူ မင်းကို ဖုန်းခေါ်သေးတယ် မဟုတ်လား..." 

ဘေးနားက အဒေါ်ဖြစ်သူက ငိုယိုပြီး ပြောနေသော်လည်း ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ 'Seen' ဖြစ်ပြီး ပြန်စာမပါတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ၊ 'Missed Call' အဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေက ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ကို လှံနှင့် ထိုးနေသလို နာကျင်စေသည်။ ကျွန်တော်သည် အောင်မြင်သည့် လူတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်ခဲ့သော်လည်း တကယ့်တကယ်တွင်တော့ ကျေးဇူးကန်းသည့် သားမိုက်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

အခန်းငါး

အဖေ့ရဲ့ အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းလေးတွေကို သိမ်းဆည်းရင်း အိပ်ရာခေါင်းရင်းက သေတ္တာဟောင်းလေး တစ်လုံးကို ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသေတ္တာထဲမှာ ကျွန်တော် ငယ်ငယ်ကတည်းက ရခဲ့သည့် ဆုနှင်းသဘင် လက်မှတ်တွေ၊ ကျွန်တော် မြို့ကနေ ပို့ခဲ့သည့် ဓာတ်ပုံလေးတွေ အစီအရင်အတိုင်း ရှိနေသည်။ 

ထိုအထဲတွင် စာအိတ်အဟောင်းလေး တစ်အိတ်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ ကျွန်တော့်နှလုံးသား တစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် ဆေးရုံမှတ်တမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အဖေသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ကတည်းက ကျောက်ကပ်ရောဂါ အပြင်းအထန် ခံစားနေရသူ ဖြစ်သည်။ ထို့ထက် ပို၍ ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော အမှန်တရားမှာ... အဖေ အရက်သမား ဖြစ်ခဲ့သည်ဆိုသည်မှာ ကျွန်တော့်ကို လိမ်ညာခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အဖေသည် သူ့ကျောက်ကပ်တစ်ခုကို ရောင်းပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ပထမဆုံးနှစ် ကျောင်းလခကို ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ 

အဖေသည် ကျွန်တော့်အပေါ် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေရန်နှင့် ကျွန်တော့်ကို အားနာစိတ် မဖြစ်စေရန်အတွက် သူကိုယ်သူ လူမိုက်တစ်ယောက်လို သရုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ကျွန်တော် ရွံရှာပြီး ဝေးဝေးမှာ နေလေ၊ ကျွန်တော့်ဘဝ တိုးတက်လေဖြစ်မည်ဟု အဖေ တွေးခဲ့ပုံရသည်။

အခန်းခြောက်

ကျွန်တော် အော်ဟစ်ငိုကြွေးမိသည်။ ထိုနာကျင်မှုသည် စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်ပါ။ အဖေသည် ကျွန်တော့်ကို အောင်မြင်စေချင်လွန်းသဖြင့် သူ့ဘဝကိုရော၊ သူ့သိက္ခာကိုပါ စတေးခဲ့သည်။ ကျွန်တော်ကတော့ အဖေ့ကို နားလည်ဖို့ မကြိုးစားဘဲ အဖေ့ရဲ့ အနစ်နာခံမှုတွေကို ဒေါသတွေနဲ့ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

"အဖေ... ကျွန်တော့်ကို ထပြီး ရိုက်ပါဦး... အဖေ့ကို မုန်းခဲ့မိတဲ့ ကျွန်တော့်ကို ဆဲပါဦးဗျာ..." 

အဖေ့ရဲ့ အေးစက်နေတဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကို ဖက်ပြီး ကျွန်တော် တောင်းပန်နေမိသည်။ သို့သော် အဖေသည် ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ပါ။ အဖေ့ရဲ့ နောက်ဆုံး ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုသည် သူ့ရောဂါအခြေအနေကြောင့် မဟုတ်ဘဲ "သား... အလုပ်တွေ အရမ်းမပင်ပန်းနဲ့ဦး၊ ထမင်းမှန်မှန်စားပါ" ဟု ပြောချင်ရုံသက်သက်သာ ဖြစ်ကြောင်း အဖေ့ဘေးနားက ဖုန်းလေးထဲက အသံသွင်းထားသည့် မက်ဆေ့ခ်ျလေးကို ကြားလိုက်ရချိန်မှာတော့ ကျွန်တော် အသက်ရှူရမှာတောင် မေ့သွားခဲ့ရသည်။ 

သူ့ကိုယ်သူ သေအံ့ဆဲဆဲ အချိန်မှာတောင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျန်းမာရေးကိုသာ စိုးရိမ်ခဲ့သည့် အဖေ...။ ကျွန်တော့်ဘက်ကတော့ နောက်ဆုံးနှုတ်ဆက်စကားတောင် မပြောဖြစ်ခဲ့သည့်အပြင် ဖုန်းကိုတောင် လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။

အခန်းခုနစ်

အဖေ့ကို သင်္ဂြိုဟ်သည့်နေ့တွင် မိုးတွေ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည်။ ကျွန်တော် ထမ်းထားသည့် အဖေ့ခေါင်းတလားသည် ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလေးလံဆုံး အရာတစ်ခုလို ခံစားရသည်။ ထိုအလေးချိန်သည် အဖေ့ကိုယ်အလေးချိန် မဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ နောင်တတွေ ဖြစ်သည်။ 

အဖေ နောက်ဆုံးခရီးကို ထွက်ခွာသွားပြီ။ ကျွန်တော် အခုမှ အဖေ့ကို နားလည်ခဲ့ရသည်။ အခုမှ အဖေ့ကို ချစ်ပြချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် အချိန်တွေက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ အိမ်အပြန်လမ်းတွင် အဖေ မရှိတော့သည့် အိမ်အိုလေးကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် တစ်ခုကို နားလည်လိုက်ရသည်။ ကျွန်တော်တို့ မောင်းထုတ်လိုက်သည့် အတိတ်တွေ၊ လျစ်လျူရှုထားသည့် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေနောက်ကွယ်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ရှူသံတွေ ပါသွားနိုင်သည်ဆိုတာကိုပင်။

အချစ်ဆိုသည်မှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် မိမိကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးပြီး အခြားသူတစ်ယောက်ကို တည်ဆောက်ပေးခြင်းမျိုး ဖြစ်တတ်သည်။ သို့သော် ထိုတည်ဆောက်ပေးမှုကို ခံယူရသူက အသိနောက်ကျသွားသောအခါ ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် နောင်တသည် မည်သည့်အောင်မြင်မှုနှင့်မျှ အစားထိုး၍ မရနိုင်သော ထာဝရအမာရွတ် ဖြစ်သွားတော့သည်။

သင် ချစ်ရသူကို အချိန်ပေးပါ။ သူတို့ ရှိနေစဉ်မှာပဲ နားလည်အောင် ကြိုးစားပါ။ နောက်ဆုံးခရီး ဆိုသည်မှာ လိုက်ပါပို့ဆောင်ရုံဖြင့် မလုံလောက်ဘဲ အတူရှိနေခဲ့သည့် အချိန်များဖြင့်သာ အဓိပ္ပာယ် ဖွင့်ဆိုနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။