မိန်းမယုတ်ရဲ့အဆုံးသတ်
မိန်းမယုတ်ရဲ့အဆုံးသတ်
အခန်းတစ်
အခန်းထဲမှာ မှောင်မည်းနေတာမဟုတ်ပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကတော့ အလင်းပျောက်ဆုံးနေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ ပြတင်းပေါက်ကနေ ဖြတ်တိုက်လာတဲ့ လေအေးအေးက ကျွန်တော့်ရဲ့ ပိန်ချောင်နေတဲ့ ပါးပြင်တွေကို လာထိတွေ့တယ်။ ကုတင်ဘေးက စားပွဲပေါ်မှာတော့ ခါးသက်သက်ဆေးနံ့တွေက စွဲကပ်နေဆဲ။ ကျွန်တော် အားယူပြီး ဘေးကို ကြည့်လိုက်တော့ မေ... သူမ အိပ်ပျော်နေတယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာလေးက အပြစ်ကင်းစင်လိုက်တာ။ ဒီမျက်နှာလေးနောက်ကွယ်မှာ ရက်စက်လွန်းတဲ့ စိတ်ထားတွေ ရှိနေမယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ။
ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်ခဲ့တာ သုံးနှစ်ရှိပြီ။ ပထမတစ်နှစ်မှာ ကျွန်တော်ဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အပျော်ဆုံး အမျိုးသားတစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ကစပြီး ကျွန်တော့်ကျန်းမာရေးက အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ယိုယွင်းလာခဲ့တယ်။ ခြေလက်တွေ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ဘူး။ စကားပြောရင် ဗလုံးဗထွေးဖြစ်လာတယ်။ ဆရာဝန်တွေကလည်း အဖြေရှာမရဘူး။ မေကတော့ ကျွန်တော့်ကို အနီးကပ်ပြုစုတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝေယျာဝစ္စမှန်သမျှ သူမပဲ လုပ်ပေးတာ။ "မောင် မရှိရင် မေ ဘယ်လိုနေမလဲ" ဆိုတဲ့ စကားကို သူမ ခဏခဏ ပြောတတ်တယ်။ ကျွန်တော်ကလည်း သူမကို သိပ်ယုံကြည်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားကိုးရာဟာ သူမတစ်ယောက်တည်းလို့ ထင်ခဲ့တာ။
အခန်းနှစ်
ကျွန်တော်တို့ ချစ်သူဘဝတုန်းက မေဟာ သိပ်ကို နူးညံ့တဲ့ မိန်းကလေးပါ။ ကျွန်တော်က ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ မန်နေဂျာ၊ သူမကတော့ ကျောင်းပြီးခါစ။ ကျွန်တော် သူမကို အစစအရာရာ လိုလေသေးမရှိ ထားခဲ့တယ်။ သူမ ဘာလိုချင်လဲ... ကျွန်တော် ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မိဘတွေက သူမကို သဘောမတူခဲ့ကြဘူး။ "ဒီမိန်းကလေးရဲ့ မျက်လုံးတွေက မရိုးသားဘူး သား" လို့ အမေက သတိပေးခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အချစ်ကြောင့် မျက်စိကွယ်နေခဲ့တာ။ မိဘတွေကိုတောင် စွန့်ခွာပြီး သူမကို ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။
"မောင်... ဒီဆေးလေး သောက်လိုက်ဦးနော်"
သူမက ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ ဖန်ခွက်ကို ကမ်းပေးတယ်။ အဲဒီအပြုံးဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ နတ်သမီးတစ်ပါးရဲ့ ဂရုစိုက်မှုလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဆေးခွက်တွေထဲမှာ ဘာတွေပါနေမှန်း ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။ သူမ ပေးသမျှကို ငြင်းဆန်ဖို့ နေနေသာသာ၊ သံသယတောင် မဝင်ခဲ့မိဘူး။ သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖုန်းကို သိမ်းထားတယ်၊ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်ခိုင်းတယ်။ "မောင် အနားယူဖို့ လိုတယ်၊ စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေချင်ဘူး" တဲ့။ ကျွန်တော်ကလည်း အလိုက်သင့်ပဲ နေခဲ့မိတယ်။
အခန်းသုံး
အပြောင်းအလဲက လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်က စခဲ့တာ။ တစ်ညမှာ မေ ရေချိုးနေတုန်း သူမရဲ့ ဖုန်းက ကုတင်ပေါ်မှာ ကျန်ခဲ့တယ်။ ဖုန်းက မကြာခဏ တုန်ခါနေတာကြောင့် ကျွန်တော် အားယူပြီး လှမ်းကြည့်လိုက်မိတယ်။ "Seen" ဖြစ်သွားတဲ့ မက်ဆေ့ချ်တွေ။
"အဲဒီအဖိုးကြီး သေခါနီးပြီလား"
"ငါတို့ ဘယ်တော့ ရန်ကုန်ကနေ ထွက်သွားကြမလဲ"
"ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ အကုန် လွှဲပြီးပြီမလား"
ကျွန်တော့်ရဲ့ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ရေခဲရိုက်သွားသလိုပဲ။ တုန်ယင်နေတဲ့ လက်တွေနဲ့ ဆက်ကြည့်မိတော့ သူမနဲ့ တခြားအမျိုးသားတစ်ယောက်ရဲ့ ဓာတ်ပုံတွေ၊ စကားပြောထားတာတွေ။ ကျွန်တော် သောက်နေတဲ့ ဆေးတွေဟာ ကျန်းမာရေးအတွက် မဟုတ်ဘဲ လူကို တဖြည်းဖြည်း အားအင်ကုန်ခမ်းစေပြီး စိတ်ဝေဝါးစေတဲ့ ဆေးတွေဖြစ်နေတာကို သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ယုံကြည်ခဲ့တဲ့၊ ကျွန်တော် အသက်ထက်ချစ်ခဲ့တဲ့ မိန်းမက ကျွန်တော့်ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။
အခန်းလေး
နောက်ရက်တွေမှာ ကျွန်တော် ဟန်ဆောင်နေခဲ့ရတယ်။ သူမ ပေးတဲ့ ဆေးတွေကို သောက်သလိုလိုနဲ့ လျှာအောက်မှာ ထားပြီး သူမ မရှိတဲ့အချိန်မှာ ပြန်ထွေးထုတ်ခဲ့တယ်။ ရက်အနည်းငယ်ကြာတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဦးနှောက်က ပြန်လည်ကြည်လင်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ နှလုံးသားကတော့ ပိုပြီး နာကျင်လာတယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ရှေ့မှာတော့ သနားစဖွယ် ဇနီးသည်အဖြစ် သရုပ်ဆောင်နေတုန်းပဲ။
"မောင်... ဒီနေ့ နည်းနည်း နေကောင်းပုံရတယ်နော်"
သူမက ကျွန်တော့်ပါးကို လာနမ်းတယ်။ ကျွန်တော် ရွံရှာလွန်းလို့ အန်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားရတယ်။ ဒီမိန်းမဟာ ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းသလဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို သူမနာမည်နဲ့ လွှဲပြောင်းဖို့အတွက် ကျွန်တော့်ကို မူးယစ်ဆေးတွေတိုက်ပြီး လက်မှတ်ထိုးခိုင်းခဲ့တာတွေကို ပြန်သတိရလာတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ သူမအတွက်တော့ ပစ္စည်းတစ်ခုထက် မပိုခဲ့ပါလား။
အခန်းငါး
ကျွန်တော် တိတ်တဆိတ် စီစဉ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်း ရှေ့နေ တစ်ယောက်ဆီကို သူမ မရှိခိုက်မှာ ခိုးပြီး ဖုန်းဆက်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အခြေအနေကို ပြောပြပြီး အကူအညီတောင်းခဲ့တယ်။ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူက အံ့သြတုန်လှုပ်သွားတယ်။ သူက ကျွန်တော့်ကို သေပြီလို့တောင် ထင်နေခဲ့တာတဲ့။ မေက လူတိုင်းကို ကျွန်တော် စိတ်ရောဂါအသည်း တစ်ယောက်လို ဝါဒဖြန့်ထားခဲ့တာ။
အဲဒီညက မိုးတွေ သည်းကြီးမဲကြီး ရွာနေတယ်။ မေက အပြင်ကနေ ပြန်လာတယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာမှာ အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်ရဲ့ အပြုံးတွေ။
"မောင်... မနက်ဖြန်ကျရင် မေတို့ ခရီးသွားကြမယ်နော်။ အဝေးကြီးကို"
သူမ ပြောတဲ့ ခရီးက ကျွန်တော့်ကို သတ်ပြီး အလောင်းဖျောက်မယ့် ခရီးဆိုတာ ကျွန်တော် သိနေတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ နာကျင်မှုတွေက အမုန်းတရားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီ။ "အင်း... သွားကြတာပေါ့ မေ" လို့ ကျွန်တော် အားမပါတဲ့ အသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
အခန်းခြောက်
နောက်နေ့မနက်မှာတော့ အရာအားလုံးက အဆုံးသတ်ဖို့ ဖြစ်လာတယ်။ မေက ကျွန်တော့်ကို ကားပေါ်တင်ဖို့ ပြင်နေတုန်းမှာပဲ ရဲကားတွေ အိမ်ရှေ့ကို ရောက်လာတယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာ ဖြူလျော့သွားတာကို ကျွန်တော် အားရပါးရ ကြည့်နေမိတယ်။
"ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ မောင်... မောင် ဘာတွေလုပ်လိုက်တာလဲ"
သူမက ကျွန်တော့်ကို လာဖက်ပြီး ဟန်ဆောင်ငိုယိုတယ်။ ကျွန်တော် သူမကို တွန်းထုတ်လိုက်တယ်။
"မင်းရဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုတွေ တော်သင့်ပြီ မေ။ မင်းပေးတဲ့ ဆေးတွေ၊ မင်းရဲ့ မက်ဆေ့ချ်တွေ အကုန်လုံးက သက်သေပဲ"
မေဟာ ရုန်းကန်တယ်။ အော်ဟစ်တယ်။ သူမရဲ့ တကယ့်ရုပ်မှန်က အဲဒီတော့မှ ထွက်လာတော့တယ်။ "နင့်လို အသုံးမကျတဲ့ကောင်ကို ငါက တကယ်ချစ်မယ် ထင်နေတာလား... နင့်ပိုက်ဆံတွေရဖို့ ငါ ဘယ်လောက် သည်းခံခဲ့ရလဲ သိလား" တဲ့။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပါးပြင်ပေါ်မှာ မျက်ရည်တစ်စ ကျလာတယ်။ ဒါဟာ သူမကို ချစ်ခဲ့မိတဲ့အတွက် နောက်ဆုံးကျတဲ့ မျက်ရည်ပဲ။
အခန်းခုနစ်
အခုတော့ ကျွန်တော် ဆေးရုံမှာ။ ကျန်းမာရေးက တဖြည်းဖြည်း ပြန်ကောင်းလာနေပြီ။ မေကတော့ ထောင်ထဲမှာ။ ဒါပေမဲ့ အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ အချက်က မေဟာ ကျွန်တော့်ဆီကနေ ငွေတွေကို ခိုးယူခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ သူမမှာ ရှိသမျှ အကြွေးတွေကို ဆပ်ဖို့ ကျွန်တော့်ကို အသုံးချခဲ့တာ။ သူမရဲ့ နောက်ကွယ်က အမျိုးသားကလည်း သူမကို ပြန်လည်ခြိမ်းခြောက်နေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက သူမရဲ့ ရက်စက်မှုကို လျှော့ပါးမသွားစေပါဘူး။ သူမဟာ ကိုယ့်လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် တခြားလူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ မိန်းမယုတ်တစ်ယောက်ပဲ။
ကျွန်တော် မှောင်မည်းနေတဲ့ အခန်းထဲကနေ ထွက်လာနိုင်ခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ နှလုံးသားမှာတော့ အမာရွတ်ကြီးတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ အချစ်ဆိုတာ ယုံကြည်မှုပေါ်မှာ တည်ဆောက်တာ မှန်ပေမဲ့၊ အကန်းနာယုံကြည်မှုကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို ချစ်တဲ့အခါ နှလုံးသားကိုပဲ အသုံးမပြုပါနဲ့၊ ဦးနှောက်ကိုလည်း အလုပ်ပေးပါ။ အဆိပ်ရှိတဲ့ အချစ်ဟာ အလှပဆုံး ပန်းပွင့်တွေထဲမှာ ဖုံးကွယ်ထားတတ်ပါတယ်။