အိမ်အိုကြီး
အခန်း (၁)
ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ကလေးက ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်လေးတစ်ခုမှာ ရှိပါတယ်။ အဖေမဆုံးပါးခင်က ကိုယ်တိုင်ဆောက်ခဲ့တဲ့ သစ်သားအိမ်လေးမို့ အိမ်ရဲ့ ထောင့်တိုင်း၊ နံရံတိုင်းမှာ အဖေ့ရဲ့ ချွေးနံ့တွေ၊ မေတ္တာတွေ ကပ်ငြိနေဆဲလို့ ကျွန်မ အမြဲခံစားရတယ်။ အခုတော့ နှစ်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ ဆေးရောင်တွေ လွင့်ပြယ်ပြီး ကြမ်းပြင်တွေကလည်း နင်းလိုက်တိုင်း တကျွိကျွိ မြည်နေတတ်တဲ့ "အိမ်အိုကြီး" တစ်လုံး ဖြစ်နေခဲ့ပါပြီ။
အဖေဆုံးပြီးကတည်းက ကျန်းမာရေး သိပ်မကောင်းတဲ့ အမေရယ်၊ အလိုလိုက်ခံထားရလို့ ဆိုးချင်တိုင်းဆိုးနေတဲ့ ညီမလေး ဆုမွန်ရယ်၊ ပြီးတော့ အိမ်ထောင်ဦးစီးနေရာကို အလိုလို ရောက်လာတဲ့ ကျွန်မရယ်... ဒီအိမ်အိုကြီးထဲမှာ ဘဝကို ခက်ခက်ခဲခဲ ရုန်းကန်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အရွယ်၊ ကျွန်မရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေကို မေ့ထားပြီး အလုပ်ကိုသာ ဖိလုပ်ခဲ့တယ်။
ဒီလိုနဲ့ မှောင်မိုက်နေတဲ့ ကျွန်မဘဝထဲကို နေရောင်ခြည်လေးတစ်ခု ဝင်လာခဲ့တယ်။ သူကတော့ ကိုမင်းခန့် ပါ။ သူက ကျွန်မအလုပ်လုပ်တဲ့ ကုမ္ပဏီက စီနီယာတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်မရဲ့ ပင်ပန်းမှုတွေကို အမြဲနားလည်ပေးပြီး၊ ကျွန်မ မပြုံးဖြစ်တာ ကြာပြီဖြစ်တဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတွေ ပြန်ပွင့်လန်းလာအောင် သူ ဖန်တီးပေးနိုင်ခဲ့တယ်။ သူနဲ့တွေ့မှပဲ "ဪ... ငါလည်း မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပါလား၊ ပင်ပန်းတဲ့အခါ မှီခိုခွင့်ရှိတဲ့ ပခုံးတစ်ဖက်ကို ငါလည်း လိုအပ်တာပဲ" ဆိုတာကို နားလည်လာခဲ့တယ်။
အခန်း (၂)
ကိုမင်းခန့်နဲ့ ချစ်သူတွေ ဖြစ်လာပြီးနောက်ပိုင်း ကျွန်မရဲ့ နေ့ရက်တွေက အဓိပ္ပာယ် ပိုရှိလာခဲ့တယ်။ ပိတ်ရက်တွေဆို သူက ကျွန်မတို့ အိမ်အိုကြီးဆီ လာတတ်တယ်။ ပျက်နေတဲ့ ခေါင်မိုးတွေကို ဖာထေးပေးတယ်၊ ကြမ်းပြင်တွေကို သံရိုက်ပေးတယ်။ အမေ့ကိုလည်း သားအရင်းတစ်ယောက်လို ပြုစုပေးသလို၊ ညီမလေး ဆုမွန်ကိုလည်း အစ်ကိုတစ်ယောက်လို ဆုံးမပေးတယ်။
တစ်နေ့တော့ ညနေစောင်း အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်လေးမှာ ထိုင်ရင်း ကိုမင်းခန့်က ကျွန်မရဲ့ ကြမ်းတမ်းနေတဲ့ လက်ကလေးတွေကို ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့တယ်။
"သန္တာ... ကိုယ်တို့ ကြိုးစားကြမယ်နော်။ ကိုယ် ပိုက်ဆံစုပြီးရင် ဒီအိမ်ကြီးကို ပြင်ဆောက်ပေးမယ်။ ပြီးရင် ကိုယ်တို့ လက်ထပ်ကြမယ်။ သန္တာ့ကို ကိုယ် ဘယ်တော့မှ အပင်ပန်းမခံစေရဘူး" တဲ့။
အဲ့ဒီစကားကို ကြားရတော့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ နွေးထွေးသွားပြီး မျက်ရည်တွေတောင် ဝဲလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မဘဝမှာ ပထမဆုံးအနေနဲ့ အနာဂတ်ဆိုတာကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ မျှော်လင့်ရဲလာခဲ့တယ်။ ကိုမင်းခန့်ဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ လုံခြုံတဲ့ နားခိုရာ အရိပ်အာဝါသတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။
အခန်း (၃)
ဒါပေမယ့် ပျော်ရွှင်မှုဆိုတာ ကျွန်မအတွက်တော့ ရေတိုလေးပါပဲ။ ညီမလေး ဆုမွန်က အပေါင်းအသင်းမှားပြီး အွန်လိုင်းလောင်းကစားတွေ လုပ်ရာကနေ အကြွေးတွေ ပတ်လည်ဝိုင်းလာခဲ့တယ်။ အိမ်ကို အကြွေးရှင်တွေ လာတောင်းတဲ့နေ့က အမေ သွေးတက်ပြီး လေဖြတ်သွားခဲ့တယ်။
ကျွန်မဘဝက ချက်ချင်းဆိုသလို ငရဲခန်းထဲ ရောက်သွားသလိုပါပဲ။ အမေ့ရဲ့ ဆေးဖိုးဝါးခတွေ၊ ဆုမွန်ရဲ့ အကြွေးတွေက ကျွန်မ ပခုံးပေါ်ကို အလုံးအရင်းနဲ့ ကျလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အလုပ်တွေ နှစ်ဆတိုးလုပ်ရတယ်။ ညဘက်တွေဆို အမေ့ကို ပြုစုရတာနဲ့ မအိပ်ရသလောက်ပါပဲ။
ကိုမင်းခန့်က ကျွန်မကို ကူညီဖို့ အများကြီး ကြိုးစားပေးခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့မှာလည်း သူ့မိသားစုနဲ့သူဆိုတော့ ဘယ်လောက်ထိ တတ်နိုင်မှာလဲ။ တစ်နေ့မှာတော့ သူက ကျွန်မကို ဖွင့်ပြောလာတယ်။
"သန္တာ... ကိုယ် နိုင်ငံခြားမှာ အလုပ်သွားလုပ်ဖို့ အခွင့်အရေးရတယ်။ ကိုယ်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါ။ အမေ့ကိုလည်း ဟိုရောက်မှ ကိုယ်တို့ ပိုက်ဆံပို့ပြီး ဆေးကုပေးလို့ရတယ်။ ဆုမွန်ကိုတော့ သူ့လမ်းသူ လျှောက်ပါစေတော့။ သန္တာလည်း ကိုယ့်ဘဝနဲ့ကိုယ် နေဖို့ စဉ်းစားသင့်ပြီ"
သူပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် လေဖြတ်ပြီး အိပ်ရာထဲလဲနေတဲ့ အမေနဲ့၊ ပြဿနာတွေကြားမှာ နစ်မွန်းနေတဲ့ ညီမလေးကို ဒီအိမ်အိုကြီးထဲမှာ ထားခဲ့ဖို့ ကျွန်မ မရက်စက်နိုင်ခဲ့ဘူး။
အခန်း (၄)
ကျွန်မ ကိုမင်းခန့်ကို ငြင်းလိုက်တဲ့နေ့က မိုးတွေ အရမ်းရွာနေခဲ့တယ်။
"ကျွန်မ မလိုက်နိုင်ဘူး ကိုမင်းခန့်။ အမေ့ကို ကျွန်မ ပစ်မသွားနိုင်ဘူး။ ဒီအိမ်ကြီးကိုလည်း ကျွန်မ စွန့်လွှတ်လို့ မရဘူး" လို့ ပြောလိုက်တော့ သူ့မျက်နှာမှာ အကြီးအကျယ် နာကျင်သွားတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
"သန္တာက ကိုယ့်ထက် သူ့မိသားစုကို အမြဲပိုချစ်တာပဲ။ ကိုယ်က သန္တာ့ဘဝမှာ အမြဲတမ်း ဒုတိယနေရာမှာပဲနော်... ကောင်းပါပြီလေ" လို့ ပြောပြီး သူ လှည့်ထွက်သွားခဲ့တယ်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်…။ သူ့နောက်ကျောပြင်လေး တဖြည်းဖြည်း ဝေးသွားတာကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ပါးစပ်ကနေ အသံထွက်ပြီး မတားနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မဘဝရဲ့ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်၊ တစ်ခုတည်းသော ပျော်ရွှင်မှုကို ကျွန်မကိုယ်တိုင် မိသားစုအတွက်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ရိုက်ချိုးပစ်ခဲ့လိုက်ပါပြီ။ လွတ်လပ်ခွင့်ရဖို့ထက် တာဝန်ဝတ္တရားဆိုတဲ့ ကြိုးနဲ့ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ချည်နှောင်လိုက်မိတယ်။
အခန်း (၅)
ကိုမင်းခန့် ထွက်သွားပြီး ၃ နှစ်လောက်အကြာမှာတော့ ကျွန်မရဲ့ ကြိုးစားမှုတွေ၊ စွန့်လွှတ်မှုတွေ အားလုံးက သဲထဲရေသွန်သလို ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။ အမေဟာ ရောဂါဒဏ်ကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ကျွန်မလက်ပေါ်မှာပဲ အသက်ထွက်သွားခဲ့တယ်။
အမေဆုံးပြီး ရက်လည်ဆွမ်းသွတ်ပြီးတာနဲ့ ဆုမွန်က သူ့ရဲ့ အစစ်အမှန် မျက်နှာကို ပြလာခဲ့တယ်။
"မမ... အမေလည်း မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ ဒီအိမ်ကြီးကို ရောင်းလိုက်ကြရအောင်။ အိမ်ရောင်းရတဲ့ ပိုက်ဆံကို တစ်ဝက်စီခွဲမယ်။ ညီမလည်း ညီမ့ဘဝနဲ့ညီမ နေတော့မယ်" တဲ့။
ကျွန်မ ငယ်ဘဝတွေ၊ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေ၊ ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်တွေ အားလုံးကို ရင်းပြီး ကာကွယ်ခဲ့ရတဲ့ ဒီအိမ်အိုကြီးကို သူက အလွယ်တကူပဲ ရောင်းစားဖို့ ပြောထွက်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ငြင်းဆန်ပေမယ့် ဆုမွန်က ဥပဒေအရ အမွေခွဲဖို့ တောင်းဆိုလာခဲ့တယ်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မဆီကို ဖုန်းမက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ဝင်လာတယ်။ ကိုမင်းခန့်ဆီကပါ။ သူ့ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင် ဖိတ်စာလေး...။ ကျွန်မ အခန်းထောင့်မှာ ထိုင်ကျသွားပြီး အသံထွက်တဲ့အထိ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်မိတယ်။ ကျွန်မမှာ ဘာဆို ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး။ ချစ်ရတဲ့သူလည်း သူများပိုင်ဆိုင်သွားပြီ။ မိသားစုဆိုတဲ့ သံယောဇဉ်ကလည်း အတုအယောင်တွေချည်းပဲ။
အခန်း (၆)
နောက်ဆုံးတော့ အိမ်အိုကြီးကို ရောင်းဖို့ ကျွန်မ သဘောတူလိုက်ရတယ်။ စာချုပ်ချုပ်ပြီး ပိုက်ဆံရတဲ့နေ့မှာပဲ ဆုမွန်က သူ့ဝေစုကိုယူပြီး ကျွန်မကို နှုတ်တောင်မဆက်ဘဲ ထွက်သွားခဲ့တယ်။
အိမ်ကို အပ်ရမယ့် နောက်ဆုံးနေ့မှာ ကျွန်မ တစ်အိမ်လုံးကို လိုက်ကြည့်မိတယ်။ အဖေ့ရဲ့ အငွေ့အသက်တွေ၊ အမေ့ကို ပြုစုခဲ့တဲ့ နေရာတွေ၊ ပြီးတော့ ကိုမင်းခန့် သံရိုက်ပေးခဲ့တဲ့ ကြမ်းပြင်လေးတွေ...။ အရာအားလုံးက နောက်ဆုံးအနေနဲ့ လှောင်ပြောင်နေသလိုပဲ။ အိမ်အသစ်ဝယ်တဲ့သူတွေက ဒီအိမ်အိုကြီးကို ဖျက်ပြီး တိုက်ဆောက်တော့မယ်လို့ သိရတယ်။
ဘူဒိုဇာကြီးနဲ့ အိမ်ကို စတင်ဖြိုချနေတဲ့ မြင်ကွင်းကို အဝေးကနေ ရပ်ကြည့်ရင်း ကျွန်မ မျက်ရည်တွေ ကျနေမိတယ်။ အဲ့ဒီ ပြိုကျသွားတဲ့ သစ်သားချပ်တွေ၊ အုတ်ခဲတွေကြားထဲမှာ... ကျွန်မရဲ့ နုနယ်တဲ့ အရွယ်တွေ၊ ကျွန်မရဲ့ ပျော်ရွှင်ခွင့်တွေ၊ ပြီးတော့ ကိုမင်းခန့်အပေါ် ထားခဲ့တဲ့ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေပါ အပြီးတိုင် မြှုပ်နှံခံလိုက်ရပါပြီ။
အခန်း (၇)
အခုတော့ ကျွန်မ အခန်းကျဉ်းလေးတစ်ခုမှာ တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်စွာ နေထိုင်နေပါတယ်။ ညဘက်တွေဆို ပြိုကျသွားတဲ့ အိမ်အိုကြီးနဲ့ ဝေးကွာသွားတဲ့ ကိုမင်းခန့်ရဲ့ မျက်နှာကို အိပ်မက်မက်ပြီး လန့်နိုးလာတတ်ဆဲပါ။
ဘဝက ကျွန်မကို ရက်ရက်စက်စက် သင်ခန်းစာပေးသွားခဲ့တယ်။ ကိုယ်ချစ်တဲ့သူတွေ၊ မိသားစုတွေအတွက်ဆိုပြီး ကိုယ့်ရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံး၊ မျှော်လင့်ချက် တစ်ခုလုံးကို စတေးပြီး ပေးဆပ်လိုက်တိုင်း... သူတို့ဆီက ကျေးဇူးတင်မှု၊ နားလည်မှု ပြန်ရမယ်လို့ မမျှော်လင့်ပါနဲ့။
တစ်ခါတလေမှာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် မီးရှို့ပြီး တခြားသူတွေကို နွေးထွေးမှုပေးလိုက်တဲ့အခါ... သူတို့က နွေးထွေးသွားပေမယ့် ကိုယ်ကတော့ ပြာကျပြီး ဘာမှမကျန်တဲ့ ဘဝနဲ့ အဆုံးသတ်သွားတတ်ပါတယ်။ စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံတိုင်း မွန်မြတ်တယ်ဆိုတာ ပုံပြင်တွေထဲမှာပဲ ရှိတာပါ။ လက်တွေ့ဘဝမှာတော့ အတိုင်းအတာ မရှိတဲ့ စွန့်လွှတ်မှုဟာ ကိုယ့်ဘဝကိုကိုယ် သတ်သေတာနဲ့ အတူတူပဲ ဆိုတာကို ကျွန်မ အရမ်းနောက်ကျမှ နားလည်ခဲ့ရပါတော့တယ်။